දිනක් එළඹෙනු ඇත!

panhinda‘මං ඔහේගෙ කතාව ලියනවා…’
මාධ්‍යවේදියා පවසන විට පීඩාවට පත් මිනිසා විමසිලිමත් වෙයි.

‘ඔයා ලිව්වම අපි විඳවන එකේ වෙනසක් වෙයිද’? ඔහු එක එල්ලේම අසයි.
‘ඔව්’ හෝ ‘නෑ’ යන දෙකෙන් එක් පිළිතුරක් ලබා දී කතාව අවසන් කළ හැකිය. එහෙත් එයින් වෙනසක් අපේක්ෂා කරන මිනිසා සෑහීමකට පත් නොවේ.

රැකියාව අහිමි වූ කම්කරුවා අපේක්ෂා කරන්නේ පුවත්පතේ හෝ වෙනත් ජනමාධ්‍යයකින් සිය ගැටලූව ඉදිරිපත් කළ වහාම බලධාරීන්ගේ අවධානය යොමු වී සහනයක් ලැබේය යන්නයි. තමන්ගේ නිෂ්පාදනයට සාධාරණ මිලක් අහිමි නිෂ්පාදකයා විශ්වාස කරන්නේ සාධාරණ මිලක් නියම කිරීමට ලොකු ලොක්කන්ගේ ඇස් ඇරෙන්නේ පත්තරේක ලිපියක් ගියවිට බවයි. ගොවීන් හීන මවන්නේ තම උද්ඝෝෂණය ගැන පත්තරවල මුල් පිටුවේ පුවතක් පළ වීමෙන් හෝ විiුත් මාධ්‍යයේ පුවතක් පළ වීමෙන් පසු බලධාරීන් ඉක්මනින් මැදිහත් වේවි කියාය. එහෙත් ජනමාධ්‍යකරුවකුට නිශ්චිතව කිවහැක්කේ එසේ අවධානය ලැබීමෙන් පමණක් වෙනසක් නොවන බව පමණකි. වෙනසක් නොවන නිසාම අප පීඩිත මිනිසුන්ගේ ඇත්ත ජීවිතය ජනමාධ්‍ය තුළින් අනාවරණය නොකළ යුතුද?

පොළොන්නරුවේ ගොවීන් වස බී මිය යන පුවත අප විසින් පළ කළේ 2012 සැප්තැම්බර් මාසයේය. එහෙත් දසමාසයකට පසුවත් රහස් පොලිසිය ඒ පුවත පසුපස හඹා එන්නේ වස බොන ගොවි ජනයා වෙත පහළ වූ අනුකම්පාවෙන්ද? ඔවුන්ට උපදෙස් දෙන ආරක්ෂාව භාර දේශපාලකයන් උත්සාහ කරන්නේ වස බිව් ගොවීන් කවුරුන්දැයි දැනගෙන ඔවුන්ගේ පවුල්වලට වන්දි ගෙවන්නට යැයි වරදවා තේරුම් නොගත යුතුය. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වන්නේ ගොවීන් වස බොන බව කී ජනමාධ්‍යකරුවන් නිහඩ කරලීමය. ගොවියාගේ අස්වනු විකිණීමේ දී සාධාරණ මිලක් නොලැබෙන නිසා ඔවුන්ට ණය ගෙවා ගන්නට පවා නොහැකිය. අවසානයේ සිය අඹු දරුවන් ජීවත් කිරීමේ මඟක් නොමැතිව සිය දිවි නසා ගන්නවා හැර විසඳුමක් ඔවුන්ට දෙන්නේ කවුද? රහස් පොලිසිය උත්සාහ කරන්නේ ඔවුන් සිය දිවි නසා ගැනීමෙන් වළකනු පිනිස, ‘සියල්ල වන්නේ යහපතටය’ කියා හිතන ලෙස, ධනාත්මක චින්තනය උගන්වන්නටද?

එසේ නම් ඔවුන් කළ යුත්තේ ගොවීන් වස බී මියයන බවට පුවත් පළ කළ ජනමාධ්‍යකරුවන් සොයමින් මංමාවත්, කාර්යාල හෝ පිළිකනු ගාණේ රස්තියාදු වීම නොවේ. ගොවි ජනපදවල වස බී මිය යන ගොවි පවුල්වල සාමාජිකයන් කවුරුන්දැයි දැන ගැනීම දුෂ්කර නැත. එක්කෝ රෝහල්වල ඒ ගැන වාර්තා සටහන්ව තිබෙණු ඇත. නැතිනම් රහස් පොලිසියටම තොරතුරු සපයන බුද්ධි සේවා නිලධාරීන්ගෙන් තොරතුරු සොයා ගන්නට පුළුවන. කෙසේ වෙතත් පසුගිය ජූලි 03 වැනිදා ‘ජනරළ’ කාර්යාලයට පැමිණි නිලධාරීන් දෙදෙනෙකු විමසා සිටියේ පොළොන්නරුවේ ගොවීන් සිය දිවි නසා ගැනීමේ පුවත ‘ජනරළ’ වෙත සැපයූවේ කවුරුන්දැයි යන්න මිස ඒ ගොවීන් කවුරුන්ද යන්න නොවේ. ඔවුන්ට වැදගත් වූයේ මේ ප‍්‍රවෘත්තිය ලියුවේ කවුද? යන්නයි.

අපට කියන්නට ඇත්තේ එක් දෙයකි. එම පුවතට තොරතුරු සැපයූවන් හෝ එය වාර්තා කළ කවුරුන් වුවත් ඔවුන් පවසා ඇත්තේ සත්‍යයකි. ඒ සත්‍යය පැවසූ පුද්ගලයන් කවුරුන්දැයි සොයනවාට වඩා එම පුවතින් කියැවෙන ව්‍යසනයේ වගඋත්තරකරුවන් සෙවීම රහස් පොලිසිය විසින් කළ යුතු නොවේද? ජනතාවගේ මුදලින් වැටුප් ලබන නිලධාරීන් රාජකාරි වෙලාවේ නිකරුණේ රස්තියාදු නොකළ යුතුය. ඒ නිසා රහස් පොලිසියේ ලොක්කාටත් ඔහුට නියෝග දෙන ආරක්ෂක ලොක්කාටත් ආරක්ෂක ඇමතියාටත් කිවයුතු එක් දෙයක් තිබේ. මේ ආකාරයට රහස් පොලිසිය යොදවන්නේ නැතිව වුවත් ජනතාව මරමින් ගෙනයන පාලනයට වරදකරුවන් කවුරුන්දැයි හෙළිකරන්නට හැකියාව ඇතත් ඊට අවශ්‍යතාවයක් නැති බව ඇත්තකි. හැබැයි රහස් පොලිසිය නොකළත් ජනතාව විසින් යම් දවසක ඒ වරදකරුවන් කවුරුන්දැයි සොයා ගන්නවා ඇත.

ගොවීන් පමණක් නොව, රැුකියා විරහිතයන් සිය දිවි නසා ගන්නේ ඇයි? මව්වරු පියවරු දරුවන් සමඟ සිය දිවි නසා ගන්නේ ඇයි? විභාග සමත් නොවීමෙන් ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් දිවි නසා ගන්නේ ඇයි? මේ කරුණු ගැන හොයන්නට රහස් පොලිසිය අවශ්‍ය නැත. මේවා සමාජ විද්‍යා පර්යේෂකයන් විසින් දැනටමත් අනාවරණය කර ඇති කාරණාය. දරුවන්ට කන්න බොන්න දෙන්නට නොහැකි විට, මව්පියන්ට හොරකම් කර ඔවුන් පෝෂණය කරන්නට නොහැකි නම් සිය දිවි නසාගන්නවා හැර වෙන උත්තරයක් නැත. රැුකියා විරහිතයෙක්, දුප්පතෙක් හොරකමේ යන්නේ සෙලින්කෝ අයිතිකාරයා මෙන් මහා මාළිගා තනන්නට නොවේ. පාලක පන්තියේ උන්ට මෙන් විදේශ බැංකු ගිණුම් තර කිරීමේ උවමනාවක් හෝ හැකියාවක් ද ඔවුන්ට නැත. බොහෝ මිනිසුන් අතින් සුළු සොරකම් සිදුවන්නේ එදා වේල ගැටගහගන්නටවත් ඔවුන්ට නොහැකි තැනය. පොලිසියත්, හමුදාවත්, රහස් පොලිසියත්, හමුදා බුද්ධි අංශයත් යොදාගෙන එවැනි සොරකම් අල්ලාගනු ලබන නිසා එයින් පීඩිතයන්ට ගැලවිය නොහැකිය. දේශපාලකයන්ව නඩත්තු කරන කුවේර පෙළැන්තියේ කම්බා හොරුන්ට රහස් පොලිසියේ නොව, මැස්සෙකුගෙන්වත් හිරිහැරයක් නැත. ඔවුහු යහතින් සිය මන්දිරවල ලගිති. බැරිවෙලාවත් හිරගෙදර ගියත් විශේෂ වරප‍්‍රසාද ලැබ කෙටි කලකින් සමාව ලබා ගෙදර එති. දේශපාලන බලය සහිත මිනීමරුවන්ට මහ දවාලේ මිනී මරා පාර්ලිමේන්තුවටත් යා හැකිය.

