පුවත්පත් කලාවේදී දිනයේ කුණුහරුප සංග‍්‍රහයක්

pen in tears‘අඩෝ — —- පුතා, තෝ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂෙට —- දෙනවද?’
දුරකථන මාර්ගයෙන් ඒ ප‍්‍රශ්න කිරීම අසන්නට ලැබුණේ පසුගිය 8 වැනිදාය. ජාත්‍යන්තර පුවත්පත් කලාවේදීන්ගේ සහරයෝගිතා දිනය තුළ එවැනි උපහාරයක් ලබාගන්නට පත්තරකාරයකුට හැකිවන්නේ කලාතුරකිනි. මගේ ජංගම දුරකථනය වෙත ඒ ඇමතුම ආවේ උදෑසන 10.30ට පමණය. එවැනි ඇමතුමක් ආවේ හේතුවක් ඇතිවය. ඒ හේතුඵල සම්බන්ධය සටහන් කරමි.
හෝමාගම ප‍්‍රදේශයේ පෝස්ටර් අලවමින් සිටි පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ සගයකු අත්අඩංගුවට ගෙන තිබිණි. ඒ සම්බන්ධයෙන් හිතවත් මාධ්‍යවේදීන්ට හා වෙනත් දන්නා හඳුනන අයට දැනුම් දීමක් කරන්නට කල්පනා කළෙමි. මෙම අත්අඩංගුවට ගැනීමේ විශේෂත්වයක් තිබේ. එක්සත් ජාතික පක්ෂයත් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයත් එක්ව පිහිටුවන ලද හවුල් ආණ්ඩුවෙන් දේශපාලන හේතු මත අත්අඩංගුවට ගැනුණු පළමු පුද්ගලයා ඒ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂ සාමාජිකයාය.
‘අන්දන ඡුන්දේ ඉවරයි, විඳවන ප‍්‍රශ්න බොහොමයි… බලා ඉඳිමුද? සටන් වදිමුද?’ යන අදහස එකී පෝස්ටරයේ සඳහන් විය.
එකී අත්අඩංගුවට ගැනීම විසින් සනාථ කෙරෙන්නේද පෝස්ටරයෙන් කියැවෙන තත්වයමය. මෙම පෝස්ටරය ඇලවීම සඳහා දවසේ වේලාසනින් අලූයමින් අවදි වී අධික ශීතල නොතකා ගමන් කරමින් සිටි සගයකු එසේ අත්අඩංගුවට ලක්වන්නේ නගරයේ පරිසර අලංකාරය විනාශ කිරීමේ චෝදනා මතය. මෙවැනි චෝදනාවක් මින් පෙරාතුව පුරවැසියන්ට එල්ල කළේ මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය විසිනි. කෙසේවෙතත් පසුගිය ජනවාරි 8 වැනිදා පලවා හැරි රාජපක්ෂ යළි පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකි. ඔහු බලයේ සිටියදී පැනවූ නීති සක‍්‍රීය කරමින් ඉන්නේ රාජපක්ෂ පලවා හැර බලයට පත් හවුල් ආණ්ඩුවේ පොලිසිය විසිනි.
එදා රාජපක්ෂ හෙළා දකිමින් ඔහු ගෙදර යැවීම දක්වා වැඩ කළ මහා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදීහු දැන් මේ ගැන කියන්නේ කුමක්දැයි ප‍්‍රශ්නයක් මතු වේ. බොහෝ යහපාලන විප්ලවවාදීන් මෙවැනි සිදුවීම් හමුවේ නිහ`ඩය. ඇතැමුන් කියනු ඇත්තේ ‘නීතිය ඉදිරියේ කවුරුත් සමානය’ වැනි උදාන වාක්‍ය විය හැකිය. රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව යටතේ පවා මර්දනය සිදු වන විට කීවේ එයයි.
