පනින උන්ගේ කුණු වැමෑරීම

මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනයේ අවසානයක් දකින්නට කැමැත්තෙන් සිටින ජනයා අතර බොහෝ බලාපොරොත්තු ඇති කරමින් මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් විය.

එහෙත් ආණ්ඩුව එහි දී දැක්වූයේ සිය සුපුරුදු ප‍්‍රතිචාරයයි. කුමන්ත‍්‍රණ කතා, දූෂණ ෆයිල් ගැන කියමින් ඩලස් අලහප්පරෙැම පටන් ගත් වමාරා කෑම මහින්ද රාජපක්ෂත් සෙසු ගෝලබාලයන් පිරිසත් පුනරුච්චාරණය කරති. ආණ්ඩුවෙන් එළියට යන අයගේ දොස් වමාරන රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවට ඇතුලේ දී ඒ දොස් හෙළිකරවා ඔවුන් නිවැරැුදි කරන්නට උනන්දුවක් නැත.

ඒත් ජනාධිපතිකමට වඩා ලැජ්ජා නැතිකම ලොකුය. තවදුරටත් ෆයිල් ගැන සහ ඒවායේ ඇති චෝදනා ගැන ප‍්‍රසිද්ධියේ කියන්නට ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කරමින් සිටී.

ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ පසුගිය දා පොළොන්නරුව දිස්ත‍්‍රික්කයේ ප‍්‍රධාන බෞද්ධ පුදබිමක් ලෙස සැලකෙන සෝමාවතියේ නව දාන ශාලාවක් විවෘත කරන්නට ගියේය. එහිදී ඔහු කීවේ සමහර දේ පන්සලකට ඇවිත් කියන්නට අකැමැති වුවත් තමන්ට කියන්නට යමක් තියෙන බවයි. කුරුප්පු හන්දියේ හාල් මෝල විකිණීම තනි පුද්ගලයකුගේ වුවමනාවට සිදු කළ බව කියමින් ඔහු ඒ ගැන ජනතාවගෙන් සමාව ඉල්ලා සිටියේය. වී අලෙවි මණ්ඩලයට අයත්ව තිබී පසුගිය කාලයේ විකුණා දමන ලද ආණ්ඩුවේ වී මෝලක් සම්බන්ධව වගකීමෙන් ලිස්සා යන්නට ජනාධිපතිවරයා ගත් උත්සාහය ලජ්ජා සහගතය.

මහින්දගේ කටින් පැන්නේ මෛත‍්‍රිපාලගේ කුණුවලින් අංශුවක් බව අමුතුවෙන් කිවයුතු නැත. එහෙත් මහින්ද කටින් කෙළ බිඳක් නොහෙළා ගිලගෙන ඉන්නා ගෝලබාලයන්ගේ කුණු කප්පරක් ඇති බව නම් අපි දනිමු. තවමත් ආණ්ඩුවේ ඉන්න සිය ඇමැති මණ්ඩලයේ සියගණනක් ඇතුළු මන්ත‍්‍රීවරුන්ගේ කැරැුට්ටුව ඇස් කන් ඇරගෙන ඉන්නා ජනතාවට නම් රහසක් නොවේ. ප‍්‍රාදේශීය සභා මන්ත‍්‍රීවරයාගේ සිට ජනාධිපති දක්වා එකම වල්ලේ පොල් බව ජනතාව කියති. ඒ නිසා මෛත‍්‍රිපාල කෙනෙක් පැන්නාට පැන්නෙ නැති තවත් පාලලා සිටී. මෛත‍්‍රිපාල ආණ්ඩුවේ දිගටම හිටියා නම් කුරුප්පු හන්දියේ මෝල ගැන සමාව ඉල්ලීමක් නැත. එසේ නම් ආණ්ඩුවෙන් නොගිය පාලලාගෙ ෆයිල් මොනවාදැයි හිතා ගන්නට පුළුවන. මහින්දගේ ෆයිල් ගැන ද අදහසක් ඒ තුළින්ම සපයාගත හැකිය. තවමත් යහතින් ඉන්න මර්වින් වැනි අන්තේවාසිකයන් ද මහ දවල් අගනුවර දී වෙඩි උණ්ඩයෙන් නිහ`ඩ කෙරුණු එම්.කේ. රංජිත් වැනි ගෝලබාලයන් ද එවැනි ෆයිල් ගැන දන්නවා ඇත.

එළියට යන එකාගේ ෆයිල් විතරක් එළියට ඇදීමෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය නොකියා කියන්නේ මොකක්ද? ඇතුලේ ඉන්න හැමදෙනා ගැනම ෆයිල් මහින්ද ළඟ ඇත. (මහින්දගේ ෆයිල් ද ජනතාව අතර ඇත* ආණ්ඩුව තුළ ඉන්න තාක් ඒවායේ ඇති දේ මහින්ද පාවිච්චි කරන්නේ නැත. වෙන විදියකින් කියනවා නම්, මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනයට කරගසා සිටින තාක් සහ දේශපාලන කිලිටි හෝදන තාක් කල් ඕනෑම හොරෙකුට මේ ආණ්ඩුවට හේත්තු වී ජොලියෙන් ඉන්නට හැකිය. එහෙත් මේ සෙල්ලම ගැන විවේචනයන් ද ආණ්ඩුවෙන්ම මතු වේ. පසුගියදා රෙජිනොල්ඞ් කුරේ පවසා තිබුණේ ඒ ගැනය.

‘ෆයිල් තියාගෙන ඉන්නවා නම් ඒකත් වැරදියි. ඒකෙන් පෙනෙන්නෙ අපේ ආණ්ඩුව හොරු, වංචාකාරයෝ තියාගෙන ඉන්නවා කියලා. ආණ්ඩුවෙන් එළියට ගියාම ෆයිල් තියනවා කිව්වම ආණ්ඩුවේ ඉන්න අයගෙත් ෆයිල් ගැන කියැවෙනවා.’

නමුත් ෆයිල් ගැන කතාව එතරම් සරල ද නැත. ලංකාවේ දේශපාලනයේ පිල්මාරු කළේ මහජන නියෝජිතයන් ලෙස වරම් ලදවුන්ය. මහජන ඡුන්දයෙන් පත් වීමෙන් පසුව ඡුන්දය දුන් උන්ට කොකා පෙන්වා අල්ලස්, දූෂණ හරහා පමණක් හත්මුතු පරම්පරාවට හම්බ කරති. ඒ නිසා මන්ත‍්‍රීකම් ලද දා සිටම උන් කරන්නේ පාවාදීමේ දේශපාලනයයි. ජනතාවගේ විශ්්වාසය පාවා දී හෘද සාක්ෂිය පාවා දී ඔවුහු සිය දේශපාලන ආයුෂ දිගු කර ගනිති. දේශපාලන ජීවිතයේ දසකය, අඩ සියවස ආදී වශයෙන් පම්පෝරි ගසන විට එහි තේරුම ජනතා විශ්වාසය පාවා දුන් කාලය එතරම්ම පැරණි බවයි. වරප‍්‍රසාද සියල්ල ලබා දේශපාලන සෙල්ලමේ යෙදෙන තාක් සියල්ලෝම ගජ මිතුරන්ය. සියලූ කෙළි කෙළීමෙන් හති වැටුණු පසු ඔවුහු පක්ෂය පාවා දී පාවාදීමේ විරුද්ධ කණ්ඩායමේ අල්ලසට යට වී දේශපාලනය ඉදිරියට ගෙන යති. ධනපති දේශපාලනයේ කතාවට එහෙම පැත්තක් තිබේ. වමේ මහජන නියෝජිතයන් ලෙස යනවුන් ද මේ පාවාදීමේ ගමනට එක්වන පසුබිමක ලංකාවේ පිල් මාරු කිරීමේ අතීතය දේශපාලන ඉතිහාසයේ මුල සිටම එන්නකි.

ආණ්ඩුවේ මැක්කන් පිරිසක් මෛත‍්‍රී පිල් මාරු කිරීම ගැන ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡුා තියමින් කීවේ මොකක්ද? මේ දක්වා හොඳට හිටි එකා දැන් වසවර්තියෙක් බවය. නමුත් එය අසන අප වටහා ගතයුත්තේ වසවර්ති දේශපාලනය පටන් ගත් තැන සිටම කොයි හොඳත් යටපත්වන බවයි. පාර්ලිමේන්තුව ඌරු කොටුවක් බව කියුවේ අද ඊයේ නොවන නිසා මේ ඌරු දේශපාලනයට තිත තබන තාක් කුණු කන්දල් අවුස්සමින් ජරාව කමින් සහ ජරාව වමාරමින් මේ ගඳගහන දේශපාලනය එසේම පවතිනු ඇත.

දැන් මහින්දගේ ෆයිල්වල ඇති මැති ඇමැතියන්ගේ ජරාව ගැන හෝ මැති ඇමැතියන් අතර කියැවෙන මහින්දගේ ජරාව ගැන කතා සිය දහස් ගණනක් තිබේ. ජනතාවට ඇති අභියෝගය නම් ඌරු කොටුවේ ඌරන් සහ ජරාව පිළිකුල් භාවනා කිරීම නොවේ. ඌරන් සහ ජරාව මුළුමනින්ම පිටුදකින වෙනත් කතාවක් පටන් ගතයුතුව තිබේ.

Advertisements

දැන් පෙන්වනවා – මහින්ද රටපුරා!

බලන බලන තැන මහින්දගේ පෝස්ටර්. නගරවල වීදිවල මහින්දගේ කටවුට්. අරලියගහ මන්දිරයේ හැමදාම පන්දාහක් ගෙනල්ලා බඩපුරා කන්න දෙනවා, කන් පුරා ‘පක්ෂපාතීත්වය වක්කරලා’ මොළ හෝදනවා. ඒ මදිවට පත්තර පිටු පුරා, ටි වී චැනල් පුරා මහින්දගෙ වරුණෙ.