එහෙව් රටේ පීඩිතයන්ට විකල්පය ඇත්තේ සිය දිවි නසා ගැනීම් තීරණය තුළය. එහෙත් එය පවා රට අයිතිකරගෙන ඉන්න උන්ගේ නීතිය යටතේ වරදකි. එපමණක් නොව, එවැනි සිය දිවි නසා ගැනීම් ගැන හේතු සහිතව හෙළිදරව් කරන ජනමාධ්‍යකරුවන් සොයා රහස් පොලිසිය එවන්නේද පාලකයන්ය. එසේ වන්නේ, තමන් පුරසාරම් කියන ආශ්චර්යවත් පාලනයේ ඇත්ත හෙළිවීමෙන් තම රෙදි ගැලවෙන බව පාලකයන් දන්නා නිසාය. එහෙත් අපි එක් දෙයක් දනිමු. පාලක නිරුවත හෙළිවන දවසක පීඩිතයන් සිය දිවි නසා ගැනීමේ මායාවෙන් මිදෙනු ඇත. පාලකයන් බිය වන්නේද ඒ නිසාය. පාලක පෙළැන්තියේ උකුණන්, මකුණන්, හා කිනිතුල්ලන් බිය වන්නේ එක් පැහැදිලි කරුණක් නිසාය. එනම්, මිය යායුත්තේ තමන් නොව, තම රුහිරු මාංස උරා බොන පාලක පෙළැන්තිය බව පීඩිතයන් වටහා ගන්නා දවසක් ළඟා වීම ගැනයි. අපි ලියන්නේ ඒ දවස ඉක්මන් කරලීම පිණිසය. මගේ ප‍්‍රශ්නයට විසඳුමක් ලැබේදැයි අසන හැමදෙනාටම අපි කියන්නේ එක් දෙයකි. අපේ ප‍්‍රශ්නය විසඳෙනේනේ කවදා ද එදාට ඔබේ ප‍්‍රශ්නය විසඳන්නට ඔබට ම හැකිවනු ඇත.

ඒ නිසා අපේ ප‍්‍රශ්න විසඳීම වෙනුවෙන් පන්හිඳම කගපතක් කරන්නෙමි.

 

තැන්නෙකුඹුර පාලම මතදීය

panhindaතැන්නෙකුඹුර පාලම යටින් රොන් මඩ සහිත ජල ධාරා ගලයි. දියණිය සමඟ පාලම මතින් ගමන් කරන මගේ සිරුර එක් වරම වෙවුලා යන මතකයක් දිය මතුපිටින් මතුව එයි.

ඒ තවත් බිහිසුණු මතකයකි. උණ බම්බුවකට ඇමිණූ මිනිස් සිරුරු දෙකක් මේ පාලම යට දියේ පා වෙමින් තිබුණු ආකාරය මට කිසිදාක අමතක නොවේ. මම දියණිය දෙස බලමි. ඇයට මගේ වෙනසක් නොපෙන්වමින් සිනාසෙමි. එහෙත් මගේ දෑස් තෙත්ව තිබේ. මා හදිසියේම ඈ තුරුලූ කරගන්නේ ඇයිදැයි සිඟිත්තියට නොවැටහේ. යම් දිනක ඇය ඒ අමානුෂික සිදුවීම් ගැන දැනගත යුතුය.

එදා විසිහතර වසරකට පෙර දිනක පාලම යටින් දිස් වුණු සිරුරු යොවුන් වියේ කාන්තාවන් දෙදෙනකුගේ බව ඔබට කිව යුතුය. පෙරදින රාත‍්‍රියේ ඒවා මෙහි දමා ගොස් ඇත්තේ කොළ පාට ආණ්ඩුවේ ගහලයන් විසින් බවට සැක නැත. දේශපාලන හේතු මත අත්අඩංගුවට ගත් පසුව ඔවුන්ට ඉන් මෙපිට නිදහසක් හිමි වේද? මේ ගමනාන්තය වෙත එන්නට පෙර ඔවුන් කොතරම් වද වේදනා විඳින්නට ඇත්ද?

මා අසා ඇති ආකාරයට කාන්තාවන් දේශපාලන අරගලයට සම්බන්ධ වූයේ සමසමාජ පක්ෂයේ බිහි වීමත් සමඟමය. ඔවුන් සූරියමල් ව්‍යාපාරයේ ඉදිරියෙන්ම සිටි බවත් 53 හර්තාලයේ සටන්කාමී සෙබළියන් වූ බවත් ඉතිහාසයේ සටහන් විය. එහෙත් ඔවුන්ට 1971 සහ 80 දශකය අවසානයේ මේ රටේ දේශපාලන අරගලයට එක් වූ සහෝදරියන් තරම් මානසික හා ශාරීරික වේදනාවන් විඳින්නට සිදු වූයේ නැත. වෙනස් මාවතක ගමන් කිරීමේ වරදට සාමාන්‍ය සමාජයේදීත් නින්දා අපහාසයන්ට මුහුණ දුන් ඔවුහු පේ‍්‍රමවතී මනම්පේරි මෙන් අනාරක්ෂිතව මර්දනයට මුහුණ දුන්හ.

වධකාගාරවලදීත් සහෝදර සගයන් හා එක්ව සිය අරගලයේ වගකීම විඳ ගත් සහෝදරියන් දෙතිස් වධයට අමතරව ලිංගික වධයට කැප කරනු ලැබූහ. එදා තැන්නෙකුඹුර පාලම යට පාව ගිය දෙදෙනාගේ මවුපියන් කවුරුන්ද, සහෝදර සහෝදරියන් සිටියාද යන වග සොයන්නට ඇති හැකියාව අල්පය. එහෙත් එක් දෙයක් පැහැදිලිය. ඒ, මේ රටේ පීඩිත ජනතාවට පේ‍්‍රම කිරීමේ වරදට එවැනි ඉරණමකට පත් වූ සහෝදරියන් දෙදෙනකු බවට සැක නැත.

අපේ සමාජයේ කාන්තාවෝ පොදු වශයෙන් සුවිශේෂ ඉරණමකට මුහුණ දෙති. එක්කෝ පවතින ගතානුගතික සමාජ සම්මතයන් විඳදරාගත යුතුය. නැති නම් සමාජ ආර්ථික පීඩාවට එරෙහිව සටන් වදින සහෝදර කැල හා එක්ව සටන් කළ යුතුය. මගේ ජීවිතය තුළ හමු වූයේ එවැනි දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරිනියන් අතේ ඇඟිලි ගාණටය. තරුණ වයසේ සිටි කා හටත් මරණය සෙවණැල්ලක් මෙන් පසුපසින් හඹා යමින් පැවැති කාලයේ එවැනි අපූරු ධෛර්යයක් තිබුණු කාන්තාවන් තිදෙනෙක් මට හමු විය.

එයින් එකියක් කිවිඳියක් ලෙස පවතින සමාජ අසාධාරණයට එරෙහිව ලියමින් උන්නාය. සහෝදර ජනයින් ගෙන යන අරගලයට එක්ව පන්හිඳෙන් සටන් කරන කවි ඇගේ නිරාමිස ආත්ම තෘප්තිය විය. පසු කාලයක දැක ගන්නට ලැබුණේ කුටුම්බය තුළ ඇය සාම්ප‍්‍රදායික ගැහැනියගේ භූමිකාව දක්වා පල්ලම් බැස ගිය ආකාරයකි. දෙවැනියට මට හමු වූයේ අරගලය වෙනුවෙන් කැප වුණු සටන්කාමී ගැහැනියකි. සිය පෞද්ගලික ජීවිතයේ උවමනා එපාකම් අමතක කරමින් ඇය අපමණ දුක් වේදනා විඳ ගත්තාය. දිවා – රාත‍්‍රී වෙනසක් නැතිව ඇගේ ක‍්‍රියාකාරීත්වය වේගවත් විය. අඳුරු සමයක සහෝදර ජනයින් සමඟ රාත‍්‍රිය පහන් කරමින් අරුණෝදය විශ්වාස කළ ඇය අවසානයේ විදුලියක් මෙන් අතුරුදන් වූවාය. අවසන් වරට මට ඇය හමු වූයේ එක්තරා විරෝධතා ව්‍යාපාරයක යෙදී සිටියදීය.

තුන් වැනි කාන්තාව මවක වූවාය. සිය පුත‍්‍රයා රහසිගත දේශපාලනයට එක් වීම ගැන මුලින්ම දැඩි විරෝධයක් පෑ ඇය ඉන්පසුව ඔහුගෙන් කරුණු විමසා දැන ගත්තාය. එවිට ඇය මහත් උදේ්‍යා්ගිමත් ලෙස සිය පුතුට අනුබල දුන්නාය. අරගලයේ යෙදී සිටි විවිධ තරාතිරමේ තරුණ – මහලූ සටන්කාමීන්ට විවිධාකාරයේ ඇප උපස්ථාන කරමින් උපරිම ධෛර්යය සැපයූ ඇය සිය යොවුන් පුත‍්‍රයා අතුරුදන් වූ පසුව පොලිසි ගාණේ, රැුඳවුම් කඳවුරු ගාණේ ඇවිද්දාය. එහෙත් ඇයට ඔහු හමු වූ බවක් දැන ගන්නට ලැබුණේ නැත. තවත් කෙටි කාලයක දී ඇය සිය යෞවන දියණිය ද සමඟ ගම හැර ගියාය. එදා සිට ඔවුන් ගැන විවිධ කටකතා මිස තහවුරු කළ පුවතක් මට ලැබී නැත. මව සහ දියණිය ඈත ප‍්‍රදේශයක දී අත්අඩංගුවට පත් වූ බව කියැවෙන කතා මෙන්ම වෙනත් ආකාරයේ අවසානයක් ගැන කියැවෙන කතා ද ඒ දිනවල පියඹා ගියේය.

‘‘අප්පච්චි, ඇයි පාලම උඩින් යද්දි මාව තුරුලූ කරගත්තෙ?’’