ශිෂ්‍ය උද්ඝෝෂණවලට පොලිසිය බාධාකරන ලද්දේ මාර්ග අවහිර වීම නිසා ජනතාවට ප‍්‍රවාහන ගැටලූ ඇති වේ, යන තර්කයෙනි. කම්කරු උද්ඝෝෂණවලටද එම තර්කයම ගෙනැවිත් තිබිණි. මහජන සාමයට බාධා විය හැකිය යන පදනමෙන් මහෙස්ත‍්‍රාත් අධිකරණයෙන් නියෝග ගෙන ජනතා උද්ඝෝෂණ තහනම් කරන ලදී. එසේ රාජපක්ෂගේ මර්දන නීති ක‍්‍රියාත්මක කරමින් එදා පොලිසිය විසින් ජනතාවගේ රැුස්වීමේ, සංවිධානය වීමේ හා අදහස ප‍්‍රකාශ කිරීමේ අයිතිය උල්ලංඝනය කර තිබිණි. කෙසේ වෙතත් නීතියට හසුනොවන තෝරු මෝරු කිසිවක් නොවුණු ලෙස වාසය කරති.
දේශපාලන අදහසක් පැවසීමේ අඩු වියදම් ක‍්‍රමය භාවිත කිරීමේ වරදට හෝමාගමදී
අත්අඩංගුවට ගත් සගයා පොලිසිය විසින් අධිකරණයට පමුණුවා රුපියල් පන්දහසක දඩයක් අයකරගෙන නිදහස් කරන ලදී.
එම අත්අඩංගුවට ගැනීම හවුල් ආණ්ඩුවේ පාලනය යටතේ වමේ දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරිකයකු අත්අඩංගුවට ගත් පළමු අවස්ථාව විය. ඒ ගැන එස්එම්එස් පණිවිඩයක සඳහන් කිරීමේ හේතුව මත ලියුම්කරුට ‘තිත්ත කුණුහරුපයෙන්’ සංග‍්‍රහ කළේද අප ජීවත්වන සමාජයේ පීඩාවට පත් සමාජ කණ්ඩායම් අතර එකකු බවට සැක නැත. තමන්ට යම් හානියක් සිදු නොවන තාක් අනෙකාගේ පීඩාව ගැන නොතකා ජීවත්වන්නට අපේ සමාජයේ වැඩි පිරිසක් පුරුදු කරනු ලැබ තිබේ.
මර්දනය තමන් අබියසට තුවක්කු මානාගෙන එන තුරුම අවට සිදුවන පහරදීම්, පැහැරගෙන යාම්, අත්අඩංගුවට ගැනීම් හෝ ඝාතන වැනි මහා මර්දනකාරීත්වයන් නොදැනෙන වුන් සිටී. අපේ සමාජයේ පවතින මෙම කුහක තත්වය වෙනස් කරන්නට පෑන හසුරුවන්නට ගත් තීරණය මෙවැනි බියසුලූ පුද්ගලයන්ගේ තර්ජනයකින් නතර නොකරමි.
මා මෙන්ම බොහෝ පිරිසක් අලූත් පාලනයේ හවුල් මර්දනයට එකඟ නොවන බව දනිමි. ඔවුන් රාජපක්ෂගේ මූණ වෙනුවට රනිල්ගේ හෝ මෛත‍්‍රීගේ මූණ අලවන්නට උත්සුක වූයේ නැති බව දනිමි. ඒ නිසා ව්‍යාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සටන් පාඨවලට හීලෑ නොවී ඇත්ත ජනතා අරගලයකට යාමේ ශක්‍යතාව සමාජය තුළ ඉතිරිව තිබේ.

