සුළෙඟ් දැවටෙන තතු – Blowin in the wind

කෙතරම් දුරක් මග ගෙවා යායුතුද
මිනිසකු බව ඔහු ඔබ පිලිගන්නට
කෙතරම් දුර සුදු පරෙවියකු යායුතුද
වාලූකාවේ ඉසිඹුවක් ලබන්නට
වෙඩි උණ්ඩ සදහට නිහ`ඩ කරන්නට
කොපමණ වෙඩි අපි මුදාහරිමුද
පිළිතුර ඇත්තේ මගෙ මිතුරේ
හමන සුළෙඟ පමණයි

කන්දක් සේදී යනු පෙර මුහුදට
තිබියුතුද කොපමණ කාලයක්
නිදහස ලබනා දින එළඹෙන තෙක්
මිනිසුන් කොතරම් කලක් දිවි රැුකගන්නද
කොපමන දවසක් හිස හරවන්නද
කිසිවක් නොපෙනෙන බව අඟවන්නට
පිළිතුර ඇත්තේ මගෙ මිතුරේ
හමන සුළෙඟ පමණයි

අහස කුසම හරිහැටි දැක ගන්නට
මිනිසකු කොපමන හිස ඔසවන්නද
කොපමණ කන් මිනිසකුට අවැසිවෙද
මිනිසුන් හ`ඩනා බව දැනගන්නට
කොපමන පිරිසක් මිය යාතු වෙද
මිනිසුන් මියයන බව දැනගන්නට
පිළිතුර ඇත්තේ මගෙ මිතුරේ
හමන සුළෙඟ පමණයි

——————————————————————————

‘Blowin in the wind’ on YouTube

මෙහි පළවන්නේ
බොබ් ඩිලන්, Bob Dylan (Robert Allen Zimmerman) නමැති අමෙරිකානු ගායකයා විසින් ලියා ගායනා කළ , “Blowin’ in the Wind“,  නමැති ජනප‍්‍රිය ගීතයේ පරිවර්තනයයි. ඔහු ගැයු මෙම ගීතය සහ  ‘The Times They Are a-Changin’ යන ගීතය, අමෙරිකානු සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරයටත්  ‘වියට්නාම යුද විරෝධී ව්‍යාපාරයටත් මහත් ජවයක් ගෙන දෙන ලදී.

අප රටේ ‘වීදියේ සටන්කරුවා’ යැයි විරුදාවලි ලද ආචාර්ය ගාමිණි හත්තටෙුවේගම විසින් මෙය මින් පෙර පරිවර්තනය කර සිය වීදි නාට්‍ය සඳහා යොදාගත්තේය. ඔහු විසින් මෙම ගීතය සුගායනීය ලෙස පරිවර්තනය කර තිබුණේ,
‘මිනිසකු වන්නට සුදුසකු වන්නට
මහමං කීයක් තරන කරන්නද’
යනුවෙනි.

කුසගින්නේ සිටිනවුන්ගේ තීන්දුව

තනාපති නිවහනකින් කොස් ගෙඩියක් සොරකම් කළ වරදට දස දහසක් ශරීර ඇප
කොස්ගෙඩිය විනාශ කරන්නට නියෝග

–    අගනුවර අධිකරණයෙන් ඇසුනු පුවතක්

කුස ගිනි ඇවිලෙන විට
සිහිපත් නොවේ නීතිය
මහපුටුවල උත්තමයන් උත්තමාවියන්
කෙසේ නම් වටහාගන්නද
කුසගින්නේ රඟ?

පිටස්තරයන්ය දැන්
ජිවත්වන බිමේ අප…
තානාපතිවරුන් පමනක්ද
විදේශ කොම්පැනිකරුවන්
සූරාගෙන යති අපේ හිමිකම්

වියරුව නැගෙන විට කුසගිනි
නිවනට ආයාචනා කරමු
එවිට….
මුනිවත රකිති නායකයෝ
නිවාගන්නට තැත්කරමු
අපි අපිම කුසගිනි
එවිට….
නීතිය පැමිණේ එරෙහිව

අමාරුවෙන් සොයාගත්
කොස්ගෙඩියද අහිමිය
එයයි නිතියේ පිලිතුර…
මගේ උන් කුසගින්නේ
විනාශ කරති උන් ආහාර
එයයි උන්ගේ යුක්තිය

ඉල්ලා සිටිමු වැඩි වැටුප්
නාස්ති කරති උන් රටේ ධනය
අයිතිවාසිකම් අහිමිව
සුරසැප විඳිති උන් රිසි ලෙස
මේ අවනඩුව විසඳන්නට
සොරකම් කළ යුතුය
උන් අත ඇති බලය

සබඳ අපි කඳු නොවෙමු

‘‘සළන සුසුම සැඩ සුළඟයි
ගලන කඳුළු වැහි වතුරයි
දුකින් වෙලී අන්ධකාරයේ
යන මේ ගමනේ….
අපේ පැතුම් නැවුම් ලොවට
පාර කියනවා….’’
1990 වසරේ කටුගස්තොට ශාන්ත අන්තෝනි ශාලාවේදී ඒ ළයාන්විත ස්වරය සජීවි ලෙස ඇසුවේ ශිෂ්‍යයකු ලෙසය. පේ‍්‍රක්ෂක සමූහය මීයට පිම්බාක් මෙන් නිහ`ඩ කරමින් එහෙත් රසික රසභාව කම්පනය කරමින් ‘කම්පන’ පැමිණියේය. එතෙක් අසා තිබුණු ගුණදාස කපුගේ නම් ගායකයාගේ විශේෂත්වය තුළම නැවුම් හා හෘදයංගම සලකුණක් එදා දැකගත හැකි විය.
සීතල සඳ එළියේ, උන්මාද සිතුවම් ආදී කැසට්පටවලින් ඇසු කපුගේ නම් අපූර්ව ගැඹුරු කටහ`ඩ මේ තරමින් අපගේ මනුෂ්‍ය සිත් ප‍්‍රකම්පනයට ලක්කරවූයේ කෙසේද? ශිෂ්‍යයන් ලෙස අපගේ හදවත්වල විශේෂත්වයක් සටහන් කළ ඔහුගේ පූර්ව ගායනයන් අදත් කපුගේ ගායන අනන්‍යතාවය තුළ ඉන්ද්‍රඛීලයන් බඳුය.
‘‘විදුලි මිණි පහන් දිලී
බොළඳ ගී සිනා රුළි
නිලංකාර අඳුරේ සිරවී සැඳෑ සාදයේ
කුරා කුහුඹු මිනිසා වෙමි මා
ඔබේ මන්දිරේ….’’
එවකට පාසලේ මිතුරන් අතර ගැයුණු ඒ පදවැල් සමාජ අසාධාරණය පිළිබඳ අප උගත් දෛනික ජීවන අත්දැකීම් විනිවිදිමින් ගැඹුරු මානුෂීය චින්තනයක් කරා අප මෙහෙයවූ සංඥා එළි වූයේය. විශේෂත්වයක් සහිත ගී පදවැල් ඇසෙන මේ රළු එහෙත් ළයාන්විත ගායනය අපගේත් විවිධ වයස් කාණ්ඩවල රසික රසිකාවන්ගේත් ආදර ගෞරවය දිනා සිටින බව පළමුවරට දැකගන්නට ලැබුනේ ‘කම්පන’ ප‍්‍රසංගය රටවටා යන අතරතුරදීය. ඒ වනවිටත් කපුගේගෙන් පළිගන්නට ඔහු ගුවන්විදුලියෙන් ඉවත්කළවුන් පරාජය වී තිබිණි.
එහෙත් ඒ බව පිළිගන්නට අසමත්කම නිසා කම්පන රටපුරා රසිකයන් අතර ඒකපුද්ගල ගී ප‍්‍රසංගයක් ලෙස මිස එවකට රාජ්‍ය ඒකාධිකාරය සහිත වූ ගුවන්විදුලි මාධ්‍යයෙන් අසන්නට නොලැබිණි. කැසට් පටයක් ලෙසින් කම්පන අප අතරට පත්වනවිට රසික සමූහය සිය දහස්ගණනින් වැඩිවී තිබිණි. බිහිසුණු අත්දැකීම්වල භීතියෙන් මුසපත්ව තිබුණු නිසා එවකට නිද්‍රොපගතව සිටි මිනිස් සමාජය දේශපාලනික පෙලගැසීම ඔස්සේ යළි පනගසන්නට විය.
එහෙත් ගුණදාස කපුගේ වඩ වඩාත් මානුෂීය ගායනා විලාසයක් ඔස්සේ වඩා දේශපාලනික නිර්මාණ අප අතරට පත්කර තිබිණි.
‘‘බිම්බරක් සෙනග ගැවසුණු චන්ද්‍ර සූර්යයා ඉපදුණු
නිම්න භූමියේ මනරම් මාළිගාව කෝ’’

‘‘අහස උසට නැගගියාට නැහැනෙ අහසෙ රැුඳෙන්නේ
අහසෙ මාළිගා හැදුවට අප පොළොවෙයි සිටින්නේ’’

‘‘සබඳ අපි කඳු නොවෙමු උන්නු පරයා නැගෙන
සුනිල දිය දහර වෙමු එකම ගඟකට වැටෙන’’

‘‘වියළි ගිය දෙතනේ නැත කිරිබිඳුවක් එරුනේ
වැහැරී ගිය උකුලේ නැත සුව යහනක් තැනුනේ’’
මේ ගීත සමුචචය විශේසයෙන් යොව්න වයසේ ලාංකීය මිනිස් ප‍්‍රජාව මුහුණ දෙන ඉරණම විනිවිද දකින්නට ගෙන තිබුනු උත්සාහය සමාජ අසාදාරණයට එරෙහි යොවුන් පරපුරේ අවදානයට ලක් විය. නිසැක වහයෙන්ම එය හුදු තරු උන්මාදයක් නිසා ගීත කලාව පසුපස යන වර්තමාන තරුන තරුණියන්ගේ ප‍්‍රවනතාවයට වඩා අතිශය ගැඹුරු රසිකත්වයක් තරුන පරපුර තුළ ඇතිකරවීය. ඒ නිසා ම ගුණදාස කපුගේ ගායනා කළ ගීතවල සාහිත්‍යමය හා හෘදයංගම බව වින්දනය කළ තරුණ තරුණියන්ට හිමිවූයේ ව්‍යාජ රසිකත්වයක් නොව ජිවිතාවබෝධයකි.
‘‘දුක හාදු දෙන රැුයේ සිත පතුලට ම වලා
යෞවනේ අකට විය විරහී හද ගිලන් වෙලා’’

‘‘වැරහැලි හැඳ අඩු කුලියට සළු මසන කුමාරි
ඉඳිකටුව අතේ ඇණුනාදෝ නිදන කුමාරී’’

‘‘සීත පිනිබිඳු කඳුළු සලනා මළානික තරු වැලපෙනා
පාලූ මාවත තනිවෙලා
නැගෙණියේ නුඹ කා පතාදෝ මගබලා ඉන්නේ’’

මේවනවිට වාණිජවාදයට යටවුනු පුරුෂාර්ථයන් නිසා පටු හා පැතලි පරිභෝජනවාදයක ගිලී සිටින අපේ සමාජයට එකී ගොහොරුවෙන් මිදෙන්නට යම් ශක්තියක් උපදවන්නට හැකිවන්නේද ගීතය, සාහිත්‍ය බඳු කලා මාධ්‍යයන් තුළින් බව අපගේ හැඟිමයි. දැනුවත්ව සාහිත්‍ය කලාව පෝෂණය කිරීමත් රසවින්දනයට යොමුකරවීමත් අපේ කාලයේ ජනමාධ්‍යකරුවාට හිමි වගකීමක් වන්නේ එබැවිනි.
ගුණදාස කපුගේ ඉතිරිකර තබා ගිය දෙයක් තිබේ. එසේම අපේ කාලයේ විකල්ප ගීත අභ්‍යාසයන්හි යෙදෙන නැවුම් තරුණ ගායක ගායිකාවන් කලාතුරකින් හෝ යම් දැක්මක් සහිතව වැඩකරනු දැකගත හැකිය. එවැනි උත්සාහයන් දිරිමත් කිරීමත් වැඩි වැඩියෙන් සමාජ අවධානයට පත්කිරීමත් අවශ්‍යය. වසර අටකට පෙර අප අතරින් නික්ම ගිය ගුනදාස කපුගේ සම්බන්ධව ලියැවුණු මේ සටහන තුලින් එවැනි යමක් කරන්නට ඔබ ධෛර්යමත් වූවා නම් එසේ වූ කපුගේ සැමරුම හරයාත්මක වටිනාකමක් සහිත කටයුත්තක් වනු ඇත.

