Posts Tagged ‘ Journalism ’

‘මාධ්‍යයේ වසංගතය: ජුගුප්සාජනකයි!

කොරෝනා වසංගතය නිසා සිදුවී ඇති දහසක් ආපදා, අනතුරු මැද්දෙ හිත සනසාගන්න තියෙන එක කාරණයක් හැටියට මම දකින්නෙ මේ රටේ ජනමාධ්‍ය චැනල්, මුද්‍රිත පත්තර මොනතරම් ජුගුප්සාජනකද කියලා අනාවරණය වීම.
මට එහෙම හිතුනෙ ‘විවර’ වෙබ් අඩවියට වත්මන් මාධ්‍ය භාවිතය සම්බන්ධයෙන් අදහස් පළ කරන්න කියලා කෙරුණු ඉල්ලීම ගැන හිතන වෙලාවෙ.
අපේ සමාජයේ ඇතැම් තීරණාත්මක අවස්ථා එනවා, ඒවා හරිම තීරණාත්මකයි සහ ඉක්මනින් දේවල් වෙනස්කම්වලට ලක් වෙනවා. සිදුවීම් පෙළ ගැහෙන වේගයට අනුව, මිනිස්සු ප්‍රතිචාර දක්වනවා, හැසිරීම වෙනස් කරනවා. ‘කොරෝනා වසංගතය’ අන්න ඒ වගේ අවස්ථාවක්. මාධ්‍ය විසින් වසංගත තත්වය භාරගත් විදිය සහ ඒ ව්‍යසනය වාර්තා කරන්න, ව්‍යසනයෙන් බැට කන මිනිස්සු ගැන කතාකරන්න පටන් ගත්තා. නමුත් මාධ්‍ය ආයතනවල වැඩකරන අයට වෙනත් අවස්ථාවලදි වගේම මේ වසංගතය ගැන තමන්ගෙම අත්දැකීම් ලැබෙන්නෙ නෑනෙ. යුද්දෙදි නම් අඩුගානෙ හමුදා වාහනයක නැගලා ගිහින් ඔවුන් කියන කරන දේ වාර්තා කරලා මාධය ආයතන ‘රේටිං’ නග්ගා ගත්තා. මේ වගේ වෙලාවකත් කරන්න වෙන්නෙත් එක්කො පොලිසිය, හමුදාව එහෙමත් නැත්නං වෛද්‍යවරයෙක් හෝ වෙනත් සෞඛ්‍ය නිලධාරියෙක් කියන කරුනු අරන් තමන් ඇහුවා දැක්කා වගේ ලියන එක. ඒ නිසා ඔවුන් සංඛ්‍යාලේඛන එහෙම අරන් කොරෝනා වසංගතය ගැන වාර්තා ලියමින් තරගයක යෙදුණා.

පෞද්ගලික මාධ්‍ය හැසිරීම

එක් මාධ්‍ය ආයතනයක කරුණු හොඳින්ම විස්තර කෙරුනොත් අනෙක් ආයතනයට ඒක අවාසියි. මේ නිසා හොයලා හොයලා අලුත්ම දේ වගේ වෙනස් දේ ප්‍රචාරය කළේ නැත්නම් මාධ්‍ය සමාගමේ පාලකයන් සතුටු කරන්න බෑ. ඉතින් තොරතුරු වාර්තාකරණය වෙනුවට වෙනත් කාරනා ඇතුලත් කරලා වාර්තා කෙරෙනවා. වසංගතය මැඩ පැවැත්වීමේ සමාජ අරමුණ වෙනුවට මාධ්‍ය හිමිකාර ධනකුවේරයන්ට තියෙන්නෙ රේටිං වැඩිකරගෙන වැඩිපුර දැන්වීම් ආදායම් ලබාගන්නා ඉලක්ක. විවිධ ප්‍රකට හා අප්‍රකට ව්‍යාපාර කරගෙන යන ධනකුවෙරයන් මේ රටේ පෞද්ගලික මාධ්‍ය ආයතනවලට ධනය වැය කරන්නෙ අත ලෙවකන්නද? නෑ ඔවුන් ‘ප්‍රචාරක මැෂින්’ ලෙස එහෙමත් නැත්නම් දේශපාලකයන්ගෙ කුණු හෝදන ‘වොෂින් මැෂින්’ හැටියට හසුරුවන මේ මාධ්‍ය ආයතන නිසා එකවර ප්‍රාග්ධන බලයක් වගේම, ‘දේශපාලන බලයක්’ හිමි කරගන්නවා. පාලකයන්ට මේ මැෂින් කුලියට දීලා ඔවුන් රාජ්‍ය ආයතනවල දැන්වීම් වගේම වෙනත් ව්‍යාපාරික අවස්ථා හිමිකර ගන්නවා. ඒ නිසා වැඩියෙන් ජනප්‍රිය මුහුණුවරකින් චැනල් සහ පත්තර පවත්වාගෙන යාමේ ඉලක්ක මාධ්‍ය ආයතන හිමි කුවේරයන්ට තියෙනවා.
ඒ ඉලක්ක සපුරන්න මාධ්‍ය ආයතනයේ වැඩකරන පිරිස සමත් නොවුණොත් ඔවුන්ට වැටුප් වැඩිවෙන්නෙ නෑ, උසස්වීම් ලැබෙන්නෙ නෑ, අමතර දීමනා කැපෙන්න පුලුවන්, වෙන අලුත් කට්ටිය අරන් තමන්ගෙ රස්සාව නැති වෙන්නත් පුලුවන්. ඒ නිසා මේ අය ඇත්තටම මාධ්‍යවේදීන් කියනවට වඩා ඔවුන්ම තමන් ‘කුලීකාරයන්’ ලෙස හඳුන්වාගන්න තත්වයට ඇද වැටිලා. ඒ නිසා, අලුත්ම පුවත් හැටියට මොනවා හෝ ආවේගාත්මක, හැඟීම්බර, කුණු රස තොරතුරු චැනල්වල ප්‍රචාරය කිරීමේ අවශ්‍යතාව මොකක්ද? ඒක වාර්තා සපයන අයගෙ අසනීපයක්ම නෙවෙයි. ඒවා ඉල්ලන්නෙ මාධ්‍ය ආයතනවලින්. ඒ වගේ වාර්තා තමයි හොඳින් ප්‍රචාරය වෙන්නෙ. මේ මාධ්‍ය රේටිං තරගය නිසාම රෝගය බෝවන ආකාරයෙන් සහ ඒ ආසාදියන් සම්බන්ධ හෙළිකළ යුතු නොවන අතිශය පෞද්ගලික තොරතුරු, ඔවුන්ගේ ඡායාරූප, දරුවන්ගෙ පින්තූර, පවුලේ විස්තර, ගෙවල්වල ඡායාරූප හෝ වීඩියෝ දර්ශන වැඩි වැඩියෙන් ප්‍රචාරය වුණා.

රාජ්‍ය මාධ්‍ය හැසිරීම

රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතනවල වැඩකරන අයට සිදුවෙන්නෙ මේ ඉලක්කවලටම යන්න නෙවෙයි. ඔවුන්ට ඒ වෙනුවට කරන්න වෙන්නෙ ආණ්ඩුවේ ප්‍රචාරක අරමුණු ඉටු කිරීමයි. විශේෂයෙන් මහමැතිවරණයක් කැඳවලා තියෙද්දි කොරෝනා වසංගතය වර්ධනය වෙන එක ගැන හෝ ඒක එහෙම වෙන්න බලපාන දුර්වලතා වාර්තා කිරීමට රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතනවලට බෑ. ඒ වෙනුවට වසංගතය අද හෙටම අවසන්වන බවට තොරතුරු පණ පිහිටුවලා වාර්තා කරන්න වෙනවා. ඇත්ත මොකක් වුණත් රජයේ මාධ්‍ය සාකච්ඡාවල මැති ඇමතිලා කියන දේවල් අරගෙන ඒවාටම සෙට් වෙන රාජ්‍ය නිලදාරින්ගෙ අදහස්, පාර තොටේ හමුවන ජනතාවගේ අදහස් පළ කරන්න වෙනවා. ජනාධිපතුතිතුමගේ නායකත්වයෙන්, අගමැතිතුමාගෙ මග පෙන්වීමෙන් කොරෝනා වසංගතය අවසන් කිරීම සිදුවෙන බව ඔවුන් කියනවා. ඒ වගේම මේ වසංගත මර්දනයට සෞඛ්‍ය සේවකයන් කොච්චර කට්ටක් කෑවත්, ආණ්ඩුව විසින් මුල්තැන දුන්න හමුදාපතිවරයාගේ මූලිකත්වය හා රණවිරුවන් වීරෝදාර කැපකිරීම නිසා වසංගතය පාලනය කළ බව කියන්න ඔවුන් කටයුතු කරනවා.
අපි දන්න විදියට එක නගරයක ආහාර ද්‍රව්‍ය වෙළඳසල් දහයක් දොළහකින් බඩු ගත්ත, ඇඳුම් කඩ, ඖෂධ ශාලා හතර පහකින් අවශ්‍යතා සපුරාගත දස දහස් ගණන් මිනිස්සු ඇඳිරි නීතිය දැම්මම එක කඩේකින්, හොරෙන් හරි ආහාර ද්‍රව්‍ය හා වෙනත් අවශ්‍යතා සපුරාගන්න උත්සාහ කරනවා. තමන්ගෙ සනීපදායක ජීවිතය බිඳවැටුණු නිසා කලබල වෙන මධ්‍යම පන්තික පරිභෝජන මනෝභාවය විසින් ඒ.ටී.එම්. පෝලිම්වල, සුපර්මාකට්වල පොදිකනවා. මාස ගානකින් එළියට එන්න බැරි වෙයි කියලා, මාසෙ ගණනකට බඩු මිලදී අරන් පොදි ගහ ගන්නවා.
නමුත් මේ සිදුවන දේ සම්බන්ධ රජයේ වගකීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න කරන අයට මේ මාධ්‍ය ක්‍රියාදාමය ඇතුලේ ඉඩ නෑ. මැතිවරණයක් ප්‍රකාශයට පත් වෙලා තියෙද්දි ආණ්ඩුවේ දේශපාලන ප්‍රචාරයට විශාල ඉඩක් හිමි වෙලා. විපක්ෂය කියන ආණ්ඩුවේම පිළිවෙත ගෙනයන අනෙක් කල්ලියටත් අවස්ථා හිමිවන මාධ්‍ය තුල වාමාංශික අදහස්වලට කිසිදු ඉඩක් නෑ. මේ වසංගතය තුළ මිනිස් සමාජයේ අරමුනු වෙන්වෙන්, වසංගතයෙන් බැට කන මිනිසුන් වෙනුවෙන් සටන්කරන මත පළ කරන විකල්ප දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් අරගෙන එන වාම දේශපාලන පාර්ශ්වයන්ට කිසිදු අවස්ථාවක් හිමි වෙලා නෑ.