Advertisements

මට නොව, අපට පුළුවන්!

පාසල් නිමවී පියා සමඟ යමින් සිටි දැරිය මැසිවිලි නඟමින් යමක් කියයි. දරුවා අස්වසන්නට පියාට නොහැකිය.
”යාළුවො කණ්ඩායමක් හැදිලා මල් හදන්න කිව්වෙ. ඉතින් මගෙ යාළුවො කවුරුත් මල් හදන්න උදව් කළේ නෑ. අන්තිමේට ටීච කිව්වා ගෙදරදි තනි තනිව හදාගෙන එන්න කියලා….”
ඇය දිගටම සිය පන්තියේ මිතුරු මිතුරියන් සමඟ ඇති වූ ආරවුල ගැන පැමිණිලි කරමින් සිටී.
”ඇයි දුව ඔයා දන්නෙ නැද්ද යාළුවො කණ්ඩායමක් එකතු වෙලා කරන වැඩ එහෙම තමයි.. හැබැයි සමගියෙන් ඒ වැඩ කරන්නත් පොඩි කාලෙ ඉඳලම පුරුදු වෙන්න ඕන… ලොකු වුණාමත් සමගියෙන් ඉන්න පුරුදු වෙන්නෙ පුංචි කාලෙදිමයි..”
පාසල් දරුවන්ට සමගියෙන් වැඩ කිරීමට හා සාමූහිකත්වයේ අගය කියාදීමට වටුවැද්දාගේ කතාවත් දරකෝටුව හා දරමිටිය උදාහරණත් යොදා ගනු ලබයි. කොතරම් නිදසුන් සහිතව පාඩම් කළත් සමගිය යනු සංකල්පයක් පමණක් නොවේ. එය කුඩා අවදියේ සිටම වර්ධනය කළ යුතු මිනිස් භාවිතයකි. එහෙත් පංති කාමරයේ ලබන අධ්‍යාපනයේදී සාමූහිකත්වය පලවා හරිනු ලබයි. පන්තියේදී අධ්‍යාපනය ලබන්නේ තනි තනිව සමත්කම් පෙන්වීමටය, තමන් විසින් ලකුණු වැඩියෙන් ගන්නටය, තනිව වෙහෙස වී විභාග ජයගන්නටය.
මා දන්නා ඇතැම් පාසල්වල පංති කාමරයේ ප‍්‍රදර්ශනය කරන උදාන වාක්‍ය පුවරු ඇත.
‘ශැි ෂ ක්‍්බ ෟ’ යන්න එහි සටහන් වේ. කුඩා කාලයේ සිටම පන්ති කාමරයේ උගනින දරුවන් සාමූහිකයක් ලෙස ක‍්‍රියාකාරකම්වලට යොමු කිරීම අධ්‍යාපන මූලධර්මවල සිට එන්නකි. නිවසේදී මම, මගේ යන අදහස හඳුනාගන්නා දරුවාට සමාජ ජීවිතයේ පාඩම කියා දෙනු ලබන්නේ පංති කාමරයේදීය. එහෙයින් ‘මට පුළුවන්’ යන අදහස කියනවාට වඩා ‘අපට පුුළුවන්!’ වැනි අදහසකින් දරුවන් අතර සාමූහිකත්වයේ ආකල්ප වර්ධනය කිරීම අවශ්‍ය වේ.
කණ්ඩායම් කි‍්‍රයාකාරකමක් ලෙස විසිතුරු කඩදාසි යොදාගෙන මලක් නිමැවීමට දුන් අවස්ථාවේ පහේ පන්තියේ දරුවන් කටයුතු කළ ආකාරය ඉහත දැරිය විසින් හෙළිදරව් කළාය. පහේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගයට දිවීමක නිරත වූ ඔවුහු දැන් නිපුණතා ක‍්‍රියාකාරකම්වල යෙදෙති. අගෝස්තු මාසය වනවිට විෂය නිර්දේශය අවසන් කර ඇතත් ක‍්‍රියාකාරකම් සහිත අධ්‍යාපන කටයුතුවල යෙදවීම අවශ්‍යය. එහෙත් පසුගිය මාස අටකදී සාමූහිකත්වය හෝ පොදු හැඟීම වර්ධනය කරනු වෙනුවට තනි අශ්වයන් මෙන් ධාවනයක යොදවන ලද දරුවන්ට කණ්ඩායම් ක‍්‍රියාකාරකමක ප‍්‍රතිඵල අත්පත් කරගන්නට හුරුවක් නැත.