පසුව දියණිය අසන ප‍්‍රශ්නයට පිළිතුරක් දෙන්නට තවමත් මට නොහැකිය. ඇගේත් සෙසු දරු දැරියන්ගේත් අත්දැකීම් අතරට එවන් අවාසනාවන්ත මතකයන් එක් නොවේවා යන්න හුදු ප‍්‍රාර්ථනයක් පමණකි. එහෙත් ඉන්පසුව, මගේ මතකය තුළ රැුඳුණු තවත් සොයුරියන් ගැන මම සටහන් කරමි. අරගලය වෙනුවෙන් සිය ජීවිතය සපුරාම කැප කළ ඔවුහු ඇතැම් විට අමිහිරිතම අත්දැකීම් විඳ දරා ගනිමින් අරගලය මුවහත් කරති. ඇතැම් විට දේශපාලනය වෙනුවට කුටුම්බය තෝරා ගැනීමෙන් පොදු අරමුණ අමතක කරන පිරිසක් නැතිව ද නොවේ. එහෙත් සහෝදරවරුන් අතර ප‍්‍රමුඛ දේශපාලන අභියෝග භාර ගනිමින් වැඩ කරන්නට සමත් සහෝදරියන් වැඩිම කැපවීමක් සිදු කරන්නේ පොදු සමාජයෙන් බැහැරව ජීවත් වීමෙනි. සිය මවුපියන් හෝ සහෝදර සහෝදරියන් සමඟ ජීවත් වීමට වඩා එකම අරමුණක සහෝදරත්වය ප‍්‍රිය කරමින් ඔවුහු සාම්ප‍්‍රදායික ගැහැනියගේ භූමිකාවෙන් ඉවත් වෙති. එහෙත් ඒ සහෝදර පිරිස අතර පවා ඔවුහු කාන්තාවන් වීම නිසා පීඩාවට පත් වන අවස්ථා විරල නැත. දේශපාලන විග‍්‍රහයේ දී සහෝදරියන් පවා හඳුන්වනු ලබන්නේ ආසියාතික අගතීන් පිරි අපගේ සමාජයේ පසුගාමීත්වය සහිත පිරිසක් ලෙසයි. ඒ අතරම එම පසුගාමීත්වයම සහෝදරවරුන් විසින් සහෝදරියන් පෙළනු ලබයි. පීඩිත මිනිස් සමූහයා වෙනුවෙන් ඉදිරියට එන ඉදිරිගාමී කාන්තාවන් පවා එසේ සමස්ත පීඩාවේ ගොදුරු බවට පත් වීම පුදුමයක් නොවේ.

එහෙත් තැන්නෙකුඹුර පාලම මතින් ගමන් කරන හැම අවස්ථාවකදීම සිහිපත් වන එකම කරුණක් මට මහත් පීඩාවක් වේ. එනම්, දේශපාලන හේතු මත පීඩාවට හා නරුමකම්වලට මුහුණ දෙන සහෝදරියන් ගැන ඉවතලිය නොහැකි වගකීමක් සෙසු සමාජයට මෙන්ම මටත් ඇති බවයි.

‘‘අප්පච්චි මට කොයි තරම් ආදරේද?’’ නිහඬතාව බිඳිමින් දියණිය විමසන විට මම පියවි ලොවට පිවිසෙමි.

‘‘මොකද අප්පච්චි, ඔයාට තවම මතක් වෙන්නෙ අර පාලම උඩින් යනකොට මම වැටෙයි කියලා තුරුලූ කරගත් එකද?’’

පන්හිඳම කගපතක් කරනු පිණිස…

panhindaපෑන අතට ගත් හැම මොහොතකම වගේ, අඩු තරමින් පෑන අවියක් ලෙස පාවිච්චි කරන්නට හිතන හැම මොහොතකම මට අම්මා මතකයට එයි. ලිවීම අව්‍යාජ ප‍්‍රකාශන මාධ්‍යයක් බවට පත් කරගන්නටත් පෑන අවියක් බව සලකන්නටත් මුලින්ම මට කියා දුන්නේ ඇයයි. ඒ එක්කම වගේ මට කුමාර දෙණියෙගෙදරගේ කවියක් සිහිපත් වීම වළක්වන්නට නොහැකිය. ‘අම්මා අඳුර සහ මම’ නම් වූ ඒ කවියේ අවසානය මට කටපාඩම් ගානය.

‘ඉස්සර ඉස්සර දවසක
මගේ පය අද්දරින් පැදුර ලා
ඇලවෙනා
මැදියමේ කුකුල් නින්දෙන් ඇහැරී
මා සිටීදැයි
ඇඳ අතගා බලන
නුඹේ බියපත් මුහුණ
මට පෙනේ අම්මේ’

1997 පෙබරවාරි මස ‘සිතිජය’ සඟරාවේ කවි පිටුවේ පළ වූ ඒ කවිය තවමත් දෙණියෙගෙදර සහෝදරයා ලියූ අන් කිසිදු කවියකට වඩා මම අගය කරමි.

අද දවසේ කවියකුට හෝ රසිකයකුට එහි අපූර්වත්වයක් නැතිවා විය හැකිය. එහෙත් 80 දශකය අවසානයේ බිහිසුණු මානව සංහාරයේ අත්දැකීම් ගැන කවියක් ලියන්නට පවා නොහැකි තරම්ය. මගේ අම්මා මෙන්ම බොහෝ අම්මාවරු ද ඒ බිහිසුණු යුගයේ සිය දූවරුන් පුතුන් රැුක ගනු පිණිස මහත් කැප කිරීමක් කළහ. එසේ හෙයින් මේ සටහන ආරම්භ කරනු පිණිස මගේ මවුන් මෙන් දුෂ්කර ව‍්‍රතයක සිටි සියලූ මවුවරුන් සිහිපත් කළ යුතුය. එවන් මවුවරුන් හා පියවරුන් කොතරම් රැකීමට උත්සාහ කළත් දරුවෝ ඝාතකයන්ගේ වෙඩි පහරින් ළය සිදුරු වී මහමඟ වැටී සිටියහ. එකට අකුරු කළ මගේ මිතුරන් අතුරුදන් වූ කල ඇතැම් අසල්වාසී සොයුරන්ගේ සිරුරු මහමඟ ටයර් සෑයවල දක්නට තිබිය දී පාසල් යාමට සිදුව තිබිණි. මගේ ලේඛන දිවියේ ආරම්භය ගැන කෙටියෙන් කිව හැකි නම් කියන්නට ඇත්තේ, මගේ පෑන වෙත විරෝධාකල්ප ලෙස ගලා ආවේ මහමඟ මරා දැමුණු තරුණ තරුණියන්ගේ රුධිරය බවය.

ඇත්තකි, එදා මා ලියූ දේ ආවේගයෙන් හා වෛරයෙන් යුතු පද වැල්ය. වසර ගණනාවක් ඉකුත්ව ඇත. අද මා ලියන දේ එසේ නොවේ යැයි සහතික වන්නට මට නොහැකිය. එහෙත් තියුණු විවේචනයක් ලේඛනය තුළ තබා ගන්නට ලේඛකයකුට හැකි විය යුතු බව මම තරයේ අදහමි. පෑන යනු මිනිසකුගේ දිව වැනිය. අදහස් පැවසීමට එය ඉතාමත් ප‍්‍රයෝජනවත් වේ. තියුණු ලෙස යම් අදහස් පවසන්නට දිවේ නම්‍යශීලී බව මෙන්ම රස අහර බුදින්නට දිවේ සංවේදනය ද අවශ්‍ය වේ. එහෙත් නිවට අදහස් පවසන්නටත් කසළ බුදින්නටත් ඒ දිවම පාවිච්චි කළ හැකිය.
සටන් කරන අකුරු නව මානයක් වෙත පිවිසෙන විට යමක් ලිවිය යුතු යැයි සිතත් ම ‘පන්හිඳ ම කගපතක් කළ මැනවි’ යනුවෙන් ලක්ෂ්මන් කහටපිටිය කවියා ලියූ කවියක් සිහිපත් විය. ආධුනික කිවිඳියකගේ නිර්මාණ අගයමින් ලියූවක් ලෙස සැලකෙන එම කවියේ අවසන් පද මෙසේය.

‘හෙට පිපෙන පරපුරට නව ලොවක් තනන්නට
සුරත ගත් පන්හිඳ ම කගපතක් කළ මැනව’

පෑන අවියක් ලෙස එසවිය යුතු බවට මා දිරිමත් කරන්නේ එවන් වූ අතීත බල කිරීම් පමණක් නොවේ. මර්දනය විසින් නිහ`ඩ කරවන ජනතාවගේ හඬ නැඟිය යුතු වන්නේ ජනතාව වෙනුවෙන් ලියන මිනිසුන්මය. ජනමාධ්‍යකරුවන් ලෙස ඒ සඳහා අපට ඇත්තේ අවිවාදිත වගකීමකි. අනුල්ලංඝනීය අයිතියකි.

මක් නිසාද යත් අප ලේඛකයන් බවට පත් කළේ මර්දනයට අණ දෙන පාලකයන් නොව, මර්දනයේ පීඩාවෙන් පෙළෙන පීඩිතයන්මය. පීඩිත මිනිසුන් අතර උපන් අපට ඒ මිනිසුන් වෙනුවෙන් ලියන්නට ඇති අයිතිය, හුස්ම ගන්නට ඇති අයිතිය වැනිය. ඔවුන් වෙනුවෙන් ලියන්නට නොහැකි වන දාට අපගේ හුස්ම නතර වනු ඇත.

ජනතාව වෙනුවෙන් නොලියන ලේඛකයන් ශාරීරිකව ජීවත් වුවත් මිය ගියාක් වැනි යැයි සිතෙන්නේ ඒ නිසාය. එවන් ජරාජීර්ණ මරණයක් වෙනුවට අකල් මරණයක් පතමින්.. පන්හිඳම කගපතක් කරන්නෙමි.෴

ගිලන් වූ අම්මා

DSC01540

අමාරුවෙන් හුස්ම ගනිමින්
ජීවත් වෙයි තවම අම්මා
ලෝකයෙන් ආලෝකයක් පතා
ගෙවූ දිවි ගමනේ අවසන
ඉසිඹුවක් ලැබුමට සිතා…………

ආවර්ජනය කරයි ඇය
දශක හතක ජීවිතේ තතු
දුක් කරදර – සතුටු සිනා
ඉටු වූ සහ බිඳුණු පැතුම්

සුසුම් හෙළයි ඇය
වෙහෙසින් ඔත්පළව
කඳුළු හෙළයි ඇය
දරුවන් සිහිපත්ව
විඩා නිවයි ඉක්බිති
ජීවිතේ යළි යමක්
දිනාගත නොහැකියෙන්……

පරාජිත වූ ලෙසින්
සැඳෑව ගත කරයි අම්මා
ගිලන් යහන මත
මුකුලිත වූ පැතුම්
ඇහිඳගෙන පුබුදන්න
ඉතිරි කර ඇත දරුවන්ට……..