මේ කියන්නෙ මොකක්ද? මහින්ද ඡුන්ද ප‍්‍රචාරයට බැහැලා. මහින්දගෙ සට්ටඹියන්, වන්දිභට්ටයන් සේරම මේ ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම කරන්නෙ තුන්වෙනි පාරටත් මහින්දව ජනාධිපති කරවන්නනෙ. ඉතින් මෙච්චර කලබලයක්. මෙච්චර ප‍්‍රචාරයක්. මෙච්චර කලින්? අඩුගානෙ ජනාධිපතිවරණය ප‍්‍රකාශයට පත් කරන්න මාසෙකට කලින් ඉඳලනෙ මේවා කෙරෙන්නෙ. ඇයි මේ කලබලය? සමහරු කියන්නෙ මහින්දට සොහොන් ලකුණු පෙනිල නිසා මේවා කරනවා කියලා. 2010 ජනාධිපතිවරණෙදිත් දිනනවා කියන සහතිකේ නැති තත්වයක් තිබුණා. ෆොන්සේකා වටේ සෙට් වුණ කට්ටිය නිසාත් ෆොන්සේකා යුද හමුදාපති හැටියට ලබාගෙන තිබුණ කීර්තිය නිසාත් එයාට ගොඩක් ඡුන්ද ලැබෙන බව මහින්ද දැනගෙන හිටියා. ඉතින් එයා කලබල වුණා. බය වුණා.

ඒත් අවුරුදු හතරකටත් ගෙවුණා. දැන් ආපහු මහින්ද ජනාධිපතිවරණයකට යන්න ඉඳිද්දි, දැන් මොකද වෙන්නෙ? එන පොට හොඳ නැති බව මහින්දට හිතිලද? මහින්දගේ අන්තේවාසිකයන් එක්ක දැන්ම මැතිවරණ ප‍්‍රචාරයට බැහැලා තියෙන්නෙ ඒ නිසා කියන එක පැහැදිලියි. ඉතින් ප‍්‍රචාරය ‘වන් හෝස් රේස්’ ගානටම නැගලා. ආපහු පරණ විහිලූව පුනරුච්චාරණය වෙනවා.

”මේක අපි කැමැත්තෙන් කළ දෙයක් නෙවෙයි. මහින්ද තමයි ජනාධිපතිවරණය ඉක්මන් කළේ. ඉතින් ඒක නිසා දේශපාලන ක‍්‍රියාදාමයක් පටන් ගත්තා. ඒ ක‍්‍රියාදාමය තුළ අපට තීරණ ගන්න වුණා.”

මහින්ද රාජපක්ෂ වෙතින් ඉවත්වන බොහෝ දෙනාගෙ අදහස්වල අවසන් අදහස එයයි. ඒ අනුව ඔවුන් නොකියා කියන්නේ මෙවැන්නකි. ‘සමහර විට ජනාධිපතිවරණය නියමිත කාලයට පවත්වන්න පුළුවන් වුණා නම් මේ තරම් ඉක්මනට තත්වයන් වෙනස් නොවෙන්න තිබුණා.’ නමුත් ඔවුන් විසින් සඟවන එසේත් නැත්නම් නොසලකා හරින කරුණක් ඇත. එනම්, මහින්දගේ ඉක්මන්වීමට සාධාරණ හේතු ඇති බවයි. ඔහුට ඉක්මනින් ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වීමට සිදුවන්නේ තම පාලනයේ ජනප‍්‍රියතාවය ඉක්මනින් බහින කලාවට යන නිසාය. ඔහු ඒ බව වටහා ගන්නේද පළාත් සභා මැතිවරණ ප‍්‍රතිඵලවල චලනයන් තුළිනි. ඒ පළාත් සභා මැතිවරණ පවා බොහෝ විට කැඳවනු ලැබුවේ සිය බල ක‍්‍රීඩාවට අවශය ලෙස මිස නියමිත කාලයටම නොවේ. ඒ අනුව, නම් මේ මැතිවරණ ක‍්‍රීඩාවේ සෙල්ලම මහින්ද විසින්ම කරන බව කිවහොත් එය ඇත්තකි. ඒ මැතිවරණ සෙල්ලමෙන් මහින්දට බහින කලාවම ඇතිවන බව ද ඇත්තකි.

තවදුරටත් මේ බහින කලාව මහින්දගේම ඉක්මන්වීමේ ප‍්‍රතිඵලයක් බව කීම තරමක වැරදි වටහා ගැනීමකි. මන්ද, මහින්දට සියල්ල තනියම කරන්න පුළුවන් නම්, සන්ධාන ආණ්ඩුවක්, ඇමැති මණ්ඩලයක් හෝ උපදේශකයන් මොකටද? අනික මහින්ද කියන්නෙත් එයාගෙ පාලනය කියන්නෙත් ආණ්ඩුව කියන්නෙත් මේ රටේ සේරම පාලනය කරනවා කියල හිතාගෙන ඉන්න, ඒත් සිදුවන ක‍්‍රියාදාමයක කොටස්කාරයන් විතරයි.

උදාහරණයකට මෙහෙම ගත්තොත් මිරියබැද්දෙදි වෙච්ච විනාශය වළක්වන්න තිබුණා කියන්න පුළුවන්ද? සමහරු කියනවා ‘ඒ විනාශය වළක්වාගන්න තිබුණා’ කියලා. ඒ කියන්නෙ නාය යාම නවත්වන එක නෙවෙයි, මිනිස් ජිවිත රැුකගන්න තිබුණා කියන එකයි. ඒකට ඇත්ත පාලකයකු හැටියට වේලාසනින් ලැබුණු විද්‍යාත්මක අනාවැකිවල අනතුරු ඇඟවීම්වල ආකාරයට ජනයා වෙනත් ප‍්‍රදේශවල පදිංචි කරවන්න මහින්දලාගේ පාලනයට කාලය තිබුණා. ඒ නිසා වළක්වන්න බැරිවීම නොහැකියාවෙම ප‍්‍රතිඵලයක්. නාය යාම වගේ ස්වභාවික සංසිද්ධි වලක්වන්න බැරි වුණාට එහි අවාසිදායක කොන්දේසි වෙනස් කරගන්න තිබුණා.

නමුත් මේ දැන් වෙන්නෙ දේශපාලන නාය යාමක්නෙ. ඒක වළක්වන්න තිබුණද? ඒක ගැන ටිකක් සංකීර්ණ උත්තරයක් තියෙන්නෙ. ඒ ගැන කතා කරන්න නම් මහින්දම තියපු මැතිවරණවලින් කියැවෙන අනාවැකි ගැන හොයලා බලන්න වෙනවා. ඒක වෙනම කරන්න තියලා මේ තරම් කලබලෙන් දේශපාලන තීරණ ගන්න මහින්දට සිදුවන එක ගැන මහින්දගෙන්ම කියවා ගන්න හැකියාව තියෙනවා.

සමහර මිනිස්සු ගන්න සමහර තීරණ ගැන පස්සෙ කියන්නෙ මෙහෙම. ‘ෂහ්’ මට මෙහෙම කරන්න තිබුණා. එහෙම කළා නම්, මේක වෙන්නෙ නෑනෙ’ නැත්නම්, ‘මම ඒ වෙලාවෙ හදිසි වුණා වගේ දෙයක් ඒත් මහින්දට වෙලා තියෙන්නෙ ඒකමද කියන්න අපි දන්නෙ නෑ. කොහොම වුණත් ලොකු කලබලයක් ඇති වෙන්න නම් මොකක් හරි බයක් ඇති වෙන්න ඕන. මහින්ද නිතරම හොයා බලන්නෙ බුද්ධි අංශ වාර්තාවලින් කියැවෙන දේවල් ද දන්නෙ නෑ. ඒවා හොඳ නැති බව දැනගත්තොත් පාලකයන්ට බය හිතෙනවා. බය ඇති වුණාම ලැජ්ජාවක් නැති වෙනවා. ලැජ්ජාවක් බයක් නැති මිනිහට කරන්න බැරි මොනවද?

බලය ගැන කෑදර නිසාම බලය අත්හරින්න වෙන එක හිතා ගන්න බැරි දෙයක්. කොහොමටත් තමන් හිතුමතේට පාලන කටයුතු ගෙන ගිය අත්තනෝමතික පාලකයන්ට ඉතිහාසයේ අන්තිමට වැරදුණේ බලය අත්හරින්න අකැමැති වීම නිසයි. ‘වේදිකාවෙන් බහින්න’ කියන්න වෙන්නෙම බහින්න කැමැති නැති නළුවන්ටයි.

‘ගෙදර යන්න වෙලාව හරි’ කියන්න වෙන්නෙ ගෙදර යන්න සිහියක් නැති බේබද්දන්ටයි. බලයෙන් මත් වුණාමත් ඒ හා සමාන අකැමැත්තක් ඇති වෙනවා. ඒ නිසා ලැජ්ජාව, බය නැති, බලයෙන් මත් වුණු පාලකයකු ලෙස මහින්දත් ඉතිහාසයෙන් බැහැල යන්න නියමිතයි. ප‍්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ ඒ ලැජ්ජා බිය නැති සිහියක් නැති පාලකයා වෙනුවෙන් ඊළඟට එන කෙනා වෙනස්ද කියන එකයි.

ආපහු කතාව පරන පාරකම යනවා නම් ඉතින් මොන ලැජ්ජා නැති එකා ආවත් මොකා ගියත් වැඩක් නෑ.

මොකද එක අවලමෙක් වෙනුවට තව කෝලමෙක් ගෙන්නගන්න අපටත් ලැජ්ජා නැද්ද?

ඒක ගැන හිතන්න වෙනවා. හොඳටම හිතන්න වෙන්නෙ හැමදාම මේ ජාතියෙ පාලකයන් පත් කරගන්න කතිරෙ ගහන අපිම තමයි.

සංවේගයෙන් දැනුම් දීමයි (මල් වඩම් අනවශ්‍යයි)

නිකලස්ප‍්‍රවීණ ගීත රචකයකු – සිනමා තිරනාටක රචකයකු හා සිනමා ලේඛකයකු වූ කේ.ඞී. නිකලස් කලාකරුවා පසුගිය 29 වැනිදා බොරැුල්ල කනත්තෙන් අවසන් ගමන් ගියේය. කෙටි කලක් රෝගාතුරව සිටි ඔහු මිය යනවිට 70 වැනි වියේ පසුවිය.