පාසල් ගීතයත් ජාතික ගීයත් කියන විට දරුවෝ සාමූහිකත්වය ගැන මහ හ`ඩින් ගයති. ඊට අමතරව වටු වැද්දාගේ කතාව හෝ මඝ මානවක කතාවෙන් සාමූහිකත්වය හා පොදු වැඩ ගැන ආකල්පයන් මනසට ගනු ලබන නමුත් ඔවුන්ට ඇත්ත ජීවිතයේදී සාමූහික හැඟීම් අහිමි කර ඇත. ඇත්තටම ඔවුන් පාසලේදී එකිනෙකාට උදව් කරගන්නේ අල්ප වශයෙනි. පාසල් දරුවන් එකිනෙකාගේ නිවෙස්වලට යන්නේ කලාතුරකිනි. දුක සැප බෙදාගන්නේ අඩු වශයෙනි. එය වැඩිහිටි වයසට යත්ම වඩාත් පටු ආකල්ප සහිත මිනිසුන් බිහි කිරීමට රුකුලකි.
එවැනි දරුවන්ගේ මවුපියන් පාසලේ කටයුතුවලට සහභාගි වන්නේද අනිවාර්යයෙන් එන්න කිවහොත් පමණි. පාසල පිරිසිදු කිරීමේ ශ‍්‍රමදානයකට එන්නේද පන්ති භාර ගුරු භවතුන් විසින් නොපැමිණෙන මවුපියන් ගැන විදුහල්පතිට වාර්තා කළ හොත් දරුවන්ට ලැජ්ජාවක් වෙති’යි බිය නිසාය. කොහොමටත් අපේ වැඩිහිටි සමාජයම පටු ආකල්පවලින් කුණු වී ගොසිනි. වැඩිහිටි මිනිසුන් මළගෙදරකට යන්නේ නොගියොත් ජීවතුන් අතර සිටිනවුන්ගෙන් අවලාද අසන්නට විය හැකි නිසාය. මංගල්‍යයකට සහභාගි වන්නේ ඇරයුම් කළ නිසාත් තමන්ට හිමි කෑම බීම පරිභෝජනයට සහ ප‍්‍රදර්ශනාත්මක ඇඳුම් ආයිත්තම් තරගයක් ලෙසය.
අප කුඩා අවධියේදී නිවසක, පවුලක විවිධ උත්සව අවස්ථා ආරම්භ වන්නේම එම නිවසේ පිරිසුදු කිරීම් සහිත ශ‍්‍රමදානයකිනි. නෑයන්, හිතමිතුරන් හා අසල්වාසීන් එකතුව නිවස හා ගෙවත්ත පිරිසිදු කර අලංකාර කරනු ලබයි. උත්සවය දවසට සතුටින් හා විලාසිතාවෙන් පැමිණියත් නැතත් ඒ කාර්යයට සාමූහික දායකත්වය දීමේ තෘප්තිය මිනිස් බැඳීම් සවිමත් කරයි. මිතුරුකම් වඩාත් වැඩි කරන නොහොඳ නෝක්කාඩු සිඳ බිඳ දමන එවැනි මිනිස් සාමූහිකත්වයන් අද නැත. මංගල උත්සවයට ඇරයුම් ලද පසුව සිහිපත් වන්නේ ලියුම් කවරයක දමා කියක් දිය යුතුද යන්නයි. එසේත් නැතිනම් අලූතින් ඇඳගෙන යා යුතු විලාසිතාව ගැනයි. එසේත් නැතිනම් නියමිත දිනයේ නිවාඩුවක් ගන්නට හැකියාව ගැනයි. ලියුම් කවරයේ පිරිනමන මුදලට සරිලන ආහාර වේලක්, මත්පැන් බීමක් ලබාගන්නට පවා ඔවුහු උත්සුක වෙති. උපන්දිනයක්, මල්වර මඟුලක් හෝ විවාහයක් සඳහා සතුටින් සාමුහිකත්වයෙන් එක්වනු වෙනුවට අපේ මිනිස්සු ඒ අවස්ථා සිය පටු අරමුණු වෙනුවෙන් පාවිච්චි කරති. ඒ නිසා සාමූහික ජීවිතයේ අවස්ථා ලෙස සැලකෙන එවැනි සතුටු සාද එක් එක් පුද්ගලයන්ගේ පටු අරමුණු වෙනුවෙන් කුඩා කුඩා අණු බවට බිඳ දමනු ලබයි. අවසන මහා ගෝරි, පරම්පරාගත ගැටුම් ඇති වේ.
මේ නිසා කුඩා අවදියේ සිට සාමූහිකත්වයේ ජීවිතය දරුවන්ට හිමිකර දිය යුතුව ඇත. එසේම සමාජයක් ලෙස සාමූහික ජයග‍්‍රහණ කරා ගෙන යන්නට නම් එක් එක් මිනිසුන් සතු හැකියාවන් සාමූහික අරමුණු වෙනුවෙන් දිශාගත කළ යුතුව ඇත. පටු අරමුණු වෙනුවට සාමූහික අරමුණු බල ගැන්වීම වනාහී අපේ කාලයේ එක තැන පල්වන මිනිස් ශිෂ්ටාචාරය විසින් ඉල්ලා සිටින ගතිකත්වයයි.
වමේ දේශපාලනය යනුවෙන් අදහස් කෙරෙන්නේද එයයි.