(වසර දසක තුනක් පමණ ගිලන්ව සිටි අම්මා එක්වරම බොහෝ දුර්වලව සිටින බව මල්ලී දැන්වූ පසුව ඈ දකින්නට ගියෙමි.  මේ කවිය, ගිලන් යහනේ සිටින ඈ දැක නැවත කොළඹ බලා එද්දී මගේ ජංගම දුරකථනය මත සටහන් කරගත් සිතිවිලිය. පසුගිය ජූනි 8වැනිදා ඈ සදහටම නිහඬ වූවාය.෴)

චිනුවා අචිබිගේ මරණය: මානවයකු වීමේ අබිරහස විනිවිද දුටු මනස

achbe

චිනුවා අචිබි – ඔහු කවුද?
1930 නොවැම්බර් 30 වැනිදා නයිජීරියාවේ ඔගිඩි හි උපන් ඔහු නවකතාකරුවකු, කවියකු, විචාරකයකු හා මහාචාර්යවරයකු විය. නයිජිරියාවේ ඉබඩාන් හා ලන්ඩන් විශ්වවිද්යා ලවල වැඩිදුර අධ්යාවපනය ලද හෙතෙම යටත්විජිත හා පශ්චාත් යටත්විජිත අපරි කානු සමාජය පිළිබඳ සාහිත්යක කෘති ලිවීමේ ශූරයකු විය.

ඔහුගේ අගර හාගන්යව කෘතිය ලෙස සැලකෙන්නේ ලොව වැඩියෙන්ම කියවන ලද නූතන අපරිශූ කානු සාහිත්යජ කෘතිය ලෙස හැඳින්වෙන Things Fall Apart කෘතිය 1958දී පර වැකාශයට පත් විය. ඔහු ලියූ අවසන් කෘතිය There Was a Country: A Pastoral History fo Biafra, මෑතකදී පරකාශකාශයට පත් විය.
ඔහු ලැබූ සම්මාන අතර Man Booker International Prize, Peace Prize for the German Book Trade, St. Louis Literary Award පර I ධාන වේ.

————————————————————————————————————–

Gordimer_01(පහත පළවන්නේ අචිබිගේ මරණය නිමිත්තෙන්, ඔහු විසින් ඉටු කළ සාහිත්ය මෙහෙවර පිළිබඳ ඇගැයීමක් සටහන් කරමින් ‘නදීන් ගෝඩිමර්’ නමැති දකුණු අපරිඔහුකානු කතුවරිය ‘ලන්ඩන් ගාඩියන්’(London Guardian) පුවත්පතට සැපයූ ලිපියේ අනුවාදයකි.)
————————————————————————————–

චිනුවා අචිබි, සිය ප්රථම නවකතාවට Things Fall Apart යන අපූරු නම සොයා ගත්තේ W.B.Yeats නමැති අයර්ලන්ත කවියාගේ වැකියකිනි. අචිබි උපන් නයිජීරියාවේ යටත් විජිත සමයත් ඉන් පසුව එළඹි සමයත් පිළිබඳව එම නවකතාවේ පුරෝකථනය නිවැරැුදිය. එය වූ කලී නූතන අපරිම කානු සාහිත්යළයක ආරම්භක නිර්මාණ කාර්යය විය. එසේම එය නයිජීරියානු ගමක උපන් අචිබි තමන් දැනගත් සාම්පරසුවදායික පරයක කාශන මාදිලියෙන් ද යටත් විජිත කරෝක මයෙන්, විශේෂයෙන් ඉංගරීග සි භාෂාවෙන්, අපරි්ක කානු විඥානය ගවේෂණය කිරීමට ගත් පළමු උත්සාහය ද විය.

එම පළමු කෘතිය, අචිබිගේ පසුකාලීන කෘති දක්වා ඔහු සතු නිර්මාණ ශක්තීන් වර්ධනය කරවීමට තුඩු දුන්නා පමණක් නොව, අපරිපසුකානු ජනතාවගේ ජීවිතය හැඩගැස්වූ නැඟිටීම්වලට ද එය ශක්තියක් විය.

ඔහුගේ රටේ ඛේදජනක සිවිල් යුද්ධය ඇවිලෙන කාලය තුළ අචිබි එය අත්දකිමින් ජීවත් විය. ඒ තුළ ලේඛකයකු ලෙස කරික යාකාරී වීමෙන් දේශපාලන බලය හමුවේ තම ජීවිතය ද අනතුරට හෙළාගත් ඔහු අවසානයේ දී රටින් පිටුවහල් වී ජීවිතය රැුකගත්තේය. ඇල්බෙයා කැමු, ලේඛකයකු වීම පිළිබඳව වරක් මෙසේ කීය.
‘‘මා ලේඛකයකු මිස අන් කිසිවකු නොවන දිනයේ මා ලේඛකයකු වීමෙන් සමුගනිමි.’’

චිනුවා අචිබි එම උදාන වාක්ය සත්යන බවට පත් කරමින් සැබැවින්ම සිය ලිවීමේ කාර්ය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි අයකු විය. ඔහු එම කාලය තුළ ලියූ නවකතා, කෙටිකතා, රචනා, කවි ආදිය සිය සහෝදර ජනයාගේ ජීවිත පිළිබඳවත් මර්දනය පිළිබඳවත් කළ සැබෑ කෘති විය. ඇත්ත වශයෙන්ම යටත් විජිතවාදය පිළිබඳ අචිබිගේ අර්ථනිරූපණය ඒ තුළ අඩංගු විය. ඔහුගේ රචනා එකතු කළ The Education for a British Protected Child නමැති කෘතිය මෑතකදී යළිත් පරකළ කාශයට පත් කරන ලදී. විරුද්ධ පක්ෂ තහනම් කරමින්, තමන් ලබා ඇති බලය ¥ෂිත ලෙස යොදාගන්නා අපරි ක කාවේ පශ්චාත් යටත් විජිත නායකයන් පිළිබඳව සිය කෘති තුළින් අභියෝග කිරීමට වුව ද අචිබි පැකිළුණේ නැත. දයාසෙන් ගුණසිංහයන් විසින් ‘පොදු ජනයාගේ මිනිසෙක්’ ලෙසින් සිංහලයට නැඟුණු ඔහුගේ කෘතියෙන්, නිදහස් වූ අපරිණස කානු රාජ්යපයක ¥ෂිත ස්වභාවය පිළිබඳ අත්දැකීම් ඉදිරිපත් කරයි. උපහාසයේ තියුණු මුවහතින් අචිබි පාඨකයා වෙත දනවන්නේ නිදහස් වූ බව කියන අපරි ඉදකානු රාජ්යඋයන්හි නිලධාරීන්ගේ කෑදරකම හා එය සාධාරණීකරණය කරන්නට උත්සාහ දරන සමාජ වටපිටාවේ දුබලතාවන් ගැනයි.
Chike and the River නමැති ඔහුගේ කෘතිය 2011 දී පරඑය කාශයට පත් විය. එය මට මහත් සුවිශේෂී අත්දැකීමක් විය. ඇත්තෙන්ම එය දීප්තිමත් (මම ඒ වචනය යොදන්නේ විලාසිතාවක් ලෙස හෝ හුදු සැහැල්ලූ අරුතින් නොවේ* මනසකින් කළ රචනාවකි. රචකයා විසින් තම රටේ මෙන්ම සෙසු ලෝකයේ ද වසන මිනිසුන්ගේ ජීවිත තුළ පවතින විවිධත්වය, අබිරහස් බව හා තිබිය හැකි විවිධ සමත්කම් විදාරණය කිරීම එහිදී දක්නට ලැබේ.

‘ලිවීමේදී මධ්යේම ප්රතිපදාවක් තෝරා ගැනීම ගැන මම කියන්නේ මගේ යටත් විජිත උරුමයන් නිසාය.’ එසේ කියුවත් ඔහු ලේඛකයකු ලෙස තමන්ගේ වගකීම පැහැර හැරියේ නැත.

‘මගේ අත්දැකීම් යනු යටත් විජිත උරුමයන් යැයි කිව්වම සමහරු පුදුම වෙන්න පුලූවන්. එහෙත් ධාන්යනවල ඉඳන් පිටි දක්වාත් ඒවා අඹරනු ලබන මෝලත් යන මේ හැමදේම කලාකරුවාගේ. ඇත්ත, එක් ධාන්යහ ඇටයක් අනෙක් ඇටවලට වඩා පෝෂණ ගුණයෙන් වෙනස් වෙන්න පුළුවන්. එහෙම වුණත්, අප වෙත ලැබෙන හැම ධාන්යල ඇටයකටම පිළිගැනීමක් ලබා දිය යුතුයි. ඒවා පරූව යෝජනවත් ලෙස භාවිත කළ යුතුයි.’

ඔබ කෘතියකින් ආමන්තරඩ‍ ණය කරන්නේ කවර පාඨකයකු ගැන හිතේ තියාගෙනදැයි නිර්මාණකරුවකු වෙත පර ක ශ්නයක් යොමු කළ විට ලැබෙන නිරායාස පිළිතුර මෙසේ විය හැකිය. ‘‘අප ලියන්නේ කවුරුන් හෝ එය කියවන අයකු වෙතයි.’’

තම කෘති සිරගෙවල්වල බිත්තිවලින් ඔබ්බට ගොස් කියවනු ලබන බව දැනගැනීම ලේඛකයකුට මහත් සතුටක් විය හැකිය. නීතිඥවරුන් මාර්ගයෙන් ඉල්ලීම් ගණනාවක් කළාම කලක් ගතවූ පසුව හෝ දේශපාලන සිරකරුවකු දැකීමට හැකිවීම බඳු ජයගරා්ග හී හැඟීමක් එයින් ලැබේ.