ඒ මරණය ගැන බොහෝ දෙනා බොහෝ දේ කියන කාලයක ඔහුගේ මරණය ගැන කතා කරනවාට වඩා ජීවිතය ගැන කතා කිරීම අවශ්‍ය යයි අපි සිතමු.
‘ඒ රටේ මිනිස්සු තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු’ ආදී ජනප‍්‍රිය ගීත සහ චිත‍්‍රපට ගීත රැුසක් ඔහු විසින් රචනා කොට ඇත. කේ.ඞී. නිකලස් අතින් රචනා වූ චිත‍්‍රපට තිර නාටක සංඛ්‍යාව 40කට අධිකය. බිතුසිතුවම්, ආයාචනා, සඳමාලි, නුවන් රේණු, මධුවන්ති, සඳකඩපහන, ඇසළ සඳ, අරලියා මල්, ගුඞ් බායි ටෝකියෝ, චන්නයි කෙල්ලො දෙන්නයි, වැඩ බැරි ටාසන් 1 ඉන් කිහිපයකි. ‘සුරඟන යහන’ සිනමාපටයට ඔහු ලියූ ‘බඳවා උඩු වියන් බඳවා’ ගීතයට හොඳම ගී රචනයට හිමි ජනාධිපති සම්මානය ද හිමි විය. සරසවිය සිනමා උළෙලේ ‘බිතු සිතුවම්‘ චිත‍්‍රපටය සඳහා හොඳම තිර නාටක රචකයාට හිමි සම්මානය දිනා ගත්තේ කේ. ඞී. නිකලස්ය. තිරගත වූ ඇතැම් ජනප‍්‍රිය චිත‍්‍රපට රැුසකම නිල නොලත් තිර නාටක රචකයා වූයේ ද නිකලස්ය.

කෙසේ වෙතත් ‘ඒ රටේ මිනිස්සු තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු’ ගීතය පිළිබඳ අවලාද නඟන සිදුවීම් කිහිපයක් නිසා මෙම කලාකරුවාගේ කලා භාවිතය පවතින වත්මන් ජාතිකවාදී පාලක පෙළැන්තිය අතින් ගර්හාවට ලක් විය.
මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා විසින් ද මෙම ගීතය ගැන කතා කරන්නට ගොස් කලාව ගැන සිය අවබෝධයත් මහින්ද චින්තනය යටතේ භාවිතයට ගැනෙන විචාරක මිනුම් ද`ඩුත් හෙළිදරව් කරන ලදී. මේ 2011 මැයි 03 වැනිදා කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයේ පැවැති 162 වැනි වාර්ෂික ත්‍යාග ප‍්‍රදානෝත්සවයේ ප‍්‍රධාන ආරාධිතයා ලෙස සහභාගී වෙමින් පළ කළ අදහසයි.

”රටක්‌ විනාශ කරන්න තියෙන හොඳම මඟ තමයි කුඩා දරුවන්ගේ හිතට, හදවතට, උපන් රටට හිනාවෙන අදහස්‌ කාවැද්දීම. මෑත කාලයේ ලියවුන ඇතැම් ගීතවල මම අහලා තියෙනවා ”‍ඒ රටේ මිනිස්‌සු තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු”‍ කියලා. මේ රට ලෝකයේ නරකම රටක්‌ හැටියට කියලා හිනා වෙනවා. නමුත් අතීතයේ ලියැවුණු ගීතවල තිබුණේ ”‍ලෝකෙන් උතුම් රට ලංකාවයි”‍ කියලා. මේවායින්, රට නිදහස්‌ කරගන්න සටනට ලොකු සේවයක්‌ වුණා, ඒ වගේම රටට හිනාවෙන ගීතවලින් රට දෙකඩ කරන්න සටන්කරන අයටත් ලොකු වාසියක්‌ වුණ බව මතක තියාගන්න  ඕනෑ.”
රාජපක්ෂ පවුලේ ගෝලයන් ද මේ ගීතය නිසා කෝපයට පත් වූ අවස්ථා වාර්තා විය. ගාල්ල රිච්මන්ඞ් විද්‍යාලය සම්බන්ධ සාදයක දී සුනිල් පෙරේරා මෙම ගීතය ගායනා කරන්නට සූදානම් වන විට වී.කේ. ඉන්දික නම් පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයා ගෝරනාඩුවක් කරමින් යකා නැටුවේය. ‘රාජපක්ෂ පවුල ගැන කියැවෙන’ මෙවැනි ගීත තමන් ඉදිරියේ දී ගායනය කරන්නට ඉඩ දිය නොහැකි බව ඔහු පවසා තිබිණි.

කෙසේ වෙතත් මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා විසින් කේ.ඞී. නිකලස්ගේ මෘත දේහයට අවසන් ගෞරවය පිණිස මල්වඩමක් ද එවා තිබිණි. ඔහු රෝගාතුරව සිටිය දී ලක්ෂ ගණනක් රෝහල් ගාස්තු ගෙවා ගන්නට නොහැකිව සිටි බව ජනාධිපතිවරයා දැන සිටියේ නැත. ඒ නිසා ජනාධිපති අරමුදලේ සතයක්වත් ඒ සඳහා ලැබුණේ නැත. එහෙත් ජනාධිපතිවරණයක් ආසන්න නිසා හෝ කලාකරුවකුගේ මරණය අවස්ථාවේ ‘ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ’ගේ නමින් මල්වඩමක් ප‍්‍රදර්ශනය කරන්නට කටයුතු කර ඇත.

කලාකරුවන් මිය යන විට මල්වඩම් අවශ්‍ය නැත. ඔවුන් සිය ජීවිත කාලය පුරා පුබුදවන කලාවට ධෛර්යයක් දෙන්නට හැකි නම්, මල් හතයි කියන්නට අපට පුළුවන. කලාකරුවකුගේ නිර්මාණාත්මක අදහසක් ගරහාවට ලක් කළ පසුව මල්වඩම් කුමටද? පාලකයන්ට ස්වාධීනව කටයුතු කරන කලාකරුවන් පෙනෙන්නේ හතුරන් විදියටය. කොහොමටත් ඒ පාලකයන්ගේ හැටියකි. හැබැයි කලාකරුවන් ද සිය ඉරණමට වගකිව යුතුව ඇත. රාජපක්ෂ පවුලේත් ආණ්ඩුවේ සෙසු ලොක්කන්ගේත් පිට කහන සහ ඇට මිරිකන කලාකරුවන් යෙහෙන් වැජඹෙති. මහා කලාකරුවන් අරලියගහ මන්දිරයේ කිලිටි සේදීමට ගිය පසුව සෙසු කලාකරුවන් ගැන ද ඔවුන් හිතන්නේ ඒ මිම්මෙනි.

 

පද රචනය : කේ.ඞී. නිකලස් – ගායනය : දීපාල් සිල්වා

ඔළුව තදින් නරක් චෙච්ච – මිනිසුන් පිරිසක් රැඳිච්ච

අරුම පුදුම රටක් තියෙනව ඕයි…

මහ මුහුදින් වට කෙරිච්ච අඹ ගෙඩියක හැඩය වෙච්ච

ඒකට මරු නමක් කියනව ඕයි…

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සූ///

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු ඕයි…

 

එකෙක් නඟිනකොට ඉහළට – ඇහේ කටු ඇනෙයි අනෙකට

අදියි බිමට හෙලයි පහළට ඕයි…

නිස්සො සුදුස්සෝ යටකොට – පුස්සො වැඩදෙනව යමරෙට

සෙතක් වේද එහෙම රටකට ඕයි…

බඩට නැති වුණත් ලූණුකැඳ – ඇඟට ඕනෙමයි විල්ලූද

ඒකයි හෙනම සන්තෝසෙ ඕයි…

නැති බැරි අගහිඟකම් මැද – බිය සැක ලෙඩ දුක් විඳ විඳ

පෙන්නයි ලෝකෙට පරකාසෙ ඕයි….

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සූ///

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු ඕයි…

 

රටවටකර සාගරයයි – එහි සම්පත් ආකරයයි

පිටින් මාළු රටට ගේනව ඕයි…

රටවට තනි වෙල් යායයි – බැලූවම හරි සිරියාවයි

නැවෙන් ගෙනත් හාල් බානව ඕයි…

දකින දකින මිනිහ අතේ බැඳල ඔරලෝසු ඇතේ

ටයිම් එකට කිසිම වැඩක් නෑ ඕයි…

උන් 7 කියන්නෙ 8ට පුතේ – 8 කිව්වොත් 9 වෙතේ

කැත පුරුදු අතඅරින්නෙ නෑ ඕයි…

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සූ///

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු ඕයි…

 

Mahinda-Flower-wreath

ඒ රටේ මිනිස්සු තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සූ ———————————————————–

ෆේස්බුක්…..

wariyapolaවාරියපොළ තිළිණි ඉමල්කා විසින් චන්ද්‍රකුමාරට කම්මුල් පහරදීම පොදු සමාජයේ එතරම් කතාබහට ලක් නොවුණත් තරුණ සමාජය තුළ මහත් අවධානයට ලක් වුණා.

