Posts Tagged ‘ media freedom ’

‘මාධ්‍යයේ වසංගතය: ජුගුප්සාජනකයි!

කොරෝනා වසංගතය නිසා සිදුවී ඇති දහසක් ආපදා, අනතුරු මැද්දෙ හිත සනසාගන්න තියෙන එක කාරණයක් හැටියට මම දකින්නෙ මේ රටේ ජනමාධ්‍ය චැනල්, මුද්‍රිත පත්තර මොනතරම් ජුගුප්සාජනකද කියලා අනාවරණය වීම.
මට එහෙම හිතුනෙ ‘විවර’ වෙබ් අඩවියට වත්මන් මාධ්‍ය භාවිතය සම්බන්ධයෙන් අදහස් පළ කරන්න කියලා කෙරුණු ඉල්ලීම ගැන හිතන වෙලාවෙ.
අපේ සමාජයේ ඇතැම් තීරණාත්මක අවස්ථා එනවා, ඒවා හරිම තීරණාත්මකයි සහ ඉක්මනින් දේවල් වෙනස්කම්වලට ලක් වෙනවා. සිදුවීම් පෙළ ගැහෙන වේගයට අනුව, මිනිස්සු ප්‍රතිචාර දක්වනවා, හැසිරීම වෙනස් කරනවා. ‘කොරෝනා වසංගතය’ අන්න ඒ වගේ අවස්ථාවක්. මාධ්‍ය විසින් වසංගත තත්වය භාරගත් විදිය සහ ඒ ව්‍යසනය වාර්තා කරන්න, ව්‍යසනයෙන් බැට කන මිනිස්සු ගැන කතාකරන්න පටන් ගත්තා. නමුත් මාධ්‍ය ආයතනවල වැඩකරන අයට වෙනත් අවස්ථාවලදි වගේම මේ වසංගතය ගැන තමන්ගෙම අත්දැකීම් ලැබෙන්නෙ නෑනෙ. යුද්දෙදි නම් අඩුගානෙ හමුදා වාහනයක නැගලා ගිහින් ඔවුන් කියන කරන දේ වාර්තා කරලා මාධය ආයතන ‘රේටිං’ නග්ගා ගත්තා. මේ වගේ වෙලාවකත් කරන්න වෙන්නෙත් එක්කො පොලිසිය, හමුදාව එහෙමත් නැත්නං වෛද්‍යවරයෙක් හෝ වෙනත් සෞඛ්‍ය නිලධාරියෙක් කියන කරුනු අරන් තමන් ඇහුවා දැක්කා වගේ ලියන එක. ඒ නිසා ඔවුන් සංඛ්‍යාලේඛන එහෙම අරන් කොරෝනා වසංගතය ගැන වාර්තා ලියමින් තරගයක යෙදුණා.

පෞද්ගලික මාධ්‍ය හැසිරීම

එක් මාධ්‍ය ආයතනයක කරුණු හොඳින්ම විස්තර කෙරුනොත් අනෙක් ආයතනයට ඒක අවාසියි. මේ නිසා හොයලා හොයලා අලුත්ම දේ වගේ වෙනස් දේ ප්‍රචාරය කළේ නැත්නම් මාධ්‍ය සමාගමේ පාලකයන් සතුටු කරන්න බෑ. ඉතින් තොරතුරු වාර්තාකරණය වෙනුවට වෙනත් කාරනා ඇතුලත් කරලා වාර්තා කෙරෙනවා. වසංගතය මැඩ පැවැත්වීමේ සමාජ අරමුණ වෙනුවට මාධ්‍ය හිමිකාර ධනකුවේරයන්ට තියෙන්නෙ රේටිං වැඩිකරගෙන වැඩිපුර දැන්වීම් ආදායම් ලබාගන්නා ඉලක්ක. විවිධ ප්‍රකට හා අප්‍රකට ව්‍යාපාර කරගෙන යන ධනකුවෙරයන් මේ රටේ පෞද්ගලික මාධ්‍ය ආයතනවලට ධනය වැය කරන්නෙ අත ලෙවකන්නද? නෑ ඔවුන් ‘ප්‍රචාරක මැෂින්’ ලෙස එහෙමත් නැත්නම් දේශපාලකයන්ගෙ කුණු හෝදන ‘වොෂින් මැෂින්’ හැටියට හසුරුවන මේ මාධ්‍ය ආයතන නිසා එකවර ප්‍රාග්ධන බලයක් වගේම, ‘දේශපාලන බලයක්’ හිමි කරගන්නවා. පාලකයන්ට මේ මැෂින් කුලියට දීලා ඔවුන් රාජ්‍ය ආයතනවල දැන්වීම් වගේම වෙනත් ව්‍යාපාරික අවස්ථා හිමිකර ගන්නවා. ඒ නිසා වැඩියෙන් ජනප්‍රිය මුහුණුවරකින් චැනල් සහ පත්තර පවත්වාගෙන යාමේ ඉලක්ක මාධ්‍ය ආයතන හිමි කුවේරයන්ට තියෙනවා.
ඒ ඉලක්ක සපුරන්න මාධ්‍ය ආයතනයේ වැඩකරන පිරිස සමත් නොවුණොත් ඔවුන්ට වැටුප් වැඩිවෙන්නෙ නෑ, උසස්වීම් ලැබෙන්නෙ නෑ, අමතර දීමනා කැපෙන්න පුලුවන්, වෙන අලුත් කට්ටිය අරන් තමන්ගෙ රස්සාව නැති වෙන්නත් පුලුවන්. ඒ නිසා මේ අය ඇත්තටම මාධ්‍යවේදීන් කියනවට වඩා ඔවුන්ම තමන් ‘කුලීකාරයන්’ ලෙස හඳුන්වාගන්න තත්වයට ඇද වැටිලා. ඒ නිසා, අලුත්ම පුවත් හැටියට මොනවා හෝ ආවේගාත්මක, හැඟීම්බර, කුණු රස තොරතුරු චැනල්වල ප්‍රචාරය කිරීමේ අවශ්‍යතාව මොකක්ද? ඒක වාර්තා සපයන අයගෙ අසනීපයක්ම නෙවෙයි. ඒවා ඉල්ලන්නෙ මාධ්‍ය ආයතනවලින්. ඒ වගේ වාර්තා තමයි හොඳින් ප්‍රචාරය වෙන්නෙ. මේ මාධ්‍ය රේටිං තරගය නිසාම රෝගය බෝවන ආකාරයෙන් සහ ඒ ආසාදියන් සම්බන්ධ හෙළිකළ යුතු නොවන අතිශය පෞද්ගලික තොරතුරු, ඔවුන්ගේ ඡායාරූප, දරුවන්ගෙ පින්තූර, පවුලේ විස්තර, ගෙවල්වල ඡායාරූප හෝ වීඩියෝ දර්ශන වැඩි වැඩියෙන් ප්‍රචාරය වුණා.