අවුරුදු 27 සිරගතව සිටි එක්තරා දේශපාලන සිරකරුවකු අචිබි හඳුනා ගත්තේ තමන් වෙත ගෙන එනු ලැබූ ඔහුගේ කෘති ඇසුරිනි. නෙල්සන් මැන්ඩෙලා නම් ඒ සිරකරුවා තමන් කියැවූ කෘතිවල ලේඛකයා ගැන හඳුනාගෙන තිබුණේ මෙසේය.
‘‘චිනුවා අචිබි කියලා ලේඛකයෙක්ගෙ පොත් මම කියෙව්වා. ඒවා කියවන කොට හිරගෙදර බිත්ති කඩා වැටුණා!’’

ළිං කපන්න – බදු ගෙවන්න

දැන් ඉතින් මහ පොළොවෙන් ලැබෙන වතුර ටිකටත් මුදලක් ගෙවන්න වෙන පාටයි’ ආණ්ඩුව භූගත ජල මූලාශ‍්‍ර සඳහා බදු අය කරන්න යන ආරංචිය ඇසූ හැමදෙනාගෙම අදහස වුණේ එයයි. මේ ගැන ජනමාධ්‍ය තුළින් කතාව ඇදුණෙ වාරිමාර්ග ඇමැතිවරයා ගෙන ආ අදහසට ජලසම්පත් ඇමැතිවරයා විරෝධය මතු කිරීම නිසයි. ඒත් ඊටත් වඩා ලොකු අවුලක් මේ උත්සාහය තුළ තියෙන බව අමතක නොකළ යුතුයි.
ආණ්ඩුවට දැන් අවශ්‍ය වෙන්නෙ මෙතෙක් ස්වාභාවිකව ලැබෙන ජලසම්පත් ආර්ථික භාණ්ඩ බවට පත්කරලා ඒවායෙන් මුදලක් උපයන්න බව පැහැදිලි වෙන්නෙ ආණ්ඩුවේ මැති ඇමැතිවරු උත්තර දෙන විදියටයි. මේ රටේ ජල සම්පත් හි`ගයකින් තොරව තියෙන නිසාම ජලය ආර්ථික භාණ්ඩයක් ලෙස වෙළෙඳපොළේ විකුණන්න හැකියාවක් තිබුණේ නෑ. ඒත් ‘ජල සම්පත් ආර්ථික උවමනාවන් අනුව යෙදවීම’ එහෙමත් නැත්නම් ජලය විකිණීමේ තත්වයට ගෙන ඒමේ වෑයම කියන්නෙ 1960 දශකය තරම් අතීතයට යන උත්සාහයක්. කොහොම වෙතත් මේ ආකාරයට ජලය විකිණීමට හැකි භාණ්ඩයක් බවට මෑතක දි සංවාදය ගෙනාවෙ 1996 වසරෙ දි ලෝක බැංකු ව්‍යාපෘතියක් තුළින්. ‘වැවිලි නොවන අංශ සඳහා ප‍්‍රතිපත්තිමය විකල්ප’ නම් වූ එම ව්‍යාපෘතියේ අරමුණ වූයේ රජයේ බදු යටතට ජල සම්පත පත්කර ගැනීමයි. කතාව පටන් ගත්තෙම ජලයේ අයිතිකරු රජය බවටත් ජලය භාවිත කරන අය රජයට බදු ගෙවිය යුතු බවටත් බැලූ බැල්මට අසාධාරණ කතාවකින්. කොහොම වෙතත් 2005 ජනාධිපති ධුරයට පත් වූ මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා ‘මහින්ද චින්තන – දස අවුරුදු සැලැසුම’ ඉදිරිපත් කළේ ජල සම්පත් ස්වදේශික ජනතාව සතු විය යුතු බව කියමින්. එහෙම වුණත් 2007 වයඹ පළාත් සභාවට ඉදිරිපත් වූ ‘වයඹ පළාත් වාරි ජල කළමනාකරන ප‍්‍රඥප්තිය’ නමැති යෝජිත ව්‍යාපෘතිය තුළින් ජලසම්පත් පෞද්ගලික අංශය වෙත විකිණීම සඳහා ආණ්ඩුවේ උත්සාහය මුලින්ම කල එළි දැක්කා. ඒක සම්මත කරගන්න බැරි වුණාට පළාත් සභාවෙ ආණ්ඩුවේ බලය තියෙන නිසා තවමත් උත්සාහය අතහැර නෑ. ඉන්පස්සෙ උතුරුමැද පළාත් සභාවට ඉදිරිපත් වූ එවැනි යෝජනාවක් පරාජය කරනු ලැබුවා.
පළාත් සභා වශයෙන් මේ ආකාරයට සම්මත කරගන්න උත්සාහ කෙරුණේ වාරි ජලය වාණිජ භාණ්ඩයක් බවට පත් කිරීමේ නීතියක් බව පැහැදිලියි. ඒ උත්සාහය සාර්ථක වුණා නම් පෞද්ගලික සමාගම් සහ ගොවි සමාගම් සම්බන්ධ කරගෙන ජලය වාණිජ භාණ්ඩයක් ලෙස පරිහරණය කරන්න ආණ්ඩුවට හැකි වෙනවා. මතක තියාගන්න මේ ව්‍යාපෘති ඉදිරියට ගන්න හැදුවෙ ලංකාවෙ වී ගොවිතැන ඇතුළු වාරි ජලයෙන් වගා කෙරෙන ප‍්‍රධානම කලාපයක් වන වයඹ හා උතුරුමැද පළාත්වල. තවම ඒ උත්සාහය සම්පූර්ණයෙන් නැවතිලා නැහැ. ඒත් රට පුරා ගොවි ජනතාවත් සාමාන්‍ය ජනයාත් ජලය පෞද්ගලිකකරණයට විරෝධය පළ කළ නිසා ආණ්ඩුව වෙනස් පියවර අනුගමනය කරමින් ඉන්නෙ.
සමස්තයක් හැටියට ජල සම්පත් පෞද්ගලිකකරණය කිරීමේ උවමනාව තිබුණත් ජනතා විරෝධයට එකවර මුහුණ දීමට ආණ්ඩුව අසමත්. ඒ නිසාම මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව දැන් දැල එළන්නෙ පොඩි පොඩි සැලැසුම් මගින් ජලය වෙළෙඳ භාණ්ඩයක් හා රජයට ආදායම් උපදවන සම්පතක් ලෙස තහවුරු කරගන්නයි.
මේ නිසා තමයි, ජල මූලාශ‍්‍රවලට එහෙමත් නැත්නම් භූගත ජලය භාවිතයෙ දි බදු අය කරන්න ආණ්ඩුව නීති ගෙන එන්න හදන්නෙ. මේ ක‍්‍රමයෙ දි ආණ්ඩුව යෝජනා කරන්නෙ වාර්ෂිකව ලීටර ලක්ෂයක් ලබාගත හැකි ළිංවලින් රු.7,500.00ක් බැගින් වාර්ෂික බදු මුදලක් අයකර ගැනීමයි. දිවයින පුරාම ළිංවලින් සාමාන්‍යයෙන් මෙවැනි ජල පරිභෝජනයක් සිදුකරනවා. තෙත් කලාපයෙ දි නම් අඩි පහක් හයක් කැපූ ළිඳකින් වුවත් මෙවැනි ජල ප‍්‍රමාණයක් ලැබෙනවා. ඒ නිසා ආණ්ඩුවේ මේ උත්සාහය රට පුරාම ළිං ජලයට බදු අය කිරීම බව අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑ. ලීටර ලක්ෂයකට වැඩි ජල පරිභෝජනයක් සඳහා මෙම යෝජිත බදු මුදල රු. 15,000ක් වෙනවා. මෙවැනි යෝජනාවක් නීතිගත වුණොත් මොකද වෙන්නෙ? මෙතෙක් තමන්ගෙ ගෙවත්තෙ තියෙන, තමන් කපාගත් ළිඳෙන් ජල පරිභෝජනය කළ ගැමි ජනතාවට සිදුවෙන්නෙ තමන්ගෙ ළිඳ වෙනුවෙන් ආණ්ඩුවට බදු ගෙවන්නයි. මෙහෙම අසාධාරණ බදු අය කිරීමක් මින් පෙර සිදුවුණේ ඉංග‍්‍රීසි ආණ්ඩු කාලෙ. මෙතෙක් බදු අය කරන්න නොහැකි වුණු වතුරටත් බදු ගහන එකේ ළඟදිම හුස්ම ගන්න වාතයටත් බදු ගෙවන්න වෙයි කියලා ඔබට හිතෙනවා ඇති.
ඇත්තටම අපි මේ ජීවත් වෙන්නෙ ධනවාදී සමාජයක බව සිහිපත් වෙන්නෙ මේ වගේ කතන්දර එළියට එනකොටයි. මහින්දලා දේශපේ‍්‍රමය ගැන, අපේකම ගැන වෛවාරණ සුරංගනා කතා කිව්වත් අපි ඉන්නෙ හැම දෙයක්ම මුදල් වටිනාකමින් මනින සමාජ ක‍්‍රමයක. ඒත් ඒ සමාජයෙ වුණත් මේ දක්වා හිරු එළිය, වාතය, ජලය වගේ සොබාදහමෙන් ලැබෙන දේ සහ මහජන මුදලින් ලබාදෙන අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍යය වැනි සේවාවන්ට මිලක් නියම කෙරුණෙ නෑ. ඒ වුණත් නව ලිබරල් ධනවාදය යටතේ මේ සියල්ලට මිලක් නියම වෙනවා. ඕසෙට තියෙන වතුර අපේ රටට සම්පතක් කියලා අපි හිතුවට ධනය හා බලය තුළින්ම ලෝකය දකින පාලකයන්ට ඒවා පේන්නෙ ධන උල්පත් හැටියට.
ආදරය, සතුට, වගේ අතිසරල මිනිස් උවමනාවන්, ආශාවන් හැමදෙයකම දැන් හි`ගයක් ඇති වෙලා. ධනපති සංවර්ධනය තුළ ඒ සියල්ල අහෝසි වෙලා. ඒ නිසා මේ මිනිස් උවමනාවන් මුදලට හුවමාරු කරගන්න ධනපති ක‍්‍රමයේ නරුම ස්වභාවය හැබෑවටම හෙළිදරව් වෙලා. ලෝකය පුරා හැමතැනම තියෙන වතුර වුණත් මුදලට විකුණන සංවිධිත ව්‍යාපාරික සමාගම් ක‍්‍රමය පෙන්නුම් කරන්නෙ ඒ සත්‍යය තමයි. වතුර වැඩි නිසාම තමයි දැන් වතුරට මිලක් නියම කරන්න හැකිවෙලා තියෙන්නෙ. බඩගින්න වැඩි නිසාම තමයි බඩගින්නෙ ඉන්න මිනිස්සුන්ගෙන් ධනය උපයන ක්ෂණික ආහාර ව්‍යාපාර පවත්වාගෙන යන්නෙ. පමා වෙලා හරි අපේ පාලකයන් සූදානම් වෙන්නෙ ඒ නරුම මිල නියම කිරීමේ ක‍්‍රමයට එකතු වෙන්නයි.