පීඩාව හා සූරාකෑම වසං කිරීම

එදා වේල හොයාගන්න නැතිව, කඩසාප්පුවලින් එදිනෙදා ආහාර ද්‍රව්‍ය ටික ටික මිලයට ගත්ත මිනිස්සු පිස්සු වැටිලා දුවන කොට, ඇඳිරි නීතිය කඩලා මුලු රටේම වසංගතය පතුරුවන්න හදන දේශද්‍රෝහීන් මෙන්න කියලා මිනිස්සුන්ගෙ මූණු පෙන්වන්න, පොලිසිය ඔවුන් නවත්තවලා බැණ වදින හැටි වාර්තා කරන්න රාජ්‍ය පෞද්ගලික මාධ්‍ය හරිම උනන්දුවක් ගන්නවා.
ඒ නිසා මේවා දකිද්දි අපට හිතෙන්නෙ, කොරෝනා වසංගතය අපව, අපේ සාමාන්‍ය ජන සමාජය මොන තරම් පීඩාවට ඇද දැමුවත්, මේක ජනමාධ්‍ය සම්බන්ධ හොඳම කියවා ගැනීමක් කරන්න ලැබුණු අවස්ථාවක්. ජනසමාජය ඇද වැටී තිබෙන පීඩාව පවා ගසා කමින් රේටිං වැඩිකරගන්න ඔවුන් තරගයක යෙදෙනවා. ආපදා සහන යාත්‍රා පවා ඒ රේටිං යුද්ධයේ අරමුණක්. ඒකෙන් කාට හරි සහන ලැබෙන එක හොඳයි තමයි. නමුත් ඒ සහන පාර්සල් ලැබෙන මිනිස්සුත් චැනල්වලට ප්‍රශස්ති කියන්නො වෙලා මාධ්‍ය ප්‍රචාරණයෙ සහ මාධ්‍ය කුවේරයන්ගේ ප්‍රාග්ධන යුද්ධයේ ගොදුරු ලෙස දරුණු සූරාකෑමකට ලක් වෙනවා.
මේ වෙලාවෙ කොරෝනා වසංගතය ගැන කොතරම් තොරතුරු හුවමාරු වුණත් ඇත්ත තත්වය මොකක්ද? මේ වසංගතය අවසානයේ මොකද වෙන්නෙ? අපි සමාජයක් හැටියට කොහොමද මේ ඇතිවන ආර්ථික හානිය ජය ගන්නෙ, අධ්‍යාපන කටයුතුවලින් ඈත් වුණ දරුවන් මොකද කරන්නෙ? ඔවුන් තුළ ඇතිවන ගැටලු මොනවද? පවුලේ අය එකතු වෙලා ඉන්න එක හොඳයි කියන අතරෙම ඇත්තටම මේ රටේ පවුල් තුළ එවැනි සුන්දර ජීවිත තියෙනවද? මේ කාරනා ගැන මාධ්‍ය අවධානය යොමු වෙන්නෙ ඉතාම අවම වශයෙන්. අඩුම ගානෙ මේ වසංගතය නිසා පීඩාවට පත්වන මිනිස්සු ගැන ඔවුන් සම්බන්ධ වැඩපිළිවෙළක් ගැන මේ මාධ්‍ය තරගයෙදි කතාබහ කරන්න, වාර්තා කරන්න අවධානයක් යොමු වෙන්නෙ නෑ. මේ පසුබිම තුළ විවිධ ආකාරයෙන් හිරිහැරයට ලක්වන අය ගැන පවා වාර්තා කරන්නෙ ජනප්‍රිය වාර්තාවක් ලබා දීමෙන් චැනල් එකේ රේටිං වැඩිකරගන්න පටු අරමුණින්. ඒ වින්දිතයන්ගෙ මූණු පවා පළ කරනවා.
ඒ නිසා අපි වසංගතය නැති කාලෙදි ජනමාධ්‍ය භාවිතය හා මේ අවස්ථාවෙ භාවිතය තුළ ගුණාත්මකව වෙනසක් දකින්නෙ නෑ. ප්‍රමානාත්මකව තමන් කරගෙන ගිය දේ වඩාත් ජුගුප්සාජනක ලෙස කරගෙන යන බව පෙනෙනවා.
මාධ්‍ය ආයතන සමාජමය වගකීමෙන් නිදහස් කරගෙන පටු පෞදගලික අරමුණු ඇති අය අතේ පාලනය වනතුරු මේක වෙනස් කරන්න බෑ. ලාභය මුල්කරගත් සමාජයක පැවැත්ම වෙනුවෙන් දේශපාලන ප්‍රචාරක අරමුණු හා ලාභ උපදවන ධනකුවේරයන්ගේ අරමුණු මිශ්‍ර ලෙස පවතින රාජ්‍ය හෝ පෞද්ගලික මාධ්‍ය ආයතන ඔක්කොම මේ වසංගතය තුළ වඩාත් අවලස්සන ලෙස පෙනෙන්න තියෙනවා.