රාජ්‍ය මාධ්‍ය හැසිරීම

රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතනවල වැඩකරන අයට සිදුවෙන්නෙ මේ ඉලක්කවලටම යන්න නෙවෙයි. ඔවුන්ට ඒ වෙනුවට කරන්න වෙන්නෙ ආණ්ඩුවේ ප්‍රචාරක අරමුණු ඉටු කිරීමයි. විශේෂයෙන් මහමැතිවරණයක් කැඳවලා තියෙද්දි කොරෝනා වසංගතය වර්ධනය වෙන එක ගැන හෝ ඒක එහෙම වෙන්න බලපාන දුර්වලතා වාර්තා කිරීමට රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතනවලට බෑ. ඒ වෙනුවට වසංගතය අද හෙටම අවසන්වන බවට තොරතුරු පණ පිහිටුවලා වාර්තා කරන්න වෙනවා. ඇත්ත මොකක් වුණත් රජයේ මාධ්‍ය සාකච්ඡාවල මැති ඇමතිලා කියන දේවල් අරගෙන ඒවාටම සෙට් වෙන රාජ්‍ය නිලදාරින්ගෙ අදහස්, පාර තොටේ හමුවන ජනතාවගේ අදහස් පළ කරන්න වෙනවා. ජනාධිපතුතිතුමගේ නායකත්වයෙන්, අගමැතිතුමාගෙ මග පෙන්වීමෙන් කොරෝනා වසංගතය අවසන් කිරීම සිදුවෙන බව ඔවුන් කියනවා. ඒ වගේම මේ වසංගත මර්දනයට සෞඛ්‍ය සේවකයන් කොච්චර කට්ටක් කෑවත්, ආණ්ඩුව විසින් මුල්තැන දුන්න හමුදාපතිවරයාගේ මූලිකත්වය හා රණවිරුවන් වීරෝදාර කැපකිරීම නිසා වසංගතය පාලනය කළ බව කියන්න ඔවුන් කටයුතු කරනවා.
අපි දන්න විදියට එක නගරයක ආහාර ද්‍රව්‍ය වෙළඳසල් දහයක් දොළහකින් බඩු ගත්ත, ඇඳුම් කඩ, ඖෂධ ශාලා හතර පහකින් අවශ්‍යතා සපුරාගත දස දහස් ගණන් මිනිස්සු ඇඳිරි නීතිය දැම්මම එක කඩේකින්, හොරෙන් හරි ආහාර ද්‍රව්‍ය හා වෙනත් අවශ්‍යතා සපුරාගන්න උත්සාහ කරනවා. තමන්ගෙ සනීපදායක ජීවිතය බිඳවැටුණු නිසා කලබල වෙන මධ්‍යම පන්තික පරිභෝජන මනෝභාවය විසින් ඒ.ටී.එම්. පෝලිම්වල, සුපර්මාකට්වල පොදිකනවා. මාස ගානකින් එළියට එන්න බැරි වෙයි කියලා, මාසෙ ගණනකට බඩු මිලදී අරන් පොදි ගහ ගන්නවා.
නමුත් මේ සිදුවන දේ සම්බන්ධ රජයේ වගකීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න කරන අයට මේ මාධ්‍ය ක්‍රියාදාමය ඇතුලේ ඉඩ නෑ. මැතිවරණයක් ප්‍රකාශයට පත් වෙලා තියෙද්දි ආණ්ඩුවේ දේශපාලන ප්‍රචාරයට විශාල ඉඩක් හිමි වෙලා. විපක්ෂය කියන ආණ්ඩුවේම පිළිවෙත ගෙනයන අනෙක් කල්ලියටත් අවස්ථා හිමිවන මාධ්‍ය තුල වාමාංශික අදහස්වලට කිසිදු ඉඩක් නෑ. මේ වසංගතය තුළ මිනිස් සමාජයේ අරමුනු වෙන්වෙන්, වසංගතයෙන් බැට කන මිනිසුන් වෙනුවෙන් සටන්කරන මත පළ කරන විකල්ප දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් අරගෙන එන වාම දේශපාලන පාර්ශ්වයන්ට කිසිදු අවස්ථාවක් හිමි වෙලා නෑ.

පීඩාව හා සූරාකෑම වසං කිරීම

එදා වේල හොයාගන්න නැතිව, කඩසාප්පුවලින් එදිනෙදා ආහාර ද්‍රව්‍ය ටික ටික මිලයට ගත්ත මිනිස්සු පිස්සු වැටිලා දුවන කොට, ඇඳිරි නීතිය කඩලා මුලු රටේම වසංගතය පතුරුවන්න හදන දේශද්‍රෝහීන් මෙන්න කියලා මිනිස්සුන්ගෙ මූණු පෙන්වන්න, පොලිසිය ඔවුන් නවත්තවලා බැණ වදින හැටි වාර්තා කරන්න රාජ්‍ය පෞද්ගලික මාධ්‍ය හරිම උනන්දුවක් ගන්නවා.
ඒ නිසා මේවා දකිද්දි අපට හිතෙන්නෙ, කොරෝනා වසංගතය අපව, අපේ සාමාන්‍ය ජන සමාජය මොන තරම් පීඩාවට ඇද දැමුවත්, මේක ජනමාධ්‍ය සම්බන්ධ හොඳම කියවා ගැනීමක් කරන්න ලැබුණු අවස්ථාවක්. ජනසමාජය ඇද වැටී තිබෙන පීඩාව පවා ගසා කමින් රේටිං වැඩිකරගන්න ඔවුන් තරගයක යෙදෙනවා. ආපදා සහන යාත්‍රා පවා ඒ රේටිං යුද්ධයේ අරමුණක්. ඒකෙන් කාට හරි සහන ලැබෙන එක හොඳයි තමයි. නමුත් ඒ සහන පාර්සල් ලැබෙන මිනිස්සුත් චැනල්වලට ප්‍රශස්ති කියන්නො වෙලා මාධ්‍ය ප්‍රචාරණයෙ සහ මාධ්‍ය කුවේරයන්ගේ ප්‍රාග්ධන යුද්ධයේ ගොදුරු ලෙස දරුණු සූරාකෑමකට ලක් වෙනවා.
මේ වෙලාවෙ කොරෝනා වසංගතය ගැන කොතරම් තොරතුරු හුවමාරු වුණත් ඇත්ත තත්වය මොකක්ද? මේ වසංගතය අවසානයේ මොකද වෙන්නෙ? අපි සමාජයක් හැටියට කොහොමද මේ ඇතිවන ආර්ථික හානිය ජය ගන්නෙ, අධ්‍යාපන කටයුතුවලින් ඈත් වුණ දරුවන් මොකද කරන්නෙ? ඔවුන් තුළ ඇතිවන ගැටලු මොනවද? පවුලේ අය එකතු වෙලා ඉන්න එක හොඳයි කියන අතරෙම ඇත්තටම මේ රටේ පවුල් තුළ එවැනි සුන්දර ජීවිත තියෙනවද? මේ කාරනා ගැන මාධ්‍ය අවධානය යොමු වෙන්නෙ ඉතාම අවම වශයෙන්. අඩුම ගානෙ මේ වසංගතය නිසා පීඩාවට පත්වන මිනිස්සු ගැන ඔවුන් සම්බන්ධ වැඩපිළිවෙළක් ගැන මේ මාධ්‍ය තරගයෙදි කතාබහ කරන්න, වාර්තා කරන්න අවධානයක් යොමු වෙන්නෙ නෑ. මේ පසුබිම තුළ විවිධ ආකාරයෙන් හිරිහැරයට ලක්වන අය ගැන පවා වාර්තා කරන්නෙ ජනප්‍රිය වාර්තාවක් ලබා දීමෙන් චැනල් එකේ රේටිං වැඩිකරගන්න පටු අරමුණින්. ඒ වින්දිතයන්ගෙ මූණු පවා පළ කරනවා.
ඒ නිසා අපි වසංගතය නැති කාලෙදි ජනමාධ්‍ය භාවිතය හා මේ අවස්ථාවෙ භාවිතය තුළ ගුණාත්මකව වෙනසක් දකින්නෙ නෑ. ප්‍රමානාත්මකව තමන් කරගෙන ගිය දේ වඩාත් ජුගුප්සාජනක ලෙස කරගෙන යන බව පෙනෙනවා.
මාධ්‍ය ආයතන සමාජමය වගකීමෙන් නිදහස් කරගෙන පටු පෞදගලික අරමුණු ඇති අය අතේ පාලනය වනතුරු මේක වෙනස් කරන්න බෑ. ලාභය මුල්කරගත් සමාජයක පැවැත්ම වෙනුවෙන් දේශපාලන ප්‍රචාරක අරමුණු හා ලාභ උපදවන ධනකුවේරයන්ගේ අරමුණු මිශ්‍ර ලෙස පවතින රාජ්‍ය හෝ පෞද්ගලික මාධ්‍ය ආයතන ඔක්කොම මේ වසංගතය තුළ වඩාත් අවලස්සන ලෙස පෙනෙන්න තියෙනවා.