රිචඩ් ඝාතකයෝ තවමත් ගොදුරු සොයති

කැමරාවේ ඇස වෙමි
නිහ`ඩව පටිගත කරමි
ජීවිතය, මරනය සහ යථාර්තය
පිලිකෙව් නොකරමි
සත්‍ය, ගවේශනය කරමි
(රිචඞ් ද සොයිසා Poet – The Other Eden
කාව්‍ය සංග‍්‍රහයෙනි)

රිචඞ් ද සොයිසා නමැති අදීන ජනමාධ්‍යවේදියා මේ රටේ ජනතාවගේ ජීවිත ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් ලියූ වරදට ඝාතනයට ලක්වූයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවේ ඉහළම නායකයන්ගේ අනුදැනුම ඇතිවය. 1990 පෙබරවාරි 18වැනිදා අලූයම රොනී ගුණසිංහ නමැති පේ‍්‍රමදාසවාදී පොලිස් අධිකාරිවරයා විසින් අත්අඩංගුවට ගෙන දවස පුරා වධදීමෙන් පසුව ඝාතනයට ලක් වූ මෙම අසහාය ජනතා වීරයාගේ මළසිරුර 19වැනිදා උදයේ මොරටුව කොරළවැල්ල වෙරළට ගොඩගසා තිබිණි.
කොළ කොටි, නිල් කොටි, කලූකොටි, කහකොටි, උකුස්සා ස‍්‍රා, ප‍්‍රා ආදී මිනිමරු කල්ලි විසින් තරගයට මිනීමැරූ යුගයක ඒ මරණය කිසිදු විශේෂතාවයක් ගෙනාවේ නැත. එහෙත් එහි විශේෂත්වයක් තිබේ.
එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ලේ වැකි මර්දනයෙන් සටන්කාමී තරුණ ක‍්‍රියාකාරිකයන් ඝාතනයට ලක්වන ආකාරය ලෝකයට වාර්තා කිරීම නිසා ඔහු කොළ මිනිමරුවන්ගේ දඩයමට ඉලක්ක වූ බව නොරහසකි. ජනමාධ්‍යවේදියකු ලෙස සාම්ප‍්‍රදායික සීමාවේ හිඳිමින් සහ සිය මධ්‍යම පන්තික පවුල් පසුබිමට මුවාවෙමින් ආරක්ෂාව ඇතිව හා සුවපහසු ජීවිතයක් ගෙවීමට හැකිව තිබුණු රිචඞ් ඒ වෙනුවට යුක්තිය හා සාධාරණත්වය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් විය. ඒ නිසාම තමන් ජීවිතය අනතුරේ දමාගන්නා බව දැන දැනම, සිය සමාජ ස්ථරයේ අන්‍යයන් ඒ බව අනතුරු අඟවා සිටියදී ඔහු සීතල මරණයට එරෙහිව පෑන මෙහෙයවූයේය. පාලක ඝාතකයන්ගේ ආධිපත්‍යයට අභියෝග කරමින් දෙපයින් සිටගන්නට තරම් ඔහුගේ හෘදසාක්ෂිය සවිමත් විය. දිනපතා මංමාවත්වල, ගංගාවල නිහඬකරවනු ලැබ වැතිරෙන යහපත් ප‍්‍රාර්ථනා කැටිකරගත් තරුණ තරුණියන්ගේ සටන්කාමී ජවය ඔහු ජනමාධ්‍යවේදියකු ලෙස පණගැන්වීය. භීෂණය හමුවේ අතපය වකුටුකරගෙන ඉන්නවාට වඩා හ`ඩ නගන්නට ඔහු තීන්දු කළේය.
රිචඞ්ගේ මේසය මත තිබුණු ගුවාතමාලා විප්ලවවාදියකු විසින් ලියන ලද කවිය, ඔහුගේ ජිවිතයේ පුරුෂාර්ථ පිළිබඳ ඉ`ගියක් ලෙස සැළකිය හැකිය. මේ එහි කොටසකි.
”යම් දිනෙක…
අප රටේ වසන
දේශපාලනයෙන් තොර බුද්ධිමතුන්
ජනතාව අතර ද අන්ත දිළින්දන් විසින්
ප‍්‍රශ්න කෙරෙනු ඇත!

ඔවුන්ගේ සමාජය
හුදකලා ගිනිදලූවක් නිවාලන ලෙස
තුරන් කර දමන තුරු ඔවුන්
කළේ කුමක් දැයි විමසනු ඇත”
(ඔටෝ රෙනෙ කැස්ටිලෝ නමැති ගෝතමාලානු විප්ලවවාදී කවියා විසින් මෙම Apolitical Intellctuals කවිය රචිතය. 1967 මාර්තු 19 දින රාජ්‍ය හමුදා විසින් ඔහුව මරා දමන ලදී)
1977 බලයට පත් වූ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව විසින් ඉදිරියට ගෙනගිය වෙළෙඳපොළ ආර්ථිකයත් ඒ වෙනුවෙන් ගෙනගිය මර්දනකාරී පාලනයත් ජනතාව පෙළමින් තිබිණි. 80 දශකය අවසානයේ තරුණ අරගලයක් ලෙස ඇවිල ගියේ ඒ මර්දනයට එරෙහි කෝපයයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජයක තිබිය යුතු ජනමාධ්‍ය නිදහස වළලා දැමිණි. විරුද්ධ දේශපාලන බලවේග දුබලකරමින් කුමන්ත‍්‍රණ හා පාවාදීම් සිදු කෙරිණි. ඒ සියල්ල විසින් ජනතා වුවමනාවන් වෙනුවෙන් හ`ඩ නගන කිසිවකුට ආරක්ෂාවක් ඉතිරි වුයේ නැත. දයාසේන ගුණසිංහ වැනි අදීන පුවත්පත්කලාවේදීන් පත්තර රස්සාවෙන් එළියට ඇද දමනවිට පාලකයන්ගේ වතගොත හෙළිකරන ජනමාධ්‍යවේදීන් අබිරහස් ලෙස මරා දමන ලදී. විමල් සුරේන්ද්‍ර, එච්.ඊ. දයානන්ද වැනි මාධ්‍යවේදින් ඒ ආකාරයට දඩයමට ලක් විය.
එහෙත් රිචඞ් වැනි මධ්‍යම පන්තික සමාජ පසුබිමක් ඇති අයකු කරා ඝාතකයන් හඹා එතැයි කිසිවකු සිතුවේ නැත. එහෙත් පේ‍්‍රමදාස පාලනයේ ඝාතකයන්ට ඔහු ඉලක්ක කරගන්නා ලෙස නියෝග ලැබිණි.
බාහිර සමාජය විසින් රූපවාහිනී නිවේදකයකු ලෙස පමණක් හඳුනාගෙන සිටි ඔහු සතු විභවයන් රාශියකි. ඒ සියල්ල ම යහපත් සමාජයක් අපේක්ෂාකළ තරුණයකු විසින් ස්වෝත්සාහයෙන් හා යහපත් මිනිසුන්ගේ ඇසුරෙන් වර්ධනය කරගත් ප‍්‍රතිභාසම්පන්න ලක්ෂණ විය. සමාජ විවේචනය සහිත කවි ලියමින් මෙරට ඉංග‍්‍රීසි සාහිත්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ විකල්ප ධාරාවක් බිහි කළ ඔහු ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් වැනි සිනමාවේ පතාක යෝධයන් ගුරුකොටගත් රංග ශිල්පියකු ද විය. ඒ සඳහා සිය පාසල් අධ්‍යාපනයට සමාන්තරව ඉංග‍්‍රීසි නාට්‍යකරණයෙන් හිමිකරගත් රංග කලා පරිඥානයක් ඔහු සතු විය. ඊට අමතරව ඔහු දේශපාලන සංවාදයන්ට සම්බන්ධවූ මත දක්වන්නකු විය. ‘විකල්ප සමාජයකට ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනයක්’ (Manifesto for an Alternative Society)යන මැයෙන් පෙබරවාර් 11වැනිදා ඔහු ‘අයිලන්ඞ්’ පුවත්පතට ලියුවේ අවසන් ලිපිය යැයි කිසිවකු සිතුවේ නැත.
මනෝරාණි සරවනමුත්තු මහත්මිය පසුකාලයක හඳුනාගත් පරිදි රොනී ගුනසිංහ රිචඞ් සිය නිවසින් පැහැරගෙන යන්නට පැමිණි කණ්ඩායම මෙහෙයවීය. නොසිතූ ආකාරයට පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපතිවරයා මියයන විට ඔහු අසල හිඳ අවසන් හුසුම හෙළුෑ පොලිස් නිලධාරියා රිචඞ් ඝාතනයේ චෝදනා ලැබ සිටියේය. තවමත් අබිරහසක්ව පවතින එම ඝාතනය පිළිබඳ පවතින තත්වයන් යටතේ සාධාරණයක් අපේක්්ෂා කළ නොහැකිය. රිචඞ්ගෙන් පසුව ජනමාධ්‍යවේදීන් දුසිම් ගණන් මරාදමා තිබේ. ඒ කිසිදු මරාදැමීමක් පිළිබඳ සාධාරණ පරී්ෂණයක් සිදු නොවන බව අප නිගමනය කරන්නේ රිචඞ්ගේ මරණය හමුවේ හ`ඩ නැගූවන් පවා අද රිචඞ් ගෙනගිය මෙහෙවර වෙනුවෙන් සාධාරණය ඉටුකරන්නට සමත් නොවන නිසාය.
අප රිචඞ්ගේ මරණය සිහිකරන්නේ මැදපන්තික මානවහිමිකම් ක‍්‍රියාකාරිකයන් හෝ සිවිල් සමාජය විසින් සිය සමාජ ස්ථරයේ එකකු ලෙස සලකමින් රිචඞ් ගැන සමරනවාට වඩා වෙනස්කමකිනි. ජනමාධ්‍යවේදියා තවමත් ඝාතකයාගේ ඉලක්කයකි. රිචඞ් මරා දමා වසර විසි එකකට පසුවත් වත්මන් පාලකයන් සිය අංක එකේ සතුරන් ලෙස අදීන ජනමාධවේදීන් ලැයිස්තුගතකර ඇති බව නොරහසකි. ජූලියස් ෆුචික් ස්වකීය මරණය අබියස ලියූ ‘පෝරකයේ සටහන්’ කෘතියේ එන මේ වදන් අප මතකයට එන්නේ එබැවිනි.

”එබඳු චරිත පැන්ක‍්‍රැට්ස් බන්ධනාගාරයේ අඳුරු කොරිඩෝර තුළින් එළිමහන් ආලෝකයට ගෙනහැර පෑමට මම ආශාකරමි. ඒ, ඔවුන්ගේ ජයක් සඳහා නොව, අන්‍යයන්ට ආදර්ශයක්, ධෛර්යයක් වනු පිණිසය. මෙම අරගලය තුළ පමණක් නොව, මිනිසා සැබෑ ලෙසම මිනිසෙක්වන තුරු කරන දිගුකාලීන අරගලයට වීරත්වය අවශ්‍ය වේ.”

(පෝරකයේ සටහන් Notes from Gallows- පිටුව 92 – පළමුවන මුද්‍රණය 1997 – සිතිජය මාධ්‍ය සංසදය)

රිචඞ් ගැන අප සිහිපත් කරන්නේ මරණය දැක දැක සිය වගකීම ඉටුකරන්නට මැලි නොවූ මාධ්‍යවේදියකු හා ජනතා වීරයකු ලෙසය. සත්‍ය දැක දැක අඳුරු අහුමුළුවල රිංගන අපේ කාලයේ ඇතැම් පුද්ගලයන් රිචඞ්ගේ ආදර්ශය ඉදිරියේ ලජ්ජා වියයුතු එබැවිනි. එසේම පහරදීම්, තර්ජනය කිරීම් මැද නොසැලී සිය වගකීම ඉටුකරන අතලොස්සක් වූ ජනමාධ්‍යවේදීන්ට සැබෑ ගෞරවය හිමිවියයුතු එබැවිනි.

චිදම්බරම් පිල්ලේගේ පිළිතුර

අපේ ම දේශයේදී

වහළුන් වන්නට නොහැකිය අපට

නිදා වැටෙමින්…

තවත් භීතියෙන් නොසැලෙමු

නිවට වූවොත්

මේ මිහිම`ඩල මත

අයුක්තිය තවත් වැඩෙනු ඇත

මවිබිමට අපි දිවිය කැපකරමු

සතුටින්….

සදහට ම මිය යා යුතුද අපි

තව තවත්

අපටම දුක කියමින්?

නැතිනම්

මේ සුන්දර දිවිය

අවදානමට නොහෙළිය යුතුද

නැවත නිදහසේ උපදින්නට?

මරණය තෙක්…

නිදහසට ආදරය කිරීමත්

පාපයක්ද?

අපේ දුක අවසන්කිරීමත්

පාපයක්ද?

එහි වෛරයක් ඇතිද

අප උගෙන ඇති එකම මාවත සම`ගියයි

සැන්දෑව දවස ගැන හො`දින් දැන සිටී

අපි තවත් විස්මයට පත් නොවෙමු

බෙදී වෙන් වී නොයන්නෙමු

ඔබේ කෲරත්වයෙන්

අපේ අරමුණ

නොසැළෙයි

මගේ මස පෙතිගැසූ විට

අප කෙරෙහි ඔබගෙ භීතිය

අවසන් වේද?

පළිගැනීමේ ආශාව

සංසිදෙනු ඇතිද?

ඔබේ උවමනාව

ඉටු වේද?

මා සිරුර දැවී ගියද

හදවත උණුවන්නේ නැත.

මන්ද… එහි තිබේ අතෘප්තව

මගේ ජීවන පැතුම, නිදහස

සුබ‍්‍රමනියා භාරතී (Subramania Bharathi*)කවියා විසින් රචිත ‘චිදම්බරම් පිල්ලේගේ පිළිතුර’ (Chidambaram Pillai’s Reply) නමැති කවියේ පරිවර්තනයකි.