ජනතාව වෙනුවෙන් හ`ඩනැගූ ‘ලංකා’ කොල්ලකෑ හැටි

Image

‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ යන නාමය සඳහා අප වෙත ඇති බුද්ධිමය හිමිකම් උල්ලංඝනය කරමින් පසුගිය 29 වැනිදා වෙළෙඳපොළට පැමිණි පුවත්පත පිළිබඳව වික්ෂිප්්තයට පත් පාඨක ජනයාට කරුණු පැහැදිලි කිරීමක් කළ යුතුය.
මෙයින් දස වසරකට පෙර එනම්, 2002 මාර්තු 14 වැනිදා කිහිපදෙනකු විසින් ආරම්භ කළ පුවත්පතට රටේ වාමාංශිකයන්ගේ මෙන්ම යුක්තිය හා සාධාරණය ගරුකරන බොහෝදෙනාගේ අවධානය යොමු වූයේ ආරම්භයේ සිටම එය ජනතාවගේ පැත්තේ හි`දිමින් මාධ්‍ය වෘත්තියේ යෙදුණු නිසාය. එක් අතකින් එය අප ගරුකරන ජනතාවාදී පුවත්පත් කලාවේ මෙන්ම වාම දේශපාලන ඉගැන්වීම්වල ද ආලෝකය ලැබූ ගමන් මගකි. එසේම ප‍්‍රගතිශීලී ජනතාවත් යුක්තිය සාධාරණත්වය ගරුකරන රාජ්‍ය හා රාජ්‍ය නොවන අංශවල වෘත්තිකයනුත් ඇතුළු පළල් සහභාගිත්වයකින් ‘ලංකා’ ගමන සවිමත්ව මේ බිමේ ස්ථාපිත විණි.
විවිධ හැලහැප්පීම් හා මග වැරැුදීම් හමුවේ වුවද පසුගිය 2011 වසර මැද භාගය වන විට ‘ලංකා’ වාණිජ වශයෙන් ස්ථාවරභාවය ළඟාකරගන්නට හැකියාව ලබමින් තිබිණි. කර්තෘ මණ්ඩලයේ සැමදෙනා පුවත්පත් කලාවේ නව ඉසව් සලකුණු කරමින් ආණ්ඩුවේ ජනතා විරෝධී ගමනට අභියෝගාත්මක ලෙස පෑන හැසිරවූහ. කළමනාකාරීත්වය විසින් ද වසර කිහිපයක සිට සැලසුම්සහගතව ගෙනගිය ප‍්‍රයත්නයක ප‍්‍රතිඵලය ලෙස වෙළෙඳපොළේ ස්ථාවර හා පුළුල් පාඨක ප‍්‍රජාවක් වෙත ප‍්‍රවේශවන්නට අප ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ සමත් විය. එහෙත් 2011 සැප්තැම්බරයේ ‘දේශපාලන ගැටුමක්’ කළමනාකරණය කරගන්නට අසමත්වීමෙන් පුවත්පත විනාශ කර දමන්නට මෙහෙයුමක් දියත් විය.
දේශපාලක නියෝජිතයන් විසින් කර්තෘ මණ්ඩලය බෙදන්නට කේලම් හා ඕපා¥ප කියවන ලදී. දේශපාලන නායකත්වයට ඇති ගැටලූ පුවත්පත වේදිකාවක් කර නොගෙන ජනතාව වෙනුවෙන් දුක් මහන්සියෙන් ගොඩනැගූ හ`ඩ ආරක්ෂා කළ යුතු බව අපගේ ස්ථාවරය විය. ඒ වෙනුවෙන් ‘ලංකා’ පුවත්පත නොනවත්වා පවත්වාගෙන යන්නට අවස්ථාව දෙන ලෙස පෞද්ගලිකව මා මෙන්ම කර්තෘ මණ්ඩලයේ බොහෝදෙනා ඉල්ලා සිටිය ද එය බිහිරන්ට වෙණ වැයුමක් විය. එකම අරමුණක මංපෙත් සෙවූ සගයන් පාවාදෙන වුවමනාවේදී ජනමාධ්‍යවේදීන් වෙනුවෙන් සහ භාෂණයේ නිදහස වෙනුවෙන් වේදිකාවේ හෝ ලිප්ටන් වටරවුමේ මුර ගෑ වදන් ප‍්‍රායෝගිකත්වයට නැගුණේ නැත.
සැප්තැම්බර් 21 බදාදා ඔවුහු ‘ලංකා’ නිවසට කඩාවැදී පිටු පරීක්ෂා කළහ. 25 වැනිදාට නිකුත්වන්නට නියමිත පුවත්පතේ අන්තර්ගතය හානිදායක නැතැයි සෑහීමකට පත්වූ බව පෙන්වමින් පිටව ගිය ඔවුහු මැදියම් රැුයේ ග‍්‍රෑන්ඞ්පාස් පොලිසියේ නිලධාරීන් කැඳවාගෙන පැමිණියේ ජුදාස් චරිතයට පණ පොවන්නටය. පුවත්පත පාඨකයන් අතට පත්වීම ඔවුන්ට පමාකළ හැකි වූයේ එක් දිනක් පමණි.
ඔවුන්ට එවැන්නක් පවා කිරීමට හැකි වූයේ ‘ලංකා’ පුවත්පතේ ප‍්‍රකාශක තනතුර හා හිටපු සාමාන්‍යාධිකාරී නිලතල භාවිත කිරීමෙනි. මේ අතරතුර, ‘ලංකා’ පුවත්පතේ අයිතිකරු ව්‍යාජ චෝදනාවක් යටතේ සිරගත කරන්නට සැලසුම් සකස්කර තිබිණි. ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ හිමිකම් පිළිබඳව අප ඉදිරිපත් වූයේ ජනතාව වෙනුවෙන් දිගු කාලයක් දිවා ? නොබලා වෙහෙස වූවන් සැමගේ පරිශ‍්‍රමය කුමන්ත‍්‍රණකාරීත්වයේ හා බි‍්‍රතාන්‍යයන් පැනවූ වසර සියගණනක් පැරැුණි පුවත්පත් ආඥා පනතේ විධිවිධානවලට යටපත් කරන්නට ඉඩ දියයුතු නැතැයි විශ්වාස කළ නිසාය.
නැවතත් ඔක්තෝබර් 02 වැනිදා පාඨකයන් අතට පත්වන්නට නියමිත පුවත්පත අත්පත්කරගෙන ‘ලංකා‘ නිහ`ඩ කිරීමේ උත්සාහයක් දියත් කෙරුණේ සැප්තැම්බර් 29 වැනිදා රාත‍්‍රියේ ගල්කිස්ස පොලිසියේ හා තරුපටි නිලධාරීන් පිරිසකගේ ආශිර්වාදය ඇතිවය. 1994 සිට ජනතාවාදී දේශපාලනයේ ආකර්ෂණය නිසා ලැබූ මන්ත‍්‍රීකම් හා වෙනත් පෞද්ගලික සබඳතා සියල්ල ආයෝජනය කරමින් ජුදාස් භූමිකාව රඟදක්වන ලදී. දේශපාලක අනුකාරකයන්ගේ වුවමනාවට ආණ්ඩුවට හිතවත් ජනමාධ්‍ය ආයතනවල කැමරා පිරිවරාගෙන ගිනි අවි, බැටන් පොලූ හා විදුලි පන්දම් අමෝරාගෙන පොලිස් බස් රථයක පැමිණි නිල ඇඳුම් ලත් පිරිස මුද්‍රණාලය වටකරන ලද්දේ ත‍්‍රස්තවාදීන් අල්ලන මෙහෙයුමක් පරිද්දෙනි. එහි පැමිණි කර්තෘවරයාට හෝ පුවත්පතේ මුද්‍රණය භාර නිලධාරීන්ට කිසිවක් පැවැසීමට ඉඩක් නොලැබිණි. සැප්තැම්බර් 30 වැනිදා ගල්කිස්ස උසාවියේදී ‘ලංකා’ නිහ`ඩ කරවන්නට ඔවුහු සමත් වූහ. මේ අතර එදිනම අයිතිකරු වශයෙන් වෙනත් අයකු නුගේගොඩ අධිකරණය හමුවේ ඉදිරිපත්කරමින් ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ අයිතිය පැහැරගැනීමේ කුමන්ත‍්‍රණය නීතිගත කරගන්නට ඔවුන්ට හැකි විය. එහෙත් ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ බුද්ධිමය හිමිකම් කීමට නීතිමය හෝ සදාචාරමය අයිතියක් පුවත්පතේ අන්තර්ගතය සම්බන්ධ ක‍්‍රියාකාරී බුද්ධිමය කාර්යයන්ට කිසිදා දායක නොවූ බාහිර පිරිසකට අත්පත්කරගත හැකිද? දැන් එය කොල්ලකෑමට ඔවුනට හැකිව තිබේ. 2011 සැප්තැම්බරයේ එකා මෙන් වැඩකරමින් සිටි 15 දෙනකුගෙන් යුතු වූ කර්තෘ මණ්ඩලයෙන් ඒ සඳහා සහාය දක්වමින් සිටින්නේ සිව්දෙනකු පමණි. අප විසින් වසර ගණනාවක් තුළ ගොඩනැගූ පුවත්පතක් හුදු දේශපාලන ප‍්‍රචාරයේ වාසිය උදෙසා නිහ`ඩ කිරීමෙන් පසුව ආයතනයේ සේවකයන්ගේ වැටුප් ගෙවීම පැහැර හරින ලදී.
එපමණක් නොව, හිටපු සාමාන්‍යාධිකාරීවරයාගේ දැන හැඳුනුම්කම් හරහා විවිධ බාහිර ආයතන සමග පුවත්පත පවත්වාගෙන ගිය ගනුදෙනු කඩාකප්පල් කිරීමේ මෙහෙයුමක් දියත්කර තිබිණි. කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂවරයා සිටියදී අධ්‍යක්ෂවරුන් විසින් අලෙවි නියෝජිතයන්ට බලපෑම් කරමින් පුවත්පතේ මුදල් වංචනික ලෙස එකතු කරන ලදී. මේ ආකාරයට ජනතාව වෙනුවෙන් හ`ඩනැගූ පුවත්පතක් වාණිජ වශයෙන් බිඳවැට්ටවූ ඔවුහු අයිතිය කොල්ලකෑමේ ක‍්‍රියාවලියට දනවැද්දන්ගේ යුක්තිය භාවිත කළහ.
මේ සියල්ල මැද සටහන් කළ යුතු කරුණක් තිබේ.
පුවත්පත කළ හෙළිදරව් කිරීම් හමුවේ විවිධ පාර්ශ්ව විසින් පවරන ලදුව, කර්තෘවරයා වශයෙන් මා හට පෞද්ගලිකව වගකියන්නට සිදුවන නඩු ගණනාවක් අධිකරණයේ විභාග වෙමින් තිබේ. තවමත් අධිකරණය හමුවේ චෝදනාවට මුහුණ දෙන්නේ පුවත්පත කොල්ලකා අත්පත්කරගත් ඊනියා හිමිකරුවන් හෝ පුවත්පත් කලාවේ සදාචාරය පාවාදී ඔවුන් වෙත පලාගිය ලේඛකයන් නොවේ. දේශපාලන භේදය නිසාම නීතිඥවරුන් පවා ඉවත්කරගැනීමෙන් වෙනත් නීතිඥවරුන්ගේ සහාය ලබාගන්නට සිදුවිය. පොදු ජනතාව වෙනුවෙන් වංචාව, ¥ෂණය හා නාස්තිය හෙළිදරව් කරමින් ලියූ ‘සටන් කරන අකුරු’ අධිකරණය හමුවේ අභියෝගයට ලක්වන විට ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ විසින් ගෙනගිය ජනතාවාදී පුවත්පත් කලාවේ පෞරුෂය රැුකගැනීමේ අරගලය අප විසින් අධිකරණය හමුවේ ද සිදුකරමින් තිබේ. පලාගිය සගයන් හා නීතිඥයන් වෙනුවට ජනතාවාදී පිරිස් එහිදී අප හා එක්වෙමින් සිටී.
ආණ්ඩුවේ පුවත්පත් මණ්ඩල නියෝගයට අනුව හිමිකම් තහවුරු කරගැනීමේ පාවාදීම පසුගිය 29 වැනිදා පළ වූ ව්‍යාජ පුවත්පතේ මුල් පිටුවෙන්ම සනාථ විය. එසේ සමාව අයදිමින් පිටකොඳු බිඳගත් මිනිසුන් විසින් පළ කළ අවසන් අදහසක් මෙහිදී විශේෂ අවධානයට ලක් කළ යුතුය.
එම සටහනේ අරුථ කෙටියෙන් මෙසේය. ‘‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය, මෙරට ජනතාවට වගකීමෙන් යුතුව වසර ගණනක් පැවැති පුවත්පතකි. එහෙත්, පසුගිය කාලයේ පුවත්පතේ වගකිවයුතු ධුරයන් ඉසිලූ ඇතැම් පුද්ගලයන්ගේ වගකීම් විරහිත ක‍්‍රියාකලාපයන් හේතුවෙන් එහි කීර්තිනාමයට කැළලක් සිදුවිය.’’
පුවත්පත් මණ්ඩලය නමින් ජනාධිපතිවරයා පත්කළ පක්ෂග‍්‍රාහී ආයතනය නිසි නෛතික බලතල නොමැතිව පුවත්පතට එරෙහි චෝදනා විභාග කරන විට එයට විරෝධය පළකිරීම නිසා මොවුන් කල්පනා කරන්නේ එය වගකීම් විරහිත ක‍්‍රියාකලාපයක් ලෙසය. ඊට අමතරව ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ අයිතිය කොල්ලකෑමේ කුමන්ත‍්‍රණයට පුවත්පත් මණ්ඩල සහාය ලබාගැනීමේ අවශ්‍යතාව නිසා එහි නියෝගයට එකඟ වී සමාව ඉල්ලා කොන්ද නවන, පුවත්පත් කලාවේ පෞරුෂය පාවාදෙන මොවුන් ගැන පාඨකයන් විනිශ්චය කරනු ඇත.

කණගාටුයි, අපේ පුවත්පත් කලාව නතර කළ නොහැකිය!


‘‘ජනතාව වෙනුවෙන් ලියන්න, තවතවත් ලියන්න. සහෝදරයගෙ පෑන ඉවරවුනොත් අපි ලේ වුණත් දෙන්නම්, ලියන්න’’

සටන් කරන අකුරු නමින් ප‍්‍රකාශයට පත් වූ ‘ලංකා’ පුවත්පතේ පසුගිය සංවත්සර අතිරේකයට ලිපියක් ලියමින් ඒ ප‍්‍රකාශය සඳහන් කළෙමු. එය, ‘ජනතා සාහිත්‍ය උළෙලකදී කම්කරුවකු විසින් තම ආදරණීය පුවත්පත්කලාවේදීන් දිරිමත් කිරීමට කී අදහසකි.  ඉතින්, ඒ ධෛර්ය අප වෙත ආරක්ෂා වී තිබෙන නිසාම ජනතාව වෙනුවෙන් ලියන මිනිසුන් ලෙස අපි ‘ජනරළ’ ගොඩනැඟීමට සමත් වූයෙමු. අප විසින් සංවත්සර අතිරේකයේ එම සටහන අවසන් කළේ මේ ආකාරයෙනි.