හතරවැනි තට්ටුවේදී – 9

හතරවැනි තට්ටුවේ මා ගත කළ ඒ පළමු රාත‍්‍රියේ බොහෝ වේලා ගතවනතුරු දෑස පියාගත නොහැකි නොවූයේ එදින සිදුවීම් ආවර්ජනය කරමින් සිටි නිසාය.
ඉදිරිපස යකඩ කූරුවලින් යුතු වූ එම සිරමැදිරියේ දෙපසින් හා පිටුපසින් ඝන බිත්තියක් විය. සිමෙන්ති පොලොවේ සිට අඩි 8ක් පමණ ඉහළින් යකඩකූරු සවිකර සිරකරුවන් කොන්ක‍්‍රීට් තට්ටුව වෙත ළ`ගාවීම අවහිර කර තිබිණි. ඒ කූරුවලට ඉහළින් කොන්ක‍්‍රීට් තට්ටුවේ එල්බෙමින් තිබුණු විදුලි පංකාව කරකැවෙමින් සිරකරුවන්ගේ ගත උණුසුම නිවාදැමුවද වාතාශ‍්‍රය අවම විය. මම හාත්පස බැලූ විට දැකගන්නට ලැබුණේ සිරකරුවන් හය හත් දෙනෙකුට වඩා එහි වැතිර සිටින බවයි. ගණන් කළ විට එය 14 දෙනෙකු බව දැකගත හැකි විය. එකිනෙකා ආසන්නයේ වැතිර සිටි මේ අය කවුරුන්ද යන්න මට කුතුහලයක් ඇති කළත් ඒ ගැන සිතන්නට පවා මානසික තත්වයක මා සිටියේ නැත.
නිදන්නට වැතිර සිටි මගේ මතකය ඊළ`ග මොහොතේ එක්වරම දිව ගියේ නිවස වෙතය. නින්දට යන සෑම විට අප්පච්චී තමන් අසළ සිටිය යුතු බව මගේ දියණිය අවධාරණය කරයි. නිදන්නට මදුරු දැල සූදානම් කරන අවස්ථාවේ සතුටින් උද්දාම වී ‘කරේ පිටේ කරේ පිටේ’ යයි කෑගසමින් ඇ`දට දිව එන දියණිය, කෙසේ හෝ වදෙන් පොරෙන් මගේ කරමතට නැගගනී. මා එයට විරුද්ධ වුවහොත් ඇය මහත් දයාබර ලෙසින් යාප්පු වන්නට පටන් ගනී.
‘‘අනේ අප්පච්චි, එක්පාරක් කරේ පිටේ යන්න ඕනෑ… එක පාරක්’’
එවැනි ආයාචනයකට එරෙහිවන්නට සිහිකල්පනාව ඇති කිසිදු පියකුට නොහැකිවන බව මට සහතිකය. අවසරය ලද ඇසිල්ලෙහි ජයග‍්‍රාහී ලෙස සිනාසෙමින් ඇ`ද මත සිටින මගේ පිට මත නැගගෙන අසු පිට යන අසරුවකු මෙන් සි`ගිති දෑත, දෙපා හසුරුවන ඇය උදාන වාක්‍යයක් ද කියන්නීය.
‘හරකා පිට ජහ ගොනා, හරකා පිට ජහ ගොනා’
නිවසේදී පත්තරකාරයාගේ රාජකාරි කොපමණ තිබුණත් දියණියගේ ඉල්ලීම් ඉටුකිරීමේදී ප‍්‍රමුඛතාවයක් දෙන්නට මට සිදු විය. අඩු තරමින් එසේ කළ යුතුබවට බිරියගේ අවධාරණාත්මක ඉල්ලීමට මා එක`ග වූයෙමි. කිසිවකු එය නියෝගයක් පිළිපැදීමක් කීවද මම එක`ග වෙමි. එහෙත් එය මා සතුටින් යටත් වූ නියෝගයක් බව ද නොකියාම බැරිය.
එදා සිට සිරමැදිරියේ නින්දට යන සෑම අවස්ථාවකදීම මගේ මතකයට දියණියගේ මුහුණ මැවී පෙනෙන්නට වූයේ ඇගේ කෙළිලොල් හැසිරීම වි`දගන්නටත් ඇය හා කාලය ගෙවන්නටත් මට තිබුණු අවස්ථාව කුරිරු ලෙස පැහැරගෙන තිබුණු බැවිනි. දුක සැප බලා කියාගන්නට හැකි බිරියක් සිටීම පිරිමියකු ලබන වරප‍්‍රසාදයකි. එසේම මව්පියන් නිරතුරුවම ප‍්‍රබෝධයට පත්කරවන ප‍්‍රීතිමත් දරුවන් සිටීම ද මව්පියන් ලබන වරප‍්‍රසාදයකි. මා ඒ දෙකම ලබාගතහැකි අයකුවීමේ වාසනාව ලදිමි. එහෙත් දැන් මට එය අහිමිකර ඇති නිසා ඇත්තේ වේදනාවකි. එහෙත් දියණියගේ මතකය පවා මා මේ ඉරණමට ඇද දැමූ උන් ගැන කෝපයෙන් පුපුරන්නට නොහැකි තරමට මගේ හදවත මෘදු බවට පත්කරවන්නට සමත් විය.
අවසානයේ මා නින්දට වැටුණෙමි. පසුවදා උදයේ අවදි කරවනු ලැබුවේ යකඩ ගේට්ටුව අගුලූ ලෑ ඉබියතුරු විවෘතකරන ශබ්දයෙනි.
මම දෑස් විවර කරමින් අවට බැලූවෙමි. තවමත් ම`ද අ`දුර රැු`දී ඇති නිසා වෙලාව උදෑසන හය පමණ වන්නට ඇතැයි සිතුවෙමි. සිරකරුවකු නානකාමරයට යන්නට ආරක්ෂක භටයා කැ`දවා තිබේ. ඔහු දොර විවරකර දුන් පසුව වරකට දෙදෙනා බැගින් නානකාමරයට යා හැකි විය.
නිදාගෙන හුන් අය එකා දෙන්නා බැගින් අවදිවන අයුරුත් සමහරුන්ගේ ශාරීරික ස්වභාවයත් නිවැරැුදි ලෙස මට දැකගන්නට හැකි වූයේ ඒ අවස්ථාවේදීය. ඇතැමුන් බාහිර පෙනුමින්ම අහිංසකයන් බව දැකගතහැකි විය. ඒ අතර දෙමළ ජාතිකයන්යැයි කිවහැකි අය දෙමළ බසින් එකිනෙකා ආමන්ත‍්‍රණය කරණු දැකිය හැකි විය.
අවදිවූවන් අතර අයකු නානකාමරයට ගොස් නැවත පැමිණ ශාරීරික ව්‍යායාම කරන්නට පටන්ගත්තේය. මා නිදා සිටි තැනින් මෑත වී ඔහුට ඉඩ ෂලසා දුන්නෙමි. මධ්‍යම ප‍්‍රමාණයේ වැඩුණු සිරුරක් ඇති ඒ තරුණයා දෙමළ ජාතිකයකු බව අන්‍යයන් ඔහු සම`ග කරණ වචන හුවමාරුවෙන් මම තේරුම් ගතිමි. එහෙත් ඔහු වචනයකට දෙකකට සීමා වී කතාව කෙටිකර සිය කාර්යය දිගටම කරගෙන ගියේය. ක‍්‍රීඩා පුහුණුවකදී මෙන් සැහැල්ලූවෙන් ශාරීරික ශක්තිය පවත්වාගෙන යන්නට ඔහු දරණ වෑයම විසින් උදයේම නිවසේ මතකය යළි අලූත්වෙමින් පුළි`ගු ලෙස ඇවිළෙමින් තිබුණු මාගේ චිත්ත පීඩාවන් දුරුකරවන්නට සමත් විය.
‘‘තේ කීයද?’’
ඊළ`ග මොහොතේ මගේ අවධානය යොමුවූයේ ආරක්ෂක නිලධාරියා සිරමැදිරිය ඉදිරියට පැමිණ කළ විමසීමෙනි.
‘‘ඔන්ඩු, රෙන්ඩු, මූන්ඞ්රු…….’’
අසළ හි`ද සිටි අයකු විසින් ගණන්කිරීම ආරම්භ කළේය.
‘‘මිනිහෝ ඊයෙ හිටපු ගාන කියනවා. හැමදාම ගැනලා බලන්න ඕනෙද?’’
ආරක්ෂක නිලධාරියා කළ තරවටුව කාගේත් මානසිකත්වය වෙනස් තත්වයකට ගෙනා බව පැහැදිළිය. අප සිටින්නේ යම් කිසි බෝඩිමක නොව සිරකුටියක බව ඒ නිල ස්වරයෙන් ඒත්තුගන්වනු ලැබිණි.
‘‘සර්, …………….’’ දෙමළ බසින් යමක් පැහැදිලි කරන්නට ගනන් කිරීම සිදුකළ තරුණයා උත්සාහ දැරීය.
‘‘ ඊයෙ ? එකෙක් ගෙනාවට හිටිය ගාන මතකයිනෙ?’’ ඔහු පෙරළා ප‍්‍රශ්න කරයි. සියල්ලෝ තුෂ්ණිම්භූතව සිටිති.
මා ද ඇතුළුව 14දෙනකු සිටින බව කියැවිණි. හැම දෙනාටම තේ ගෙන එන්නට ප්ලාස්ටික් බෝතල් කිහිපයක් නිලධාරියා අතට පත්කරණු ලැබිණි. යකඩකූරු අතරින් ප්ලාස්ටික් බෝතල් තල්ලූ කරනවිට ඇති කරන අප‍්‍රසන්න නාදය අපගේ සිත් සිරකුටියේ සිට හ`ඩා වැළපෙන ස්වරය වැනි යයි මට සිතිණි.
‘‘කවුද අර ඊයෙ ? ආවෙ?’’
‘‘මම’’ සිටි තැනින් මෑත්වෙමින් මම ඉදිරිපත් වූයෙමි.
‘‘ආ මෙයාද? මොකක්ද නම?’’
සුපුරුදු පරිදි නැවතත් මගේ නම කුමක්දැයි විමසනු ලැබීමෙන් අද හතරවැනි තට්ටුවේ ජීවිතය, ඊයේට වඩා වෙනස් නොවනු ඇති බව වටහා ගත්තෙමි.