    * Mahakavi Subramania Bharathiar was one of the greatest Tamil poets, a prolific writer, philosopher and a great visionary of immense genius. He was also one of the most prominent leaders of the Indian independence movement. His national integration songs earned him the title “Desiya Kavi” (National Poet). His patriotic songs emphasize nationalism, unity of India, equality of men and the greatness of Tamil language.

ප‍්‍රභාකරන් සිංහලයෙක් ද ?

‘මොංගෝලියානුවනි, කහවන් ආසියාවේ
කොකේසියානුවනි සුදුවන් යුරෝ දෙසේ
නීග්‍රෝවරුනි කලූවන් අප‍්‍රිකාවේ
උරය පලා සැතකින් බලන් රුහිරු
එක රතු පැහැයෙන් ගලා හැලෙන අයුරු’

නන්දා මාලිනීගේ ‘පවන’ ගීත සමුච්ඡුයෙන්
පද රචනය: සුනිල් ආරියරත්න

2009 මැයි 18වැනිදා හැන්දෑවෙ නන්දිකඩාල් කලපුවෙ ප‍්‍රභාකරන්ගෙ මලසිරුර සොයාගත් බව ආණ්ඩුව නිවේදනය කළාට පස්සෙ අපේ රටේ සමහරු කිරිබත් උයන්නත් රතිඤ්ඤා පත්තුකරමින් සතුටුවෙන්නත් පටන්ගත්තා. ඒ අයගෙන් ප‍්‍රකාශවුනේ තිස් අවුරුද්දක් රටට හානිකළ බෙදුම්වාදී ත‍්‍රස්තවාදය අවසන්කිරීමේ ජයග‍්‍රහණය බව රූපවාහිනී කැමරා ඉදිරිපිට අදහස් දැක්වූ බුද්ධිමතුන් ප‍්‍රකාශකළා. ඒත් ප‍්‍රභාකරන් මැරුණම සතුටුවෙන්න අපට ලැබුනෙ මොනවද? ප‍්‍රභාකරන්ගෙ මළක`ද ලැබුනම අපේ ප‍්‍රශ්න ඔක්කොම ඉවරද? මේ වගේ කතාබහක් අප අතරෙ ඇතිවුණා.

ප‍්‍රභාකරන් අපේ සමාජයෙදි දුෂ්ටයෙක් තමයි. ඒත් ඒ දුෂ්ටකමට හේතුව මොකක්ද? දේශපාලන වශයෙන් ඔහු වෙනම රාජ්‍යයක් ඉල්ලන්නෙ දෙමල ජනතාවට විස`දුම් නොමැති ප‍්‍රශ්න ගොඩක් තිබුණු නිසයි. ඒත් ජාතිවාදී යුද්ධයක් කරන්න තරම් වෛරයක් ඇතිවී තිබුණා. මේ වෛරය හිට්ලර්ගෙ වෛරය තරම් ගැඹුරු බව සමහරු කිව්වා. හිට්ලර් ගියේ පිරිසිදු ජර්මන්වරු වෙනුවෙන් සටන්කරන වර්ගවාදී පාරක. දෙමල ජනතාවට වෙනම රාජ්‍යයක් ලබාදීමේ නාමයෙන් ප‍්‍රභාකරන් ගියෙත් ඒ පාරෙමයි.

මේ වැරදි පාර මොකක්ද? ඒ තමයි මිනිස් ඉතිහාසය වැරදි ආකාරයට විශ්ලේෂණය කරපු වර්ගවාදී මාවත. උසස් මිනිස් වර්ගයක් පිළිබ`ද මිත්‍යාව 19-20 සියවස්වල ලොවපුරා විද්වතුන් හා දේශපාලන නායකයන් අතර ප‍්‍රබලව තිබුනා. ඒත් 20වැනි සියවසේ අගභාගයෙදි සිදුකළ විද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් හමුවෙ එම මතයෙ පදනම බි`දවැටුනා.

මිනිස්සු වානරයන්ගෙන් බිහිවුණු බවට චාල්ස් ඩාවින් මතයක් ඉදිරිපත් කළ පසුව ඒක වැරදි අදහසක් බවට මරාගෙන මැරෙන්න තර්කකරපු අය හිටියා. සමහරු ඇත්තටම විiාත්මක කරුනු නිසා ඒක වැරදියි කියලා කිව්වා. ඒත් ඩාවින්ගෙ මතය වැඩියෙන් විවේචනය කළේ දෙවියන් වහන්සෙ හෝ වෙනත් මහා බලයක් විසින් ලෝකය මැවුබව හිතපු අයයි. ඒ නිසා උසස් මිනිස් ප‍්‍රජාවක් කියලා කවුරුවත් වෙනම බිහිවුනේ නැතිබවට පළවූ මතයටත් විරුද්ධ අදහස් ආවා. ආර්යයන් හෝ යුරෝපොයිඞ් හෝ සුදු හම ඇති හෝ හිස්කබල දිගටි හෝ මෙවැනි හේතු නිසා සෙසු මිනිසුන් පාලනයකිරීමේ අයිතියක් ඇති පිරිසක් ලෝකයේ බිහිවුනු බව ප‍්‍රකාශකිරීමත් එක්තරා මැවුම්වාදයක් වගෙයි. හිරු නොබසින අධිරාජ්‍ය ගොඩනගද්දි බි‍්‍රතාන්‍යයන් ලොකයේ ජාතීන් බෙදා වෙන්කර පාලනයකරන්න මේ කතාව හො`දහැටි යොදාගත්තා. අසල්වැසි ඉන්දියාවෙ බ‍්‍රාහ්මන වංශිකයන් ආර්යයන් බවත් ඉන්දියාවෙ සෙසු ගෝත‍්‍ර හා වෙනත් ජාතිකත්ව ඔවුන්ට වඩා පහත්බවත් කියමින් සුදු අධිරාජ්‍යවාදය ඉන්දියාවෙ බ‍්‍රාහ්මන වංශිකයන්ගෙ ආශිර්වාදයෙන් හා මහරාජාවරුන්ගෙ කැමැත්තෙන්ම පමන්ට රිසි පාලනයක් ගෙනගියා.

මේ කරුණු ප‍්‍රභාකරන්ගෙ මරනය එක්ක ගැලපෙන්නෙ කොහොමද? ඔබ කල්පනා කරනවා ඇති. ප‍්‍රභාකරන් ගැන දෙමළ ජනතාව ගැන කතාකරද්දි ඔවුන් ද්‍රවිඩ කියන එක් මූලික ජන කණ්ඩායමක් ලෙස වර්ගකරන්න පුළුවන්. දෙමළ, මලයාලි, තෙළි`ගු යන භාෂා භාවිතාකරන දකුණු ඉන්දියාවෙ ජනයා ආර්ය නොවන මූලයකින් පැවැත එන බවට මතයක් තිබෙනවා. සිංහල ජනයා විජයගෙන් පැවැත එන බවත් විජය උතුරු ඉන්දියාවෙ ආර්ය මූලයකින් පැවැත එන බවත් කියනු ලබනවා. ප‍්‍රභාකරන් දෙමල ජාතිකයෙක් බවත් ඔහු දකුණු ඉන්දියාවෙ දෙමල ජනතාවට සමීප මූලයක් ඇති නිසා දෙමළ රාජයයක් බිහිකිරීමට කටයුතුකළ බවත් කියනු ලබනවා. ඒත් දෙමළ ජනතාව, සිංහල ජනතාව වශයෙන් මේ වෙන්කරන එක ඇතුලේ සතුරුභාවයක් ඇතිවෙනවා. භාෂාව, සිරිත්විරිත්, සමේ වර්ණය වෙනස්වීම නිසා අපි සහ උන් යනුවෙන් වෙනස්කමක් ඇතිකරගෙන තිබෙනවා. ඒ වෙන් වෙන් ජන කන්ඩායම් අතර බාහිර වශයෙන් තිබෙන වෙනස්කම් ඉතාමත් සමාජ විද්‍යාත්මකයි. ඒ වුණාට මේ සියළු දෙනාම එකම විශේෂ මිනිස් පවුලකට අයත්බව සැළකුවොත් එකිනෙක අතර ඇති මේ වෛරය තේරුමක් නැති දෙයක් බව වටහා ගන්න පුළුවන්.

එකම පවුලක්… ඔව් දැන් විiාඥයන් විසින් විස්තර කරන ආකාරයට මිනිස් සමාජයෙ ආරම්භය එකම මිනිස් පවුලක් බව තමයි පිළිගන්න වෙන්නෙ. ආර්යයන් ගැන උදම් අනන අයටත් අනාර්යයන් ගැනකියමින් සිටින අයටත් තමන් සියළුදෙනා එකම පොදු මූලයකින් බිහිවුණේ කියන කාරණය අමතක කළ නොහැකියි. මේ ගැන විස්තරාත්මකව කියන්න පරිනාමය පිලිබ`ද කළ ගවේශන වගේම පසුකාලයක සංවර්ධනය වූ ජාන විiාවත් යොදාගනු ලබනවා.

අද ලෝකයේ විවිධ රටවල ජිවත්වන ජනයා බිහිවුණේ කොහොමද කියන ප‍්‍රශ්නය මතුවෙනවා. මෙම ප‍්‍රශ්නයට පිළිතුරු සපයන ප‍්‍රධාන පෙළේ මතයක් හැටියට තියෙන්නෙ ‘අප‍්‍රිකාවෙන් බිහිවීම’ පිළිබ`ද අදහසයි. වරින්වර සොයාගනු ලැබූ මානව ඇටසැකිලි යොදාගෙන මෙම මතය සනාථකරනු ලබනවා. ඒ අනුව අප‍්‍රිකාවේ නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශයේ බිහිවූ මුල්ම මානව වානරයන් ලෝකය පුරා ගමන්කර ඇත්තේ විවිධ කාලවකවානුවලදිය. වසර මිලියනයකට පෙර ඔවුන් අප‍්‍රිකාවේ සිට ගමන් ආරම්භ කළ බව කියනු ලබනවා. වසර පනස්දාහකට පෙර ඉන්දියාවට පැමිනියේ මෙම පිරිස බව කියනු ලබනවා. ඒ නිසා ඉන්දියාව ජනාවාස වූයේ මුල් මානව සංක‍්‍රමනවලින් පසුව බවත් ඉන්පසු විවිධ අවස්ථාවල සංක‍්‍රමන හා ආක‍්‍රමනවලින් මෙම ජනාවාස වූ ජනතාව මිශ‍්‍ර වූ බවත් කියනු ලබනවා. ඒ මිශ‍්‍රවූයේත් අප‍්‍රිකාවෙන් පිටවී දිගුකාලයක් වෙනත් ප‍්‍රදේශයක ජිවත් වුණු ජනකොටස් සම`ග නිසා මෙම මතය ආර්යයන්ගේ සංක‍්‍රමණ හෝ ආක‍්‍රමණ ලෙස කියනු ලබන සතුරුකම් අවුලූවන මතයට පටහැනියි. ඒ නිසාම ප‍්‍රභාකරන් ඇතුලූ දෙමල ජනතාව අනාර්ය ලෙස හැ`දින්වීමත් පසුකාලයක මෙරටට පැමිනි ජනතාව ආර්යයන් ලෙස සැලකීමත් වැරදියි. භාෂාව හෝ වෙනත් යම් සමාජ විද්‍යාත්මක ලක්ෂන නිසා අප එසේ ආර්ය අනාර්ය වර්ගීකරනයක් කළත් මෙම පොදු මූලයක් ඇතිබව අමතකකළ නොහැකියි.

පිල් බෙදි යුදවදින්නට තරම් සතුරන් නොවන බව මිනිස්සු වටහාගත්විට දේශපාලකයන්ට අවාසි වෙනවා. ජාති ආගම් කුල ආදි වශයෙන් මිනිසුන් බෙදී සිටිනවිට ඒ බෙදීම් අවුලූවා බලයට පත්වෙන්න විවිධ ක‍්‍රම ඔවුන් දන්නවා. ඒත් තමන් අතරෙ වෙනසක් නෑ, ඇනකොටාගන්න හේතුවක් නෑ තියෙන ප‍්‍රහ්නවලට උත්තර හොයන්න එකතුවෙන්න පුලූවන් කියන අවබෝධය ඇතිවුනොත් දේශපාලකයන්ට අවාසියි. ඒ නිසා ඇත්ත දැනගන්නවාට ඔවුන් විරුද්ධයි. ඇත්ත කියන මිනිස්සුන්ට බොරු චෝදනා නගන්නේ, ඔවුන් මරා දමන්නෙ ඒ නිසයි. අතීතයේ මිනිස්සු හිතුවෙ ඉර අප ජිවත්වන ලෝකය වටේ කරකැවෙන බවයි. ඒක එහෙම නොවෙයි කියූ අය ඒ කාලෙ පාලකයන් හා පූජකයන් විසින් නඩු අහලා දසවද දීලා මරා දැමුවා. ඒත් දැන් අපි ඇත්ත දන්නවා. කවුරු කොොහම කියුවත් ඇත්ත වෙනස් වෙන්නෙ නෑ. ලේ සාගරයක ගිල්වුවත් සත්‍ය මරාදමන්න බෑ. අදත් අපේ මිනිස්සු ඇත්ත දැනග්න භාවිතාකරන ජනමාධ්‍යයත් දේශපාලනයත් මර්දනය කරන්න උත්සාහ කරන්නෙ පාලකයන් විසින්.