‘ලේඛක අපගේ හදවත් ගැහෙන්නේ ඒ මිනිස් ශිෂ්ටාචාරයේ ජයග‍්‍රහණ වෙනුවෙන් පෑන් නිවැරදිව හැසිරවීමටය. සැබෑ මනුස්සකම් ඇති හැ`ගීම් දැනීම් ඇති මිනිසුන් ලෙස අපගේ පෑන් හසුරුවන්නට අප සමත්වන තාක් ලේ වැගිරවීමෙන් තොරව පවා අපගේ පෑන්වලට රුධිරය වැනි උණුසුම් අදහස් ගලා එනු ඇත. ඒ සජීවි බව රැුක ගන්න. මනුස්සකම මරාදැමූ හෘදසාක්ෂිය අහිමි පුද්ගලයන් ලෙස මියගිය පෑන්වලින් පාලකයන්ට අවැසි දේ නොලියන්නට පවා අප වඩාත් ප‍්‍රවේශම් වියයුතු බව දැනට ලියා තබමු.

මාස කිහිපයකට පෙර එසේ ලියු දේ වෙනුවෙන් නැවත නැවතත් පෙනී සිටින පුවත්පත්කලාවේදීන් වෙමු. එදා අප සටහන් කළේ පීඩිතයන් වෙනුවෙන් පෑන අතට ගන්නට බොහෝ කලකට පෙර අප ගත් තීන්දුව කිසිදා ආපස්සට හැරවිය නොහැකි නිසාය. ඒ තීරණය ගෙන ගෙවී ගිය දීර්ඝ කාලය තුළ අප පීඩිත මිනිසුන්ගේ සටන්කාමිත්වය මෙන්ම ඔවුන් තුළ ඇති සදාචාරය ඉගෙන ගතිමු, පවත්වාගෙන ගියෙමු, එසේම ඒ ගුණය ආරක්ෂා කළෙමු.

අවසන් වරට 2011 ඔක්තෝබර් 02වැනිදා පුවත්පතේ පළ වූ ‘සටන් කරන අකුරු’ තුළ පවා ඉහත කී සදාචාරය රැුක තිබෙන බව කිවයුතුය. ඉදිරියේත් ජනතාවාදී පුවත්පත්කලාවේ සටන්කාමීත්වය මෙන්ම සදාචාරය රකින්නට අපි බැඳී සිටිමු. එහෙත්, එක බත්පත බෙදාගෙන කෑවත් පටු වුවමනාවන් සහිත මිනිසුන් විසින් ‘සටන් කරන අකුරු’ ගැන ගල්කිස්ස පොලිසියට ඔත්තුව දෙන ලදී. අවසානයේ ගල්කිස්ස උසාවියට අප රැුගෙන යන ලද්දේ එකම ගමන්මගේ ගිය එහෙත් පටු අරමුනු සහිත ඒ මිනිසුන් විසිනි.
‘එහෙත් ගල්කිස්ස උසාවියෙන් ඉතිහාසය නතරවන්නේ නැත’

එහෙත් අප සිදුවීම් විනිශ්චය කරන්නට ඉක්මන් වන්නේනැත. මක් නිසාද යත් ජනතා ව්‍යාපාරයක කාර්යභාරය පිළිබඳ අවසන් තීරකයා වන්නේ ඉතිහාසය වන බැවිනි. කෙසේ වෙතත් මේ සියල්ල කෙසේ සිදුවිණිදැයි පාඨක ජනතාව වෙත කියන්නට අපි තීරණය කළෙමු.

———————————–

සියල්ල ආරම්භ වන්නේ පසුගිය 22වැනිදා පුවත්පත් කාර්යාලයට පැමිණි ‘ලංකා’ අධ්‍යක්ෂ මහතුන් දෙදෙනකු විසින් එහි පළවන දේ පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න කිරීමෙනි. අප අනුගමනය කරන පුවත්පත් කලාවේ ගෞරවය හා සදාචාරය දිගටම රැුකින බවත් මෙතෙක් රැුකගත් දේ ඉදිරියේදී බිඳදමන්නේ නැති බවත් ඔවුන්ට පැවසුවෙමු. එහෙත් ඔවුන්ට ඒ විශ්වාසය නොතකා පිටුවල අන්තර්ගතය දැනගන්නට අවශ්‍ය වූයේ අප කෙරෙහි වූ සැකය නිසා වියයුතුය.

ජනතාවාදී දේශපාලන ධාරාවේ බෙදුම් රේඛා නිර්මාණය වූයේ යම් කාලයක් තුළ වුවත් ඒවා විස`දාගත යුතුවන්නේ එකී ව්‍යාපාරය විසින්ම ගෙනයන ක‍්‍රියාවලියකින් මිස වේදිකා, පත්තර පිටු හෝ රූපවාහිනි කුකුල්පොරවලින් නොවන බව අපගේ ස්ථාවරය විය. කෙසේවෙතත් මෑතකදී සිදුවූයේ විස`දාගතයුතු ගැටලූවෙනුවෙන් ධෛර්යමත්ව අරගලකිරීම වෙනුවට හන්දි ගානේ ඇඳිවත උනාදැමීමය. හෙළිකළයුතු සියල්ල ජනතාවට සඟවා රැුකියයුතු සදාචාරය නොතකා හන්දිගානේ කෑ ගසන චොප්පෙ අයියලා ජනතා ව්‍යාපාරයක ගැටලූවක් විසඳන්නට සමත් වන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට සිදුවන්නේ ජනතාව වෙනුවෙන් වැඩකරන, හ`ඩ නගන මිනිසුන් පෝරකය වෙත ගෙනයාමට සහායවීමයි. එය, ජනතා ව්‍යාපාරයේ ගෙල සිඳීමට ජනතා සතුරන්ට අවිසැපයීමකි. එවැනි ද්‍රෝහී වුවමනාවන් වෙනුවෙන් පුවත්පත භාවිත කිරීමට අප කිසිදු ඉඩක් ලබාදුන්නේ නැත.

එහෙත්, පුවත්පත් කාර්යාලයට පැමිණි ‘ලංකා’ අධ්‍යක්ෂ මහතුන් දෙදෙනා කටයුතුකරන්නේ කල්තබා කළ සැලසුමකට අනුව බව පසුව පැහැදිලි විය. පළමු අවස්ථාවේදී දැඩි වාද විවාදකිරීමකින් පසුව, ලිපිවල අන්තර්ගතය පිළිබඳ සෑහීමකට පත්වන බව පවසමින් ඔවුහු සිනාමුසුව පිටව ගියහ. ඉන්පසුව පුවත්පත නතරකිරීමේ පටුවුවමනාව නිසා දෙවැනි පියවරකට යමින් ඔවුන් මුද්‍රණාලයට ලිඛිතව දන්වා තිබුනේ සැප්තැම්බර් 25 ‘ලංකා’ පුවත්පතේ අන්තර්ගත ලිපි පිළිබඳව තමන් වගකීමක් නැති බැවින් එය මුද්‍රණයකිරීම නතරකරන ලෙසයි. ඒ වනවිටත් පුවත්පත මුද්‍රණයකර අවසන් නිසා දෙවන පියවර විසින්ද ජනතාව වෙනුවෙන් අප ලියු දේ නතරකිරීමේ අරමුණ ජයගන්නට ඔවුහු අසමත් වූහ. ඉන්පසු ඔවුන් නතර වූයේ ‘ග‍්‍රෑන්ඞ්පාස්’ පොලිසියේය. රාත‍්‍රියේ බෙදාහැරීමට සූදානම්කළ ‘ලංකා’ නතර කිරීමට ඔවුහු කුමන්ත‍්‍රණකාරී ලෙස කටයුතු කළහ. ඒ නතර කළේ පුවත්පතේ අන්තර්ගතයට තමන්ගේ විරෝධයක් නැතැයි කියමින් පිටව ගොස් පැය කිහිපයක් තුළය. ඔවුන් විසින්ම කළ බාධාකිරීම් අභිබවන්නට කි‍්‍රයාකිරීමේදී අප අතින් සිදුවූ ප‍්‍රමාද දෝශයක් නිසා මුද්‍රණ වගකීම සඳහන් වී නොතිබුණු හේතුව පෙන්වමින් පුවත්පත එක්දිනකට නතරකරන්නට ඔවුහු සමත් වූහ. එනම් කුමන්ත‍්‍රණයේ තුන්වැනි පියවර ජයගන්නට ඔවුන්ට හැකි විය.

එහෙත් වෙළෙඳ පොළේ පුවත්පත නොමැතිවීම නිසා පසුදින ‘ලංකා’ කාර්යාලයට ලැබුණු දුරකතන ඇමැතුම් දුන් පාඨකයන්ට පවා ඇතිව තිබෙන ගැටලූව හෙලිකරන්නට අප උත්සාහ කළේ නැත. අප විසින් අද දක්වා සිටින ස්ථාවරය වන්නේ වෙනත් ජනමාධ්‍යලින් ගෙනයන ප‍්‍රචාරවලට අලගු තබන්නට පුවත්පත යොදාගතයුතු නැති බවයි. පාඨක සහෘදයන්ට අප පොරොන්දු වූයේ ‘මුද්‍රණය’ ප‍්‍රමාද නිසා පුවත්පත ප‍්‍රමාදවුවත් ඊළඟ උදයේ පුවත්පත ලබාදෙන බවයි. මුද්‍රණයවන පුවත්පත පිළිබඳ වගකියන්නට නොහැකි පුද්ගලයන් ඒ වගකීමෙන් නිදහස්කරමින් මුද්‍රිත සෑම පුවත්පතකම කර්තෘවරයාගේ මුද්‍රණ වගකීම දැක්වෙන මුද්‍රාවක් සලකුණු කරමින් අප ඒ අභියෝගය ජයගතිමු. සැප්තැම්බර් 23වැනිදා වෙළෙඳපොළේ නොතිබුණු ‘ලංකා’ 24වැනිදා ජනතාව අතට පත් විය.

කෙසේවෙතත් සිය කුමන්ත‍්‍රණකාරී පියවර අසාර්ථකවූ බව දැනගත් කුමන්ත‍්‍රණකරුවන් විසින් ‘සටන් කරන අකුරු’ දුබලකිරීමේ පියවරකට මාරු වී තිබිණි. 26වැනිදා නුගේගොඩ, දෙල්කඳ පිහිටි ‘ලංකා’ කාර්යාලයට පැමිණි පෙරකී අධ්‍යක්ෂවරන් දෙදෙනා සිය පටු වුවමනාවන් සැඟවූ වෙනත් කරුණු ඉදිරිපත්කරමින් සහ ප‍්‍රධාන කර්තෘවරයාට අභූත චෝදනා නගමින් කර්තෘ මණ්ඩලය බේදකරන්නට ඔවුහු සමත් වූහ. බරපතල මවිසින් විශ්වාසය කඩකර ඇති බවත්, බරපතල විෂමාචාර සිදුකර ඇති බවත් පැවැසුවද ඒ මොනවාදැයි කියන්නට ඔවුහු අසමත් වූහ. තවද කතුවරයාගේ හැසිරීම තනතුරට නොගැලපෙන්නක් හා ආයතනයේ කීර්තිනාමයට හානියක් බවද දක්වා තිබිණි. ‘ලංකා’ පුවත්පත නවතාදැමියයුතු බවට වූ ඔවුන්ගේ අරමුණ පළමු බාධාකිරීමේදී ප‍්‍රකාශ කෙරිණි. ඒබව ඔවුන් ඉදිරිපත්කළ කුමන්ත‍්‍රණකාරී ලිපියේ ද සටහන් වී තිබිණි.