විශේෂයෙන් ෆේස්බුක් අඩවියේ සැරිසරන කොල්ලන් කෙල්ලන් හා සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයන් අතර මේ ගැන විවිධ සංවාද සිදු වුණා. ඊට ආරම්භයක් ලැබුණේ මේ සිදුවීම රහසේ සිය ජංගම දුරකථනයෙන් වීඩියෝ ගතකළ කිසිවකු විසින් එය අන්තර්ජාලයට මුදා හැරීමෙන් පසුවයි. ඒ විඩියෝ දර්ශන මිනිත්තුවකුත් තත්පර 19ක් දර්ශනය වෙනවා. එහි දී චන්ද්‍රකුමාර හෙවත් සෙල්වා බොහෝ බයාදු ලෙස බලා සිටිද්දී තිළිණි විසින් කිහිප වරක්ම ඔහුට අත දිගහැර කම්මුල් පහර දෙනවා. වාරියපොළ බස් නැවතුමේ සිදු වූ මේ සිද්ධිය නරඹන අය වික්ෂිප්ත වූ සේම අන්තර්ජාලයෙන් එය නරඹන අයත් මුල දී වික්ෂිප්ත වෙන්නේ මෙවැනි දෙයක් ලංකාවේ සිදු විය හැකිද යන සැකය නිසයි. තමන්ට ලිංගික හිරිහැරයක් සිදු කළ පුද්ගලයකුට පහර දෙන කාන්තාවන් අඩු ප‍්‍රමාණයක් හරි ලංකාවෙ ඉන්න බව ඇත්ත. ඒත් එවැනි අය මේ තරමින් නිදහසේ චූදිතයාට චෝදනා කරමින් නැවත නැවත පහර දෙන්නේ නෑ. ඒ විශේෂත්වය නිසා කුපිත වූ සමහරු මේ තරුණිය දේශපාලකයකුගේ දියණියකගේ සිට ‘බඩුවක්’ යන පරාසය දක්වා නාමකරණය කර තිබුණා.

සිදුවීමේ පසුබිම ගැන අවම තොරතුරු ප‍්‍රමාණයකින් එවැනි ඉක්මන් නිගමනවලට පැමිණීමට අපහසුයි. මෙවැනි අපූරු සිදුවීමක් ගැන නිගමනයක් කරන්න මිනිත්තුවකුත් තත්පර දහනවයක දර්ශනයක් ප‍්‍රමාණවත් නෑ. ජීවිතය ගැන සහ මිනිස් සමාජය ගැන යම් අවබෝධයක් ඇති කෙනෙකුට ඒ බව තේරුම් ගන්න පුළුවන්.

ඒත් ෆේස්බුක් අඩවියේ සැරිසරන බොහෝ දෙනා මේ සිදුවීම ඒ කෙටි කාලයේ දී නරඹා විවිධ සාහසික නිගමනවලට පැමිණ ක්ෂණික අදහස් මෝචනය කර තිබුණා. ලෝකය ගැන සහ මිනිස් ජීවිතය ගැන දැනගන්න එක සමාජාවබෝධය එහෙමත් නැත්නම් ජීවිතාවබෝධය කියන වචනවලින් විස්තර කරනු ලබනවා. ඒ වුණත් දැන් අන්තර්ජාලයේ සැරිසරන, අන්තර්ජාලයේ නිදන – නිදිවරන එයින්ම අවදි වී එහි ම දත්මැද කා, බී, දවස ගෙවා දමන, අවසානයේ ෆේස්බුක් අඩවියේ රස්තියාදු ගසමින් සිටින පරම්පරාවක් ඉන්නවා. ඔවුන් නිවසේ කාමරයේ මෙන්ම මහපාරේ, බස් රියේ, දුම්රියේ පන්ති කාමරවල හෝ කාර්යාලවල දකින්නට ලැබෙනවා. කන් දෙකේ ඉයර්ෆෝන් ඇබ ගසාගෙන මනස් ලෝකවල ජීවත් වන වර්තමාන පරම්පරාවෙ බහුතරයකට වටපිටාවේ සිදු වන දේවල් ගැන කිසිදු අවබෝධයක් නෑ. ඒ ගැන දැනගන්න උවමනාවකුත් නෑ.

සජීවී මිනිස් සම්බන්ධතා වෙනුවට අපේ කොල්ලන් කෙල්ලන් වැඩිදෙනා දන්නේ විකෘති සහගත අර්ධ-මානව

අර්ධ තිරිසන් සබඳතා පමණයි. මුදල් හා වෙනත් උපයෝගිතා අරමුණු මත ජීවිතය පෙළගස්වන ඔවුන්ට තරුණයකු හා තරුණියක අතර ඇති වන සිදුවීමක් හුදු සරල පැතලි කෝණයකින් අරුත් ගන්වන්න පුළුවන්. ඒත් ඒක ඇත්තම කතාවත් නෙවෙයි. ෆේස්බුක් අඩවිය මිනිස් සමාජය වෙනත් තලයකින් සම්බන්ධතා පවත්වන තැනකට ගෙනැවිත් තිබෙන බවට සමහරු තර්ක කරනවා. දේශපාලන අදහස්, මතිමතාන්තර පළල් සංවාදයකට ගන්න එහි දී යම් වාසියක් වෙන බව ඇත්ත. ඒත් ෆේස්බුක් වේවා, ට්වීටර්, බ්ලොග්, ස්කයිප්, යූ ටියුබ් ආදී සියල්ල අපි භාර ගන්නේ අප ජීවත් වන සමාජ ආර්ථික නරාවළ තුළයි.

අන්තර්ජාලය නිර්මාණය වෙන්නෙ 21 වැනි සියවසේ මිනිස් තාක්ෂණ ජයග‍්‍රහණ නිසා. ඒත් ඒ ජයග‍්‍රහණ ආයෝජනය වෙන්නෙ 16-17 වැනි සියවස්වල සිට තවමත් අතහරින්න අසමත් වුණු පසුගාමීත්වය රජ කරන සමාජයකයි. පොදු මිනිස් සමාජය තුළ විවිධ පටු බෙදීම් තිබුණට අන්තර්ජාලය, ස්කයිප්, ෆේස්බුක් වගේ යෙදවුම් හරහා ඒ පටු බෙදීම් බොඳ කරන්න පුළුවන්. ජාතිවාදයට හා ආගම්වාදයට විරුද්ධව වගේම ස්ත‍්‍රීන්ට එරෙහි ප‍්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහිව තාක්ෂණික ජයග‍්‍රහණ යොදන්න පුළුවන්.

ඒත් ජාතිවාදය ආගම්වාදය වැනි පසුගාමී අගතීන් අධිපතිවාදී සංකල්ප තුළ සැඟවිලා පවතිනවා. පවතින ධනේශ්වර සමාජ ආකල්පවල ජාතිකවාදය, ආගමික භක්තිය විතරක් නෙවෙයි,  ආදරය, කරුණාව, අසරණයන්ට සැලකීම, අම්මා, තාත්තා දරුවන්, බිරිය යන සියල්ල අලෙවි කරනු ලබනවා. ඒ අලෙවියෙන් ලාභ ලබන්නෙ දේශපාලකයන් සහ වෙළෙන්දන් තමයි. නමුත් ආගම්වාදය හා ජාතිවාදය වගේ සංකල්පවලට එරෙහිව සටන්කාමී අදහස් දක්වන පරම්පරාවක් ඉන්නවා. ෆේස්බුක් අඩවියේ සටන් පැනනඟිනවා. ජාතිකවාදය හා ජාතිවාදය විසින් ක‍්‍රියාකාරීව ගෙනයන මතවාදී හා භෞතික ප‍්‍රචණ්ඩත්වය ප‍්‍රසිද්ධියේ විවෙචනය කරන්නෙ ෆේස්බුක් හෝ එවැනි සීමිත ස්ථානයක පමණයි. ජාතිවාදය හා ආගම්වාදය පරාජය කිරීමේ ඇත්ත දේශපාලනය තිබෙන්නෙ මහපාරේ. ආගමික හා ජාතික බෙදුම් රේඛා නඩත්තු කරන ව්‍යාපාර රැුකෙන්නෙත් පන්සල් පල්ලි ආශ‍්‍රිතවයි. ඒ අන්තවාදයන් වෙනුවට  මිනිස්කම් එකතු කරන සමාජ ව්‍යාපාරයක් අවශ්‍ය වෙනවා.  නමුත් ෆේස්බුක් අදහස් හා සටන් ජවනිකාවල දි මරාගෙන මැරෙන්න යන තරුණ තරුණියන් ප‍්‍රායෝගිකව ජාතිවාදයට හෝ ආගම්වාදයට හෝ ස්ත‍්‍රියට එරෙහි ප‍්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහි ක‍්‍රියාකාරී කාර්යභාරයකට එකතු වෙන්නෙ නෑ.

ඒ නිසා වාරියපොළ තිළිණි-සෙල්වා සිදුවීම ගැන හෝ බොදු බල සේනා ප‍්‍රචණ්ඩත්වය ගැන විවෘතව ප‍්‍රගතිශීලී අදහස් දක්වන බොහෝ දෙනා තමන්ගෙ ජීවිතවල සීමාවන්ගෙන් ඔබ්බට යන්නෙ කලාතුරකින්. ඒ හැමෝම ජාතිවාදයට එරෙහිව, කාන්තාවන්ට එරෙහි සංකල්පවලට එරෙහිව මහපාරේ යුද වදින්නෙ නෑ. ඒ වෙනුවට තම තමන්ගෙ සුවපහසු ලෝකවල න්‍යායික ගල්ගුහාවල හුදෙකලා වෙන්න ඒ අයට පුළුවන්. ඒක ජාතිවාදයට එරෙහිව හෝ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට පක්ෂව වැඩ කරන එකට වඩා සුවදායකයි. රාජ්‍ය මතවාදයට හෝ රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය ලබන මැරයන්ට විරුද්ධ වන සටන්කරුවන් මුහුණ දෙන අභියෝගයත් එයයි.

සටනකට පෙර ගිලන් වූ සටන් සගයෙකුට….

for a new-lifeලක්මාල් සහෝදරයා හදිසියේ අසනීප වූ බව දැනගත්තත් බලන්න යන්න වෙලාවක් ලැබුණෙ දවස් කීපයකට පස්සෙ. ජයවර්ධනපුර රෝහලේ 8 වැනි වාට්ටුවේ සිටිද්දී ලැබුණු ප‍්‍රතිකාර වගේම පියාගේ මවගේ සහ සටන් සගයන්ගේ ආදරය රැුකවරණය නිසාත් ඔහු සුවපත් වෙමින් සිටියා. ඒත් දැඩි ලෙස රෝගාතුර වීමෙන් පීඩාව දරාගෙන සිටි ලකීගෙ මුහුණේ ගිලී ගිය ඇස්වල තිබුණු දුර්මුඛ බැල්ම දරාගන්න බැරි තරම්.