ප‍්‍රභාකරන් සිංහලයෙක්ද කියලා එක පාරටම අපට කියන්න බෑ. ඒත් සිංහල දෙමළ ජනතාව අතර ලොකු වෙනසක් නෑ කියලා දැනටමත් සොයාගෙන තියෙනවා. ඒ ජාන පරීක්ෂන ම`ගින්. මිනිස් සමාජයේ ඉතිහාසය ගැන හොයන්න හැකියාව තියෙන තවත් ක‍්‍රමයක් වන ජාන විiාව ම`ගින් කළ අපූරු සොයාගැනීම් මීළ`ගට අපේ අවධානයට යොමු කරමු.

ඉන්දියාවේ සුප‍්‍රකට ජාන විiාඥයන්වන ආචාර්ය ගෞතම් ශාස්ත‍්‍රියා, ආචාර්ය සාරාබ්ජිත් මස්තානියන් සහ ආචාර්ය රොබට් කර්ක් විසින් කළ පර්යේෂණ මෙම නිගමනයන්ට එළඹීමට හේතු සපයනවා. ආචාර්ය ජී.කේ. ශාස්ති‍්‍රයා තම පර්යේෂණය සිදු කළේ 1995දි. ඔහු මේ පිළිබ`ද අවසන් වාර්තාවක් නිකුත්කලේ 2008 වසරෙදි. එම පර්යේෂණයට පදනම් කරගත්තේ ජාන විiාවේ එක් විශේෂ ක‍්‍රමයක්. අප‍්‍රිකාවේ බිහිවූ මානව වාරනයන්ගේ සිට ලොව පුරා විහිද ගිය මානව ශිෂ්ටාචාරයේ කතාව සොයාගන්නටත් උපකාරි වූ මෙම ක‍්‍රමය හ`දුන්වන්නේ ‘ජාන ලක්ෂණ’ ක‍්‍රමය ලෙසයි. වර්ෂ දහස්ගනනක් එක් ප‍්‍රදේශයක ජිවත් වූ මානවයා එම ප‍්‍රදේශයෙන් වෙනත් පරිසරයකට යාමේදී දේශගුනය හා වෙනත් පරිසර තත්වයන් වෙනස්වීමෙන් මෙම ජාන ලක්ෂනය ඇතිවෙනවා. අප‍්‍රිකාවෙන් මධ්‍යම ආසියාවට පැමිණි අවස්ථාවේදී සහ ඉන්දියාවට පැමිණි අවස්ථාවේ ආදි වශයෙන් එවැනි ජාන ලක්ෂන ඇතිවූ බව සොයාගෙන තිබෙනවා. ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජිවත්වන අපගේ ජානවලත් මෙම ජාන ලක්ෂනය නොමැකී පැවතීම නිසා අප ද අප‍්‍රිකාවේ සිට පැමිණි ආදි මානවයන්ගෙන් පැවත එනබවට නිශ්චිතව හෙළි වෙනවා. ඒ අනුව කළ පර්යේෂන ම`ගින් හෙලිකරන කරුණු ඉතාමත් පුදුම සහගතයි.

ආචාර්ය මස්තානියන් හෙලිකරන ආකාරයට ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජිවත්වන දෙමල ජනතාව දකුනු ඉන්දියාවේ දෙමල ජනතාවට වඩා සිංහල ජනතාවට ජානමය සමානකමක් දක්වනවා. මෙරට වෙසෙන මුස්ලිම් ජනතාව පැවැත එන්නේ ඉන්දිය මුස්ලිම්වරුන්ගෙන් කියන මතයක් තිබෙනවා. එහෙත් මෙරට මුස්ලිම් ජනයා ඉන්දිය මුස්ලිම්වරුන්ට වඩා මෙරට දෙමල හා සිංහල ජනතාවට සමීපකමක් දක්වන බව මෙම පර්යේෂණයෙන් හෙලිවී තිබුණා. එසේම සිංහල ජනතාව (සහ මෙරට දෙමල ජනතාව* උතුරු ඉන්දිය ජනතාවට වඩා දකුණු ඉන්දිය දෙමළ ජනතාවට සහ බෙංගාලි වැසියන්ට ජානමය වශයෙන් කිට්ටුවන්තකමක් ඇති බව කියනු ලබනවා. මේ කියන්නේ මොකක්ද? ආර්යයන් ලෙස උතුරු ඉන්දියාවෙන් ලංකාවට පැමිණිවුන්ගෙන් සිංහලයන් පැවැත එන බවට මෙතෙක් පැවැති මතය මෙයින් ප‍්‍රතික්ෂේප වෙනවා. මෙරට සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාව එකිනෙකාට ජානමය වශයෙන් සමීපවීම හා ඔවුන් දෙපාර්ශ්වය දකුනු ඉන්දිය දෙමල ජනතාවට සමීපවීම තේරුම්ගතහැකිවන්නේ කෙසේද? ආර්යයන් ලෙස යුරෝපයෙන් සංක‍්‍රමණ හෝ ආක‍්‍රමණ ලෙස මෙරට ජනාවාස වූ බව කියනවාට වඩා අප‍්‍රිකාවේ සිට පැමිණි එක් මූලයකින් ඉන්දියාවේ දකුණ හා ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනාවාසකරණය වි ඇති බව මෙයින් තේරුම්ගන්නට පුළුවන. ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනතාව ජනවාර්ගික වශයෙන් එකිනෙකා අතර පරතරයක් හදාගෙන තිබුණත් ඔවුන් අතර ජාන විiාත්මක වෙනසක් නැතිබව මේ ජාන පර්යේෂනය අනුව පැහැදිලි වුනා.

මෙම කරුනු අපට පවසන්නේ කුමක්ද? ප‍්‍රභාකරන් අයත් ලාංකීය දෙමළ ජනතාව සිංහල ජනතාව සම`ග සමීපකමක් දක්වන නිසාත් ඉන්දිය දෙමළ ජනතාවට වඩා ලාංකික දෙමළ, සිංහල හා මුස්ලිම් ජනතාව මෙරටට වෙන්ව පැමිණ පදිංචිවූවන් යන මතය බි`දවැටෙනවා. මෙම භාෂාමය හා සංස්කෘතික වෙනස්කම මෙරටට එකම කාලයක විදේශයෙන් පැමිණ පදිංචිවූ එකම ජන කොටසකින් ඇතිවූවක්ය යන්න එක්වරම පිලිගන්නට නොහැකිය. කෙසේ වෙතත් ඔවුන් එක් පොදු මූලයකින් පැවැත එන ලේ නෑයන් බව නම් පැහැදිළිය. 1940 දසකයේ සිට වෙනම රාජ්‍යයක සංකල්පය වර්ධනය වෙමින් මෙරට දෙමළ ජනතාව බෙදුම්වාදි අන්තයකට ඇද දැමු සමාජ දේශපාලනික හේතු ඇත. සිංහල වේවා දෙමළ වේවා ජාතිවාදී දේශපාලකයන් විසින් මෙරට සිංහල හා දෙමළ ජනයා බෙදා වෙන්කර පාලනයකිරීමෙන් මෙම සන්නද්ධ බෙදුම්වාදයට පාරකැපූ බව සත්‍යයකි. ඔවුන්ගේ දේශපාලන බලය වෙනුවෙන් දියත් වූ ව්‍යාපෘති හේතුවෙන් වසර තිහක් එකිනෙකා මරාදමමින් යුද වැදුණේ සහලේ ඥාතිවරුන් බව පැහැදිලිය. ජාන විiාවෙන් වේවා මනුෂ්‍යත්වයේ නාමයෙන් වේවා ඊට වඩා ඛේදජනක සොයාගැනීමක් තවත් කොයින්ද?
Impact of Ecology On Human Development

මෙම ලිපිය සකස් කිරීමේදී නවතම විද්‍යාත්මක තොරතුරු සහ මූලාශ‍්‍ර ලබාදීමෙන් දායක වූ වෛද්‍ය රෝහණ දයාරත්න මහතාට කෘතවේදීත්වය පළ කරමි

‘ජූලියස් ෆුචික්’

ජූලියස් ෆුචික්



අද සැප්තැම්බර් 08,  ‘ලෝක පුවත්පත් කලාවේදීන්ගේ සහයෝගිතා දිනය’යි. මෙම සුවිශේෂී දිනය නම්කරණු ලැබුවේ එක් සුවිශේෂී පුවත්පත්කලාවේදියකු මානව සංහතියේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් ලියූ වරදට මරාදැමුණු දිනය එදා වූ නිසාය. මේ සටහන ඔහු වෙනුවෙනි.

—————————
තවත් දිනයක් උදා වෙමින් තිබිණි. ඒ 1943 සැප්තැම්බර් 08 වනදාය. නාසි අලූගෝසුවන් විසින් ඒ රාත‍්‍රියේ දී ජර්මනියේ බර්ලින් අගනුවර ‘ප්ලොටෙන්සී’ බන්ධනාගාරය තුළ සිරකරුවන් 360 දෙනෙකු මරා දමන ලදී. දහස් ගණනක් එකවර මරා දැමූ කාලයක 360 දෙනකු යනු සුළු ඉලක්කයකි. ඒ මරා දැමූ හැම දෙනාම මිනිසුන්ය. වෙනසකට තිබුණේ ඔවුන් නාසිවාදයට එරෙහි වූවන් වීමය. ඒ අතර සිටි එක්තරා සුවිශේෂී මිනිසකු, ‘ජූලියස් ෆුචික්’ නම් විය. 

1903 පෙබරවාරි 23වන දින ප‍්‍රාග් නගරයේ ස්මිචොව් හි උපන් ඔහුගේ පියා ඉංජිනේරුවකි. තරමක් වත්පොහොසත් කමින් යුතු පවුලක දරුවකු ලෙස ඔහුට සිටියේ සහෝදරියක් පමණි. වසය 12 වන විට ලෝකය පිළිබඳව කුතුහලයෙන් බලන දරුවකු වූ ජූලියස් සිය ලේඛන දිවියේ මුල් පියවර තබන්නට විය. පාසල් අභ්‍යාස පොත්වල ප‍්‍රවෘත්ති වාර්තා සහ විචාර ලිපි ලියමින් ඔහු සුවිශේෂී ශිෂ්‍යයකු විය. පැස්ටල් හෝ තීන්ත පෑන්වලින් අලංකාර ලෙස නිමැවුණු පත්තර පිටු ද ඔහුගේ ලේඛන ජීවිතයේ අනාගතය පිළිබඳව ඉඟි කළේය. සිය සහෝදරියගේ පැසසුම් මුසු දිරිමත්කිරීම් තුළින් ඉදිරියට ගිය ජුලෝ (ජූලියස්ගේ සුරතල් නාමය* තමන් අවට ලෝකයේ සිදුවන දේ පිළිබඳව අවධානයෙන් සිටියේය.

1914 වනවිට චෙක් දේශය අරක් ගෙන සිටි ඔස්ට්‍රො-හංගේරියානු ආධිරාජ්‍යයට පළමු ලෝක යුද්ධයට සහභාගි වීම නිසා යුද්ධයේ කටුකත්වයද ආර්ථික දුෂ්කරතාද එකවර දැනෙමින් තිබිණි. මර්දනකාරීත්වය මෙන්ම ජනතාව පීඩා විඳින අයුරු සිය අත්දැකීමෙන්ම වටහා ගන්නට ජූලියස්ට හැකිවිය. පාන් පෝලිම්වල සිටින කාන්තාවන් ‘විප්ලවය’ පිළිබඳව කතා කරනු ඇසීමෙන් ඔහු විප්ලවකාරී දේශපාලනයට මුලින්ම ආකර්ෂණය විය. 1918 මාර්තු 21වන දින දුටු සිදුවීමකින් ඔහු මුළුමනින්ම සසල විය. එදින කුසගින්න නිසා පාන් සොරකම් කළ ළමුන් කණ්ඩායමකට ප‍්‍රසිද්ධියේ වෙඩිතබා මරා දමනු දුටු ‘ජුලෝ’ නමැති 15 හැවිරිදි නව යෞවනයාට සමාජ අසාධාරණයට, ජනතා මර්දනයට එරෙහිව නැ`ගීමේ පළමු සංඥාව ලබාදුන්නේ එම කෲර සිදුවීම විය යුතුය. මේ ආකාරයට තමා අවට ලෝකය දෙස විමසුම් ඇසින් බලමින් කල්පනා ශක්තිය මෙහෙයවමින් තමා තුළ වූ අව්‍යාජ මිනිසා අවදි කරගන්නට ජූලියස්ට හැකි විය. ඔහු සැබෑ සුවිශේෂී මාධ්‍යවේදියකු කළේ ද එම තත්වයන් සැබෑ ලෙස ලොවට කීමට ඇති උනන්දුව විය යුතුය. 