දේදුනු විප්ලවවාදීන්ට අසුබවාදී ඇරයුමක්…

pදැඩි ලෙස ගිලන් වූ මොහොතක ආ දුරකථන ඇමතුම සමීප මිතුරකුගෙනි.

විදේශයක සිට දුරකථනයෙන් කතා කළ ඔහු ප‍්‍රකාශ කළේ තමන් මහ මැතිවරණ දවසේ තම ඡුන්දය ප‍්‍රකාශ කරන්නට නැවත ලංකාවට එන බවයි. ඔහු විදේශගත වූයේ රාජපක්ෂ රෙජීමයේ මර්දනය උග‍්‍රතම අවස්ථාවකදීය. ඔහුට මර්දනයේ පීඩාවක් නොවුණද පැවැති තත්වය නිසාම රටේ ඉන්නට එපා වී තිබිණි.

”මේ රටේ ඉඳල මට ඇති වෙලා… මොනවත් වෙනස් වෙන්නෙ නෑ බං…” ඔහුගේ මැසිවිල්ල එසේ විය.

”නෑ බං මේක වැඩිකල් අල්ලලා යන්නෙ නෑ… ටිකක් ඉවසපං.. හෙල්ලෙන්නෙ කොහෙන්ද කියලවත් හිතාගන්න බැරි වෙයි” තවත් මිතුරෙක් ඔහුට පිළිතුරු දෙන විට පවා ඔහු එය ගණනකට නොගත්තේය.

”මේ විදියටම දිගටම වෙයි…උඹලා කොච්චර කීවත් රාජපක්ෂ පවුල තව අවුරුදු තිහ හතළිහකට මෙහා හොල්ලනවා බොරු!”

රාජපක්ෂ පාලනය පලවා හරින ක‍්‍රියාදාමය රාජපක්ෂගේ කැබිනට් සගයකුගෙන්ම ආරම්භ වූ විට මිතුරා විස්මිතව දුරකථනයෙන් මා සමඟ කතා කළේය.

”මොනවද බං මේ වෙන්නෙ?… හිතාගන්නවත් බෑනෙ..!” එවර ඔහු කතා කළේ විමතියට පත්වය. අමාරුවෙන් යුරෝපා රටක රැුකියා අවසරයක් ගෙන සිටි මිතුරා සිය බිරිය සහ දරුවාද එහි ගෙන්වා ගන්නට උත්සාහයක යෙදී සිටින බව දැනගන්නට ලැබුණේ ඔහුගෙන්මය.

එහෙත් එදා මා ඔහුට කීවේ රාජපක්ෂ බලයෙන් පලවා හැරීම දුෂ්කර වන බවයි. රාජ්‍ය බලය අතැතිව ජනාධිපතිවරණයට පිවිස සිටින නිසා වැඬේ ලේසියෙන් අත්හරින බවක් රාජපක්ෂ රෙජිමය තුළ දක්නට නොලැබුණි. එහෙත් බොහෝ දෙනාගේ ව්‍යායාමයක ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස මහින්ද රාජපක්ෂට විධායක බලය අතහැර යන්නට සිදු විය. මගේ විදේශගත මිතුරා එයින් මහත් අමන්දානන්දයට පත්ව සිටියේය. ඔහු සිය සැලසුම් වෙනස් කරමින් නැවත ලංකාවට එන්නට සූදානම් විය. නමුත් දැන් ඔහු නැවත වරක් සසල වී ඇත.