ප‍්‍රධාන කර්තෘවරයාගේ සේවය අත්හිටුවන්නට තීරණය කළ බව කියමින් කිසිදු නිල වලංගුභාවයක් නැති පරිගනකයෙන් ටයිප්කළ ලිපියක් ඉදිරිපත්කරන ලදී. අවම වශයෙන් කරුණු වශයෙන් චෝදනා පත‍්‍රයක් නැතිව, මූලික විමසීමක්වත් නොමැතිව එවැනි පියවරකටයාම විසින්ම ඔවුන්ගේ කුමන්ත‍්‍රණකාරි බව හෙළි විය. ‘ලංකා’ කාර්යාලයේ දසවසරක් කළ කැපකිරීම් ඔවුන්ට එක රැුයකින් අමතක කරන්නට හැකි නම්, සෙසු සදාචාරයන් රකින්නට මේ අයට හැකිදැයි පළමුවරට අවබෝධ විය. ලිපිය භාරගැනීම කතුවරයා වශයෙන් මා ප‍්‍රතික්ෂේප කළේ සියලූ අවස්ථාවන්හි විධිමත්භාවයකින් කටයුතුකරන්නට කැමැති බව පවසමිනි.

පුවත්පත නතරකිරීමේ වුවමනාව දැඩිව අවධාරණය කරගෙන ඔවුන් විසින් කටයුතුකරන බව එසේ සනාථ විය. ‘සටන් කරන අකුරු’ වෙනුවෙන් වැඩකල සාමුහිකත්වය මරා දමා ඇති තත්වයක බේදභින්න කරන ලද ‘ලංකා’කාර්යාලය අමුසොහොනක් මෙන් විය. තවදුරටත් එහි රැුඳී සිටිමින් ‘සටන් කරන අකුරු’ රැුැකගන්නට නොහැකි බව බොහෝ දෙනාගේ අදහස විය. ඉන්පසුව ඉදිරි ‘ලංකා’ පුවත්පත වෙනුවෙන් වැඩකිරීමේ කාලය උදා විය. සැබැවින්ම එය ධෛර්යවන්ත පිරිසකගේ සාමුහික කැපවීමේ ක‍්‍රියාදාමයක් විය. පරිගණක ශිලිපීන් විසින් තම නිවෙස්වල හා හිතවතුන්ගේ නිවෙස්වල පරිගණකවලින් ලිපි ටයිප්කර ඊමේල් මගින් ලබාදෙන ලද අතර පිටුසැකසීම ද එලෙසම අන් ස්ථානයක සිදු කෙරිණි. මේ සියල්ල ඉටුකිරීමේදී  කර්තෘ මණ්ඩලය මෙන්ම සෙසු කාර්ය මණ්ඩලවල සොයුරු සොයුරියන් දිවා ? හෝ ආහාර වේල ගැනවත් නොබලා වෙහෙසුණහ. ඔක්තෝබර් 02වැනිදා ‘සටන් කරන අකුරු’ පනගැන්වුනේ එවැනි මහා ව්‍යයාමයක ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසිනි. එය කිසිවකුගේ පටු අරමුණක් වෙනුවෙන් ගත් වෙහෙසක් නොවීය. ඒ වෙනුවට එය, ‘සටන් කරන අකුරු’ නොනැසී පැවතිය යුතුයැයි නිවැරැුදිව වටහාගත් පිරිසකගේ දැනුවත් අරගලයක් විය. ජනතාව වෙනුවෙන් හ`ඩනගන්නට අප විසින් සාමුහිකව ගොඩනැඟූ පුවත්පතේ අකල් මරණයක් දකින්නට අකැමැති වූ ඔවුහු මහා දාර්ශනික න්‍යායන් හෝ හැඟුම්බර විලාපයන් වෙනුවට, දවසේ කාර්යභාරය වෙනුවෙන් එක් තීන්දුවකට පැමිණියහ.

එහෙත්, එවර ඔවුහු ‘සටන් කරන අකුරු’ නතරකරන්නට ගලකිස්ස පොලිසියේ සහාය ලබාගත්හ. බොහෝ ධෛර්යයෙන් හා දුෂ්කරතා විඳිමින් සටහන් කළ ‘සටන් කරන අකුරු’ 29වැනිදා රාත‍්‍රියේ පොලිස් අත්අඩංගුවට පත් විය. බල්ලො මරා හෝ සල්ලි හොයන සමාජයක, තරු පටි ගැසු නිලධාරින් ඉදිරියේ පුවපත්කලාවේ ගෞරවය හෑල්ලූකරන්නට උත්සාහ දරන ලදී. එහෙත් ඒ මධ්‍යම රාත‍්‍රියේ වුවද අප දරන මතය වෙනුවෙන් පෙනීසිටීම සඳහා පොලිසිය වෙත යන්නට පැකිලීමක් ‘ලංකා’ කර්තෘ මණ්ඩලයට තිබුනේ නැත. පොලිසි, උසාවි හෝ සිරගෙවල් පමණක් නොව, ටයර් සෑය හමුවේ පවා තම මතය වෙනුවෙන් නොසැලී පෙනී සිටි ආදර්ශයන් අප ඉදිරියේ පවතී.

පසු දින එනම් 30වැනිදා අධිකරනයේදී කල්තබා සූදානම්කරගත් කරුණු  මත තර්ක ඉදිරිපත් කරමින් ඔවුහු පුවත්පත ජනතාව අතට පත්වීම වැලැක්වීමේ අවශ්‍යතාවය ඉටුකරගත්හ. ඉන් පසුව, 5වැනිදා සිදුවූයේ ‘සටන් කරන අකුරු’ සඳහා යුක්තිය ඉටුවීම දෙසැම්බර් 14 දක්වා කල්යාමය.

දැන් කාරණය පැහැදිලිය. එහෙත් අපි පසුබා යන්නට සූදානම් නැත. ජනතාව වෙනුවෙන් ලියූ අපේ පෑන ඉදිරියටත් ලියන සෑම අකුරක්ම ජනතා අරගලයේ වුවමනාවන් වෙනුවෙන්මය. අපි නැවත කියමු. පොලිසි, උසාවි හෝ සිරගෙවල් පමණක් නොව, මියයන මොහොත දක්වා පත්තරකාරයන් වශයෙන් අපට ඒ හැර තෝරාගන්නට විකල්පයක් ඉතිරිව නැත. ‘සත්‍ය ලේ සාගරයක ගිල්වා වුව මරාදැමිය නොහැකිය’ මක්සිම් ගෝර්කිගේ කියමන සනාථ කරමින් අපි වැඩකරමු.

‘ජනරළ ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ ඔබ අතට පත්කරන්නේ තවතවත් ධෛර්යමත් වූ අපේ හෘද සාක්ෂිය සමගය. මේ අලූත් සටන් සගයා ඔබ වෙත එන්නේ ‘සටන් කරන අකුරු’  ජනතා අරගලයේ පෙරමුනු සගයකු ලෙස නොසැලී සිටිනු ඇති බවට ශපථ කරමිනි.