‘‘මම හැදී වැඩුණේ යුද්ධය ඇවිළුණු වටපිටාවකය. මා අවට ලෝකයේ යම් වරදක් තිබෙන බව මට පෙනුණි. ජනතාව එකිනෙකා සමඟ ඇන කොටා ගන්නා නමුත් යම් යහපත් ජීවිතයක ප‍්‍රාර්ථනා ඔවුන් වෙත තිබෙන බව මට දැකගත හැකිවිය. එහෙයින් ඔවුන් කියන ආකාරයටම මම ඒ වැරදි විවේචනය කිරීමට පටන් ගතිමි. පොත් හා නාට්‍ය මගේ ලෝකයේ විශාල කොටසක් පුරවාලීය. ඒ පොත් කියවන විට එයින් සමහර පොත් යම් දෙයක් කතා කරන අතර තවත් සමහර පොත් තනිකරම ගොලූ බවක් මට දැනුණි. ඒ නිසාම කිසිදු පොතක් ගොලූවිය යුතු නැති බවත් ඉන් කතා කරන දේ අවංකව විය යුතු බවත් නිගමනය කිරීමට මට හැකිවිය. යහපත් ලෝකයක් වෙනුවෙන් මාගේ අරගලය ඇරඹූයේ ඒ ආකාරයෙනි. ඉතින් මම පොත් ගැන හා නාට්‍ය ගැන ලිවීමට පටන් ගත්තෙමි.’’
– ජී.ෆුචිකෝවා (ජුලියස් ෆුචික් චරිතාපදානය – 12-13 පිටු – 1955 ප‍්‍රාග් මුද්‍රණය* 

‘ඩෙවස්ටිල්’ නමින් වූ කොමියුනිස්ට්වාදී ලේඛක කණ්ඩායමක් ජූලියස්ගේ ද සහභාගිත්වයෙන් 1920 ඔක්තෝබර් මාසයේදී ආරම්භ විය. ෆ‍්‍රාන්ස් කෆ්කාගේ කෘතීන් ඔවුන්ගේ මහත් අවධානයට ලක්විය. චෙක් ජාතික ලේඛකයකු වූ ජාරොස්ලොව් ගුසෙක්ගේ සුප‍්‍රකට කෘතිය වූ ‘‘ස්වෙජ් නම් යහපත් සෙබලා’’ ජූලියස්ගේ ජීවිතයට මහත් බලපෑමක් කළ බවද ඔහු ලියූ සටහන්වලින් පැහැදිලි වෙයි. 

කෙසේවෙතත් 1921 ඔක්තෝබර් 28 වන දින ඔස්ට්‍රො හංගේරියන් අධිරාජ්‍යය බිඳ දමමින් පළමු ලෝක සංග‍්‍රාමයේ අවසන් කාලය එළඹුණි. එදින චෙක් හා ස්ලෝවැක් ජාතික ජනපද ඒකරාශි කරමින් ‘ ‘පළමු චෙකොස්ලොවැකියා ජනරජය’’ බිහිවීමෙන් පසු ජනතාව වීදිවලට බැස ප‍්‍රීතිවන විට ජුලෝද ඔවුන් සමඟ සතුට බෙදාගත්තේය. වයස 16 පසුකරන විට වාමාංශික දේශපාලන කටයුතුවලට සම්බන්ධ වූ හෙතෙම ගතානුගතික රෝමානු කතෝලික පල්ලියට ආයුබෝවන් කීවේය. 1921 ආරම්භ කරනු ලැබූ චෙකොස්ලෝවැකියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ ආරම්භක සාමාජිකයකු වීමටද ඔහුට හැකිවිය. 

චෙක් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ ප‍්‍රකාශනය වූ ‘රතු අයිතිය’ හි සම කර්තෘවරයකු ලෙස කටයුතු කරමින් පුවත්පත්කලා ජීවිතය තුළ අපේක්‍ෂා කළ ‘වඩා යහපත් ලෝකයක් වෙනුවෙන් අරගලය’ ප‍්‍රායෝගිකව ආරම්භ කළ ජූලියස් ‘නිර්මාණ’ ‘නලාව’ වැනි විවිධ නම්වලින් යුතු ප‍්‍රකාශන ගණනාවක් මෙහෙයවමින් චෙක් ස්ලෝවැකියානු ජනතාව සිය අනාගත අරගලය වෙත ගෙනයාමේ මතවාදී අරගලයට දායක විය. ජූලියස් ලියූ කෘති අතර, සෝවියට් දේශයේත් චීනයේ දේශසීමාවට යාබද මධ්‍යම ආසියාවේ කළ සංචාරයක් ඇසුරින් ලියූ ‘‘හෙට දිනය ඊයේ බවට පත් වූ දේශය’’ 1931 ප‍්‍රකාශයට පත් වූ අතර ඔහු අතින් ලියැවුණු එකම නවකතාව ‘‘පීටර්ට පෙර පරපුර’’ කිසිදා අවසන් කළ නොහැකි වූයේ ඒ සඳහා විවේකීව යෙදවීමට කාල වේලාවක් නොමැති කමය. මහත් ජවයකින් වැඩ කරමින් කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ කෘතහස්ත ක‍්‍රියාකාරිකයකු හා සංවිධායකයකු වූ ජූලියස් 1929 සිට 1932 දක්වා උතුරු දිග බොහිමියානු පතල් කම්කරුවන්ගේ වැඩ වර්ජන වාර්තා කරමින් සිය පුවත්පත් කලා ජීවිතයේ උද්යෝගකර වූ කාලයක් ආරම්භ කළේය. 

1932 චෙක් ජනරජයේ හමුදාවට බඳවා ගැනීමේ නියෝග මත ඔහු සිය ප‍්‍රථම හමුදා සේවා කාලය ඇරඹීය.පඑහෙත් සිය සෙබළ සගයන්ට දේශන පැවැත්වීමේ වරදට බැරැුක්කයෙන් බැරැුක්කයට ඔහු මාරු කෙරිණි. ඔහු 1933 සැප්තැම්බර් මසදී පළමුවරට එකී දේශපාලන හේතු මත අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය. ඔහුට විරුද්ධව චෝදනා නගනු ලැබුවේ සෝවියට් දේශය පිළිබඳව සොල්දාදුවන්ට විස්තර කිරීම පිළිබඳවය. ඉන්පසුව දිගින් දිගටම ඔහුත් ඔහුගේ බිරිඳ ඔගස්ටිනාත් පොලිසියේ උකුසු ඇසට හසුවිය. වරින් වර දෙදෙනාම පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වීමද සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත් වූ නමුත් ජූලියස් යෙදී සිටි දේශපාලන වැඩකටයුතු නතර කිරීමට පොලිසියට හැකි වූයේ නැත. අවසානයේදී ඔහු ආරක්‍ෂා කර ගැනීම සඳහා කිර්ගීෂියාවේ සංචාරයකට යැවීමට පක්‍ෂය තීරණය කළේය. 1934-35 කාලය තුළ මොස්කව් නගරයේ සිට ‘රතු අයිතිය’ පුවත්පතේ වාර්තාකරු ලෙස ඓතිහාසිකව වැදගත්වන වාර්තා ගණනාවක් ලිවීමට ඔහුට හැකිවිය. 

30 දශකයේ මැද භාගයේදී චෙකොස්ලොවැකියාවේ ජර්මානු සම්භවයක් සහිත ජනයා බහුල සුඩටන්ලන්ඞ් ප‍්‍රදේශයේ ස්වාධීනත්වය සඳහා කැරැුල්ලක් ආරම්භවිය. ඊට සමගාමීව 1938 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ප‍්‍රංශය, ජර්මනිය, බි‍්‍රතාන්‍යය හා ඉතාලිය විසින් මියුනික් ගිවිසුම අස්සන් කරමින් චෙකොස්ලෝවැකියාවේ දේශසීමා ප‍්‍රදේශ අල්ලා ගැනීමට ජ ර් ම න ි ය ට ඉ ඩ සැලසීය. එහි අවසරයෙන් 1939 මාර්තු වනවිට ජර්මන් නාසි හමුදා චෙකොස්ලෝවැකියාව ආක‍්‍රමණය කළේය. ඒ වනවිට ලේඛකයකු ලෙසත් පුවත්පත් කලාවේදියකු ලෙසත් නමක් දිනා සිටි ජූලියස් බුද්ධිමතුන් ඇතුළු ජනමත ප‍්‍රධානීන් අතර සබඳතා පවත්වමින් සිටියේය. සිය ජීවිතය අවදානමේ තබමින් ඔහු නාසිවාදයට විරුද්ධව ලිවීමට හා විවේචනය කිරීමට කටයුතු කළේය. නාසි එස්.එස්. භටයන්ගේත් ගෙස්ටාපෝ රහස් පොලිසියේත් උකුසු ඇස ආක‍්‍රමණයත් සමඟම යොමු වූයේ කොමියුනිස්ට්වාදීන් දඩයම් කිරීමටය. ඒ නිසාම ජූලියස්ගේ ජීවිතයට තර්ජනයක් තිබිණි. එහෙත් ඊට අමතරව නාසිවාදයට දැඩි ලෙස ප‍්‍රහාරාත්මකව ලිවීමෙන් ගෙස්ටාපෝව ඔහු පසුපස හඹා එන්නට විය. 

‘‘ඇතැම්විට, පොලිස් නිලධාරීන්ගේ පියවර හඬ ජනේලය අසල නතර වෙයි. නොඑසේ නම් නිසල රාත‍්‍රියේදී හදිසියේ දොරට තට්ටු කරන හඬ ඇසේ. එවැනි අවස්ථාවක, හදවත උගුරට එන්නාක් මෙන් ක්‍ෂණික භීතිය ඇති කරවයි. එය ක්‍ෂණික, අනපේක්‍ෂිත මරණය වැනිය. එවැනි අවස්ථා පිළිබඳව ලියැවුණු දේ කොතරම් මා කියවා ඇද්ද? එහෙත් එවැනි අවස්ථාවකට සැබවින් මුහුණ දෙමින් සිටින විට ජීවිතය ගෙවී යාම ගැන සිතීමද දුෂ්කරය. කෙටි හා තේරුමක් නැති හැඟීම් රාශියක් හිතට නැෙඟයි. ඇතැම් විට ඒ විකාර සහගත සිතිවිලිය. කෙසේ වෙතත් ඒ තුළ ඔබ ද සිටී. ජීවිතය එබඳු කාලයක් ද ගෙවා දැමූ බව සිහිපත් කරමි.’’
– ඉසඞ් හෙරෙනි, (විප්ලවයේ වාර්තාකරු ජූලියස් ෆුචික් – ප‍්‍රාග් මුද්‍රණය -පිටු 104-1983* 

1941 පෙබරවාරි වන විට, එනම්, නාසි ආක‍්‍රමණයට මසක් පිරීමේදී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ මධ්‍යම කමිටුවේ වැඩිදෙනකු ගෙස්ටාපෝව විසින් දඩයම් කර තිබිණි. කෙසේ වෙතත් අපේ‍්‍රල් මාසය වනවිට නැවත මධ්‍යම කමිටුවක් ගොඩනැඟීමට ජූලියස් ඇතුළු පක්‍ෂයට හැකිවිය. වරෙක මහාචාර්ය ‘හොරැුක්’ නමින්ද තවත් වරෙක ‘මාරෙස්’ නමැති පේෂකර්ම විශේෂඥයා වශයෙන්ද වෙස්වලාගෙන සැරසරමින් ජූලියස් විසින් ගෙස්ටාපෝව මුලා කරමින් සිය දේශපාලන කටයුතු වේගයෙන් කරගෙන ගියේය. පක්‍ෂයේ මධ්‍යම පුවත්පත වූ ‘රතු අයිතිය’ අඛණ්ඩව පළ කිරීම සඳහාද ඔහු මූලික විය. ‘රහසිගත දේශපාලනය කෙරෙහි ප‍්‍රතිවිරෝධයෙන් බීජ වලින් පැන නඟින අරගලය සමාජවාදී අස්වනු නෙළනු ඇති බව’ ඔහු ලිවීය. 1942 මුල් භාගයේ පළ කෙරුණු ‘රතු අයිතිය’ කලාප තුළින් ඉඟි කරනු ලැබූයේ කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය විසින් නාසි අධිරාජ්‍යයට විරුද්ධව කම්කරුවන්, ශිෂ්‍යයන් හා බුද්ධිමතුන් සංවිධානය කරනු ලබන බවයි. වීදිවල හදිසියේ ඇති වී හදිසියේ අවසන් වන රැුස්වීම්, ජනතාව ගැවසෙන ස්ථානවලදී හිටි ගමන් නාසි විරෝධී ප‍්‍රචාරකපත‍්‍රිකා විසිරීයාම සිදුවන්නට විය. 

‘‘අප නව වසරට එළඹියේ අපගේ සංවිධාන ක්තිය සියලූම පාර්ශ්වයන් තුළ තදින් හා ධිමත්ව ආවරණය කරමිනි. 1941 පෙබරවාරි නාසි ආක‍්‍රමණයට පෙර පක්‍ෂය තුළ වූ ශක්තිය තවමත් ගොඩනඟා ගත නොහැකි වුවත් තීරණාත්මක අරගලවලදී උපයෝගී රගත හැකි ශක්තිමත්් දෑන් අප සතුව ඇත.’’
-(පෝරකයේ සටහන් – 139 පිටුව* 

මේ අතරතුර ගෙස්ටාපෝ ඔත්තුකරුවන් විසින් සොයාගත් තොරතුරු අනුව, චෙකොස්ලොවැකියානු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය නැවත නැඟී සිටීම හා ඒ තුළින් නාසි විරෝධී ප‍්‍රතිරෝධය ශක්තිමත්වීම අනතුරක් බව හිට්ලර් ටහාගෙන සිටියේය. ඒ අනුව, රෙන්ගාඞ් හෙඩි‍්‍රක් නමැති කෲර පාලකයා චෙක් ප‍්‍රදේශය ඇතුළත් කලාපය පාලනය කිරීමට පත් කරනු ලැබීමෙන් පසුව මර්දනය යළිත් වටයකින් වර්ධනය විය. 