භූගත ජල සම්පත් මූලාශ‍්‍ර සඳහා වාණිජ වටිනාකම් නියම කරන්න යන බවට ජනමාධ්‍ය තුළ කෙරෙන මේ සාකච්ඡුාව හමුවේ වාරිමාර්ග ඇමැති නිමල් සිරිපාල කියන්නෙ ‘ආණ්ඩුව හදන්නෙ ළිංවලට බදු ගහන්න නෙවෙයි’ කියලයි. ළිංවලට බදු ගහන කතාව ගැන එහෙම කිව්වත් ජලය වාණිජ භාණ්ඩයක් බවට පත් කිරීමේ අරමුණ ගැන ඇමැතිවරයා මොකුත් කියන්නෙ නෑ. මොකද ආණ්ඩුවේ පළමු වැනි පරමාර්ථය ඒක නිසයි. මේ දක්වා ජලය විකිණීමේ මහා පරිමාණ උත්සාහයන් ආවෙ පනත් කෙටුම්පත් සහ ව්‍යාපෘති වශයෙන්. මේ රටේ ප‍්‍රගතිශීලී ගොවි සංවිධාන, දේශපාලන පක්ෂ සහ බහුජන විරෝධය මැද ඒ සියලූ උත්සාහයන් පරාද වුණා.
ඒ නිසාම දැන් ආණ්ඩුව හදන්නෙ පොඩි ජිල්මාට් ක‍්‍රමයකට ‘ජලය වාණිජ භාණ්ඩයක්’ කියන නීතිමය පදනම ඇතිකර ගන්නටයි. ‘අපොයි අවුරුද්දකට 7,500ක් වැඩියි, අසාධාරණයි කියලා ජනතාව විරෝධය පෑවොත් ආණ්ඩුවට බදු මුදල අඩු කරන්න පුළුවන්. විරුද්ධ විය යුත්තේ බදු මුදලට නෙවෙයි, ස්වාභාවික සම්පතක් වශයෙන් සුලබව තියෙන ජල සම්පත් වාණිජ වටිනාකමක් ලබාදී ඒ සඳහා අතරමැදියෙක් හැටියට රජය කරන මැදිහත් වීමටයි. අද ආණ්ඩුව කරන්නෙ ‘ජලය වෙළෙඳ භාණ්ඩයක් ලෙස’ යොදාගෙන ලාභ උපයන්න බලාගෙන ඉන්න ‘නව ලිබරල්වාදී උවමනාවන්ට’ ගැළපෙන පරිසරයක් හදන්න අතරමැදියෙක් හැටියට නීති ගෙන එන එකයි. ජනතාවට බලපාන මූලික නීතිමය විධාන තියෙන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙ මොන ප‍්‍රශ්න තිබුණත් ඉඩම්, ජලය ගැන කියැවෙන්නෙ ජනතාවට, හිමිවිය යුතු මූලික අයිතීන් ලෙසයි. ඒ තත්වය වෙනස් කරලා ජලය, ඉඩම්, වාතය වගේ ස්වාභාවික සාධක වාණිජ වටිනාකම් බවට පත් කරන්න නම් ව්‍යවස්ථාවෙ වගන්ති පවා වෙනස් කරන්න වෙනවා. ඒක එක පාරට කරන එක ලේසි නෑ. ආණ්ඩුව හෙමින් සූදානම් වෙන්නෙ ඒ වෙනස්කම් කරන්නයි.
මේ ‘ජල බදු ක‍්‍රමය’ ගැන ආණ්ඩුව මොන කතා කිව්වත් මේ ඇත්ත තත්වය මිස වෙන කියන්න දෙයක් ඉතිරි වෙලා නැහැ. ඇත්තටම නව ලිබරල් ධනවාදය යටතේ මොන තරම් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ගැන දෙසුවත් ආණ්ඩුවකට ප‍්‍රායෝගිකව සිදුවෙන්නෙ ඒ ‘ව්‍යවස්ථාමය පිම්පිකම’ කරන්න තමයි.
————————————————————————————————
ජල සම්පත් පෞද්ගලිකකරණය කිරීමේ උත්සාහය – මෙතෙක් කතාව
1994
– ජලසම්පත් පෞද්ගලිකකරණය කිරීමේ යෝජනා ඉදිරිපත් වීම (රනිල් වික‍්‍රමසිංහ – එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව)
1995 ජූලි 12
– ඉදිරිපත් කළ ලෝක බැංකු ව්‍යාපෘතිය (චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක – පොදු පෙරමුණු ආණ්ඩුව)
1996
– ජල සම්පත් පනත (චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක – පොදු පෙරමුණු ආණ්ඩුව)
අපේ‍්‍රල් – පෞද්ගලික අංශයේ සාමාජිකයන් 17ක් සහිත ජල සම්පත් සභාවක් පිහිටුවීම
ඔක්තෝබර් – ජල සම්පත් ලේකම් කාර්යාලයක් පිහිටුවීම
– ජල සම්පත් කළමනාකරණය සඳහා ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව, එක්සත් ජාතීන්ගේ ආහාර හා කෘෂිකර්ම සංවිධානය සහ නෙදර්ලන්ත රජයේ ආධාර ඇතිව ඉදිරිපත් කළ ව්‍යාපෘතිය
2000 මාර්තු 28
– ‘ජාතික ජල කළමනාකරණ ප‍්‍රතිපත්තිය’ සම්මත කිරීම (චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක – පොදු පෙරමුණු ආණ්ඩුව)
2001 නොවැම්බර් 26
– ජාතික ජල සම්පත් ප‍්‍රතිපත්තිය යටතේ ජල අධිකාරියක්, ජල සම්පත් මණ්ඩලයක් හා ජල සම්පත් විනිශ්චය සභාවක් පිහිටුවීම (චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක – පොදු පෙරමුණු ආණ්ඩුව)
2002 දෙසැම්බර් 16
– නැවත වරක් ‘ජාතික ජල සම්පත් ප‍්‍රතිපත්තියක්’ සඳහා යෝජනා කිරීම (රනිල් වික‍්‍රමසිංහ – එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව)
2003 ඔක්තෝබර් 13
– පානීය නළ ජලය වාණිජ සේවාවක් කිරීම අරමුණු කරගත් ජල සේවා ප‍්‍රතිසංස්කරණ පනත (රනිල් වික‍්‍රමසිංහ – එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව)
2004 – ජුනි 22 – මින් පෙර වාණිජ පදනමකින් සම්මත කරගනු ලැබූ ජල සම්පත් කළමනාකරණ පිළිවෙත් වෙනුවට දේශීය ජල සම්පත් පරිහරණය, සංරක්ෂණය හා සංවර්ධනය සඳහා ප‍්‍රතිපත්තිමය සැලැස්මක් නිර්දේශ කිරීම සඳහා කෘෂිකර්ම ඇමැති අනුර දිසානායකගේ මූලිකත්වයෙන් වියත් මණ්ඩලයක් පත් කිරීම
– අගෝස්තු 16 එම කමිටුවේ නිර්දේශ සහ යෝජනා සහිත වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කිරීම
– දෙසැම්බර් 31 සංශෝධිත ජල සම්පත් ප‍්‍රතිපත්තිය (චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක – ශ‍්‍රී ලං. නි. ප. -ජ.වි.පෙ. සන්ධාන ආණ්ඩුව)
– 2005 අපේ‍්‍රල් 18 වාරිමාර්ග, මහවැලි හා ගංගා නිම්න අමාත්‍ය මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන විසින් ඉදිරිපත් කළ ‘ජාතික ජල කළමනාකරණ ප‍්‍රවර්ධන ව්‍යාපෘතිය’ සඳහා ලෝක බැංකු අනුමැතිය ලැබීම (චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක – ශ‍්‍රී ලං. නි. ප. -ජ.වි.පෙ. සන්ධාන ආණ්ඩුව)
2006
උතුරුමැද පළාත් ජල කළමනාකරණ ප‍්‍රඥප්තිය පරාජය කෙරිණි (මහින්ද රාජපක්ෂ – සන්ධාන ආණ්ඩුව)
සැප්තැම්බර් 12
– වයඹ පළාත් ජල කළමනාකරණ ප‍්‍රඥප්තිය ඉදිරිපත් කිරීම (මහින්ද රාජපක්ෂ – සන්ධාන ආණ්ඩුව)
ඔක්තෝබර් 9
– ජාතික ජල කළමනාකරණ ප‍්‍රතිපත්තිය පිළිබඳ මහජන අදහස් විමසීම (මහින්ද රාජපක්ෂ – සන්ධාන ආණ්ඩුව)
2008
– පානීය ජලය පිළිබඳ ජාතික ප‍්‍රතිපත්තිය (මහින්ද රාජපක්ෂ – සන්ධාන ආණ්ඩුව)

ගොලායත් අබියස ඩේවිඩ්

අධ්‍යාපන අයිතිය වෙනුවෙන්
සටන් කළ වරදට
අභූත චෝදනා මැද
සිරගත කෙරුණු
සටන් සගය….