හතරවෙනි තට්ටුවේදී – 4

‘‘කෝ තාමත් වාහනයක් නෑනෙ” උප පොලිස් පරීක්ෂක ‘කේ’ මැසිවිලි නගමින් දුරකථනය වෙත ගියේය.
ඒ වනවිටත් රාත‍්‍ර‍්‍රී 9 පසුවී තිබිණි. දුරකථනයෙන් ප‍්‍රවාහන අංශය අමතා අවශ්‍යතාවය පිළිබ`ද දැනුම්දීමක් කර තිබුණද තවමත් ගමනට වාහනයක් නොලැබිණි. අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ වාහන විශාල ප‍්‍රමාණයක් තිබුණද ඒවා ලබාගැනීම කිසියම් ක‍්‍රමවේදයකට විය යුතු බව තේරුම් ගත හැකිය. පැයකට ආසන්න කාලයක් විවිධ හේතු මත වාහනයක් සපයා ගන්නට ඔවුන්ට නොහැකි විය. මා කැ`දවාගෙන එන්නට දෙල්ක`ද දක්වා පැමිණි ඩබල් කැබ් රථය ඔවුන්ගේ විමර්ශන කටයුතු ස`දහා යොදවා ගන්නා එකම වාහනය විය. දිගු කාලයක් පාවිච්චි කිරීමෙන් අබලන්වීමට ආසන්න වෙමින් පැවැති එම රථයේ විදුලි පරිපථ දෝෂයක් නිසා ඉදිරිපස ප‍්‍රධාන පහන් සහ සංඥා පහන් දැල්විය නොහැකි තත්වයක් පැවැතිණි. එම දෝෂය පරික්ෂාකරබලා අලූත්වැඩියා කරන්නට දැමුවහොත් ඔවුන්ට දිවා කාලයේත් රාජකාරි ගමන් යන්නට සිදුවන්නේ පොදු ප‍්‍රවාහන සේවයෙන් හෝ කුලී රථයකිනි. එය පොලිසියේ සම්ප‍්‍රදාය නොවනවා මෙන්ම එවැනි දේකට වියදම් ලබාගැනීමද දුෂ්කර බව ඔවුහු මා සමග පැවැසූහ.
වරක් ඉහළ නිලධාරියකුගේ අවශ්‍යතාවයට ලබාගත් රාජකාරි රථය පිළිබ`ද විමසීමක් කරන ලද විට එම වාහනය නැවත පැමිණෙන විට ප‍්‍රමාදවන බවක් දැනගන්නට ලැබිණි. එක් අතකින් මෙසේ රාත‍්‍රියේ මා කැ`දවාගෙන යන්නේ ඇත්ත වශයෙන්ම කාර්යාලය පරික්ෂා කිරීමටද නැතිනම් වෙනයම් අරමුණකින්දැයි සැකයක් මගේ මනසේ හොල්මන් කරමින් තිබිණි.
‘‘දැන් මේ වෙලාවට ඔෆිස් එකක් සර්ච් කරන්න යන එක අවුලක්නෙ?’’ මම දිගින් දිගටම රාත‍්‍රියේ පිටත්ව යන ගමන පිළිබ`ද විරෝධය පළ කළෙමි.
‘‘කිසිම අවුලක් නෑ. අපට අපේ ඉන්වෙස්ටිගේෂන්
එක පුළුවන් තරම් ඉක්මනින් ඉවර කරන්න වෙනවා. ? දවල් කියලා බල බලා හිටියොත් කෝච්චිය ගියාට පස්සෙනෙ ගේට්ටුව වහන්න වෙන්නෙ’’ පොලිස් නිලධාරියකුගේ සැබෑ ස්වරූපය දක්වමින් විමර්ශන නිලධාරියකු මට පිළිතුරු දුන්නේ මා කටින් ගසා නිහ`ඩ කරන අදහසිනි.
‘‘මොකක්ද ඔය තරම් හදිසිය… මේක ටෙරරිස්ට් හයිඩවුට් (ත‍්‍රස්තවාදින්ගෙ රහසිගත ස්ථානයක්* එකක් නෙවෙයි. පත්තර කන්තෝරුවක්’’ මම කෝපයෙන් පැවැසීමි.
‘‘මිස්ටර් චන්දන, ඔයා දැන් ඉන්නෙ අපේ භාරයේ. අපි ඉන්වෙස්ටිගේෂන් එකක් කරන්නෙ. ඒකට උදව් කළොත් ඉක්මණට ගෙදර යන්න පුළුවන්. නැත්නම් ඔයාටමයි නිකරුණේ කූඩුවෙ ඉන්න වෙන්නෙ.’’ උප පොලිස් පරීක්ෂකවරයෙක් මා අමතමින් එසේ කියද්දී මගේ ඉවසීම සීමාව පැන්නේය.
‘‘ඔයාල භාරයේ හිටියට මම වැරදිකාරයෙක් නෙවෙයි. ඒත් ඔයාලට අවශ්‍ය නම් ඕනැ තැනක් සර්ච් කරන්න. ඒත් අපේ ජීඑම්ට කියලා හෙට උදේම වුණත් යන්න පුළුවන්. මහ ? ගියා කියලා අමුතු දෙයක් වෙන්නෙ නෑ. එතැන කවුරුවත් හිටියෙ නැත්නම් නිකං රස්තියාදුව විතරයි.’’
‘‘ඔයා මේක තේරුම් ගන්න චන්දන. අපිට ඉහළින් ඉන්න මිනිස්සු කියන්නෙ දැන් මේක කරන්න. අද අරක කරන්න. අදම ඇරෙස්ට් කරන්න. හෙට වෙනකොට මට රිපෝට් එකක් දෙන්න වගේ දේවල්. ඔයාව ඇරෙස්ට් කරලා තියෙන්නෙ හදිසි නීතිය යටතේ.’’ නිලධාරියෙක් මට කරුණු පැහැදිලි කරන්නට උත්සාහ කළේ වාහනයක් ගැන තවමත් නිශ්චිත නැතිව තිබියදීය.
‘‘ඒක තමයි මමත් කියන්නෙ. කවුරු වුණත් මාව ඇරෙස්ට් කරන්න කියපු මිනිහා හදන්නෙ තමන්ගෙ වැරදි පෙන්වන, වංචා ¥ෂණ හෙළිදරව් කරන පත්තරකාරයො ත‍්‍රස්තවාදී චෝදනාවලට යටකරන්න. ඒකයි මට ඞී ඕ එකක් ගහලා තියෙන්නෙ. පත්තරකාරයන්ට විරුද්ධව නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කරන්න නීති තියෙනවා. ත‍්‍රස්තවාදය මර්දනය කරන්න ගෙනා නීති යොදාගන්න
කියන එකයි වරද’’ මගේ කරුණු පැහැදිලි කිරීම ඔවුන් අසා සිටියේ නොඉවසිලිමත් අභිනයන් දක්වමිනි.
‘‘ඔයා ත‍්‍රස්තවාදියෙක් නෙවෙයි කියලා අපිට තේරෙනවා. ඒ වුණත් අපට තියෙන්නෙ හදිසි නීති රෙගුලාසි යටතෙ චෝදනා ලබපු කෙනෙක් හැටියට ඔයාට විරුද්ධව චෝදනා ඉදිරිපත් කරන්න අදාළ සාක්ෂි එකතු කරන්නයි. මේක ඒ මට්ටමෙන් කෙරෙන ඉන්වෙස්ටිගේෂන් එකක්’’
‘‘ඉතින් මේකනෙ වැඬේ. මම ත‍්‍රස්තවාදය අවසන් කළ යුතුයි කියන ස්ථාවරය ඇතිව ඒ බව අනෙක් අයට වටහලා දෙන්න යමක්කමක් තේරෙන කාලෙ ඉ`දලම වැඩකළා. 2002 අවුරුද්දෙ රනිල් වික‍්‍රමසිංහලා බොරු සාම ගිවිසුමක් ගැහුවට පස්සෙ අපේ පත්තරේ පටන් ගත්තෙම නෝර්වේ මැදිහත්වීමෙන් බෙදුම්වාදී ත‍්‍රස්තවාදය පෝෂණය කරන එකට විරෝධය පළකරන්නයි. ඒ වෙනුවට ජාතික සමගිය ඇතිකිරීම අරමුණු කරගෙන අපි ලිව්වෙ. අවුරුදු අටක් පත්තරේ වැඩ කරද්දි ඒ මතය වෙනුවෙන් අපි පෙනී හිටියෙ, දැන් ඔය ර`ගපාන දේශපේ‍්‍රමී කාඞ්බෝඞ් වීරයො වලිගෙ කකුල් දෙක අස්සෙ ගහගෙන ඉන්නකොට.’’ මගේ ප‍්‍රතිචාරය දේශනයක ස්වරූපයෙන් උස්හ`ඩින් යුතු වූ අතර ඒ බව වටහා ගන්නාවිට මා සියල්ල කියා අවසන්ය. ආවේගයෙන් පිටවූ ඒ වචනවල කෝපයකට වඩා තිබුණේ අවඥාවයි.
එහෙත් ඔවුහු මගේ කෝපය වටහා ගෙන නිහ`ඩ වූහ. වාදය අවසන් වුවත් ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවය වෙනුවෙන් ඉදිරි කටයුතු කෙරෙමින් තිබිණි. වාහනය සූදානම් බව දැනුම්දෙන ලද බැවින් ඔවුහු මා කැ`දවාගෙන පිටත් වූහ.