1942 අපේ‍්‍රල් 24 වැනිදා ජූලියස් ෆූචික් ප‍්‍රැන්ක‍්‍රෑක් නගරයේ නාසි විරෝධී කවයක් කැඳවීමට ගිය අවස්ථාවකදී ගෙස්ටාපෝ අත්අඩංගුවට පත්විය. හිරකරුවන් වහාම රැුගෙන යනු ලැබූයේ නගරයේ පිහිටි පෙට්චෙක් නමැති ඓතිහාසික ගොඩනැඟිල්ලේ පිහිටුවන ලද නාසි වධකාගාරයකටයි. එහි හතරවන තට්ටුවේ පිහිටි ‘‘කොමියුනිස්ට්වාදය මර්දනයලකිරීමේ විශේෂ ඒකකය’’ හෙවත් ෂෂ1් ලෙස හඳුන්වනු ලැබූ විශේෂ ප‍්‍රශ්නකිරීමේ ස්ථානය තුළ මාස ගණනක් වධ විඳීමට ඔහුට සිදුවිය. 

ඔහු බුද්ධිමතුන් සංවිධානය කිරීමේ යෙදී සිටි බවට ද්‍රෝහියකු විසින් දෙන ලද ප‍්‍රකාශයකින් පසුව තවදුරටත් නාසි විරෝධී බුද්ධිමතුන් හා කලාකරුවන් හඳුනාගැනීමට වධ දෙමින් ප‍්‍රශ්න කළද තමන්ගෙන් ඔබ්බට නාසිවාදයට ගමන් කිරීමට එරෙහිව ජූලියස් සුවිශේෂී ආත්ම පරිත්‍යාගයක් කරමින් ධෛර්යමත්ව වධ වේදනා ඉවසා සිටියේය.
කෙසේ වෙතත් එම දුෂ්කර තත්වය යටතේදී වුවත් සතුරාට එරෙහි අරගලය ඉදිරියට ගෙනයාම ඔහු තෝරාගත් මාර්ගය විය. 

බිහිසුණු කෲරකම් තුළ කෲරත්වය හමුවේ දණින් වැටුණු දුබලයන්ටද අභියෝග කරමින් ෆුචික් සිරගෙදර සිට රහසින් ලියූ සටහන් පසුකලෙක ලොවපුරා මහත් ගෞරවයට පාත‍්‍රවුණු කෘතියක් බවට පත්විය. ලාංකේය පාඨකයන් වෙත ‘‘පෝරකයේ සටහන්’’ ලෙසින් කියවීමට ලැබුණු එම කෘතිය සැබැවින්ම නියමිත පරිදි අවසන් කරන්නට නොහැකි වූ, මරණය කොයි මොහොතේදැයි අවිනිශ්චිත වූ සිරකරුවකුගේ සටහන්ය. 

  

‘පෝරකයේ සටහන්’ කාතිය පළමු මුද්‍රණයේ මුල් කවරය

වැසිකිලි කඩදාසිවල ලියූ එම සටහන් පෙළ ක‍්‍රමානුකූලව පිටු අංක හා මාතෘකා සහිතව තිබුණු නිසා සිරගෙදරින් පිටකරගත් පසුව ඔහුගේ බිරිය අතට පත් වීමෙන් බාහිර ලෝකයට කියවිය හැකි වූ කෘතියකි.
සිරකරුවකු ලෙස තම අනාගතය දෙස බලන මානවහිතවාදියෙකු ලෙස ජූලියස් ෆුචික් ලියූ  එම සටහන් නාසිවාදයේ කෘරත්වයට එරෙහිවූවන්ට මෙන්ම නාසිවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිවුන්ට ද පොදු වූ පීඩනයට එරෙහි වූ සටන්පාඨයක් වැනි ය. ජනතාවගේ ජයග‍්‍රහණය ඉදිරියේ නාසිවාදය මෙන්ම සියලූ මර්දනයන් පරාජයෙන් අවසන්වන බව විශ්වාස කරමින් ලියූ එම අදහස් ලොවේ  ඕනෑම දිනයක  ඕනෑම තැනකදී මානව පේ‍්‍රමය වෙනුවෙන් කෙරෙන අරගලයක උදාන වාක්‍ය වැනිය.
1943 අගෝස්තු 25 වැනි දින ඔහුට මරණ දඬුවම නියම කිරීමට නාසි උසාවිය තීන්දු කළේය. එහිදී සිදුවූයේ චෝදක පාර්ශ්වය ලෙසත් චූදිත පාර්ශ්වය ලෙසත් නාසි නීතීඥයන් දෙදෙනකු ඉදිරිපත් වීම සහ දෙදෙනාම චූදිතයාට මරණ දඬුවම නියම කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීමය. එම අපූරු නඩු විභාගයෙන් පසුව බර්ලින්හි ප්ලොටනිස් සිරගෙදර වෙත ගෙන යනු ලැබූ ජූලියස් ෆුචික් සැප්තැම්බර් 7 වැනිදින රාත‍්‍රියේ හෝ 8 වැනිදින උදැසන එල්ලා මරා දමන ලද බවට සාක්ෂ්‍ය ලැබී ඇත. ජූලියස් එල්ලා මැරීමට පොරකයට යනවිට ඔහු විසින් ජාත්‍යන්තර ගීතය ගායනා කිරීම වළකනු පිණිස ඔහුගේ මුඛය සිරකර ගැට ගසන ලද බවද එම සිදුවීම පිළිබඳව ඇසින් දුටුවෝ ප‍්‍රකාශ කර සිටිති. එසේ නිහඬ කිරීමෙන් පවා ජූලියස් ෆූචික් නැඟූ හඬ යටපත් කිරීමට නාසි අලූගෝසුවන්ට නොහැකි විය.

1945 මැයි මාසදී සෝවියට් රතු හමුදාව ප‍්‍රාග් අගනුවර හිට්ලර්ගේ ග‍්‍රහණයෙන් මුදාගන්නට සමත් විය. සැප්තැම්බර් මාසය වනවිට එනම් ජූලියස් ඝාතනය කර දෙවසරක් සපිරෙනෙ විට ඔහු ලියූ සටහන්, ඔහුගේ බිරිඳ විසින් නිසි පරිදි සංස්කරණය කර මුද්‍රණය කරවනු ලැබිණි. එදා මෙදාතුර චෙකොස්ලොවැකියානු ප‍්‍රකාශකයන් විසින් 38 වතාවක් නැවත මුද්‍රණය කරනු ලැබූ එම කෘතිය විදේශ භාෂා 320කට පරිවර්තනය වී ලොව පුරා කෝටි සංඛ්‍යාත ජනතාවක් විසින් ඒ හඬට සවන් දෙමින් සිටී.

1958 බුකාරස්ට් අගනුවරට රැුස් වූ ‘අන්තර්ජාතික පුවත්පත් කලාවේදීන්ගේ සංගමයේ’ 4වන සමුළුව විසින් ජූලියස් ෆූචික් එල්ලා මරා දැමූ සැප්තැම්බර් 8වන දින ‘ලෝක පුවත්පත් කලාවේදීන්ගේ සහයෝගිතා දිනය’ ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමේ යෝජනාවක් සම්මත කරනු ලැබිණි. ඒ අනුව තවමත් එම දිනය පුවත්පත්කලාවේදීන්ගේ සැබෑ වගකීම කුමක්ද යන්න පූර්වාදර්ශ සහිතව පෙන්වාදෙන දිනයක් ලෙසින් සමරනු ලැබේ. මේ ලිපිය අවසන් කරන්නට ජූලියස් ෆුචික් විසින් ලොවපුරා සැබෑ නිදහස පතන ජනතාවට සිය අවසන් පණිවුඩය ලෙස ලියූ වැකියක් ගෙනහැර පෑම වැදගත්ය.

‘ආදරණීය ජනතාවනි, මම ඔබට ආදරය කරමි. ඔබ ආරක්ෂා වන්න!’

 