ලකී කලාතුරකින් හමුවන උනන්දුවෙක්. නිතරම ක‍්‍රියාශීලීත්වයකින් හා දේශපාලන අවධානයකින් සිටි ඔහු සමාජවාදී කලා සංගමයේ වගකීම් දරමින් සමාජ අරගලයේ කොටස්කරුවෙක් බවට පත් වුණා. ජවිපෙන් වෙන්ව ජන අරගලයක සහෝදරාත්මක දුක්පීඩා විඳදරාගන්නට කැමති වූ පිරිස අතර ඔහුත් සිටියා. අන් හැම සගයෙක් වගේම වමේ දේශපාලනයේ සැබෑ පියසටහන් සොයා යාමේ දී ලකී දැක්වූයේ උන්නතිකාමයක්. එහි දී වුව ද සම්මුතිකාමයෙන් තොර විවේචනාත්මක බවකින් ඔහු වැඩ කළා. නිසැකවම ඔහු තවදුරටත් නව සමාජයක් වෙනුවෙන් සටන් වදින්නට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි කෙනෙක්. සටන් ආරම්භ කිරීමේ කාලය දිගේලි කළ හේතු නිසාම දුර්මුඛව ගිය සියයක් සගයන් අතර ඉදිරියෙන් සිටි කෙනෙක්. එහෙත් ඒ හේතුව ඇතුළු වෙනත් යම් හේතු නිසා ඔහුට සිය සගයන් එක්ක හැම තැනදිම එකඟ විය හැකි වුණේ නෑ.

වෙනස් වෙනස් ජීවිත අත්දැකීම් ගවේෂණය කරන්න ඔහු ඇතුළු සගයන්ට උවමනා වුණා. ඒ පාරෙ යන ගමන් ඔහු රෝගාතුර වුණේ ශාරීරික දුබලතා ගැන නොසැලකීමේ ප‍්‍රතිඵලයක් විදියටයි. අසනීප තත්වයට හේතුව අග්න්‍යාශයේ ආබාධයක් වුවත් ලොල් වූ දේ ගැන පාලනයක් නොතිබුණ නිසා ආබාධය උත්සන්න වූ බවට ලකී පවා පිළිගන්නවා. තමන්ගේ දේශපාලන විචාරක්ෂිය තුළ සිදු කරන පසුවිපරමකින් තොර වීමත් නොසැලකිලිමත් ජීවන පුරුදුත් එයට හේතු වූ බව සිතිය හැකියි. දැන් ඔහු රෝහල් ඇඳේ හිඳිමින් මෑත අතීතය ආවර්ජනය කරනවා. ජීවිතය ගැන නැවත හිතා බලන්න කෙනෙකුට කලාතුරකින් ලැබෙන අවස්ථාවක් දැන් ලක්මාල් සහෝදරයට ලැබිලා තියෙනවා. රෝගී අවස්ථාවක විවේකයෙන් ජීවිතය ගැන හිතන්න ලැබුණු පළමු වැන්නා ලකී නෙවෙයි. ජීවිතය නිසලව එක දිගට ගලා යන විට හෝ වේගයෙන් දිව යන වකවානුවක ඒ ගැන හිතන්න පෙලඹෙන අවස්ථා අඩුයි.

ජීවිතය ගැන නැවත හිතා බලන්න මිනිස්සු පෙලඹුණු අවස්ථා නිසා ලෝකයේ අත්දැකීම් සුවිශේෂී කඩඉම් බවට පත් වුණු වෙනත් අවස්ථා ගැන ගිලන් ඇඳේ ඉන්න ලකීත් මෙය කියවන ඔබත් දන්නවා. ඬේවිඞ් ලීන් අධ්‍යක්ෂණය කළ ස්පාටකස් පුරාවෘත්තයෙන් උදාහරණයක් ගන්නම්. වහලූන්ට විරුද්ධව සටනක් කරන්න ස්පාටකස්ට ධෛර්යය දුන්නෙ ගලැඩියේටර්වරුන් ලෙස ඇරීනාවෙ සටන් කරද්දි ‘ඩ‍්‍රාබා’ විසින් ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් යුතුව ලබා දුන් සහෝදරත්වයේ පාඩම නොවේද? ඒ ශ්‍රේෂ්ඨ ඉතියෝපියානුවා විසින් සිය ආත්මලාභය තකා පරාජිත සගයා වූ ස්පාටකස් ඝාතනය කළේ නෑ. ඒ වෙනුවට පාලකයන් දෙසට ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කළ නිසා රැකවලූන් විසින් මරාදැමුවා. ස්පාටකස් එසේ මරාදැමුණා නම් ජීවිතය ගැන නැවත සිතීමට අවස්ථාවක් ඔහුට හිමි වන්නේ නෑ.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායකත්වයෙන් 1971දීත් 1987-89 පැනනැගුනු අරගලවල දී ලාංකේය සටන්කාමීන්ට හිමි වූ පරාජයන් ජීවිතය ගැන නැවත සිතා බලන්නට අවස්ථාවන් උදා කළා. විප්ලවවාදීන්ගෙන් හා ඇතැම්විට අරගලයට කොහෙත්ම සම්බන්ධ නොවුණු තරුණ තරුණියන්ගෙන් පිරවුණු සිරගෙවල් වමේ දේශපාලනය ගැන බොහෝ පාඩම් උගන්වන විශ්වවිiාල බවට පත් වුණා. ඉන් අනතුරුව ඒ උගත් පාඩම් ප‍්‍රායෝගිකත්වයට නැංවීමේ තත්වයන් ගැන විවාදයක් තිබිය හැකි වුවත් නැවත සිතා බැලීමේ අවස්ථාව ජීවිතයට මෙන්ම දේශපාලනයට ද අත්‍යවශ්‍ය අංගයක්.

සිරගත වූයේ නැතත් දේශපාලනය කරනවුන්ටත් එසේ නොවන අයටත් ජීවිතයේ කඩඉම් අවස්ථා උදාවෙනවා. ඒ නිසා තැබූ පියවර ගැන ස්වයං විවේචනයක් කරගන්න ඒ හැම කඩඉමක්ම අවස්ථාවක් වෙනවා. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සටන් සගයන් සිරගතව සිටිය දී තමන් යෙදී සිටි අරගල ගැනත් එහි උපාය උපක‍්‍රම ගැනත් නැවත සලකා බැලූණු බව පැරණි ජවිපෙ සගයන් නිතර කියනවා. ඒ අයට අලූතෙන් හිතන්න බල කරපු අත්දැකීම් වගේම නැවත නැවත කියවමින් නව ජීවිතයක් ඉදිරියට ගෙන යන්න වමේ ව්‍යාපාරයේ සමස්ත කතාවම උපකාරී වෙනවා.

පවතින සමාජ ආර්ථික ක‍්‍රමයේ නරුමත්වය පිළිගන්නා අපට එහි ගොදුරු බවට පත් නොවී ඉන්න යම් ව්‍යායාමයක යෙදෙන්න වෙනවා. කොතරම් වෑයම් කළත් මොන දුබලකමකින් හෝ ධනවාදයේ දුර්ගුණ අපේ ජීවිතයට කඩා වදින තැන් තියෙනවා. නැවත නැවත සිතමින් ජීවිතයේ කඩඉම් ප‍්‍රයෝජනවත් වෙනවා.

ලක්මාල් කොළඹ රෝහලේ ප‍්‍රතිකාර ගනිමින් නව ජීවිතයක් ගැන හිතන බව කියද්දී සියුම් සතුටක් ඇති වෙනවා. ඇත්තෙන්ම ඒ අදහස අනෙකුත් සගයන්ටත් සුභාරංචියක් බව කිවයුතුයි. නමුත් ඒක සීයට සීයක් ප‍්‍රායෝගිකත්වයට නඟන්න ඔහුට තනිවම හැකි යයි සහතිකයක් නෑ. ඒ ව්‍යායාමයෙ දි ඔහු සමඟ අරගල කරන්නටත් සහෝදරත්වයෙන් ආදරයෙන් වැළඳ ගන්නටත් සටන් සගයන්ට හැකි වන බව නම් නිසැකයි.

සමාජවාදය වෙනුවෙන් කැප කළ ජීවිතයක්

10-07දිගටි රැවුලකින් හා ආකර්ෂණීය සිනාවකින් යුතු ඔහු මට මුලින්ම හමු වුණේ මීට අවුරුදු පහකට කලින්. ඉබ්බාගමුවෙ ඉපලව පිහිටි නිවසට මම ගිය මොහොතේ සිට පැය කීපයක් අප කතා කළේ ඔවුන්ගෙ අතීත කතාව ගැනය.

‘ලංකා’ පුවත්පතේ සිටිය දී මම ඒ ගමන ගියේ ඞී. ගුරුසිංහ නමැති වාමාංශික මිනිසා හමුවීමටය. ඉබ්බාගමුවේ දී මා හමු වන්නට පැමිණියේ ඔහුගේ බාල පුත‍්‍රයාය. යතුරු පැදියකින් සිය නිවස වෙත මා කැඳවාගෙන ගිය ඔහු ‘මේ තමයි අපෙ තාත්තා’ යනුවෙන් ඒ සටන්කාමී මිනිසා මට හඳුන්වා දුන්නේය. ඇත්තෙන්ම ඔහු වමේ ව්‍යාපාරයේ පසුකාලීන ක‍්‍රියාකාරීන් රැුසකට පියකු විය. පසුගිය දිනක නැවත වරක් ඒ නිවසට ගිය හිමිදිරියේ ඔහුගේ නිසල දේහය අසල සිටගත් මට පසක් වූයේ අදටත් එම පීතෘත්වය වෙනස්ව නැති බවයි.