හතරවෙනි තට්ටුවේදී – 3

‘මෙයාට ඞී ඕ එකක් ගහලා. ඇරස්ට් කරන්නලූ’
පොලිස් පරීක්ෂක ‘එ්’ එසේ කියමින් කාර්යාල කාමරයට පැමිණෙන විට උපපොලිස් පරීක්ෂක ‘කේ’ මගේ ප‍්‍රකාශය ලබාගැනීමේ කටයුතු අවසන් කරමින් සිටියේය.
මේ කාරණය දැනගන්නා අවස්ථාව වන විට සවස 4.30 පමණ විය. එය අනපේක්ෂිත මොහොතක කඩාපාත්වූවද මා විසින් අපේක්ෂා නොකළ දෙයක්ද නොවීය. ඞී ඕ හෙවත් ‘රැු`දවුම් නියෝගය’ ගැන කල්තියා අවබෝධයක් නොමැතිවම වුවද ඔවුන්ට මා අත්අඩංගුවට ගැනීමේ අවශ්‍යතාවයක් ඇති බව මින්පෙර මෙවැනි නිලධාරීන් සම`ග ගනුදෙනුකිරීමෙන්ම ඇතිකරගත් මගේ අත්දැකීමේ ප‍්‍රමාණයෙන් වටහා ගන්නට සමත්ව සිටියෙමි. කාර්යාලයේ සිට අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව වෙත පැමිණීමේදී ඔවුන් සම`ග කැබ් රථයෙන්ම යා හැකි බව පොලිස් පරික්ෂක ‘පී’ පෙරැුත්ත කරමින් පැවැසූ බව මට සිහිපත් විය.
‘අපරාදෙනෙ ඔයාගෙ ඔෆිස් වාහනේ පෙට‍්‍රල් ටිකවත් ඉතුරු කරගන්න පුළුවන්නෙ’ ඔහු ඒ ගැන කීවේ එවැන්නකි. එහෙත් මා කර්තෘ මණ්ඩල සගයන් දෙදෙනකු සම`ග පැමිණීමට තීරණය කළේ හදිසියේ අත්අඩංගුවට ගැනීමක් සිදුවන්නේ නම් ඒ අවස්ථාවේදීම ඒ බව බිරි`දටත් කාර්යාලයේ සගයන්ටත් තත්වය දැනුම්දීමට එය පහසුවක් වන නිසාය.
‘ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයෙන් දැන් තමයි මේ ගැන දැනුම් දුන්නෙ චන්දන. ඔයාගෙ ගෙදරට දැනුම් දෙන්න වෙනවා නේද? මෙහෙම දෙයක් ගැන බලාපොරොත්තුවෙන් නෙවෙයිනෙ ආවෙ’ පොලිස් පරීක්ෂකවරයා මා අසළින් අසුන් ගත්තේය. ඒ වනවිට පොලිස් පරික්ෂක ‘පී’ නැවත සිය අසුනට පැමිණ යම් කාර්යයක නිරත වෙමින් සිටිය්ය.
‘මම නම් ඔය වගේ දෙයක් බලාපොරොත්තුවෙන් මෙතෙන්ට ආවෙ. නියම ප්ලෑන් එක නේද?’ වියයුතු ආකාරයටම මගේ පිළිතුර වියළි ස්වභාවයක් ගත්තේය.
‘ප්ලෑන් එකක් නම් නෙවෙයි. මෙහෙම දේවල් වෙනවා චන්දන’ ඔහු යමක් පැවසීමට උත්සුක විය.
‘මොකද ප්ලෑන් එකක් නොවෙන්නෙ? අද සිකුරාදා. සති අන්තයෙ නිවාඩු දවස් අල්ලලා ඔයගොල්ලා අපිට ප‍්‍රකාශයක් ගන්න ඕනෑ කියන්නෙ උසාවි නොදා තියාගන්න හේතුවක් හදාන්න පුළුවන් නිසානෙ’ මා එසේ කී විට ඔහු නිහ`ඩ විය.
මගේ ප‍්‍රකාශය ලේඛනගතකරමින් ඔහුට එම කාර්යයට සහාය වූයේ මෑතකදී සේවයට එක් වූ උපපොලිස් පරීක්ෂකවරියකි. ඇය වහාම තම කාර්ය අවසන් කරන්නට උත්සුක වූයේ සේවය අවසන් කර ඉවතට යන්නටය. පස්වරු 5.00ට මා අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද බව සටහන් කරන ලෙස කරන ලෙස ඇයට උපදෙස් දෙන ලදී. ප‍්‍රකාශය අවසන් කරමින් මගේඅත්සන් යෙදීම කරමින් නීතිඥ මහතකු හමුවීමට අවශ්‍ය බව මම ඔවුන්ට දන්වා සිටියෙමි. එහෙත් එම ඉල්ලීම ඉටුකරගැනීමට පැය ගණනක් බලා සිටින්නට සිදු විය. ‘ලංකා’ ආයතනයේ නීති කටයුතුවලට සම්බන්ධවන නීතිඥවරයෙක් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ දොරටුව අසළට පැමිණියද නැවත හරවා යවා තිබිණි. ඔහුට නැවත පැමිණ පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ හමුවිය යුතු බව දන්වන ලදී. ඒ අනුව රාත‍්‍රී 7.30 පසුවී නීතිඥයා එහි ළ`ගා විය.
ඇතිව තිබෙන තත්වය ඔහුට විස්තර කළ මම මගේ අයිතිවාසිකම් කඩවීමක් සිදුව ඇති බව ඔහුට පවසමින් ඊට අදාළව කටයුතු කරන්නට උපදෙස් දුන්නෙමි. එසේම අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ සිටින රැු`දවියකු හමුවන්නට පිළිගැනීමේ කවුළුවේ අමුත්තන්ගේ පොතේ අත්සන් තබා පැමිණි නීතිඥයකුට එම රැු`දවියා වෙනුවෙන් අධිකරණයේ පෙනීසිටීමට නොහැකි බවද ඔහුට දැනුම් දුන්නෙමි.
අවසානයේ ‘පත්තරකාරයා’ යන හැ`දින්වීම වෙනුවට ‘රැදවියා’ යන ආමන්ත‍්‍රණයක් මේ නමට එකතු වී තිබේ. ජීවිතයේ එක්තරා කාලයක ‘රැදවියා’ යන්න නිතර අසන්නට ලැබුණේ භීෂණකාරී වටපිටාවකය. පාසල් ශිෂ්‍යයකු වශයෙන් එවැනි රැු`දවියන් පිළිබ`ද පුවත් ජනමාධ්‍යයෙන් අසමින් කොයි මොහොතේ එවැනි ලේබලයක් මා වෙත අලවනු ලැබේදැයි නොදැන බියෙන් ජීවත් වූ මට සමකාලීන තරුණ පරම්පරාවක් මුහුණදුන් ඉරණම රහසක් නොවීය. එහෙත් අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරින් පෙන්නුම් කළ සුහදතාවය හා වෘත්තියමය ස්වභාවය මා වෙත ඇති කළේ එවැනි අවිනිශ්චිතභාවයක් නොවේ.
උදෑසන අත්අඩංගුවට ගත් තරුණයා සවස්වනවිට මහම`ග මරා දමන ලද යුගයක් විය. එවැනි තත්වයක් වලක්වනු පිණිස ක‍්‍රියාත්මක වූ බලවේග ගණනාවක පිහිටෙන් බලයට පත් වූ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නායකයන් අද ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වල දමමින් වියරු ඒකාධිපතිත්වයක් කරා යන බව රහසක් නොවේ. එවැනි මොහොතකදී ඇත්ත කතාකරන මිනිසුන් පළමු ප‍්‍රහාරයට ඉලක්කවන බව ද දැන සිටි කරුණක් විය. අපරාධ පරීක්ෂන දෙපාර්තමේන්තුව උපයෝගිකර ගෙන හෝ වෙනත් නීතිමය උපකරණ යොදාගෙන ‘ලංකා’ පුවත්පත න`ගමින් සිටින හ`ඩ නතර කරන්නට ඔවුන්ට අවශ්‍ය වී ඇත. රැු`දවුම්භාරයේ සිටි කාලය තුළ එක්තරා ඉහල නිලධාරියෙක් කළ ප‍්‍රකාශය ඊට කදිම නිදසුනකි.
‘චන්දන මේව අපි කැමැත්තෙන් කරන දේවල් නම් නෙවෙයි. ඒත් අපිත් කරන්නෙ රස්සාවක්. අපි මෙතන ඉන්නෙ නැත්නම් වෙනත් ඔෆිසර්ස්ලා දාල හරි තමන්ට ඕනැ දේ කරගන්නවනෙ’
රාත‍්‍රිය ගෙවී යමින් තිබිණි. මා ප‍්‍රකාශය ලබාදුන් අසුනේම හි`දගෙන අපරාධ පරීක්ෂණ නිලධාරීන්ගේ කටයුතු අවසන්වනතුරු බලා සිටියෙමි. ඔවුන්ට මෙන්ම මටද එය වෙහෙසකාරී අවස්ථාවක් විය.
‘අපට වාහනයක් සූදානම් කරන්න කියන්න’
පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ රාත‍්‍රී 8.00ට පමණ දුරකතනයෙන් කිසිවකුට උපදෙස් දුන්නේය. මා හට එහි අමුත්තක් නොවීය. එහෙත් එය නුගේගොඩ බලා යන ගමනක් බව පැවසුණු බැවින් මගේ කුතුහලය වැඩි විය. මම විමසිලිමත්ව බලා සිටින බව දුටු පොලිස් පරීක්ෂකවරයා උප පොලිස් පරීක්ෂක ‘කේ’ අමතා උපදෙස් දෙන්නට විය.
‘මෙයාගෙ ඔෆිස් එකයි ගෙදරයි සර්ච් කරන්න ඕඩර් එකක් තියෙනවා. ඔයා එක්ක යන්න තව කීප දෙනෙක් එවන්නම්. ේව අදම කෙරුවෙ නැත්නම් හෙට අපටනෙ ගෝරනාඩුව එන්නෙ. මහන්සි නොබලා යන්න.’
හදිසියේ කාර්යාලය පරික්ෂා කිරීමට ඔවුන් සූදානම්වන්නේ ඇයි? මට සිතාගත නොහැකි විය. කෙසේවෙතත් එය වැළැක්විය යුතු තත්වයකි.
‘දැන් නම් ඔෆිස් එකේ කවුරුත් නැතිව ඇති. අද අපේ කට්ටිය මළ ගෙදරක ගියා.’ මම පැහැදිළි කළෙමි.
එහෙත් ඔවුන්ට එහි විශේෂත්වයක් නොවීය.
‘කොහොමටත් යන්න වෙනවා. ඔයාග ගෙදරත් ගිහින් බලන්න කියලා නියෝග ලැබිලා තියෙන්නෙ.’ නිලධාරියා සැහැල්ලූ සිතින් පැවසීය.
‘එහෙම සර්ච් කරන්න උසාවි නියෝග තියෙන්න එපායැ.’ මම හරස්ප‍්‍රශ්නයක් යොමු කළෙමි.
‘නෑ නෑ හදිසි නීතියෙන් පුළුවන්නෙ. ඒවා ගැන කලබල වෙන්න එපා. අපට පුළුවන් හදිසි නිතිය යටතේ ඕනෑම සැකකටයුතු ස්ථානයක් පරික්ෂා කරන්න. කාටවත් විරුද්ධ වෙන්න බෑ.’ පොලිස් පරික්ෂකවරයාගේ පිළිතුර අතිශය නිලභාවයෙන් යුක්ත විය. මම නිහ`ඩ වූයෙමි. එසේ වුවත්, ‘ලංකා’ කාර්යාලයේ හෝ නිවසේ කිසිවකු නොසිටීවා යන්න මගේ බලාපොරොත්තුව විය.