හතරවෙනි තට්ටුවේදී – 4

‘‘කෝ තාමත් වාහනයක් නෑනෙ” උප පොලිස් පරීක්ෂක ‘කේ’ මැසිවිලි නගමින් දුරකථනය වෙත ගියේය.
ඒ වනවිටත් රාත‍්‍ර‍්‍රී 9 පසුවී තිබිණි. දුරකථනයෙන් ප‍්‍රවාහන අංශය අමතා අවශ්‍යතාවය පිළිබ`ද දැනුම්දීමක් කර තිබුණද තවමත් ගමනට වාහනයක් නොලැබිණි. අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ වාහන විශාල ප‍්‍රමාණයක් තිබුණද ඒවා ලබාගැනීම කිසියම් ක‍්‍රමවේදයකට විය යුතු බව තේරුම් ගත හැකිය. පැයකට ආසන්න කාලයක් විවිධ හේතු මත වාහනයක් සපයා ගන්නට ඔවුන්ට නොහැකි විය. මා කැ`දවාගෙන එන්නට දෙල්ක`ද දක්වා පැමිණි ඩබල් කැබ් රථය ඔවුන්ගේ විමර්ශන කටයුතු ස`දහා යොදවා ගන්නා එකම වාහනය විය. දිගු කාලයක් පාවිච්චි කිරීමෙන් අබලන්වීමට ආසන්න වෙමින් පැවැති එම රථයේ විදුලි පරිපථ දෝෂයක් නිසා ඉදිරිපස ප‍්‍රධාන පහන් සහ සංඥා පහන් දැල්විය නොහැකි තත්වයක් පැවැතිණි. එම දෝෂය පරික්ෂාකරබලා අලූත්වැඩියා කරන්නට දැමුවහොත් ඔවුන්ට දිවා කාලයේත් රාජකාරි ගමන් යන්නට සිදුවන්නේ පොදු ප‍්‍රවාහන සේවයෙන් හෝ කුලී රථයකිනි. එය පොලිසියේ සම්ප‍්‍රදාය නොවනවා මෙන්ම එවැනි දේකට වියදම් ලබාගැනීමද දුෂ්කර බව ඔවුහු මා සමග පැවැසූහ.
වරක් ඉහළ නිලධාරියකුගේ අවශ්‍යතාවයට ලබාගත් රාජකාරි රථය පිළිබ`ද විමසීමක් කරන ලද විට එම වාහනය නැවත පැමිණෙන විට ප‍්‍රමාදවන බවක් දැනගන්නට ලැබිණි. එක් අතකින් මෙසේ රාත‍්‍රියේ මා කැ`දවාගෙන යන්නේ ඇත්ත වශයෙන්ම කාර්යාලය පරික්ෂා කිරීමටද නැතිනම් වෙනයම් අරමුණකින්දැයි සැකයක් මගේ මනසේ හොල්මන් කරමින් තිබිණි.
‘‘දැන් මේ වෙලාවට ඔෆිස් එකක් සර්ච් කරන්න යන එක අවුලක්නෙ?’’ මම දිගින් දිගටම රාත‍්‍රියේ පිටත්ව යන ගමන පිළිබ`ද විරෝධය පළ කළෙමි.
‘‘කිසිම අවුලක් නෑ. අපට අපේ ඉන්වෙස්ටිගේෂන්
එක පුළුවන් තරම් ඉක්මනින් ඉවර කරන්න වෙනවා. ? දවල් කියලා බල බලා හිටියොත් කෝච්චිය ගියාට පස්සෙනෙ ගේට්ටුව වහන්න වෙන්නෙ’’ පොලිස් නිලධාරියකුගේ සැබෑ ස්වරූපය දක්වමින් විමර්ශන නිලධාරියකු මට පිළිතුරු දුන්නේ මා කටින් ගසා නිහ`ඩ කරන අදහසිනි.
‘‘මොකක්ද ඔය තරම් හදිසිය… මේක ටෙරරිස්ට් හයිඩවුට් (ත‍්‍රස්තවාදින්ගෙ රහසිගත ස්ථානයක්* එකක් නෙවෙයි. පත්තර කන්තෝරුවක්’’ මම කෝපයෙන් පැවැසීමි.
‘‘මිස්ටර් චන්දන, ඔයා දැන් ඉන්නෙ අපේ භාරයේ. අපි ඉන්වෙස්ටිගේෂන් එකක් කරන්නෙ. ඒකට උදව් කළොත් ඉක්මණට ගෙදර යන්න පුළුවන්. නැත්නම් ඔයාටමයි නිකරුණේ කූඩුවෙ ඉන්න වෙන්නෙ.’’ උප පොලිස් පරීක්ෂකවරයෙක් මා අමතමින් එසේ කියද්දී මගේ ඉවසීම සීමාව පැන්නේය.
‘‘ඔයාල භාරයේ හිටියට මම වැරදිකාරයෙක් නෙවෙයි. ඒත් ඔයාලට අවශ්‍ය නම් ඕනැ තැනක් සර්ච් කරන්න. ඒත් අපේ ජීඑම්ට කියලා හෙට උදේම වුණත් යන්න පුළුවන්. මහ ? ගියා කියලා අමුතු දෙයක් වෙන්නෙ නෑ. එතැන කවුරුවත් හිටියෙ නැත්නම් නිකං රස්තියාදුව විතරයි.’’
‘‘ඔයා මේක තේරුම් ගන්න චන්දන. අපිට ඉහළින් ඉන්න මිනිස්සු කියන්නෙ දැන් මේක කරන්න. අද අරක කරන්න. අදම ඇරෙස්ට් කරන්න. හෙට වෙනකොට මට රිපෝට් එකක් දෙන්න වගේ දේවල්. ඔයාව ඇරෙස්ට් කරලා තියෙන්නෙ හදිසි නීතිය යටතේ.’’ නිලධාරියෙක් මට කරුණු පැහැදිලි කරන්නට උත්සාහ කළේ වාහනයක් ගැන තවමත් නිශ්චිත නැතිව තිබියදීය.
‘‘ඒක තමයි මමත් කියන්නෙ. කවුරු වුණත් මාව ඇරෙස්ට් කරන්න කියපු මිනිහා හදන්නෙ තමන්ගෙ වැරදි පෙන්වන, වංචා ¥ෂණ හෙළිදරව් කරන පත්තරකාරයො ත‍්‍රස්තවාදී චෝදනාවලට යටකරන්න. ඒකයි මට ඞී ඕ එකක් ගහලා තියෙන්නෙ. පත්තරකාරයන්ට විරුද්ධව නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කරන්න නීති තියෙනවා. ත‍්‍රස්තවාදය මර්දනය කරන්න ගෙනා නීති යොදාගන්න
කියන එකයි වරද’’ මගේ කරුණු පැහැදිලි කිරීම ඔවුන් අසා සිටියේ නොඉවසිලිමත් අභිනයන් දක්වමිනි.
‘‘ඔයා ත‍්‍රස්තවාදියෙක් නෙවෙයි කියලා අපිට තේරෙනවා. ඒ වුණත් අපට තියෙන්නෙ හදිසි නීති රෙගුලාසි යටතෙ චෝදනා ලබපු කෙනෙක් හැටියට ඔයාට විරුද්ධව චෝදනා ඉදිරිපත් කරන්න අදාළ සාක්ෂි එකතු කරන්නයි. මේක ඒ මට්ටමෙන් කෙරෙන ඉන්වෙස්ටිගේෂන් එකක්’’
‘‘ඉතින් මේකනෙ වැඬේ. මම ත‍්‍රස්තවාදය අවසන් කළ යුතුයි කියන ස්ථාවරය ඇතිව ඒ බව අනෙක් අයට වටහලා දෙන්න යමක්කමක් තේරෙන කාලෙ ඉ`දලම වැඩකළා. 2002 අවුරුද්දෙ රනිල් වික‍්‍රමසිංහලා බොරු සාම ගිවිසුමක් ගැහුවට පස්සෙ අපේ පත්තරේ පටන් ගත්තෙම නෝර්වේ මැදිහත්වීමෙන් බෙදුම්වාදී ත‍්‍රස්තවාදය පෝෂණය කරන එකට විරෝධය පළකරන්නයි. ඒ වෙනුවට ජාතික සමගිය ඇතිකිරීම අරමුණු කරගෙන අපි ලිව්වෙ. අවුරුදු අටක් පත්තරේ වැඩ කරද්දි ඒ මතය වෙනුවෙන් අපි පෙනී හිටියෙ, දැන් ඔය ර`ගපාන දේශපේ‍්‍රමී කාඞ්බෝඞ් වීරයො වලිගෙ කකුල් දෙක අස්සෙ ගහගෙන ඉන්නකොට.’’ මගේ ප‍්‍රතිචාරය දේශනයක ස්වරූපයෙන් උස්හ`ඩින් යුතු වූ අතර ඒ බව වටහා ගන්නාවිට මා සියල්ල කියා අවසන්ය. ආවේගයෙන් පිටවූ ඒ වචනවල කෝපයකට වඩා තිබුණේ අවඥාවයි.
එහෙත් ඔවුහු මගේ කෝපය වටහා ගෙන නිහ`ඩ වූහ. වාදය අවසන් වුවත් ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවය වෙනුවෙන් ඉදිරි කටයුතු කෙරෙමින් තිබිණි. වාහනය සූදානම් බව දැනුම්දෙන ලද බැවින් ඔවුහු මා කැ`දවාගෙන පිටත් වූහ.