ෆුචික් රැදවූ සිරකුටිය චිත‍්‍රශිල්පියකුගේ ඇසින්

ජූලියස් සහ ඔගස්ටිනා

හතරවැනි තට්ටුවේදී – 18

පෙබරවාරි 15වැනිදාවනවිට විමර්ශනයට සම්බන්ධවූ ඇතැම් නිලධාරින්ගෙන් මතුවූ අදහස වූයේ තවදුරටත් මා ර`දවා ලබා නොගන්නා බවයි. ඉක්මනින් නිදහස්වියහැකි බවට බලාපොරොත්තුවක් තියාගන්නා ලෙස ඔවුහු මට පැවසූහ.
හතරවැනි තට්ටුවේ මා ගතකරන තුන්වන සතිය ඇරඹෙද්දී ඔවුන්ද යම්කිසි වරදකාරී හැ`ගීමකින් පෙළෙනබව මට දැණුනි. එහෙත් හෘදසාක්ෂිය වදදීම නිසා පමණක් මිනිසුන්ගේ මනුස්සකම් මතුවන්නේ නැත. හෘදයසාක්ෂිය අහිමිවූවන් රජකරනවිට තමන්ට හෘදයසාක්ෂියක් ඇතැයි පෙන්වීම පවා වරදකි. මනුස්සකම් නැති යුගයක මනුස්සකම අපරාධයකි. ඇතැම් නිල ලෝගු ඇ`දගත් නරුමයන් මනුස්සකමක් පෙන්වන්නේ ව්‍යාජ පරමාර්ථ මුදුන්පත් කරගන්නටය. එවැනි නරුමයන් හමුවේ මනුස්සකමයැයි පෙන්වන වෙස්මුහුණට රැුවටෙන මිනිසුන් අනතුරේ වැටෙති. ඒ නිසා අපරාධ පරික්ෂණ නිලධාරින් ලෙස ඔවුන්ට මනුස්සකම පෙන්වීමට ධෛර්යයක් තිබිය යුතුය. ඒ මට්ටමට හෝ ධෛර්යය ඔවුන් වෙත තිබිණි.
ඇතැමෙක් මා දුටු විගස තොරතුරු විමසමින් සුහදතාවය පළ කළහ. තවෙකෙක් සෝපාහාසයෙන් කතාකළහ. එහෙත් ඒ කිසිවකු තවදුරටත් මා සිරගතව සිටියයුතුයැයි නොකී බව කිවයුතුය. සිදුවෙමින් තිබෙන්නේ මහරජාගේ අවශ්‍යතාවය ස`දහා සියල්ල පාවිච්චි කෙරෙන තත්වයක් බව ඔවුන්ට රහසක් නොවේ. තමන් කරණ රාජකාරියේ ගෞරවය පවා හැල්ලූවට ලක්වෙමින් තිබෙන බව ඇතැම් ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරින් විසින් මා හමුවේ ප‍්‍රකාශ කරන ලදී.
පෙබරවාරි 16වැනිදා උදයේ මා වෙත දැනුම්දෙනු ලැබුවේ උසාවියට යාමට සූදානම්වන ලෙසයි. ඒ පුවත දැනගත් විගස මගේ සිරකුටියේ සගයන් බලාපොරොත්තුව පළකළේ මා නිදහස් කෙරෙනු ඇති බවයි. ඔවුහු මට සුබපතන්නට ඉදිරිපත් වූහ. මේ වනවිට දේශපාලන හේතුමත සිරගතකර සිටි සොල්දාදුවන් පිරිසක් එහි වූහ. ඔවුන් කියා සිටියේ තමන්ට වූ අසාධාරණය පිළිබ`දව ලියන ලෙසයි. බෝම්බ සිදුවීමක් නිසා සැකපිට ර`දවා සිටි භික්ෂුන්වහන්සේ මා සම`ග කියා සිටියේ තමන් කිසිවිට වරදක් කර නැති බවත් නිවැරදි දේ වෙනුවෙන් අවසානය දක්වා පෙනීසිටින බවත්ය.
ඇ`දුම් බෑගයට අසුරාගෙන පිටත්වීමට පෙර මා ඔවුන් රැු`දි කුටිවෙත ගොස් සමුගන්නා තෙක් ආරක්ෂක භටයෝ බාධා නොකළහ. ඒ සියලූ දෙනා නිදහස පිළිබ`ද බලාපොරොතතුවේ දෑස් දල්වා සිටියහ. මේ අයගෙන් කිසිවකු වරදකරුවන් වියහැකිය. නිවැරදිකරුවන්ද ඒ අතර සිටින බව මම සිතමි. කෙසේවෙතත් මාසගණන් රැු`දවුම්භාරයේ තැබීම යුක්තියුක්ත කළ නොහැකිය. දෙමල තරුණයන් මා යන බව අසා මගේ අත මිරිකා සමුගත්හ. ඒ සහෝදරත්වය පොදු ජනතාව අතර ඇතිවියයුතු බැ`දිමක් බව මම විශ්වාස කරමි. එකිනෙකාගේ පීඩනය පිලිබ`ද අවබෝධකරගත්විට එකිනෙකා සටන් කරන්නේ කුමක් වෙනුවෙන්ද යන්නත් ඒ ඒ සටන්වල නිවැරදි දිශාවත් අවබෝධකරගත හැකිය.
නැවතත් දිනයක හමුවන පැතුම ඇතිව මම ඔවුන්ට ආචාර කරමින් පිටත්ව ආවෙමි.
‘‘සිරිමල්වත්ත මහත්තයා කට්ටිය එක්ක හො`දට සෙට් වෙලා වගේ’’ උපපොලිස් පරික්ෂකවරයා උපහාසයෙන් සිනාසෙයි.
‘‘හැමදෙනාගෙම ප‍්‍රශ්න අන්තිමේ එකමයි. ඒවා දැනගන්න ලැබුණෙ මේ දවස්ටිකේම තමයි. ඇත්තටම මිත‍්‍රයන් ඇතිවෙන්නෙ එකිනෙකා හරියට අ`දුනගත්තමනෙ’’ මම ඔහුට පෙන්වා දුන්නෙමි.
‘‘ඒ කියන්නේ දාල යන්න බැරි තරම් යාලූකමක් ඇතිවෙලාද?’’ ඔහු අසන්නේ ගතකළ දින කිහිපය ගැන මගෙන් යම් අදහසක් දැනගන්නට වියයුතුය.
‘‘නෑ නෑ එහෙම නෙවෙයි. මේ සමහර අය වැරදි කරන්න ඇති. තවත් අය නිකරුණේ කොටුවෙන්න ඇති. ඒත් කොයි කාටත් තියෙන ප‍්‍රශ්න දැනගන්න එක මගේ පත්තර රස්සාවෙ වගකීමක්. ඒ මිනිස්සුත් මනුස්සකම් බලාපොරොත්තු වෙනවා. මම ඒ වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න කැමැතියි.’’ මගේ අදහසට ඔහු හිසවනමින් එක`ගතාවය පළ කරයි.
විමර්ෂන කාර්යාලයට ඇතුලූවන විට පොලිස් පරික්ෂක ‘පී’ සිනාමුසු මුහුණින් මා පිළිගෙන අසුන්ගන්නා ලෙස දැන්වීය.
‘‘අද සමහරවිට ඔයාට නිදහස්වෙන්න පුළුවන්වෙයි. ඇ`දුම් එහෙම ගත්තද?’’
මම හිස සැලූවෙමි.
‘‘මගෙ ළ`ග තියෙනවා ඔයාගෙ අයිඩෙන්ටි කාඞ් දෙකක්.’’
පොලිස් පරික්ෂකවරයා සිය ලාච්චුව විවෘතකරමින් මගේ ජාතික හැ`දුනුම්පත සහ මාධ්‍යවේදී හැ`දුනුම්පත මා වෙත ලබාදුන්නේය. මම අතට අත දී සමුගත්තෙමි. උපපොලිස්පරික්ෂක ‘එස්’ සහ තවත් සැරයන්වරයකු සම`ග පිටවී යන අතර පොලිස්පරික්ෂක ‘ඒ‘ හමු විය.
‘‘සිරිමල්වත්ත මහත්තයා උසාවි යනවද? අද නිදහස්වෙන්න පුළුවන්වෙයි’’
මම සිනාසී ඔහුගේ අදහස බාරගතිමි. ‘‘ඒත් ඉතින් ආයෙමත් දවසක එන්න වේවිනෙ?’’
එවර ඔහු මහ හ`ඩින් සිනාසුණේය.
‘‘මමත් කියන්නෙ අයෙමත් හමුවෙමු කියලා. මොකද ඔයා ඔය රස්සාවෙන් අයින්වෙන්නෙ නෑනෙ. මමත් කොයිතරම් දවසක් මේකෙ ඉ`දියිද දන්නෙ නෑ. මෙතන ඉන්නකම්ම අපිට ආපහු මුණගැහෙන්න ලැබෙයි.’’
එම සත්‍යය වටහාගන්නට අපහසු දෙයක් නොවේ. අපි සිනාසී අතට අත දී සමුගතිමු. පිටතදී පොලිස් අධිකාරිවරයෙක් අප හා එක් විය.
ගංගොඩවිල අධිකරණ භූමියට ඇතුළුවන විට පුවත්පතේ කාර්යමණ්ඩලය සහ බිරිය එහි පැමිණ සිටිනු දුටුවෙමි. මහෙස්ත‍්‍රාත්වරයා හමුවේ මා ඉදිරිපත්කරමින් අපරාධ පරික්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවේ පැවසුවේ ‘ලංකා’ පුවත්පතට අරමුදල් ලැබීම පිළිබ`ද විමර්ශන කටයුතු ස`දහා සැකපිට රැු`දවුම් නියෝග යටතේ මා තබාගත්බවයි. එසේම තවදුරටත් කිසිදු චෝදනාවක් ඉදිරිපත් සිදුනොකෙරෙන බැවින් මා නිදහස් කිරීම සම්බන්ධයෙන් තම ආයතනය විරුද්ධ නොවන බවද ඔහු පැවසීය.
නිදහස පිළිබ`ද හැ`ගුම ඇතිව පිටතට එනවිට ‘ලංකා’ කාර්යමණ්ඩලයේ පිරිස මා පිළිගත් අතර ජනමාධ්‍ය සගයෝ මගේ නිදහස්වීම පිළිබ`ද වාර්තාකරන්නට පැමිණ සිටියහ.
‘‘කෝ දරුවා?’’ යන ප‍්‍රශ්නය අසමින් මම බිරියගේ අත දැඩිව අල්ලාගතිමි.
‘‘එයා පුංචිඅම්මත් එක්ක ගෙදර ඉන්නවා. අපි යමු ගෙදර’’ ඈ පිළිතුරු දුන්නාය.
(හතරවැනි තට්ටුවේදී ලද අත්දැකීම් සටහන් පෙළ මෙයින් අවසානයි*

හතරවැනි තට්ටුවේදී – 17

හතරවැනි තට්ටුවේ මා සිටින අතර කාර්යාලයට පැමිණි අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තු නිලධාරින් විසින් ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයත් මුද්‍රණාලයේ සේවකයනුත් ප‍්‍රශ්නකිරීමට අවශ්‍ය බව දැනුම් දී තිබිණි.
මුද්‍රණාලය පිහිටි ස්ථානයට ඔවුන් මා කැ`දවාගෙන යන ලද අතර මුද්‍රණාල සේවකයන්ගෙන් තොරතුරු විමසන ලදී. පුවත්පත් මුද්‍රණය පිළිබ`ද තොරතුරු මුද්‍රණාල හිමිකරු අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට කැ`දවා ප‍්‍රශ්න කරණ ලදී. ඊට අමතරව පුවත්පත් ආයතනයේ සිදුවන දේ පිළිබ`දව යම් යම් තොරතුරු බිරියගේ පැමිණිමෙන් දැනගත හැකි විය. කිහිපවරක්ම ආයතනයට පැමිණ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයේ මහත්වරුන්ගේ තොරතුරු විමසා තිබුණු අතර ඔවුන්ට අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට එන ලෙස දන්වා තිබිණි.
හතරවැනි තට්ටුවේ මා සිටි අටවැනි දවසවනවිට අපරාධ පරික්ෂන නිලධාරින් විසින් මා අත්අඩංගුවට ගැනීම සම්බන්ධ විමර්ශන අවසන්කර වාර්තාව සකස්කර තිබිණි. එය 2010 පෙබරවාරි 05වැනිදාවනවිට සකස්කර අවසන් වූ බව එක්තරා නිලධාරියකුගෙන් පසුව දැනගන්නට හැකිවිය. එහෙත් එය නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට යැවීම කුමක් හෝ හේතුවක් නිසා ප‍්‍රමාද කෙරිණි. මේ පිළිබ`ද විමසන අවස්ථාවලදී ‘‘මොකද ඔය තරම් හදිස්සිය? ඔය මිනිහා ටිකක් හිටපුදෙන්’’ වැනි පිළිතුරු පහළ මට්ටමේ නිලධාරින්ට ලැබෙන්නට ඇත. කෙසේවෙතත් පෙබරවාරි 12වැනිදාවනවිට දැනගතහැකිවූයේ විමර්ශන වාර්තාව නීතිපතිවරයා වෙත ගෙනගොස් ඇතිබවයි.
සාමාන්‍යයෙන් අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට විමර්ශනයක් භාරවූ විට සිදුවන්නේ එකී පරික්ෂණය සම්බන්ධ පූර්ණ වාර්තා සහ සාක්ෂි ස`දහන්වන ලිපිගොනුවක් සකස්කිරීමය. ඒ ලිපිගොනුව නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයා වෙත යවා අනුමැතිය පරිදි නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට යැවීමය. නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ නීතිවිශාරදයන්ගේ නිර්දේශ මත අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ විමර්ශනයට අදාළ සැකකාරයන්ට එරෙහිව නීතිමය ක‍්‍රියාමාර්ග ගැනීම හෝ නිදහස්කිරීම සිදුවේ. කෙසේ වෙතත් ඇත්තවශයෙන්ම මා අත්අඩංගුවටගත් හේතුව නීත්‍යනුකූලව සාධාරණීකරණය කළ නොහැකිවීමේ අර්බුදය කුමන මට්ටමේ වුවද නිලධාරින්ට බලපානබව නිසැකය. ඒත් එවුන්ට වැඩකරන්නට සිදුවන්නේ ඉහළින් එන නියෝග මතය. උසස්වීම් නැතත් පහතදැමීම් හෝ මාරුකිරීම් වලකාගන්නට ඔවුන් එසේ කළ යුතුව ඇත.
‘‘මහත්තයො, යුනිෆෝම් ඇ`දගත්තම එක්කුස උපන් සහෝදරයෙක්වත් විශ්වාසකරන්න එපා’’ යැයි එක්තරා පොලිස් නිලධාරියෙක් කලකට ඉහතදී මට පැවසුවේ හිතවත්කම නිසාමය.
එය එසේවන්නේ ඇයිදැයි ඔහු මට නිදසුන් සහිතව තේරුම්කර දුන්නේය. පාසල්යන අවදියේ සතිඅන්ත පුවත්පතක කියැවූ ‘එක්තරා පොලිස් නිලධාරියකුගේ කතාව’ මට සිහිපත් විය. අවංකව පොලිස් නිලධාරියාට හිමි කාර්යය ඉටුකරන්නට ගොසින් නිමල් නමැති නිලධාරියකුගේ ජීවිතය වියවුල් සහගත අවසානයකට පත්වන ආකාරය දෙනගම සිරිවර්ධන ලියූ නවකතාවෙන් කියැවිණි. දේශපාලන ගැත්තන් ලෙස රාජකාරිකරන නිලබැලයන්ට හිමිවන වරප‍්‍රසාදත් එහිදී හො`දින් නිරූපණය විය.
වඩාත් සිත්ගන්නාසුළු කරුණ වූයේ මා අත්අඩංගුවටගැනීම පිළිබ`ද ආණ්ඩුව කළ ප‍්‍රකාශ දිනපතා වෙනස්වීමය. ආරම්භයේදී හේතුව ලෙස ඉදිරිපත් වූයේ ආරක්ෂක ලේකම්වරයා නමින් කතරගම ඉදිකෙරුණු මාළිගාවක් පිළිබ`දව චෝදනා කරමින් ‘සතිමැද ලංකා’ පුවත්පතේ පළවූ ලිපිය පිළිබ`ද ප‍්‍රශ්නකිරීමය. එහෙත් එය අත්අඩංගුවට ගෙන ප‍්‍රශ්න කිරීමට තරම් සාධාරණ හේතුදැක්වීමක් ලෙස සාධාරණීකරණය කළ නොහැකියයි සිතූ නිසාදෝ රාජ්‍ය මාධ්‍ය යොදාගෙන වෙනත් චෝදනාවක් රටට කියන ලදී. එහිදී ප‍්‍රකාශ වූයේ ‘ලංකා’ පුවත්පත සිංහල කොටි සම`ග සමීපව කටයුතුකරන බවට තොරතුරු හෙළිව ඇති නිසා පරික්ෂන සිදු කෙරෙන බවයි. එහෙත් අපරාධ පරික්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවේදී නිලධාරින් විසින් මා වෙත තවත් චෝදනාවක් ඉදිරිපත් කළහ.
ත‍්‍රස්තවාදීන් පිළිබ`ද කෙරෙන පරික්ෂන හෙළිදරව් කළ නිසා මා අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති බව පොලිස් පරික්ෂකවරුන්වන ‘පී’ සහ ‘ඒ’ ප‍්‍රශ්නකරණ අතර මට පවසා තිබිණි. ජනාධිපතිවරණය ආසන්නයේ අප පළ කළ එක්තරා සිරස්තල පුවතකින් ආණ්ඩුව සූදානම් කළ ප‍්‍රචාරක ජවණිකාවක් හෙළි කෙරිණි. එයින් අප කීවේ ත‍්‍රස්තවාදී සැකකරුවන් පළා යාමක් හෝ අත්අඩංගුවට ගත් කේපී යොදාගත් මාධ්‍ය සංදර්ශණයක් තුළින් ජනතාව උද්වේගයට පත්කර ඡුන්ද බාගන්නට සැලසුමක් ඇති බවයි. එහිදී ත‍්‍රස්තවාදීන් පිළිබ`ද කෙරෙන පරික්ෂණ ගැන කිසිවක් හෙළිවූයේ නැත. ඒ නිසා මා අධිකරණයට ඉදිරිපත්කරන විට ඒ චෝදනාව හැලී තිබිණි. එවිට ගෙන ආ චෝදනාව වූයේ ත‍්‍රස්තවාදී සබ`දතා ඇති දෙස් විදෙස් සංවිධානවලින් ‘ලංකා’ පුවත්පත් ආයතනයට අරමුදල් ලබාගෙන ඇති බවයි. ගංගොඩවිල මහෙස්ත‍්‍රාත්වරයා වෙත මා ඉදිරිපත්කරන අවස්ථාවේ මා අත්අඩංගුවට ගැනීමේ හේතුව ලෙස දැක්වූයේ එවැනි ආධාර ලැබී ඇත්ද යන්න පිළිබ`ද කෙරෙන පරික්ෂණයක් ස`දහා බවයි.
පෙබරවාරි 15වැනිදාවනවිට විමර්ශනයට සම්බන්ධවූ ඇතැම් නිලධාරින්ගෙන් මතුවූ අදහස වූයේ තවදුරටත් මා ර`දවා ලබා නොගන්නා බවයි. ඉක්මනින් නිදහස්වියහැකි බවට බලාපොරොත්තුවක් තියාගන්නා ලෙස ඔවුහු මට පැවසූහ. හතරවැනි තට්ටුවේ මා ගතකරන තුන්වන සතිය ඇරඹෙද්දී ඔවුන්ද යම්කිසි වරදකාරී හැ`ගීමකින් පෙළෙනබව මට දැණුනි. එහෙත් හෘදසාක්ෂිය වදදීම නිසා පමණක් මිනිසුන්ගේ මනුස්සකම් මතුවන්නේ නැත. හෘදයසාක්ෂිය අහිමිවූවන් රජකරනවිට තමන්ට හෘදයසාක්ෂියක් ඇතැයි පෙන්වීම පවා වරදකි. මනුස්සකම් නැති යුගයක මනුස්සකම අපරාධයකි. ඇතැම් නිල ලෝගු ඇ`දගත් නරුමයන් මනුස්සකමක් පෙන්වන්නේ ව්‍යාජ පරමාර්ථ මුදුන්පත් කරගන්නටය. එවැනි නරුමයන් හමුවේ මනුස්සකමයැයි පෙන්වන වෙස්මුහුණට රැුවටෙන මිනිසුන් අනතුරේ වැටෙති.
ඒ නිසා අපරාධ පරික්ෂන නිලධාරින් ලෙස ඔවුන්ට මනුස්සකම පෙන්වීමට ධෛර්යයක් තිබිය යුතුය. ඒ මට්ටමට හෝ ධෛර්යය ඔවුන් වෙත තිබිණි.