සිය අතීත කතාව යළි කැඳවන්නට ඔහු ඉදිරිපත් වූ උෙiා්ගිමත් විලාසය මට අද මෙන් මතකය. ”1971 මම හිටියෙ කුණ්ඩසාලෙ කෘෂිකර්ම විද්‍යාලෙ. අපි පක්ෂෙට සම්බන්ධ වෙලා හිටියෙ. අපේ‍්‍රල් 5 වැනිදා සටන් ආරම්භ කරන්න කියලා අපට උපදෙස් ලැබුණම කිසිම පැකිළීමක් නැතිව අපි කට්ටිය ගියා නියමිත ඉලක්කවලට. අපට තිබුණෙ පල්ලෙකැලේ පොලිසිය යටත් කරන්න. අපේ ප‍්‍රහාර උපක‍්‍රම වැරදුණු නිසා ඒ ඉලක්කය සාර්ථක කරගන්න බැරි වුණා. සමහර සහෝදරවරු තුවාල වුණා. තවත් අය යටත් වුණා. අපි උපක‍්‍රමශීලීව පහු බැස්සා. පස්සෙ අපි නැවත පක්ෂය ගොඩ න`ගන වැඬේටත් සම්බන්ධ වුණා.”

ඔහු ආස්වාදයකින් යුතුව අතීත දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරීත්වය ගැන තොරතුරු කිව්වා.
වාමාංශික දේශපාලන පසුබිමක් ගුරුසිංහ සහෝදරයට තිබුණා. උඩකැන්දවල සරණංකර හාමුදුරුවො ඥාතිත්වයෙන් මාමා. ඒ ආභාසය ඔහුට ලැබුණා. හිඟුරක්ගොඩ පාසල් ගිහින් ගලහිටියාව මධ්‍ය මහ විiාලයේ උසස් පෙළ අධ්‍යාපනයට පැමිණියා. උඩකැන්දවල හාමුදුරුවන්ගෙ ආභාසය එහිදිත් ලබාගෙන තිබුණා. 1971 කුණ්ඩසාලේ කෘෂිකර්ම විදුහලේ ශිෂ්‍යයකු ලෙස සිටිය දී පක්ෂයට සම්බන්ධ වුණා. පළවෙනි පත්වීම ලැබුණේ අම්පාර හාඩි තාක්ෂණ විiායතනයේ ආචාර්යවරයකු වශයෙන්.

එහි දී තම රැුකියාව පවා පරදුවට තබමින් පරිත්‍යාගශීලීව දේශපාලන කටයුතුවලට ඔහුගේ සහයෝගය දී තිබේ. 1978 මැයි දිනයට සහභාගී වීම නිසා එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව ගුරුසිංහ පියාට කුලියාපිටිය කාර්මික විදුහලට ද`ඩුවම් මාරුවක් ලබා දී ඇත. එයින් වඩාත් ධෛර්යමත් වූ ඔවුහු තවදුරටත් වමේ ව්‍යාපාරයේ ක‍්‍රියාකාරී ආධාරකරුවන් බවට පත් වූහ.
ඔහුගේ දේශපාලන ජීවිතය පවුල් ජීවිතයෙන් වෙන් කරගත් එකක් නොවීය. එය සිය ප‍්‍රියයාගේ හා සමීපතම සටන් සගයාගේ වියෝගයෙන් කනගාටු වන ගුරුසිංහ අම්මා ගැනත් සටහන් කළ යුතු අතීතයකි. ඇතැම් වාම ක‍්‍රියාකාරීන්ට අදත් වෙනස් වන්නට බැරි පාර්ශ්වයක් ලෙස සිය බිරිය දේශපාලනයට එක් වනවාට ගුරුසිංහ තාත්තා විරුද්ධ නොවීය. 1980 වසර වන විට ඇය පොතුබෝව විදුහලේ ආචාර්යවරියකි. ඇය වැඩ වර්ජනයට සම්බන්ධ වීම නිසා එක්සත් ජාතික පක්ෂ මැරයන් විසින් ඔවුන්ගේ නිවසට ද අලාභ හානි කරන ලදී. වැඩවර්ජනයේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ගුරුසිංහ මහත්මියගේ රැුකියාව අහිමි කෙරිණි. එහි දී ඇය සමාජවාදී කාන්තා සංගමයේ පූර්ණකාලීන කටයුතුවලට එක් වූවාය. කියුබාවේ පැවැති ලෝක තරුණ උළෙලට ලංකාවේ වමේ ව්‍යාපාරය නියෝජනය කරමින් සහභාගි වූ පිරිස අතර ද ඇය සිටියාය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පළමු කාන්තා සම්මේලනය පැවැත්වීම සඳහා සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා ඇතුළු පක්ෂයේ ක‍්‍රියාකාරීන් සම`ග කරට කර වැඩ කළ ඇය සමාජවාදී කාන්තා සංගමයේ ඉදිරි පෙළ නායිකාවක් බවට පත් වූවාය. ඇය, ඔහුගේ නිසල දේහය ඉදිරිපිට මොහොතක් බලා සිටි මා දෙස ශෝකාකූලව බලා සිටියාය.
”චන්දන පුතා නේද?”

ඇය වසර පහ හයක කාලයකට පසුව වුවත් කිසිදු පමාවක් නැතිව මා හඳුනා ගත්තාය. එදා නිසි ආහාරයක්, විවේකයක් හෝ සාමාන්‍ය ජීවිතයේ කිසිදු සහනයක් නැතිව සමාජ ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නැඟීමට දිවා රාත‍්‍රී වෙහෙසුණු ඇයට සිය සමීපතමයාගේ වියෝගය දරාගත නොහැකිය.
ගුරුසිංහ තාත්තා ගිලන්ව සිටිය දී පැමිණීමට නොහැකි වීමේ පශ්චාත්තාපයෙන් පෙළෙමින් සිටි මට, ඇය ඉකිගසා වැලපෙන විට ”අම්මෙ ඉතින් නොහ`ඩා ඉන්න” යැයි කියන්නට ධෛර්යයක් නොවීය. බොහෝ දෙනා පවසන ආකාරයට ගුරුසිංහ තාත්තා නිතරම උෙiා්ගයෙන් හා සිනාමුසු මුහුණින් කල්ගත කළ අයෙකි. ඒ පළමු හමුවීමේදීම එය මගේ මතකයේ රැුඳුණු ලක්ෂණයක් විය. එහෙත් වසර ගණනාවකට පෙර පළමු වරට හමු වූ පසුව නැවත හමු වන්නට නොහැකි විය.
හිඟුරක්ගොඩ හතරෙ කණුවෙ පිහිටි සිය නිවස හා ඉඩම ජවිපෙ ගොවිපළක් සඳහා භාවිතා කිරීමට ඔහු ඉඩ දුන්නේය. 1980 දශකය අවසානයට එළඹි රුදුරු මර්දනය හමුවේ පවා ඔහු පක්ෂ සාමාජිකයන් හා හිතවතුන් ආරක්ෂා කිරීම සිය වගකීමක් ලෙස සලකා කටයුතු කළේය. කුරුණෑගල මූකලන්යාය ප‍්‍රදේශයේ පදිංචිව සිටි ගුරුසිංහ යුවළ සටන්කාමී තරුණයන් වෙනුවෙන් සිය නිවස දිවා රාතී‍්‍ර විවෘත කළේ ආණ්ඩුවේ මර්දනය හමුවේ ආරක්ෂිත ස්ථානයක් ලෙසය.
සිය දරුවන් කුඩා කාලයේදීම දේශපාලන අව බෝධය ලබාගැනීම සම්බන්ධව ඔහුගේ උනන්දුවක් පැවතිණි. එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔවුන් ජවිපෙ දේශපාලනයට සම්බන්ධ වූ අතර බොහෝ විට විවාහයන් සිදුවූයේද වාමාංශික ක‍්‍රියාකාරින් සමගය. පසුව ඇති වූ වෙනස්වීම් හමුවේ ඔවුන් වෙනත් විවිධ මාවත් ඔස්සේ ජීවිතය ගෙන ගියද තවමත් වමේ ව්‍යාපාරයේ ආභාෂය ඔවුන්ගේ ජීවිතවලින් ඈත් වී නැත.

මිය යන අවස්ථාව වනවිටත් වමේ දේශපාලනය පිළිබඳ ඔහුගේ උනන්දුව වියැකුණේ නැත. එහෙත් වැදගත්ම කාරණය නම්, ඔහු සිය ජීවිතයේ වගා කරගත් වාමාංශික ආදර්ශයන් පාවා දුන්නේ නැත. කෙසේ වෙතත් ඛේදවාචකය නම්, ඔහු විසින් ගොඩනැඟූ දේශපාලන ව්‍යාපාරය පවා ඔහුගේ අවසන් අවස්ථාවේ ඔහු අතහැර සිටීමය. මැතිවරණ දේශපාලනයේ නියැලෙන ක‍්‍රියාකාරීන් ලෙස රෝගාතුර මිනිසකු ගැන සෙවීමට වඩා ඔවුන්ට වැඩ තිබෙන්නට ඇත. ගුරුසිංහ තාත්තා මිය ගිය පසුව මළගෙදර බැනරයක් දැමීමට පැමිණි සහෝදරවරුන්ට ඒ සඳහා ඉඩ දීමට ඥාති හිතවතුන්ට නොහැකි වූයේ පෑරුන හදවත් තවත් පාරන්නට නොහැකි නිසා විය යුතුය. කෙසේ වෙතත් ගුරුසිංහ තාත්තා දේශපාලන ව්‍යාපාරයකට හෝ පක්ෂයකට අයත් මිනිසකු ලෙස නොවන බව නම් පැහැදිලිය.