”රාජපක්ෂ කල්ලියම ආපහු සෙල්ලම පටන් අරගෙන කියන්නෙ ඇත්තද බං?” ඔහු මගෙන් විමසා සිටින්නේ අන්තර්ජාලයෙන් හා සිය සමීපතමයන්ගෙන් ලැබෙන තොරතුරු අනුවය. දැන් ඔහු කියන්නේ මැතිවරණ දිනයේ රාජපක්ෂට එරෙහිව ඡුන්දය දෙන්නට ඔහු විශේෂයෙන් ලංකාවට එන බවකි.

මා මේ මිතුරා ගැන ලියන්නට සිතුවේ ඔහුගේ පෞද්ගලික තොරතුරු ඉදිරිපත් කරන අදහසින් නොවේ. මගේ මිතුරා නියෝජනය කරන්නේ අප ජීවත්වන සමාජයේ එක්තරා සමාජ කණ්ඩායමකි. පුළුල් අර්ථයෙන් අප එය මැද පන්තිය ලෙස හඳුන්වමු. සිය ජීවන අභිලාෂයන් වෙනුවෙන් පමණක් තීරණ ගන්නා ඔවුන්ට අවට ලෝකයේ සිදුවන කිසිවක් ගැඹුරින් විග‍්‍රහ කරගන්නට නොහැකිය. සමාජ දේශපාලන බල තුලනයන් හැසිරෙන ආකාරය ගැන ප‍්‍රමාණවත් අවබෝධයක් ලබාගන්නට හැකි තරම් දැනුමක් තිබුණද ඔවුහු ඒ සඳහා මහන්සි නොවෙති. ඒ වෙනුවට තමන් අවට සමීපව සිටින අයවලූන්නේ අදහස් විමසමින් තමන් කල්තියා සූදානම් කරගත් න්‍යාය පත‍්‍රය සපුරාගන්නට ඔවුන් කැමැතිය. සිදුවන සියල්ලම සිය මතය සනාථ කරනු පිණිස භාවිත කරන්නට ඔවුහු මහත් හපන්කමක් දක්වති.

රාජපක්ෂ පාලනයේ අත්තනෝමතිකභාවය ඔවුන්ට අරහංය. ඒ අතින් ඔවුහු නිදහස සොයා යන්නෝ වෙති. එහෙත් නිදහස යනු ස්වයංව උපදවා ගතයුත්තක් ලෙස කල්පනා නොකරන මෙවැනි සමාජ ස්තර අන්‍යයන් ලවා එම නිදහස උපදවා ගන්නට කැමැත්තෝ වෙති. ඒ අතින් ඔවුහු බළලූන් ලවා කොස් ඇට බාවන වර්ගයේ කැනහිලූන්ය. මා ඒ බව ඔහුගේ මූණටම කියන විට ඔහු ඒ බව පිළිගනී.

නමුත් ප‍්‍රශ්නය ඇත්තේ සමාජ අරමුණු සමඟ බැඳුණු දේශපාලන ව්‍යාපාරද එවැනි තැනකට ඇද වැටුණු විටය. රාජපක්ෂ පාලනය පෙරළා දමා නැවත බලය අත්පත් කරගනු ලබන්නේ කවුරුන්දැයි අප තර්ක කරන විට එයින් මග හැර ගිය බොහෝ දේශපාලන මත දරන්නන් දැන් නැවත වරක් ‘රාජපක්ෂ එනවෝ’ යැයි බිරුසන් දෙති. රාජපක්ෂ පරාජය කිරීමට නැවත එක්වන ලෙස ඔවුහු අපට අඬගසති.

ඇත්ත වශයෙන්ම රාජපක්ෂගේ මර්දනකාරී අත්තනෝමතිකත්වය වෙනත් අතකට හුවමාරු වූ බව පිළිගන්නට ඔවුහු අකැමැති වෙති. ඒ නිසාම ‘ජනවාරි 8 දිනූ දේ රැුකගන්න’ යැයි ව්‍යාජ සටන් පාඨයකට අප දිගේලි කරවන්නට මොවුන් සූදානම්ය.