හතරවැනි තට්ටුවේදී – 16

සිරගතව සිටියදී මගේ අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කෙරුණද මා බාහිර සමාජයෙන් වෙන්කර තබන්නට බලධාරින් අත්සන් කළ රැු`දවුම් නියෝගය නිසා මා සතු කාලය නාස්තිකරන්නට ඔවුන්ට හැකිවුයේ නැත.
රැු`දවියන්ට ජාත්‍යන්තර රතුකුරුස කමිටුවෙන් ලබාදුන් කෘති කිහිපයක් කියවන්නට මට හැකි විය. පර්ල් එස්.බක් ලියන ලදුව සේනාරත්න විරසිංහ විසින් කළ පරිවර්තනය ‘සාරභූමියේ පුත්තු’ කෘතිය දෙවනවරටත් කියවන්නට හැකි විය. එපමණක් නොව ඕ’ෆ්ලෙහාටි නම් අයර්ලන්ත ලේඛකයාගේ ‘සාගතය’ නමැති කෘතියේ ඉංග‍්‍රීසි මුද්‍රණයක් කියවන්නට හැකි විය. මීට අමතරව අභය හේවාවසම්ගේ පරිවර්තනයක් වූ ‘යුදබල්ලෝ’ කෘතිය කියවන්නට අවකාශ ලැබිණි. මේ අතරතුර දෙමළ ජාතික රැු`දවියන් විසින් වරින්වර තමන්සතු පොතපතෙහි අඩංගු කරුනු තමන්ට හැකි පමනින් පරිවර්තනයකර විස්තරකරන ලදී.
නීති සහ යකඩකූරුවලින් කොටුකර තිබුණ ද මුරභටයන් හා ආරක්ෂක කැමරා යොදා නිරීක්ෂණයට ලක්කළ ද සිරකුටියේ සගයන්ගේ අත්දැකීම් පිළිබ`ද අසාදැනගන්නට ඕනෑතරම් අවකාශ යොදාගත හැකි විය. ජීවිත අත්දැකීම් කියැවීම පොත් කියැවීමට වඩා රසවත්බවක් හා ජිවිතාවබෝධයක් ලබාදෙන්නකි. ඔවුන්ගෙන් වැඩිදෙනා එල්ටිටීඊයට සම්බන්ධව සිටිවුන් බව නිසැකය. එහෙත් එම අත්දැකීම් මා සම`ග පවසන්නට එතරම් කැමැත්තක් නොදක්වනවිට බලකරසිටින්නට උත්සාහ නොකළෙමි. ඔවුන් පිළිබ`ද අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තු නිලධාරින් විසින් පැවසූ කරුණු එලෙසින්ම විශ්වාස කිරීමට හැකියාවක් මට නොතිබිණි. එල්ටීටීඊය යටතේ සහ යුද සමයේ දෙමල ජනතාවගේ අත්දැකීම් පිළිබ`ද වරින්වර සැබෑ තොරතුරු ගවේශනය කර තිබුණු පුද්ගලයන් ලියූ තොරතුරු මම දැන සිටියෙමි. එල්ටීටීඊයට පක්ෂපාත මූලාශ‍්‍ර මෙන්ම එල්ටීටීඊ විරෝධී දෙමළ ජාතිකයන්ගේ තොරතුරු ඇසුරුකරන්නට මට හැකි විය.
එල්ටීටීඊ රැු`දවියන්ගේ අත්දැකීම් වශයෙන් මේ කිසිවකටත් වඩා නොඇසු විරූ කරුණු රැුසක් මා හමුවේ ඉදිරිපත් කරන ලදී. ඔවුන්ගේ එක්තරා තරුණයෙක් එල්ටීටීඊ නායකයාගේ සුපිරි මුරබළකායට අයත්ව සිටියෙකි. එල්ටීටීඊය විසින් පත්වන ලද සන්නද්ධ පුහුණු පාඨමාලා 11ක් හදාරා ඇති මේ ලාබාල තරුණයා අතිශය උෙiා්ගිමත් අයකු බව මට වටහාගත හකි විය. සිය ජීවිත අත්දැකීම් හෙළිකරනවාට වඩා එල්ටීටීඊයට විරුද්ධ මතපළකරන අන් අයගේ ඇනුම්පද ඉවසා සිටීමට ඔහුට හැකි විය.
රහස් පොලිසියේ නිලධාරියකු විසින් ඔහු කොටුකරගත් ආකාරය විස්තර කළේ මෙසේය.
2009 නොවැම්බරයේ පැවැති දෙමළ ජනතාවට අනන්‍ය උත්සවයකදී වෙරිමත් වූ දෙමළ තරුණයන් කිහිපදෙනෙක් රැුගත් ත‍්‍රිරෝද රියක් වවුනියාව පොලිසියට හසු විය. රජයේ ඔත්තුකරුවන්ට අනුව ඒ පිරිස අතර ත‍්‍රස්තවාදී සැකකරුවන් සිටියේය. ඒ අය උපක‍්‍රමශීලී ලෙස කැ`දවාගන ගොස් විමසාබැලීමේදී තවත් දෙදෙනකු පොලිසියට භාරවිය. ඒ අතර සිටි තරුණයකු හිස්වැස්මක් පළ`ද සිටියේය. ඔහු නිශ්චිතව එල්ටීටීඊ බවට හ`දුනානගන්නා ඔත්තුකරුගේ උපකාරයෙන් එහි සිටි අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තු නිලධාරිහු මේ විශේෂ සැකකරු කැ`දවාගෙන එනලද මුත් මසකට දෙවතාවක්වත් මෙම තරුණයා බලන්නට වවුනියාව අධිකරණයේ නඩුව විභාගකරන අවස්ථාවට සහභාගි වෙයි.
මේ අතර සිටි එක් තරුණයෙක් මා සම`ග දේශපාලනය පිළිබ`ද බොහෝ දේ සාකච්ඡුා කළේය. ඔහු එල්ටීටීඊයේ නාවිකයකු ලෙස ලොවපුරා සංචාරය කරනලද බව හෙළිකළේය.
‘‘ඒත් මම 2005දි සංවිධානෙන් අයින් වුණා.’’ ඔහු කීවේ අතෘප්තිය අ`ගවමිනි.
‘‘ඇයි එහෙම වුනේ?’’ මම ඇසුවෙමි.
‘‘ඒ දක්වා අපේ නායකයන් මට ඇෙ`ගව්වෙ ඔවුන් වාමාංශික දේශපාලන අරමුණක් ඇතිව ඉන්න බවයි. ඒත් 2002 සටන් විරාම ගිවිසුමක් ගහලා යන්න පටන්ගත්තෙ ධනවාදි මාර්ගයේ බව මම තේරුම්ගත්තා. ඉතින් මට මේ බොරුව ඉවසාගෙන ඉන්න බැරි නිසා හෙමින්ම අයින්වුණා. වවුනියාවට ඇවිත් ජීවත්වෙන්න පටන්ගත්තා. පස්සෙ කාලයක තයි ඇරස්ට් කළේ’’
ඔහුගේ බිරිය සහ දියණිය පිළිබ`ද කියනවට මගේ බිරිය හා දියණිය සිහිපත් විය. පෙබරවාරි 8වැනිදා මාධ්‍යවේදීන් කොටුව දුම්රියපළ ඉදිරිපස කළ උද්ඝෝෂනයට මගේ බිරිය හා දියණිය පැිණ සිටි අයුරු පුවත්පත්වල මුල්පිටුවේ ඡුායාරූප පළවී තිබිණි. ඒ දැක මගේ සිරකුටියේ සගයන් සිය අඹුදරුවන් සිහිකර නොහ`ඩා හැ`ඩූ බව දැකගතිමි.
එදිනම සවස හතරවන තට්ටුවට අමුත්තන් තිදෙනකු කැ`දවාගෙන එනු ලැබීය. ඔවුන් කලූ රෙදිකැබලිවලින් මුහුණු ආවරණය කර තිබෙනු දක්නට ලැබිනි. අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට පිටතසිට ගෙන එන අයග් ඇස් බැ`ද ගෙනඒමක් ගැන මේ තාක් මා අසා තිබුනේ 1987-89 සමයේදීය. මෙවැනි කාලයක එය සිදුවන්නේ නිල නොවන රැු`දවුම් ක`දවුරක සිටින සිරකරුවන් මෙහි ගෙනඑනවිට බව අත්දැකීම් ඇති සිරකරුවෝ කීහ.
‘‘කොළඹ අපට පෙනෙන පැත්තට වඩා වෙනස් පැති ගොඩක් තියෙනවා. මෙහෙදි ඒ ගැන දැනගන්න ලැබෙනවා.’’ මේ කතාව කියැවුනේ ආරක්ෂක නිලධාරියකුගෙනි.
ඉන්පසුව ක‍්‍රමකමයෙන් මගේ කටඋත්තර මත පරික්ෂන වාර්තා සකස්කර ඇති බව දැනගන්නට හැකි විය. නීතිපතිවරයා වෙත යවන්නට මගේ කටඋත්තරයත්, ආයතනයේ සෙසු පිරිස අතුරින් ගත් කටඋත්තරත් මුද්‍රණාල හිමියාගෙන් ගත් ප‍්‍රකාශයත් වාර්තාවට අයත්වනු ඇත.
‘‘දැන් හරි. ඔයාගෙ වැඬේ ඉක්මනින් ඉවර කරන්නයි අපි බලන්නෙ. ඊට පස්සෙ ඞී ඕ එක අවශ්‍යද කියලා තීරණය කරයි.’’ විමර්ශන නිලධාරින් අතර ජ්‍යේෂ්ඨයකු කියා සිටියේය.
කෙසේවෙතත් ඔහු ස`දහන්කළ ‘රැු`දවුම් නියෝගය’ ඒ වනවිටත් මා අතට ලැබී නොතිබිණි. පෙබරවාරි 12වැනිදා එම නියෝගයේ පිටපතකට අත්සන් ගෙන නිලවශයෙන් රැු`දවුම් නියෝගය මට ලබා දන ලදී.
එදින සවස පැමිනි බිරියට මා එය දුන්නේ නීතඥවරුන් අතට පත්කරන්නටය.
‘‘අම්මෝ දවස් 90ක්ම නිදහස්කරන එකක් නැති වෙයිද?’’ ඇය මගෙන් එසේ ඇසුවද දෙන්නට පිළිතුරක් මා වෙත නොවීය.