ඒක උන්ගේ පුරුද්දක්
වීරසූරියගේ සිට ත‍්‍රීමා දක්වා
ගෝවින්දන්ගේ සිට
ඇන්ටනි දක්වා
මරා දැමු පාලකයන්ට….

ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ
අපරාජිත සිත්
නොපසුබට අත්
ප‍්‍රශ්න නගන ඇස්
උන්ට මහ වදයක් …

‘එකෙකේවත් නිදහසේ නොතියා
නිහඬ කරපල්ලා’
ඒ මහ එකාලගෙ පැතුම
‘මොනවහරි චෝදනා දාලා
කුදලගෙන පලයව්’
ඒ පොලිස් ලොක්කගෙ අණ
‘මහ වාතයක් ඕකුන්
අපට නිදහසේ ඉන්න නෑ’
ජුදාස්ලගෙ යටි හිත….

ඔන්න දැන්
උන් සෙරම ජය අරන්
ශිෂ්‍ය නායකයා ඇතුළේ
උන් සතුටු වෙනවා ඇති
ටික කාලයකට…
ඒත් බලාපල්ලා
කලින් හිටි එකා නෙවෙයි දැන්
ගොලායත් ඉදිරිපිටට ඇවිත්
කැටපෝලයක් ගත් ඩේවිඩ්…

පාලකයිනි,
ප‍්‍රවේශම් වෙයල්ලා
ඉතිහාසය කියවපල්ලා
ගොලායත් බිම වැටුණේ
ඒ පුංචි කොලූගැටයගේ
එකම එක පහරින්!

පශ්චාත්තාපයේ කවිය

[චෝදනා නැතිව, අවුරුදු දාසයක් කූඩුකර, දේශපාලන රැඳවි ජීවිතේ ගෙවන, තිරුමගල්නැඟෙණිය ඇතුළු සියලුම දෙමළ සහෝදර සහෝදරියන් වෙනුවෙනි.]

ලියුවා ඇහුවාම

නුඹ ගැන

තිරුමගල් නංගියේ

උඹලාව කූඩුකරවන්නට
හිතාගෙන ලියුවේ නැතත්
කූඩුවේ හිටි අපි
ලියූ දේ ඇවිළී
අද උඹලා මෙන්ම
අපිත් පිච්චි පිච්චී
දැවෙනවා නංගියේ

පිටතත් ගිනි
ඇතුළතත් ගිනි
පිටතින්…..
අපි ලියූ අකුරු
පුච්චා නළලේ අළු ගා
කෝවිලට අරක්ගත්
හොර පූසාරිගේ දුම්මල වරම

ඇතුළතින්
උඹලා කූඩුකර
උඹලගෙත් අපෙත්
හිත්වල ඇවිළවූ ගින්දර

ඊටත් වැඩියි
සියොළඟ දවයි
ලියූ අකුරු ගැන
පශ්චාත්තාපය

නොහැකියි ගිනි නිවන්නට
දැන් ඉතින්…
නිවී සැනසිය නොහැක
ඇවිළ යන අපේ ගිනි
තව තවත් අවුළුවා
නුඹත් අපත් පෙළන
ගිනිගත් ලෝකය
අවසානයක් කළයුතුය

දැවේවා, අළු ධූලි විය යුතු සියල්ල
දැවේවා, නුඹලා කූඩු කළවුන්
දැවේවා, අපේ හදවත් ගිනි තැබූ උන්