හතරවෙනි තට්ටුවේදී – 2

අප අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තම්න්තු පරිශ‍්‍රයට පැමිණෙන විට පස්වරු 1.30 පමණ විය. එහි ළගා වූ වහාම මගේ සගයන් දෙදෙනා කාර්යාල වාහනය නැවැත්වීමට ස්ථානයක් විමසා බලන අතරතුර පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ මා කැ`දවාගෙන පිළිගැනීමේ කවුන්ටරයට ළ`ගා විය. මා මගේ සගයන්ගෙන් වෙන්කරගන්නට ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූ බව රහසක් නොවේ. මා අත වූ මුදල් පසුම්බිය හා ජංගම දුරකථනය වැනි පෞද්ගලික ආම්පන්න සගයන් අතට දීමට හැකි වූයේ එය මා කල් තියා දැන සිටි නිසාය.
මගේ හැ`දුනුම්පත ඉදිරිපත් කර අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට ඇතුළුවන අමුත්තන්ට හිමිවන අවසර පත‍්‍රයක් මා වෙත නිකුත්කරන ලදී. මා විසින් එම අවසර පත ලබාගෙන අදාළ තීරුවේ අත්සනක් යෙදිය යුතු විය. එය අවසන් වූ වහාම අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පළමු මහලේ කාර්යාලයක් වෙත මා කැ`දවාගෙන යන්නට පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ යුහුසුළු විය. කාර්යාලයට ඇතුළුවන විටම සුපුරුදු මුහුණක් දැකගතහැකි විය.
‘ආ චන්දන කොහොමද?’ ‘එ්’ නම් පොලිස් පරීක්ෂකවරයකුවන ඔහු මා දැක සුහද ලෙස සංවාදය ආරම්භ කළේය.
පිළිතුරු ලෙස කිසිවක් කීමට මා උනන්දු නොවුණේ මා කැ`දවාගෙන එන්නට අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ ත‍්‍රස්ත විමර්ශන ඒකකයට සම්බන්ධ මේ නිලධාරියාද සම්බන්ධ වන්නට ඇති බව මා කල්තියා දැන සිටි නිසාය. පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ කාර්යාලයේ ප‍්‍රධාන අසුන වෙත ගිය අතර මා වෙත අසළ අසුනක් දක්වමින් සෙසු නිලධාරීහු අසුන් ගත්හ. ජනවාරි 26 වැනිදින පළවූ ‘සතිමැද ලංකා’ පුවත්පතේ තුන්වැනි පිටුවේ ඡුායාපිටපතක් මේසය මත දිගහරින ලදී. ‘සෑම රාජපක්ෂවරයකු පසුපසම මාළිගාවක්’ යන සිරස්තලය යටින් ඉරක් ඇ`ද තිබිණි. ඔවුන් අතර විවිධ කතාබහ අතරතුර පොලිස් පරීක්ෂක ‘එ්’ නැවත මා වෙත අවධානය යොමු කළේය.
‘චන්දන මොකද මේ රාජපක්ෂ පවුල ගැනම ඔයාගෙ පත්තරේ ලියන්නෙ? ජනාධිපතිතුමාගෙ පවුල එක්ක මොකක් හරි කෝන්තරයක් තියෙනවද?’ ඔහුගේ ප‍්‍රශ්නය මා අපේක්ෂා කළ දෙයක් නොවේ. එහෙත් දේශපාලන බලය නිලධාරීන් මත උපරිම වශයෙන් බලපෑම් කරන රටක ඕනෑම මොහොතක ඕනෑම දෙයක් වියහැකිය.
‘ඇයි එහෙම අහන්නෙ?’ මම කාරණය පැහැදිළි කරගැනීමේ ආරක්ෂාකාරී පියවරක් තැබුවෙමි.
‘ජනාධිපතිතුමාගෙ පවුලෙ අය ගැන ඔයාගෙ පත්තරේ ගොඩක් දේවල් පළ වෙලා තියෙනවා. රජය අප‍්‍රසාදයට පත්කිරීමේ චෝදනාව යටතේ ඔයාට විරුද්ධව පරීක්ෂණ කරන්න අපට උපදෙස් ලැබිලා තියෙනවා’ මට ඒ පිලිතුරෙන්ම කාරණය පැහැදිළි විය.
‘මුලින්ම මට කියන්න, මාව මෙතෙන්ට ගෙනාවෙ ඒක අහන්නද? නැත්නම් මට කිව්ව විදියට නිශ්චිත ලිපියක් ගැන ප‍්‍රකාශයක් ගන්නද?’ මම කෙටි ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කළෙමි.
‘ඒක ගැනත් අහනවා. ඒත් මේ පත්තරේ පසුගිය කාලයේ වැඩියෙන්ම පළ වුණු දේවල් නිසා ඒ ගැන අහන්නෙ’ පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ මා වෙත පිළිතුරු දුන්නේය.
‘අපේ පත්තරෙන් පහුගිය කාළෙ හෙළිදරව් කරපු බරපතළ වංචා ¥ෂණ පිළිබ`දව මේ වනතුරුත් කවුරුවත් අපෙන් ඇහුවෙ නෑ. කිසිම පරීක්ෂණයකුත් නෑ. ඒ අතර තිබුණු එක ලිපියක් තමයි ඔය ගෝඨාභය මහත්තයා සම්බන්ධව පළ කෙරුණු ලිපිය. දැන් රාජපක්ෂ පවුලත් එක්ක ආරවුලක් තියෙනවද කියල අහද්දි මට එන ප‍්‍රශ්නෙ තමයි ආණ්ඩුවෙ අනෙක් වංචා ¥ෂණ ගැන විමර්ශනයක් නැද්ද? රාජපක්ෂ පවුලෙ අය ගැන ලිව්වම විතරක් ප‍්‍රකාශ සටහන් කරගන්න ඕනෑ වෙන්නෙ ඇයි?’ නිලධාරි පිරිසට එම ප‍්‍රශ්යට පිළිතුරු දිය නොහැකි බව මම දැන සිටියෙමි.
‘ඒත් චන්දන මෙ ලිපිවල තියෙන කරුණුවලින් පෙනෙන්නෙ ජනාධිපතිතුමාගෙ පවුලෙ අයගෙ දේවල් සහ ආණ්ඩුවේ ඉහළ නිලතල දරණ අය සම්බන්ධ කරපු චෝදනා. ඔයාට පුළුවන්ද මේ කරුණු ඔප්පු කරන්න.’ ‘පී’ මගෙන් විමසා සිටියේය.