1971 අරගලයට හෝ 87-89 අරගලයට එක් වූ නිසා දරුණු මර්දනයකට හසුව එයින්ද නොනැවතී යළි වමේ දේශපාලනයේ යෙදීමට ඉදිරිපත් වූවන් ගැන සිහිපත් කරමින් මේ සටහන අවසන් කරන්නට මට සිතේ නව වාමාංශික ව්‍යාපාරයක් ගොඩනැඟීමට කැප වූ, සංඛ්‍යාවෙන් කුඩා මිනිස් සමූහයක් ගැන වර්තමාන පරපුරේ අය විසින් වහරනු ලබන සරල යෙදුම් රාශියකි. ගුරුසිංහ තාත්තා බඳු මිනිසුන් ‘71 කැරැුල්ලෙ අය’, ‘පරණ ජේවීපී කාරයන්’ හෝ නොව ශ්‍රේෂ්ඨ පරාජයකින් පාඩම් ඉගෙන ගත් අපරාජිත මිනිසුන් බව සටහන් කළ යුතුය.

ජනමාධ්‍යවේදීන් හැටියට අපි දැනගන්න ඕනෑ නොවිකිනෙන්න

chandana_sirimalwatte‘‘සටන් කරන අකුරු’’ ජනරළ පුවත්පතේ ප‍්‍රධාන තේමා පාඨය. මේ තේමා පාඨය පැහැදිළි කළොත්?
‘‘ජනරළ’’ පත‍්‍රය පටන් ගත්තෙම යම් දේශපාලන අරමුණක් මුල් කරගෙන. මම පටන් ගන්නම් ‘‘ලංකා’’  පත්තරෙන්. මේ වෙනස ‘‘ලංකා’’ පත්තරේ ඉන්න කොටත් කරන්න උත්සාහ කළා. එයට පහසු වටපිටාවක් තිබුණේ නෑ. ‘‘ලංකා’’ පත‍්‍රය පිළිබඳව ඒ අවධිධියේ අපට ස්වයං විවේචනයක් තිබුණා. ඒ පිළිබඳව අප සමාලෝචනයක්  කළා. මීට වඩා පීඩිතයන් වෙනුවෙන් වෙන්වුනු පත‍්‍රයක්  අවශ්‍යයි කියන මතයේ අප හිටියා. ඒ වෙනසට ඉඩක් තිබුණේ නෑ. ඇතත්ටම ඒ අවධියේ වැඩ කළේ ධනපති පංතියේ අවශ්‍යතාවයට මුල් තැන දෙන, යුද්ධයට ප‍්‍රමුඛතාවය දෙන, ජාතිවාදයට බරපතල ලෙස යොමුවුන වැඩපිළිවෙලක. ඒ වෙුනුවට වැඩිවැඩියෙන් වැඩකරන ජනතාව වෙත යොමුවුනු, පීිඩිත ජනතාව ගැන කථාකරන, ඒ අයගේ අරගලවලට යම් උත්තේජනයක් සපයන වාමාංශික විකල්ප පුවත් පතක් වියයුතු යැයි අප කල්පනා කළා. ඒ වෙනුවෙන් වෙන්වුනු ‘‘රිබෙල්’’ අතිරේකය අපි නම් කළා. හැබැයි  ඒ වෙනකොට පුවත්පතේ පාලනය තිබුනේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට. ඒ නිසා අපට ඒ වෙනස කරන්න අපහසු වුනා. ලංකා පත්තරෙන් ඉවත්වෙලා අ`ඵත් පත්තරේතකට අපි යන්නේ ඒ අනුව. ඒ හදාගත්ත පත්තරේ නව වැඩපිළිවෙල අපි ක‍්‍රියාවට දැම්මේ ‘‘ජනරළ’’ පුවත්පත හරහා. සටන් කරන මිනිසුන් වෙනුවෙන් වූ පත්තරයක් නිසා ‘‘සටන් කරන අකුරු’’ජනරළට එන්නේ ඒ විධියට.

‘ලංකා’ පත්තරේ වෙනස් කරන්න බැරි වුනේ එහි කර්තෘ මණ්ඩල නිදහස නොතිබූ  නිසාද? පත්තරයේ අයිතිය නොතිබූ නිසා ද?
පත‍්‍රය සමාගමක් හැටියටයි ලියාපදිංචිකරල තිබූණේ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ මගපෙන්වීම සමාගමට තිබුණා. අධ්‍යක්‍ෂ මණ්ඩලයේ බහුතරය ඒ අයයි. ඒ නිසා කර්තෘ මණ්ඩලයේ බහුතර අදහස ක‍්‍රියාවට දමන්න අපහසු වුනා.

ඔබ කිව්ව විදියට යුද්ධයට ආවඩපු, දනපති ආණ්ඩුවලට මුක්කු ගහපු පත‍්‍රයක ඒ අවධියේ කර්තෘවරයා හැටියට තියෙන්නේ කම්පාවක් ද? පසුතැවීමක් ද?
2002 පත්තරය පටන් ගත්තේ. හරියටම රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ ආණ්ඩුව ප‍්‍රභාකරන් සමග සාම සාකච්ඡුා ආරම්භ කරපු අවධිය. ඇත්තට සාම සාකච්ඡුාවක් ද කියල වෙනම කථා කළයුතුයි. ප‍්‍රභාකරන් සමග අත්සන් කළ ගිවිසුමත් සමග යුද තත්වය නැතිවුනා.  ඒ අවධියේ රනිල් ගේ සැළැස්ම වුනේ යුද්ධයකින් තොරව උතුරුකරේ තමන්ගේ නව ලිබරල් ආර්ථික සැළැස්ම ක‍්‍රියාවට දමන්න. සංධානයේ සැළැස්ම වුනේ යුද්ධයකින් උතුර පරාජයකර උතුරේ තමන්ගේ සමාජ ආර්ථික සැළැස්ම ක‍්‍රියාත්මක කරන්න. මේ දෙකම එකයි. නමුත් අපි ඒ අවධියේ තොරාගත්තේ සංධානයේ සැළැස්ම. 2009-10 වෙනකොට ආපහු හැරිල බලනකොට තෙරුණේ අපි උදව් කළේ ධනපති පංති වැඩපිළිවෙළකට කියන කාරණය. ඒ පිළිබඳව අපට ස්වයං විවේචනයක් තිබුණා කර්තෘ මණ්ඩලය හැටියට. ඒ පිළිබඳව ස්වයං විවේචනාත්මක කම්පාවක් හා පසුතැවීමත් දෙකම තියෙනවා.
උතුරේ දෙමළ ජනතාවගේ අරගලය පීඩිතයන්ගේ අරගලයක්. වාමාංශිකයන් හැටියට එම පීඩිත අරගලය දැකිය යුත්තේ කොහොමද?
උතුරේ තිබුනේ පීඩිතයන්ගේ අරගයක්ම ද කියන ප‍්‍රශ්ණය අපට තියෙනවා. පීඩනයක් නිසා තමයි අරගලය හටගන්නේ.  එහි වර්ධනය ධනේශ්වර වුවමනාවන් සමග තමයි ගැටගැහිලා තිබුණේ. නමුත් වාමාංශිකයන්ට ඒ අරගලය මගහරින්න බෑ. අපි ලංකා පත්තරේ ලිව්වේ ඒ අර්ථයෙන් නෙවේ. වාමාංශික කෝනයකින්, පීඩිතයන්ගේ කෝනයෙන් නොවෙයි අප බැ`ඵවේ. ඒ නිසා එදා අපේ සේවය ධනපති පංතියේ අභිලාශයන් වෙනුවෙන්  කියන කාරණය පැහැදිළියි.

ජාතික ප‍්‍රශ්ණය මගහැර මාධ්‍ය භාවිතාවක යෙදෙන්න වාමාංශික පුවත්පතකට කිසිසේත් හැකියාවක් නැහැ. දෙමළ ජනතාවගේ අරගලය එන්නේ පීඩිත ජාතියක් හැටියට. ජනරළ පුවත්පත දෙමළ ජාතිය ජාතියක් හැටියට පිළිගන්නවාද?
ධනේශ්වර සංවර්ධනයේ දී ශ‍්‍රී ලංකාව ජාතීන් කිහිපයකින් තමයි සංයුක්තවෙලා තිබෙන්නේ. සමාජ සංවර්ධනයේ කාර්යභාරයන් ධනේශ්වර ක‍්‍රමය තුළ ඉටු නොවන තත්වයක් ඇතුළේ පටු බෙදීම් ඇති කරන්නට උත්සාහ කරනවා. මෑතකදී අපි බේරුවල දි මේ තත්වය දැක්කා. මේ තත්වය ධනපති සමාජ සංවර්ධනයේ ප‍්‍රතිඵල. ඒනිසා අපි දකිනවා මේ පිඩිතයන්ගේ ප‍්‍රශ්ණය විසඳන්න හැකිවෙන්නේ දේශපාලන විසඳුමකින්. ඒ පිළිබඳ අරගලය නිරාවරනය කරන්න, නිවැරැුදි චිත‍්‍රයක්, නිවැරැුදි තොරතුරු ජනතාවට දෙන්න අපි බැඳිල තියෙනවා. ප‍්‍රධාන ධාරාවේ මාධ්‍ය කරන්නේ ඇත්ත තොරතුරු වසං කිරීම. පූර්ව නිගමනයන් පවා ඉදිරිපත් කිරිම. අපේ මාධ්‍ය භාවිතාව ඉන් බැහැර වු කලාවක්. කොහොම වුනත් දෙමළ ජාතිය ජාතියක් හැටියට අර්ථ ගැන්වීම අප දකින්නේ මෙහෙමයි. ජන සමාජයක ජාතියක් :භ්එසදබ්කසඑහ* තහවුරු වන්නේ සමාජ විද්‍යාත්මක විශ්ලේශනයක් තුළයි. ලංකාවේ පවතින තත්වය අනුව එවැනි ගැලපීමක් කරන්න අපහසු බවයි අපේ අදහස. සිංහළ ජාතිය සම්බන්ධයෙනුත් එම තත්වය අදාලයි.