හතරවෙනි තට්ටුවේදී – 3

‘මෙයාට ඞී ඕ එකක් ගහලා. ඇරස්ට් කරන්නලූ’
පොලිස් පරීක්ෂක ‘එ්’ එසේ කියමින් කාර්යාල කාමරයට පැමිණෙන විට උපපොලිස් පරීක්ෂක ‘කේ’ මගේ ප‍්‍රකාශය ලබාගැනීමේ කටයුතු අවසන් කරමින් සිටියේය.
මේ කාරණය දැනගන්නා අවස්ථාව වන විට සවස 4.30 පමණ විය. එය අනපේක්ෂිත මොහොතක කඩාපාත්වූවද මා විසින් අපේක්ෂා නොකළ දෙයක්ද නොවීය. ඞී ඕ හෙවත් ‘රැු`දවුම් නියෝගය’ ගැන කල්තියා අවබෝධයක් නොමැතිවම වුවද ඔවුන්ට මා අත්අඩංගුවට ගැනීමේ අවශ්‍යතාවයක් ඇති බව මින්පෙර මෙවැනි නිලධාරීන් සම`ග ගනුදෙනුකිරීමෙන්ම ඇතිකරගත් මගේ අත්දැකීමේ ප‍්‍රමාණයෙන් වටහා ගන්නට සමත්ව සිටියෙමි. කාර්යාලයේ සිට අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව වෙත පැමිණීමේදී ඔවුන් සම`ග කැබ් රථයෙන්ම යා හැකි බව පොලිස් පරික්ෂක ‘පී’ පෙරැුත්ත කරමින් පැවැසූ බව මට සිහිපත් විය.
‘අපරාදෙනෙ ඔයාගෙ ඔෆිස් වාහනේ පෙට‍්‍රල් ටිකවත් ඉතුරු කරගන්න පුළුවන්නෙ’ ඔහු ඒ ගැන කීවේ එවැන්නකි. එහෙත් මා කර්තෘ මණ්ඩල සගයන් දෙදෙනකු සම`ග පැමිණීමට තීරණය කළේ හදිසියේ අත්අඩංගුවට ගැනීමක් සිදුවන්නේ නම් ඒ අවස්ථාවේදීම ඒ බව බිරි`දටත් කාර්යාලයේ සගයන්ටත් තත්වය දැනුම්දීමට එය පහසුවක් වන නිසාය.
‘ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයෙන් දැන් තමයි මේ ගැන දැනුම් දුන්නෙ චන්දන. ඔයාගෙ ගෙදරට දැනුම් දෙන්න වෙනවා නේද? මෙහෙම දෙයක් ගැන බලාපොරොත්තුවෙන් නෙවෙයිනෙ ආවෙ’ පොලිස් පරීක්ෂකවරයා මා අසළින් අසුන් ගත්තේය. ඒ වනවිට පොලිස් පරික්ෂක ‘පී’ නැවත සිය අසුනට පැමිණ යම් කාර්යයක නිරත වෙමින් සිටිය්ය.
‘මම නම් ඔය වගේ දෙයක් බලාපොරොත්තුවෙන් මෙතෙන්ට ආවෙ. නියම ප්ලෑන් එක නේද?’ වියයුතු ආකාරයටම මගේ පිළිතුර වියළි ස්වභාවයක් ගත්තේය.
‘ප්ලෑන් එකක් නම් නෙවෙයි. මෙහෙම දේවල් වෙනවා චන්දන’ ඔහු යමක් පැවසීමට උත්සුක විය.
‘මොකද ප්ලෑන් එකක් නොවෙන්නෙ? අද සිකුරාදා. සති අන්තයෙ නිවාඩු දවස් අල්ලලා ඔයගොල්ලා අපිට ප‍්‍රකාශයක් ගන්න ඕනෑ කියන්නෙ උසාවි නොදා තියාගන්න හේතුවක් හදාන්න පුළුවන් නිසානෙ’ මා එසේ කී විට ඔහු නිහ`ඩ විය.
මගේ ප‍්‍රකාශය ලේඛනගතකරමින් ඔහුට එම කාර්යයට සහාය වූයේ මෑතකදී සේවයට එක් වූ උපපොලිස් පරීක්ෂකවරියකි. ඇය වහාම තම කාර්ය අවසන් කරන්නට උත්සුක වූයේ සේවය අවසන් කර ඉවතට යන්නටය. පස්වරු 5.00ට මා අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද බව සටහන් කරන ලෙස කරන ලෙස ඇයට උපදෙස් දෙන ලදී. ප‍්‍රකාශය අවසන් කරමින් මගේඅත්සන් යෙදීම කරමින් නීතිඥ මහතකු හමුවීමට අවශ්‍ය බව මම ඔවුන්ට දන්වා සිටියෙමි. එහෙත් එම ඉල්ලීම ඉටුකරගැනීමට පැය ගණනක් බලා සිටින්නට සිදු විය. ‘ලංකා’ ආයතනයේ නීති කටයුතුවලට සම්බන්ධවන නීතිඥවරයෙක් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ දොරටුව අසළට පැමිණියද නැවත හරවා යවා තිබිණි. ඔහුට නැවත පැමිණ පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ හමුවිය යුතු බව දන්වන ලදී. ඒ අනුව රාත‍්‍රී 7.30 පසුවී නීතිඥයා එහි ළ`ගා විය.
ඇතිව තිබෙන තත්වය ඔහුට විස්තර කළ මම මගේ අයිතිවාසිකම් කඩවීමක් සිදුව ඇති බව ඔහුට පවසමින් ඊට අදාළව කටයුතු කරන්නට උපදෙස් දුන්නෙමි. එසේම අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ සිටින රැු`දවියකු හමුවන්නට පිළිගැනීමේ කවුළුවේ අමුත්තන්ගේ පොතේ අත්සන් තබා පැමිණි නීතිඥයකුට එම රැු`දවියා වෙනුවෙන් අධිකරණයේ පෙනීසිටීමට නොහැකි බවද ඔහුට දැනුම් දුන්නෙමි.
අවසානයේ ‘පත්තරකාරයා’ යන හැ`දින්වීම වෙනුවට ‘රැදවියා’ යන ආමන්ත‍්‍රණයක් මේ නමට එකතු වී තිබේ. ජීවිතයේ එක්තරා කාලයක ‘රැදවියා’ යන්න නිතර අසන්නට ලැබුණේ භීෂණකාරී වටපිටාවකය. පාසල් ශිෂ්‍යයකු වශයෙන් එවැනි රැු`දවියන් පිළිබ`ද පුවත් ජනමාධ්‍යයෙන් අසමින් කොයි මොහොතේ එවැනි ලේබලයක් මා වෙත අලවනු ලැබේදැයි නොදැන බියෙන් ජීවත් වූ මට සමකාලීන තරුණ පරම්පරාවක් මුහුණදුන් ඉරණම රහසක් නොවීය. එහෙත් අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරින් පෙන්නුම් කළ සුහදතාවය හා වෘත්තියමය ස්වභාවය මා වෙත ඇති කළේ එවැනි අවිනිශ්චිතභාවයක් නොවේ.
උදෑසන අත්අඩංගුවට ගත් තරුණයා සවස්වනවිට මහම`ග මරා දමන ලද යුගයක් විය. එවැනි තත්වයක් වලක්වනු පිණිස ක‍්‍රියාත්මක වූ බලවේග ගණනාවක පිහිටෙන් බලයට පත් වූ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නායකයන් අද ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වල දමමින් වියරු ඒකාධිපතිත්වයක් කරා යන බව රහසක් නොවේ. එවැනි මොහොතකදී ඇත්ත කතාකරන මිනිසුන් පළමු ප‍්‍රහාරයට ඉලක්කවන බව ද දැන සිටි කරුණක් විය. අපරාධ පරීක්ෂන දෙපාර්තමේන්තුව උපයෝගිකර ගෙන හෝ වෙනත් නීතිමය උපකරණ යොදාගෙන ‘ලංකා’ පුවත්පත න`ගමින් සිටින හ`ඩ නතර කරන්නට ඔවුන්ට අවශ්‍ය වී ඇත. රැු`දවුම්භාරයේ සිටි කාලය තුළ එක්තරා ඉහල නිලධාරියෙක් කළ ප‍්‍රකාශය ඊට කදිම නිදසුනකි.
‘චන්දන මේව අපි කැමැත්තෙන් කරන දේවල් නම් නෙවෙයි. ඒත් අපිත් කරන්නෙ රස්සාවක්. අපි මෙතන ඉන්නෙ නැත්නම් වෙනත් ඔෆිසර්ස්ලා දාල හරි තමන්ට ඕනැ දේ කරගන්නවනෙ’
රාත‍්‍රිය ගෙවී යමින් තිබිණි. මා ප‍්‍රකාශය ලබාදුන් අසුනේම හි`දගෙන අපරාධ පරීක්ෂණ නිලධාරීන්ගේ කටයුතු අවසන්වනතුරු බලා සිටියෙමි. ඔවුන්ට මෙන්ම මටද එය වෙහෙසකාරී අවස්ථාවක් විය.
‘අපට වාහනයක් සූදානම් කරන්න කියන්න’
පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ රාත‍්‍රී 8.00ට පමණ දුරකතනයෙන් කිසිවකුට උපදෙස් දුන්නේය. මා හට එහි අමුත්තක් නොවීය. එහෙත් එය නුගේගොඩ බලා යන ගමනක් බව පැවසුණු බැවින් මගේ කුතුහලය වැඩි විය. මම විමසිලිමත්ව බලා සිටින බව දුටු පොලිස් පරීක්ෂකවරයා උප පොලිස් පරීක්ෂක ‘කේ’ අමතා උපදෙස් දෙන්නට විය.
‘මෙයාගෙ ඔෆිස් එකයි ගෙදරයි සර්ච් කරන්න ඕඩර් එකක් තියෙනවා. ඔයා එක්ක යන්න තව කීප දෙනෙක් එවන්නම්. ේව අදම කෙරුවෙ නැත්නම් හෙට අපටනෙ ගෝරනාඩුව එන්නෙ. මහන්සි නොබලා යන්න.’
හදිසියේ කාර්යාලය පරික්ෂා කිරීමට ඔවුන් සූදානම්වන්නේ ඇයි? මට සිතාගත නොහැකි විය. කෙසේවෙතත් එය වැළැක්විය යුතු තත්වයකි.
‘දැන් නම් ඔෆිස් එකේ කවුරුත් නැතිව ඇති. අද අපේ කට්ටිය මළ ගෙදරක ගියා.’ මම පැහැදිළි කළෙමි.
එහෙත් ඔවුන්ට එහි විශේෂත්වයක් නොවීය.
‘කොහොමටත් යන්න වෙනවා. ඔයාග ගෙදරත් ගිහින් බලන්න කියලා නියෝග ලැබිලා තියෙන්නෙ.’ නිලධාරියා සැහැල්ලූ සිතින් පැවසීය.
‘එහෙම සර්ච් කරන්න උසාවි නියෝග තියෙන්න එපායැ.’ මම හරස්ප‍්‍රශ්නයක් යොමු කළෙමි.
‘නෑ නෑ හදිසි නීතියෙන් පුළුවන්නෙ. ඒවා ගැන කලබල වෙන්න එපා. අපට පුළුවන් හදිසි නිතිය යටතේ ඕනෑම සැකකටයුතු ස්ථානයක් පරික්ෂා කරන්න. කාටවත් විරුද්ධ වෙන්න බෑ.’ පොලිස් පරික්ෂකවරයාගේ පිළිතුර අතිශය නිලභාවයෙන් යුක්ත විය. මම නිහ`ඩ වූයෙමි. එසේ වුවත්, ‘ලංකා’ කාර්යාලයේ හෝ නිවසේ කිසිවකු නොසිටීවා යන්න මගේ බලාපොරොත්තුව විය.