‘ලංකා’ පුවත්පත හෙළිකල තොරතුරු පිළිබ`දව ඔවුන්ගෙ ස්ථාවරය කිසිවකුගේ උපදෙස් මත කෙරෙණ පරීක්ෂණයට අවශ්‍ය ලෙස පූර්ව සූදානමකින් පවතින බව පෙනුණු නිසා මම මගේ ස්ථාවරය පැහැදිලි කළෙමි.
‘රාජපක්ෂ පවුල එක්ක කිසිම ප‍්‍රශ්නයක් මටවත් මගෙ ආයතනයටවත් නෑ. ඒත් ආරක්ෂක ලේකම් කියන්නෙ මේ රටේ ජනතාව බදුගෙවන මුදලින් වැටුප් ලබන රාජ්‍ය සේවකයෙක්. එහෙම නිලධාරියෙක් ගැන ලියන්න අයිතියක් අපට තියෙනවා. මේ ලිපිවල තියෙන්නෙ පෞද්ගලික කරුණු නෙවෙයි මේ රටේ මිනිස්සු දැනගතයුතු කාරණා. රාජපක්ෂ පවුලෙ වෙනත් අය ගැනත් අපි ලිව්වා. ඒ ලිව්වෙ කෝන්තර පිරිමහගන්න නෙවෙයි. වෙලා තියෙන අක‍්‍රමිකතා ගැනයි කරුණු සහිතව හෙළිදරව් කළේ.’
‘එතකොට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත්තය ගැන ලියපු මේ ලිපියෙ ඔයගොල්ලා කියනවා මේ මාළිගාවක් ගැන. ‘සෑම රාජපක්ෂවරයකු පසුපසම මාළිගාවක් ඇත’. මේක කොහොමද කියන්නෙ? මේ ලිපියෙ තියෙනවා කතරගම හදපු මාළිගාවක්ආරක්ෂක ලේකම්වරයට අයිතියි කියලා. ඒක ඇත්තද? කොහොමද එහෙම දේවල් කියන්නෙ?’
‘ඒ සිද්ධිය ගැන මුලින්ම අපට තොරතුරු ආවෙ මාස ගානකට කළින්. කතරගම රක්ෂිතයක කුඹුක් ගස් කපන කතාවක් මුලින්ම ආවෙ. ඉන්පස්සෙ පහුගිය දකුණු පළාත් ඡුන්දය කිට්ටුව තොරතුරක් ආවා රාජපක්ෂ කෙනෙකුට අයිති මාළිගාවක් කතරගම පැත්තෙ තියෙනවා කියලා. අපෙ ජර්නලිස්ට් කෙනෙක් ගියා තොරතුරු හොයන්න. ඒත් වැඬේ හරියටම කොහෙද කෙරෙන්නෙ කියලා දැනගන්න බැරි වුණා. පසුසෙ තමයි මේ මෑතකදි ඒ ගොඩනැ`ගිල්ලෙ පින්තූරත් එක්කම ඊට අයිති වතුර බිලක් අපට ලැබුනෙ.’
‘මේක අයිති කාට කියලද තියෙන්නෙ?’ පොලිස් පරීක්ෂක ‘එ්’ හරස් ප‍්‍රශන්යක් අසයි.
‘ඒක තමයි ලොකුම ප‍්‍රශ්නෙ. මේක හදලා තියෙන්නෙ ස්වභාවික රක්ෂිතයකට අයිති ඉඩමක. කතරගම ඩිපෝ පාරෙ තමයි තියෙන්නෙ. හදනකොට වන සංරක්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවෙන්වත් ඉදිකිරීම් ගැන ප‍්‍රාදේශීය සබාවෙන්වත් අනුමැතියක් අරගෙන නෑ. වතුර බිලක් විතරක් තියෙනවා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත්තයගෙ නමට.’
‘ඉතින් මේක ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත්තයගෙම කියන්න පුළුවන්ද?’ පොලිස් පරීක්ෂක ‘එ්’ නැවත හරස් ප‍්‍රශ්නයකින් දමා ගසයි.
‘එහෙම නෙවෙයි කියලා කියන්න පුළුවන්ද? මේ ලිපිය පළ වෙලා දවස් ගානක් ගියා. ආරක්ෂක ලේකම්තුමාගෙ පැත්තෙන් එහෙම කිසිම ප‍්‍රතිචාරයක් නෑ. අනික මේ ගැන සීඅයිඞී එකෙන් ප‍්‍රශ්න කරනකොටම පැහැදිලියි මොකක්ද කාරණේ කියලා. වෙනත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කෙනෙක් නම් රාජපක්ෂවරුන්ට විරුද්ධව ලියන්නෙ ඇයි කියන ප‍්‍රශ්නයක් මතුවෙන්නෙ නෑනෙ’
‘ඔයා දන්නවද එහෙම වතුර බිලක් නෑ. කොහෙන්ද ඒ බිල හොයාගත්තෙ. කතරතම වෝටර් බෝඞ් ඔෆිස් එකක් නෑ. තියෙන්නෙ මාතර. මාතරින් ද මේක ගත්තෙ?’ පොලිස් පරීක්ෂක ‘එ්’ විමසා සිටියේය.
‘වතුර බිල ආවෙ කොහොමද කියලා මගෙන් අහන්න එපා. එහෙම බිලක් නැත්නම් ඒක සීඅයිඞී එකෙන් උසාවියකදි තහවුරු කරන්න. මේ තියෙන්නෙ ජලසම්පත් මණ්ඩලයෙ ලිපිනය. මේ තියෙන්නෙ ජලසැපයුම් පාරිභෝගික අංකයයයි ස්ථානයෙ ලිපිනයයි. මම ‘සතිමැද ලංකා’ ලිපියේ ඡුායාපිටපත ගෙන ඔවුන්ට කරුණු පැහැදිළි කළෙමි. එසේම අනවශ්‍ය ලෙස වාද කිරීමෙන් පලක් නැති නිසා ඔවුන්ට අවශ්‍ය ප‍්‍රශ්න ඉදිරිපත්කරමින් ප‍්‍රකාශය කරන අවස්ථාවේදී මගේ පිළිතුරු සටහන් කරගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියෙමි. ඒ වනවිට ද මා අපරාධ පරීක්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවට පැමිණ පැයක් පමණ ඉකුත්ව ගොස් ඇති බව කාර්යාලයීය ඔරලෝසුව අනුව දැකගතහැකි විය.
ඉන්පසුව, ප‍්‍රකාශය සටහන් කරගැනීමේ වගකීම උපපොලිස් පරීක්ෂකවරයකු වෙත භාරදෙමින් උපදෙස් ලබා දුන් පොලිස් පරීක්ෂකවරුන් දෙදෙනා ඉවත්ව ගියහ.

හතරවෙනි තට්ටුවේදී – 1

This slideshow requires JavaScript.