ඔබේ අදහසේ පරස්පරයක් දකින්න තියෙනවා. ඔබ ඉහත කියනවා ජාතින්ගේ සංයුතියක් පිළිබඳව?
සිංහළ බෞද්ධ බලය සෙසු ජනකොටස් පීඩාවට පත්කිරීම සත්‍යයක්. රාජ්‍ය හැදිල තියෙන්නෙත් සිංහල බෞද්ධ දෘෂ්ඨි කෝණය ඇතුළේ. ප‍්‍රතිශතයක් වශයෙන් කුඩා වුවත් ඔවුන් මේ රටේ මිනිස්සු. ජාතිය ගැන විග‍්‍රහ කිරීම සමාජ විද්‍යාත්මක කාරණයක්. කෙටියෙන් කිව්වොත් සෙසු ජාතීන්ගේ ප‍්‍රජාත්නතවාදී අයිතීන් ගැන මහජාතිය සැළකිලිමත් නොවන්නේ ඒ නිසා.

අපි එමු ලංකාවේ මාධ්‍ය භාවිතාව කියන කාරණයට. මුද්‍රීත, විද්‍යුත්, එෆ් එම් නාලිකා මේ මොන මාධ්‍ය ගත්තත් ස්වයංවාරණයක් තිබෙනවාග. ‘‘ජනරළ’’ මේ තත්වය දකින්නේ කොහොමද?
සරලව කිවවොත් හෝද හෝද මඬේදාන ජනමාධ්‍ය භාවිතාවක් අපේ රටේ තියෙන්නේ. ඒක අපිටත් අදාලයි. අපිත් විවේචනයක් කරගතයුතු වෙනවා. ජනසමාජයක ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධි ත්තවයට එරෙහිව හා සමාජ නිදහස ආරක්‍ෂා කිරීම වෙනුවෙන්  දැක්මක් ජනමාධ්‍ය තුල තිබිය යුතුයි. ජනමාධ්‍ය කියන්නේ තියෙන දෙයක් පැවසීම පමණක් නොවේ. තොරතුරු ඇසුරෙන් ඉහත ඉලක්කය ගැන අරමුණක් තිබිය යුතුයි. වාර්තා කිරීම පමණක් ජනමාධ්‍ය වෙන්නේ නෑ. ජනමාධ්‍යත් අද වෙළඳ පොළක් පමණයි. ප‍්‍රධාන ධාරාවේ මාධ්‍ය කරන්නේ හොඳට විකුණන එක. උදාහරනයක් කියන්නම්. දෙරන නාලිකාවේ 360 වැඩ සටහනේ දයාසිරි – හරීන් ප‍්‍රනාන්දු කුකුල් පොරය කොච්චර අනෙකුත් මාධ්‍ය විකුණුවාද? ධනේශ්වර දේශපාලනයේ කථා කරන්නේ මහත්මා දේශපාලනය ගැන. පැහැදිළියි නේද මාධ්‍ය මේ කුකුල් පොරය අලෙවි කළ හැටි. ධනපති ප‍්‍රජාත්නත‍්‍රවාදය කියන තේරුමවත් මේ මාධ්‍ය දන්නෙත් නෑ. දේශපාලකයෝ දන්නෙත් නෑ. මාධ්‍ය ආයතනය කළේ එය වළක්වනවා වෙනුවට කුකුල් පොරය අලෙවි කරන එක. මුද්‍රීත මාධ්‍ය කළෙත් පොල්ගෙඩි අකුරෙන් ශීෂ_ පාඨදාල විකුණපු එක. මේකද මහජන සේවා ජනමාධ්‍ය සම්ප‍්‍රදාය.

ජනමාධ්‍යවේදියා යනු රටක හතරවෙනි පුරවැසියා කියන අර්ථ දැක්වීම අනුව අපේ රටේ මාධ්‍යවේදීන්ටත් ඒ අර්ථ දැක්වීම එලෙසම වටිනාකමක් දෙන්න හැකියාවක් තිබෙනවද?
ඒ විවේචනය තියෙනවා. ජනමාධ්‍යවේදීන් වන අපිත් වැටුප් ශ‍්‍රමිකයෝ. ජනමාධ්‍යවේදීන්ට මම යෝජනා කරන්නේ සමාජ අගතීන් විකුණන වැඬේට දායක වෙන්න එපා. ඒක කැත වැඩක්. අනෙක් පැත්තෙන් ඒ වගේ ආයතන හැරෙන්න ජනමාධ්‍යවේදීන්ට වැඩ කරන්න සාපේක්‍ෂ වශයෙන් හොඳ මාධ්‍ය ආයතනත් නෑ. ඒ ප‍්‍රශ්නෙත් අප සැළකිල්ලට ගතයුතුයි.

ඕනෑම වෘත්තියක වෘත්තිකයන් සංවිධානය වෙලා තමයි තමන්ගේ වෘත්තීය ප‍්‍රශ්ණ විසඳාගන්න උත්සාහ ගන්නේ. ලෝකයේ අත් දැකීම වෙන්නෙත් එහෙමයි. නමුත් ලංකාවේ මාධ්‍යවේදීන් සංවිධානයවීමට ඇති මූලික මිනිස් අයිතිය ගැනවත් අවබොධයක් නැතව වගෙයි හැසිරෙන්නේ. සංවිධානය වෙන්න බයයි. ඇයි හේතුව?
බෙහෝ මාධ්‍යවේදීන් දන්නේ නෑ තමන්ගේ අයිතිවාසිකම් මොනවද කියල. ඔවුන දන්නේ නෑ ඔවුන් මොනතරම් සූරා කෑමකට ලක්වෙනවද කියල. ධනේශවර මනෝභාවයට යටත්වුන මාධ්‍යවේදියා උත්සාහ කරන්නේ කොහොම හරි තව කීයක් හරි වැඩියෙන් උපයා ගන්නා මනෝභාවයෙන්.  ජනමාධ්‍ය සංවිධාන තිබුණත් ඒවා මගහැර ජාම බේරාගෙන වැඩ කිරීම තමයි බොහෝදෙනාගේ වෑයම.

ඔබ පවසන අයුරින් ජනමාධ්‍යවේදීන්ට බරපතල ප‍්‍රශ්ණ තියෙනවා. ඔවුන් සංවිධානයවීමටත් බියක් දක්වනවා. ඒ තත්වය තුළ මේ ජනමාධ්‍යවේදීන්ගේ ප‍්‍රශ්ණ විකිණෙන තත්වයක්  පෙනෙන්න තියෙනවා. ජනමාධ්‍යවේදීන් පුහුණු කිරීම, ඔවුන්ගේ ආරක්‍ෂාව පිළිබඳ වැඩමුළු පවත්වන්න බාහිර සංවිධාන ඉදිරිපත්වෙන ස්වභාවයක් පේනවා. මේ තත්වය පිළිබඳව මාධ්‍යවේදියෙක් හැටියට ඔබේ විග‍්‍රහය කුමක්ද?
අපිට විධිමත් පුහුණුවක් ලබාගන්න ක‍්‍රමවේදයක් නෑ. ඒ නිසාම ජනමාධ්‍යවේදීන් එවැනි වැඩපිළිවෙලවල් තුළ ගොදුරු බවට පත්වෙනවා. අ`ඵතෙන් ජනමාධ්‍ය ක්‍ෂේත‍්‍රයට ඇතුල්වෙන අයට නම් මේ ගැන අවබෝධයක් ඇත්තෙම නෑ. එවැනි තත්වයන් අතිවෙන්නෙම අපේ සංවිධානයවීමේ ශක්තිය දුර්වල නිසා. රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ගැන අපිට විවේචනයක් තියෙනවනේ. තමන්ගේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් වැඩකරන රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන තියෙනවා. හැමෝම නෙවේ. ඒ අතර ධනවාදී ලෝකයෙන් උදවු ලබාගෙන යම් සමාජ ප‍්‍රතිසංස්කරන, සුභසාධන ක‍්‍රියාවලියක යෙදෙන්න උත්සාහ කරන අයත් ඉන්නවා. ආණ්ඩුව හදන්නේ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන හා ඒවායේ මුදල් හසුරුවන්න තමන්ගේ අතයටට ගන්න. ජනමාධ්‍යවේදීන්ට ආයතන විසින් පුහුණුවක් දෙන්නෙත් නෑ. රජයට ඒ පිළිබ\  වැඩපිළිවෙලකුත් නෑ. ඒ නිසා මෙවැනි දේ සිද්ධ වෙන එක වළක්වන්න අමාරුයි. ජනමාධ්‍යවේදීන් හැටියට අපි දැනගන්න  ඕනැ නොවිකිණෙන්න. ජනමාධයවේදීන් හැටියට අපි ඇස් කන් ඇරගෙන වැඩ කරන්න  ඕනෑ.

අවසාන වශයෙන් අපි කරන්න උත්සාහ කරන්නේ මේ ජරාජීර්න වෙලා තියෙන සමාජය ප‍්‍රකෘතිමත් කරන්න. සමාජ පෙරළියක් කරන්න. මාධ්‍යවේදියෙක් හැටියට, ‘‘සටන් කරන අකුරු’’ වශයෙන් සමාජයට කියන්න විශේෂ යමක් තියෙනවද?

පීඩිත ජන කොටස් වෙනුවෙන් අරගලයක් කිරීම වෙනුවෙන් තමයි අපේ පුවත්පත සෑදී පැහැදී සිටින්නේ. සන්නිවේදනයට සම්බන්ධ අරගලයක්. වාමාංශික පුවත්පත් කලාවේදීන් හැටියට අපට අදහසක් තියෙනවා. ඒක දේශපාලන ක‍්‍රියාවලියක්. වෙනත් පත්තර වගේ අපි ස්වාධීනයි කියල කියන්නේ නෑ. අපිට තනියෙම මේක කරන්න බෑ. ඒ වෙනුවෙන් ජනතාව දැනුවත් කිරීම තමයි අපේ කාර්යභාරය වෙන්නේ.
(වමේ හඩ පුවත්පත 2014-අගෝස්තු කලාපය-වාමාංශික පත‍්‍රකලාව හා ජනමාධ්‍ය භාවිතය පිළිබඳව ‘‘ජනරළ’’පුවත්පතේ කර්තෘ චන්දන සිරිමල්වත්තගේ අදහස් ගොනු කළේ   – ධර්මසිරි ලංකාපේලි)

Advertisements