ජනතාව වෙනුවෙන් හ`ඩනැගූ ‘ලංකා’ කොල්ලකෑ හැටි

Image

‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ යන නාමය සඳහා අප වෙත ඇති බුද්ධිමය හිමිකම් උල්ලංඝනය කරමින් පසුගිය 29 වැනිදා වෙළෙඳපොළට පැමිණි පුවත්පත පිළිබඳව වික්ෂිප්්තයට පත් පාඨක ජනයාට කරුණු පැහැදිලි කිරීමක් කළ යුතුය.
මෙයින් දස වසරකට පෙර එනම්, 2002 මාර්තු 14 වැනිදා කිහිපදෙනකු විසින් ආරම්භ කළ පුවත්පතට රටේ වාමාංශිකයන්ගේ මෙන්ම යුක්තිය හා සාධාරණය ගරුකරන බොහෝදෙනාගේ අවධානය යොමු වූයේ ආරම්භයේ සිටම එය ජනතාවගේ පැත්තේ හි`දිමින් මාධ්‍ය වෘත්තියේ යෙදුණු නිසාය. එක් අතකින් එය අප ගරුකරන ජනතාවාදී පුවත්පත් කලාවේ මෙන්ම වාම දේශපාලන ඉගැන්වීම්වල ද ආලෝකය ලැබූ ගමන් මගකි. එසේම ප‍්‍රගතිශීලී ජනතාවත් යුක්තිය සාධාරණත්වය ගරුකරන රාජ්‍ය හා රාජ්‍ය නොවන අංශවල වෘත්තිකයනුත් ඇතුළු පළල් සහභාගිත්වයකින් ‘ලංකා’ ගමන සවිමත්ව මේ බිමේ ස්ථාපිත විණි.
විවිධ හැලහැප්පීම් හා මග වැරැුදීම් හමුවේ වුවද පසුගිය 2011 වසර මැද භාගය වන විට ‘ලංකා’ වාණිජ වශයෙන් ස්ථාවරභාවය ළඟාකරගන්නට හැකියාව ලබමින් තිබිණි. කර්තෘ මණ්ඩලයේ සැමදෙනා පුවත්පත් කලාවේ නව ඉසව් සලකුණු කරමින් ආණ්ඩුවේ ජනතා විරෝධී ගමනට අභියෝගාත්මක ලෙස පෑන හැසිරවූහ. කළමනාකාරීත්වය විසින් ද වසර කිහිපයක සිට සැලසුම්සහගතව ගෙනගිය ප‍්‍රයත්නයක ප‍්‍රතිඵලය ලෙස වෙළෙඳපොළේ ස්ථාවර හා පුළුල් පාඨක ප‍්‍රජාවක් වෙත ප‍්‍රවේශවන්නට අප ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ සමත් විය. එහෙත් 2011 සැප්තැම්බරයේ ‘දේශපාලන ගැටුමක්’ කළමනාකරණය කරගන්නට අසමත්වීමෙන් පුවත්පත විනාශ කර දමන්නට මෙහෙයුමක් දියත් විය.
දේශපාලක නියෝජිතයන් විසින් කර්තෘ මණ්ඩලය බෙදන්නට කේලම් හා ඕපා¥ප කියවන ලදී. දේශපාලන නායකත්වයට ඇති ගැටලූ පුවත්පත වේදිකාවක් කර නොගෙන ජනතාව වෙනුවෙන් දුක් මහන්සියෙන් ගොඩනැගූ හ`ඩ ආරක්ෂා කළ යුතු බව අපගේ ස්ථාවරය විය. ඒ වෙනුවෙන් ‘ලංකා’ පුවත්පත නොනවත්වා පවත්වාගෙන යන්නට අවස්ථාව දෙන ලෙස පෞද්ගලිකව මා මෙන්ම කර්තෘ මණ්ඩලයේ බොහෝදෙනා ඉල්ලා සිටිය ද එය බිහිරන්ට වෙණ වැයුමක් විය. එකම අරමුණක මංපෙත් සෙවූ සගයන් පාවාදෙන වුවමනාවේදී ජනමාධ්‍යවේදීන් වෙනුවෙන් සහ භාෂණයේ නිදහස වෙනුවෙන් වේදිකාවේ හෝ ලිප්ටන් වටරවුමේ මුර ගෑ වදන් ප‍්‍රායෝගිකත්වයට නැගුණේ නැත.
සැප්තැම්බර් 21 බදාදා ඔවුහු ‘ලංකා’ නිවසට කඩාවැදී පිටු පරීක්ෂා කළහ. 25 වැනිදාට නිකුත්වන්නට නියමිත පුවත්පතේ අන්තර්ගතය හානිදායක නැතැයි සෑහීමකට පත්වූ බව පෙන්වමින් පිටව ගිය ඔවුහු මැදියම් රැුයේ ග‍්‍රෑන්ඞ්පාස් පොලිසියේ නිලධාරීන් කැඳවාගෙන පැමිණියේ ජුදාස් චරිතයට පණ පොවන්නටය. පුවත්පත පාඨකයන් අතට පත්වීම ඔවුන්ට පමාකළ හැකි වූයේ එක් දිනක් පමණි.
ඔවුන්ට එවැන්නක් පවා කිරීමට හැකි වූයේ ‘ලංකා’ පුවත්පතේ ප‍්‍රකාශක තනතුර හා හිටපු සාමාන්‍යාධිකාරී නිලතල භාවිත කිරීමෙනි. මේ අතරතුර, ‘ලංකා’ පුවත්පතේ අයිතිකරු ව්‍යාජ චෝදනාවක් යටතේ සිරගත කරන්නට සැලසුම් සකස්කර තිබිණි. ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ හිමිකම් පිළිබඳව අප ඉදිරිපත් වූයේ ජනතාව වෙනුවෙන් දිගු කාලයක් දිවා ? නොබලා වෙහෙස වූවන් සැමගේ පරිශ‍්‍රමය කුමන්ත‍්‍රණකාරීත්වයේ හා බි‍්‍රතාන්‍යයන් පැනවූ වසර සියගණනක් පැරැුණි පුවත්පත් ආඥා පනතේ විධිවිධානවලට යටපත් කරන්නට ඉඩ දියයුතු නැතැයි විශ්වාස කළ නිසාය.
නැවතත් ඔක්තෝබර් 02 වැනිදා පාඨකයන් අතට පත්වන්නට නියමිත පුවත්පත අත්පත්කරගෙන ‘ලංකා‘ නිහ`ඩ කිරීමේ උත්සාහයක් දියත් කෙරුණේ සැප්තැම්බර් 29 වැනිදා රාත‍්‍රියේ ගල්කිස්ස පොලිසියේ හා තරුපටි නිලධාරීන් පිරිසකගේ ආශිර්වාදය ඇතිවය. 1994 සිට ජනතාවාදී දේශපාලනයේ ආකර්ෂණය නිසා ලැබූ මන්ත‍්‍රීකම් හා වෙනත් පෞද්ගලික සබඳතා සියල්ල ආයෝජනය කරමින් ජුදාස් භූමිකාව රඟදක්වන ලදී. දේශපාලක අනුකාරකයන්ගේ වුවමනාවට ආණ්ඩුවට හිතවත් ජනමාධ්‍ය ආයතනවල කැමරා පිරිවරාගෙන ගිනි අවි, බැටන් පොලූ හා විදුලි පන්දම් අමෝරාගෙන පොලිස් බස් රථයක පැමිණි නිල ඇඳුම් ලත් පිරිස මුද්‍රණාලය වටකරන ලද්දේ ත‍්‍රස්තවාදීන් අල්ලන මෙහෙයුමක් පරිද්දෙනි. එහි පැමිණි කර්තෘවරයාට හෝ පුවත්පතේ මුද්‍රණය භාර නිලධාරීන්ට කිසිවක් පැවැසීමට ඉඩක් නොලැබිණි. සැප්තැම්බර් 30 වැනිදා ගල්කිස්ස උසාවියේදී ‘ලංකා’ නිහ`ඩ කරවන්නට ඔවුහු සමත් වූහ. මේ අතර එදිනම අයිතිකරු වශයෙන් වෙනත් අයකු නුගේගොඩ අධිකරණය හමුවේ ඉදිරිපත්කරමින් ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ අයිතිය පැහැරගැනීමේ කුමන්ත‍්‍රණය නීතිගත කරගන්නට ඔවුන්ට හැකි විය. එහෙත් ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ බුද්ධිමය හිමිකම් කීමට නීතිමය හෝ සදාචාරමය අයිතියක් පුවත්පතේ අන්තර්ගතය සම්බන්ධ ක‍්‍රියාකාරී බුද්ධිමය කාර්යයන්ට කිසිදා දායක නොවූ බාහිර පිරිසකට අත්පත්කරගත හැකිද? දැන් එය කොල්ලකෑමට ඔවුනට හැකිව තිබේ. 2011 සැප්තැම්බරයේ එකා මෙන් වැඩකරමින් සිටි 15 දෙනකුගෙන් යුතු වූ කර්තෘ මණ්ඩලයෙන් ඒ සඳහා සහාය දක්වමින් සිටින්නේ සිව්දෙනකු පමණි. අප විසින් වසර ගණනාවක් තුළ ගොඩනැගූ පුවත්පතක් හුදු දේශපාලන ප‍්‍රචාරයේ වාසිය උදෙසා නිහ`ඩ කිරීමෙන් පසුව ආයතනයේ සේවකයන්ගේ වැටුප් ගෙවීම පැහැර හරින ලදී.
එපමණක් නොව, හිටපු සාමාන්‍යාධිකාරීවරයාගේ දැන හැඳුනුම්කම් හරහා විවිධ බාහිර ආයතන සමග පුවත්පත පවත්වාගෙන ගිය ගනුදෙනු කඩාකප්පල් කිරීමේ මෙහෙයුමක් දියත්කර තිබිණි. කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂවරයා සිටියදී අධ්‍යක්ෂවරුන් විසින් අලෙවි නියෝජිතයන්ට බලපෑම් කරමින් පුවත්පතේ මුදල් වංචනික ලෙස එකතු කරන ලදී. මේ ආකාරයට ජනතාව වෙනුවෙන් හ`ඩනැගූ පුවත්පතක් වාණිජ වශයෙන් බිඳවැට්ටවූ ඔවුහු අයිතිය කොල්ලකෑමේ ක‍්‍රියාවලියට දනවැද්දන්ගේ යුක්තිය භාවිත කළහ.
මේ සියල්ල මැද සටහන් කළ යුතු කරුණක් තිබේ.
පුවත්පත කළ හෙළිදරව් කිරීම් හමුවේ විවිධ පාර්ශ්ව විසින් පවරන ලදුව, කර්තෘවරයා වශයෙන් මා හට පෞද්ගලිකව වගකියන්නට සිදුවන නඩු ගණනාවක් අධිකරණයේ විභාග වෙමින් තිබේ. තවමත් අධිකරණය හමුවේ චෝදනාවට මුහුණ දෙන්නේ පුවත්පත කොල්ලකා අත්පත්කරගත් ඊනියා හිමිකරුවන් හෝ පුවත්පත් කලාවේ සදාචාරය පාවාදී ඔවුන් වෙත පලාගිය ලේඛකයන් නොවේ. දේශපාලන භේදය නිසාම නීතිඥවරුන් පවා ඉවත්කරගැනීමෙන් වෙනත් නීතිඥවරුන්ගේ සහාය ලබාගන්නට සිදුවිය. පොදු ජනතාව වෙනුවෙන් වංචාව, ¥ෂණය හා නාස්තිය හෙළිදරව් කරමින් ලියූ ‘සටන් කරන අකුරු’ අධිකරණය හමුවේ අභියෝගයට ලක්වන විට ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ විසින් ගෙනගිය ජනතාවාදී පුවත්පත් කලාවේ පෞරුෂය රැුකගැනීමේ අරගලය අප විසින් අධිකරණය හමුවේ ද සිදුකරමින් තිබේ. පලාගිය සගයන් හා නීතිඥයන් වෙනුවට ජනතාවාදී පිරිස් එහිදී අප හා එක්වෙමින් සිටී.
ආණ්ඩුවේ පුවත්පත් මණ්ඩල නියෝගයට අනුව හිමිකම් තහවුරු කරගැනීමේ පාවාදීම පසුගිය 29 වැනිදා පළ වූ ව්‍යාජ පුවත්පතේ මුල් පිටුවෙන්ම සනාථ විය. එසේ සමාව අයදිමින් පිටකොඳු බිඳගත් මිනිසුන් විසින් පළ කළ අවසන් අදහසක් මෙහිදී විශේෂ අවධානයට ලක් කළ යුතුය.
එම සටහනේ අරුථ කෙටියෙන් මෙසේය. ‘‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය, මෙරට ජනතාවට වගකීමෙන් යුතුව වසර ගණනක් පැවැති පුවත්පතකි. එහෙත්, පසුගිය කාලයේ පුවත්පතේ වගකිවයුතු ධුරයන් ඉසිලූ ඇතැම් පුද්ගලයන්ගේ වගකීම් විරහිත ක‍්‍රියාකලාපයන් හේතුවෙන් එහි කීර්තිනාමයට කැළලක් සිදුවිය.’’
පුවත්පත් මණ්ඩලය නමින් ජනාධිපතිවරයා පත්කළ පක්ෂග‍්‍රාහී ආයතනය නිසි නෛතික බලතල නොමැතිව පුවත්පතට එරෙහි චෝදනා විභාග කරන විට එයට විරෝධය පළකිරීම නිසා මොවුන් කල්පනා කරන්නේ එය වගකීම් විරහිත ක‍්‍රියාකලාපයක් ලෙසය. ඊට අමතරව ‘ලංකා ඉරිදා සංග‍්‍රහය’ අයිතිය කොල්ලකෑමේ කුමන්ත‍්‍රණයට පුවත්පත් මණ්ඩල සහාය ලබාගැනීමේ අවශ්‍යතාව නිසා එහි නියෝගයට එකඟ වී සමාව ඉල්ලා කොන්ද නවන, පුවත්පත් කලාවේ පෞරුෂය පාවාදෙන මොවුන් ගැන පාඨකයන් විනිශ්චය කරනු ඇත.

නොලියා සිටිය නොහැකිය

කෙටිකතාවක් කියවලා හැඟීම්බර වෙලා කඳුලක් ආවා. ඒ කතාව ලියු සහෘදයට දුරකථනයෙන් ඇමතුවා.

ඔහු ජිවකවරයෙක්. ඈත ගම්මානයක ළමා වෛද්‍ය සායනයක අත්දැකීම් ඔහු ලියලා තිබුණෙ. දරාගන්න බැරි වේදනාවක් ඇති වෙන කරුණු.

දුප්පත්කම, නොදැනුවත්කම, පසුගාමිත්වය, සමාජ අසාදාරනය මේසේරම එකට පෑහිලා…

දරුවො හැටියට කරපු නැති වරදකට දරන්න බැරි වේදනා විඳින කොට….

මට මගේ දරුවගෙ මූන පෙනුනා. කරන රස්සාවෙ හැටියට ඈටත් නිතරම දුක් පීඩා විඳින්න නියමිතය.

ඒත් ඈ විතරක්ද?
ඈත ගම්මානවලත්, මෑත නගර වීදිවලත් දරුවො… කුසගින්න, සූරාකෑම, අනාරක්ෂිතකම….

උන් හැමදාම නොකරපු වරදකට වද වේදනා විඳනවා. කවදා කොහොම මේ අයුක්තිය වෙනස් වේවිද?

භාරතියාර් නම් දකුණු ඉන්දිය කවියාගේ කියමනක් මට මතක් වුණා.
”එක් දරුවෙක් හෝ කුසගින්නේ හඩයි නම්, දියතම මකාලමු අපි!”