ඔවුන් මා කූඩුවට දමා ඉබි යතුරු දමන විට මධ්‍යම රාත‍්‍රිය පසුවී තිබිණි. අධික වෙහෙස නිසා මට හාත්පස බලා සිටින්නට උවමනාවක් නොවීය. අඩනින්දේම මම කූඩුවේ දොර අසලම තිබුණු පැදුරු ගොඩක් අත පත ගාගෙන ඉන් එකක් දිගහැර ගත්තෙමි. කොට්ටය වෙනුවට ඉතිරි පැදුරු මිටිය මත හිස තබා නිදන්නට උත්සාහ කළෙමි. නින්ද මවෙත ළඟාවන්නට පෙර එදින සිදුවූ සියල්ල චිත‍්‍රපටයක් සේ මගේ මනසේ දිගහැරෙන්නට විය.
පුවත්පත් කාර්යාලයේ වැඩ නිමකර පිටත්වන විට මා හට දුරකථන ඇමතුමක් ඇති බව ලාල් කී ආකාරය එවේලේ මතකයට නැගුණි. ජනවාරි 28 වැනි බ‍්‍රහස්පතින්දා රාත‍්‍රී වනවිට 31දා පුවත්පත් කටයුතු ද අවසන් කර තිබිණි. කාර්යාලයේ රැුඳී සිටියේ මමත් දයාත් අසංකත් ලාලූත් පමණි. දුරකථනය අතට ගත් මාහට දැනගන්නට ලැබුණේ කොළඹ අපරාධ පරීක්ෂණ මූලස්ථානයේ පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ දුරකථනයේ රැුඳී සිටින බවයි. ඔහු මාවෙත දැනුම් දුන්නේ පුවත්පතේ පළවූ ලිපියක් පිළිබඳව ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කරගැනීමට මා අපරාධ පරීක්ෂණ මූලස්ථානයට පැමිණිය යුතු බවයි.
”මට ලිඛිත දැනුම්දීමක් කරන්න. මම එන්නම්” මගේ පිළිතුර විය.
”හරි මම මිරිහාන පොලිසිය මාර්ගයෙන් මැසේජ් එකක් එවන්නම්” නිලධාරියා එසේ පවසද්දී මම ඔහුට ස්තූති කොට දුරකථනය විසන්ධි කළෙමි. පසුදින කාර්යාලයේ වැඩ කටයුතු කරන අතර අපේක්ෂා කළ දුරකථන ඇමතුම ලැබිණි. එහෙත් එයින් කියැවුණේ අමුතුම කතාවකි.
”මිස්ටර් චන්දන 10.00ට එනවා කියල අපි බලාගෙන හිටියා. මොකද ආවෙ නැත්තේ.” උප පොලිස් පරීක්ෂකවරයකු වූ ‘කේ’ මගෙන් විමසා සිටියේය.
”මට මෙහෙම වෙලාවක් කිව්වෙ නෑ. මම කොහොමද දන්නෙ 10.00ට එන්න කියලා තියෙන වගක්.” මම පුදුමයෙන් පිළිතුරු දුන්නෙමි.
”ඇයි ඊයේ කීවෙ නැද්ද? ඊයේ අපි මිස්ටර් චන්දනට කිව්වනෙ” මෙය ඉවසීම ඉක්මවා යන තත්වයකි. එහෙත් ඔවුන්ගේ උගුලට මා අසුවිය යුතු නැත. ඒ නිසා මමත් ආවේගය පාලනය කරගෙන පිළිතුරු දුන්නෙමි.”
”මිස්ටර් නෙවෙයි ඊයේ කතා කළේ. අයි.පී. කෙනෙක්. මම එයාට කිව්වා මට ලිඛිතව දැනුම්දීමක් කරන්න කියලා.”
”ඉතිං මිරිහානෙන් මැසේජ් එක එව්වෙ නැද්ද?”
”නෑ… මට තවමත් එහෙම දැනුම්දීමක් නෑ. කරුණාකරලා මට ලිඛිතව දැනුම්දීමක් කරන්න. මම ආයතනයක වගකීමක් දරන කෙනෙක්. හිතූ මතේට වැඩ කරන්න මට බෑ.” මම මගේ සීමාව ඔහුට පැහැදිලි කළෙමි.
”හරි මට කියන්න එන්න පුළුවන් කීයට ද කියලා” පොලිස් පරීක්ෂකවරයා මගෙන් විමසීය.
”මගේ වැඩ කටයුතු ඉවර වෙන කොට 2 විතර වෙනවා. මම 3.00ට එන්නම් හැබැයි මට මැසේජ් එක එවන්න.”
”මැසේජ් එක එවන්නම් දන්නවනෙ පොලිසියෙ වැඩ. ඒක පමා වෙන්න ඇති. කොහොමටත් මම දැන් වෙලාවක් කිව්වනේ. ඒ වෙලාවට එන්න.” කනිෂ්ඨ නිලධාරියාගේ ස්වරය පැහැදිලිය.
”ඒත් මම දන්නෙ නෑ ඇයි මට එන්න කියන්නෙ කියලා. මොකක් ද මගෙන් ස්ටේට්මන්ට් එකක් ගන්න හේතුව.” මම විමසා සිටියෙමි.
”හේතුව මේකයි මිස්ටර්ගෙ පත්තරේ පසුගිය 26 වෙනිදා පළකරල තියෙනවා ගෝඨාභය මහත්තයා කතරගම මන්දිරයක් හදනවා කියල…. අන්න ඒක ගැනයි ස්ටේට්මන්ට් එකක් ගන්න කියල අපිට උපදෙස් ලැබිල තියෙන්නෙ.”
”හරි මට තේරෙනවා. මම තුනවෙනකොට එන්නම්. කාවද හම්බවෙන්න ඕනැ.”
”ඉන්ස්පෙක්ටර් ‘පී’ හම්බවෙන්න කෝ.” දුරකථනය විසන්ධි විය.
මේ අතරතුර කාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයකුගේ පියාගේ මළගමට සහභාගි වීමට කාර්යාලයේ සියලූ දෙනා සූදානම් වෙමින් සිටියහ. මට එම ගමනට සහභාගි විය නොහැකි බව දන්වමින් මගේ වැඩ කටයුතු කරගෙන ගියෙමි. 12.30ට පමණ අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පිරිසක් කාර්යාලයට පැමිණියහ. පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ සිනාමුසු මුහුණින් තමා හඳුන්වා දෙමින් මට අත දිගු කළේය. අතට අත දුන් මම ඔවුන්ට අසුන් ගන්නා ලෙස ඇරයුම් කළෙමි. එහෙත් මා අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට කැඳවාගෙන ගොස් ප‍්‍රකාශයක් සටහන් කරගන්නා ලෙස තමන්ට ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් නිලධාරියෙක්ගෙන් නියෝග ලැබී ඇති බව පැවැසූ ඔහු තමන් කැටුව එනලෙස මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. ඒ අනුව මම කාර්යාලයේ ත‍්‍රිරෝද රථයෙන් පැමිණෙන බව ඔහුට දැනුම් දී පිටතට පැමිණියෙමි. මළගෙදර යාමට සූදානම් වී සිටි දයාත් මහේෂුත් මා සමග යාමට කැමැත්ත පළ කළහ. අප කොළඹ දෙසට යන අතරතුර ජනමාධ්‍ය සගයන් කිහිප දෙනෙක්ම දුරකථනයෙන් කතා කොට මා අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට කැඳවා ඇත්තේ ඇයිදැයි විමසූහ. මම ඔවුන්ට කාරණය පැහැදිලි කළෙමි.
”චන්දන අයියේ දැන්මම වොයිස් කට් එකක් දෙනවාද? නැත්නම් එන ගමන් දෙනවාද” වී එෆ්.එම් නාලිකාවේ හිතවත් මාධ්‍යවේදියෙක් මගෙන් විමසා සිටියේය.
”මල්ලි එළියට ඇවිත් ඔයාගෙ ෆෝන් එකට රිං කරන්නම්.” මා එසේ කීවේ අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ හා ත‍්‍රස්ත විමර්ශන ඒකකයේ ප‍්‍රශ්න කිරීම්වලට මුහුණදීම සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත්වී තිබුණු නිසාය. මෙවර මම අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට යන්නේ පස්වන වතාවට බව මා සමග ගිය සගයන්ට මතක් කළ මම ඔවුන්ට මා එනතුරු පැය කීපයක් රස්තියාදු වීමට සිදුවිය හැකි බවද කීවෙමි. ඔවුන් සිනාමුසු මුහුණින් එය පිළිගත්හ.
ජනාධිපතිවරණය ජයගැනීමෙන් පසුව ආණ්ඩුව විවේචනය කළ අප පුවත්පතට අනතුරක් වියහැකි බව දැන සිටියත් මෙම ‘කැඳවීම’ අපට විස්මයක් ගෙන දුන්නේ නැත. මේ වගේ ආයතනවල සගයන්ගෙන්ද අපට අවවාද ලැබී තිබිණි.
”ඉස්සෙල්ලා පරිස්සම් වෙයල්ලා. අපි හිතන්නෙ නැති වුණත් ලසන්තට වෙච්ච දේ දන්නවනේ. බලය අතට ආවාම මිනිස්සු සත්තු වෙනවා. ඔක්කෝටම කලින් කට්ටියට කියන්න ජීවිත ආරක්ෂාව අංක එකට තියන්න කියලා. තනියම නම් කොහෙවත් යන්න එපා. යන එන වෙලාවල් වෙනස් කරන්න.”
ප‍්‍රවීණ මාධ්‍යවේදියකුගෙන් ඒ සහෝදර අනතුරු ඇඟවීම ලැබී තිබුණේ මැතිවරණ ජයග‍්‍රහණය ප‍්‍රකාශ වී පැය කීපයක් ඇතුළතදීය.

චන්දන සිරිමල්වත්ත

දිගටම කියවන්න