හතරවෙනි තට්ටුවේදී – 2

අප අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තම්න්තු පරිශ‍්‍රයට පැමිණෙන විට පස්වරු 1.30 පමණ විය. එහි ළගා වූ වහාම මගේ සගයන් දෙදෙනා කාර්යාල වාහනය නැවැත්වීමට ස්ථානයක් විමසා බලන අතරතුර පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ මා කැ`දවාගෙන පිළිගැනීමේ කවුන්ටරයට ළ`ගා විය. මා මගේ සගයන්ගෙන් වෙන්කරගන්නට ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූ බව රහසක් නොවේ. මා අත වූ මුදල් පසුම්බිය හා ජංගම දුරකථනය වැනි පෞද්ගලික ආම්පන්න සගයන් අතට දීමට හැකි වූයේ එය මා කල් තියා දැන සිටි නිසාය.
මගේ හැ`දුනුම්පත ඉදිරිපත් කර අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට ඇතුළුවන අමුත්තන්ට හිමිවන අවසර පත‍්‍රයක් මා වෙත නිකුත්කරන ලදී. මා විසින් එම අවසර පත ලබාගෙන අදාළ තීරුවේ අත්සනක් යෙදිය යුතු විය. එය අවසන් වූ වහාම අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පළමු මහලේ කාර්යාලයක් වෙත මා කැ`දවාගෙන යන්නට පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ යුහුසුළු විය. කාර්යාලයට ඇතුළුවන විටම සුපුරුදු මුහුණක් දැකගතහැකි විය.
‘ආ චන්දන කොහොමද?’ ‘එ්’ නම් පොලිස් පරීක්ෂකවරයකුවන ඔහු මා දැක සුහද ලෙස සංවාදය ආරම්භ කළේය.
පිළිතුරු ලෙස කිසිවක් කීමට මා උනන්දු නොවුණේ මා කැ`දවාගෙන එන්නට අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ ත‍්‍රස්ත විමර්ශන ඒකකයට සම්බන්ධ මේ නිලධාරියාද සම්බන්ධ වන්නට ඇති බව මා කල්තියා දැන සිටි නිසාය. පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ කාර්යාලයේ ප‍්‍රධාන අසුන වෙත ගිය අතර මා වෙත අසළ අසුනක් දක්වමින් සෙසු නිලධාරීහු අසුන් ගත්හ. ජනවාරි 26 වැනිදින පළවූ ‘සතිමැද ලංකා’ පුවත්පතේ තුන්වැනි පිටුවේ ඡුායාපිටපතක් මේසය මත දිගහරින ලදී. ‘සෑම රාජපක්ෂවරයකු පසුපසම මාළිගාවක්’ යන සිරස්තලය යටින් ඉරක් ඇ`ද තිබිණි. ඔවුන් අතර විවිධ කතාබහ අතරතුර පොලිස් පරීක්ෂක ‘එ්’ නැවත මා වෙත අවධානය යොමු කළේය.
‘චන්දන මොකද මේ රාජපක්ෂ පවුල ගැනම ඔයාගෙ පත්තරේ ලියන්නෙ? ජනාධිපතිතුමාගෙ පවුල එක්ක මොකක් හරි කෝන්තරයක් තියෙනවද?’ ඔහුගේ ප‍්‍රශ්නය මා අපේක්ෂා කළ දෙයක් නොවේ. එහෙත් දේශපාලන බලය නිලධාරීන් මත උපරිම වශයෙන් බලපෑම් කරන රටක ඕනෑම මොහොතක ඕනෑම දෙයක් වියහැකිය.
‘ඇයි එහෙම අහන්නෙ?’ මම කාරණය පැහැදිළි කරගැනීමේ ආරක්ෂාකාරී පියවරක් තැබුවෙමි.
‘ජනාධිපතිතුමාගෙ පවුලෙ අය ගැන ඔයාගෙ පත්තරේ ගොඩක් දේවල් පළ වෙලා තියෙනවා. රජය අප‍්‍රසාදයට පත්කිරීමේ චෝදනාව යටතේ ඔයාට විරුද්ධව පරීක්ෂණ කරන්න අපට උපදෙස් ලැබිලා තියෙනවා’ මට ඒ පිලිතුරෙන්ම කාරණය පැහැදිළි විය.
‘මුලින්ම මට කියන්න, මාව මෙතෙන්ට ගෙනාවෙ ඒක අහන්නද? නැත්නම් මට කිව්ව විදියට නිශ්චිත ලිපියක් ගැන ප‍්‍රකාශයක් ගන්නද?’ මම කෙටි ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කළෙමි.
‘ඒක ගැනත් අහනවා. ඒත් මේ පත්තරේ පසුගිය කාලයේ වැඩියෙන්ම පළ වුණු දේවල් නිසා ඒ ගැන අහන්නෙ’ පොලිස් පරීක්ෂක ‘පී’ මා වෙත පිළිතුරු දුන්නේය.
‘අපේ පත්තරෙන් පහුගිය කාළෙ හෙළිදරව් කරපු බරපතළ වංචා ¥ෂණ පිළිබ`දව මේ වනතුරුත් කවුරුවත් අපෙන් ඇහුවෙ නෑ. කිසිම පරීක්ෂණයකුත් නෑ. ඒ අතර තිබුණු එක ලිපියක් තමයි ඔය ගෝඨාභය මහත්තයා සම්බන්ධව පළ කෙරුණු ලිපිය. දැන් රාජපක්ෂ පවුලත් එක්ක ආරවුලක් තියෙනවද කියල අහද්දි මට එන ප‍්‍රශ්නෙ තමයි ආණ්ඩුවෙ අනෙක් වංචා ¥ෂණ ගැන විමර්ශනයක් නැද්ද? රාජපක්ෂ පවුලෙ අය ගැන ලිව්වම විතරක් ප‍්‍රකාශ සටහන් කරගන්න ඕනෑ වෙන්නෙ ඇයි?’ නිලධාරි පිරිසට එම ප‍්‍රශ්යට පිළිතුරු දිය නොහැකි බව මම දැන සිටියෙමි.
‘ඒත් චන්දන මෙ ලිපිවල තියෙන කරුණුවලින් පෙනෙන්නෙ ජනාධිපතිතුමාගෙ පවුලෙ අයගෙ දේවල් සහ ආණ්ඩුවේ ඉහළ නිලතල දරණ අය සම්බන්ධ කරපු චෝදනා. ඔයාට පුළුවන්ද මේ කරුණු ඔප්පු කරන්න.’ ‘පී’ මගෙන් විමසා සිටියේය.
‘ලංකා’ පුවත්පත හෙළිකල තොරතුරු පිළිබ`දව ඔවුන්ගෙ ස්ථාවරය කිසිවකුගේ උපදෙස් මත කෙරෙණ පරීක්ෂණයට අවශ්‍ය ලෙස පූර්ව සූදානමකින් පවතින බව පෙනුණු නිසා මම මගේ ස්ථාවරය පැහැදිලි කළෙමි.
‘රාජපක්ෂ පවුල එක්ක කිසිම ප‍්‍රශ්නයක් මටවත් මගෙ ආයතනයටවත් නෑ. ඒත් ආරක්ෂක ලේකම් කියන්නෙ මේ රටේ ජනතාව බදුගෙවන මුදලින් වැටුප් ලබන රාජ්‍ය සේවකයෙක්. එහෙම නිලධාරියෙක් ගැන ලියන්න අයිතියක් අපට තියෙනවා. මේ ලිපිවල තියෙන්නෙ පෞද්ගලික කරුණු නෙවෙයි මේ රටේ මිනිස්සු දැනගතයුතු කාරණා. රාජපක්ෂ පවුලෙ වෙනත් අය ගැනත් අපි ලිව්වා. ඒ ලිව්වෙ කෝන්තර පිරිමහගන්න නෙවෙයි. වෙලා තියෙන අක‍්‍රමිකතා ගැනයි කරුණු සහිතව හෙළිදරව් කළේ.’
‘එතකොට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත්තය ගැන ලියපු මේ ලිපියෙ ඔයගොල්ලා කියනවා මේ මාළිගාවක් ගැන. ‘සෑම රාජපක්ෂවරයකු පසුපසම මාළිගාවක් ඇත’. මේක කොහොමද කියන්නෙ? මේ ලිපියෙ තියෙනවා කතරගම හදපු මාළිගාවක්ආරක්ෂක ලේකම්වරයට අයිතියි කියලා. ඒක ඇත්තද? කොහොමද එහෙම දේවල් කියන්නෙ?’
‘ඒ සිද්ධිය ගැන මුලින්ම අපට තොරතුරු ආවෙ මාස ගානකට කළින්. කතරගම රක්ෂිතයක කුඹුක් ගස් කපන කතාවක් මුලින්ම ආවෙ. ඉන්පස්සෙ පහුගිය දකුණු පළාත් ඡුන්දය කිට්ටුව තොරතුරක් ආවා රාජපක්ෂ කෙනෙකුට අයිති මාළිගාවක් කතරගම පැත්තෙ තියෙනවා කියලා. අපෙ ජර්නලිස්ට් කෙනෙක් ගියා තොරතුරු හොයන්න. ඒත් වැඬේ හරියටම කොහෙද කෙරෙන්නෙ කියලා දැනගන්න බැරි වුණා. පසුසෙ තමයි මේ මෑතකදි ඒ ගොඩනැ`ගිල්ලෙ පින්තූරත් එක්කම ඊට අයිති වතුර බිලක් අපට ලැබුනෙ.’
‘මේක අයිති කාට කියලද තියෙන්නෙ?’ පොලිස් පරීක්ෂක ‘එ්’ හරස් ප‍්‍රශන්යක් අසයි.
‘ඒක තමයි ලොකුම ප‍්‍රශ්නෙ. මේක හදලා තියෙන්නෙ ස්වභාවික රක්ෂිතයකට අයිති ඉඩමක. කතරගම ඩිපෝ පාරෙ තමයි තියෙන්නෙ. හදනකොට වන සංරක්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවෙන්වත් ඉදිකිරීම් ගැන ප‍්‍රාදේශීය සබාවෙන්වත් අනුමැතියක් අරගෙන නෑ. වතුර බිලක් විතරක් තියෙනවා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත්තයගෙ නමට.’
‘ඉතින් මේක ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත්තයගෙම කියන්න පුළුවන්ද?’ පොලිස් පරීක්ෂක ‘එ්’ නැවත හරස් ප‍්‍රශ්නයකින් දමා ගසයි.
‘එහෙම නෙවෙයි කියලා කියන්න පුළුවන්ද? මේ ලිපිය පළ වෙලා දවස් ගානක් ගියා. ආරක්ෂක ලේකම්තුමාගෙ පැත්තෙන් එහෙම කිසිම ප‍්‍රතිචාරයක් නෑ. අනික මේ ගැන සීඅයිඞී එකෙන් ප‍්‍රශ්න කරනකොටම පැහැදිලියි මොකක්ද කාරණේ කියලා. වෙනත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කෙනෙක් නම් රාජපක්ෂවරුන්ට විරුද්ධව ලියන්නෙ ඇයි කියන ප‍්‍රශ්නයක් මතුවෙන්නෙ නෑනෙ’
‘ඔයා දන්නවද එහෙම වතුර බිලක් නෑ. කොහෙන්ද ඒ බිල හොයාගත්තෙ. කතරතම වෝටර් බෝඞ් ඔෆිස් එකක් නෑ. තියෙන්නෙ මාතර. මාතරින් ද මේක ගත්තෙ?’ පොලිස් පරීක්ෂක ‘එ්’ විමසා සිටියේය.
‘වතුර බිල ආවෙ කොහොමද කියලා මගෙන් අහන්න එපා. එහෙම බිලක් නැත්නම් ඒක සීඅයිඞී එකෙන් උසාවියකදි තහවුරු කරන්න. මේ තියෙන්නෙ ජලසම්පත් මණ්ඩලයෙ ලිපිනය. මේ තියෙන්නෙ ජලසැපයුම් පාරිභෝගික අංකයයයි ස්ථානයෙ ලිපිනයයි. මම ‘සතිමැද ලංකා’ ලිපියේ ඡුායාපිටපත ගෙන ඔවුන්ට කරුණු පැහැදිළි කළෙමි. එසේම අනවශ්‍ය ලෙස වාද කිරීමෙන් පලක් නැති නිසා ඔවුන්ට අවශ්‍ය ප‍්‍රශ්න ඉදිරිපත්කරමින් ප‍්‍රකාශය කරන අවස්ථාවේදී මගේ පිළිතුරු සටහන් කරගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියෙමි. ඒ වනවිට ද මා අපරාධ පරීක්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවට පැමිණ පැයක් පමණ ඉකුත්ව ගොස් ඇති බව කාර්යාලයීය ඔරලෝසුව අනුව දැකගතහැකි විය.
ඉන්පසුව, ප‍්‍රකාශය සටහන් කරගැනීමේ වගකීම උපපොලිස් පරීක්ෂකවරයකු වෙත භාරදෙමින් උපදෙස් ලබා දුන් පොලිස් පරීක්ෂකවරුන් දෙදෙනා ඉවත්ව ගියහ.