ජනවාරි 8 දිනුවේ කුමක්දැයි අසන විට ඔවුහු අපට කුහකයන් යැයි අවලාද නගති. තවම ජනවාරි 8 දේදුනු විප්ලවයේ වර්ණ සංයෝජනයෙන් ඇස් නිලංකාර කරගෙන ඉන්න මේ මහත්වරුන්ට අගෝස්තු 17 වැනිදා දක්වා සිය සිහින දකින්නට ඉඩහරිමු. ඉන් පසුව ඔවුන් ස්වකීය යහපාලන සිහිනයෙන් අවදි කිරීම ‘ජනතා ඡුන්දයෙන්ම’ තේරී පත්වන ධනපති බලය විසින් සිදු කරනු ඇත.

මහ මැතිවරණය යනු අප තළා පෙළා දමන්නේ කුමන කණ්ඩායමදැයි තෝරන අවස්ථාවක් බව වටහාගන්නට මෙවරද ඡුන්දය පාවිච්චි කරන ලෙස අපි සියලූ දේදුනු විප්ලවවාදීන්ට ආරාධනා කරමු. අපි මැදහත්ව බලා සිටින්නේ කුහකයන් යැයි අපට අවලාද නඟමින් වුවද රාජපක්ෂ පන්නයේ පාලනය වෙනත් ආකාරයකින් වෙනත් නමකින් භුක්ති විඳින්නට අප සමඟ ඔවුන් එක්වන තුරුය. එය අපේ ප‍්‍රාර්ථනය නොවුණද මුහුණ දිය යුතු යථාර්ථය එයමය.

කළු නැති ජූලියක් වෙනුවෙන්….

DSC09249මහින්ද රාජපක්ෂ නැවත වරක් බලයට පත්කිරීමට පෙළ ගැසුණු බලවේග ක‍්‍රියාත්මක වනු ඇත්තේ මේ රටේ ලක්ෂ ගණනක් ජීවිත විනාශ කරපු ජාතිවාදයට නැවතත් පණ පෙවීමටයි. ‘මහින්ද වීරයා’ යුද්ධය අවසන් කළ බවට ජයපැන් බිව් සිංහල අන්තවාදීන් මහින්ද නැවත බලයට පත් කිරීමේ ‘වගකීම’ වෙනුවෙන් පස් කනවා.

උතුරේ තමිල් ජනයා සංහාරය කරමින් පැවැති මර්දනකාරී යුද්ධය අවුරුදු තිහක කාලයකදී මේ රටේ සිංහල, දෙමළ හා වෙනත් ජන ප‍්‍රජාවන් එකිනෙකාගෙන් දුරස් කළා. එකිනෙකාට සතුරු ලෙස පෙළ ගැස්වූවා. තමිල් ජනයාට සිංහලයන් සතුරන් ලෙස හුවා දක්වමින් තමිල් ජාතිවාදීන් කළේ තමිල් ජනතාව අතර සිය බල ව්‍යාපෘතිය පිහිටුවීමයි. ඒ සමගම ඔවුන් සුළුතර ප‍්‍රජාවන්ට සතුරු සිංහල නායකයන්ගෙ පිළිවෙත් ඉස්මතු කරමින් මුස්ලිම් ජනයා අතරත් සිංහල විරෝධයක් ඇවිලවීමට උත්සාහ කළා. කෙසේ වෙතත් සිංහල ජාතිවාදී දේශපාලන නායකයන් යුද්ධ කාලයේ තමිල් සංහාරය වෙනුවෙන් මුස්ලිම් ජාතිවාදී බලවේග සිය වසඟයට ගන්නත් කටයුතු කළා. එල්ටීටීඊය පරාජය කිරීමේ මුවාවෙන් තමිල් පීඩිතයන් මර්දනය කිරීමට මුස්ලිම් කණ්ඩායම් සහාය කරගන්න මහින්දගේ මර්දනකාරීත්වයට හැකි වුණා. මේ අතරතුර සිංහල ජාතිවාදීන් මුස්ලිම් විරෝධයකුත් නඩත්තු කළා. උතුරේ යුද්ධය අවසන් කළ පසුව දකුණේ මුස්ලිම් ව්‍යාපාරික ස්ථාන ගිනිතැබීමට යොදාගත්තෙ මේ සිංහල ජාතිවාදයයි.

ඇත්තටම මේ ජාතිවාදී දේශපාලනයේ ක‍්‍රියාකාරිකයන් වෙන්නෙ පොදු ජනතාව නොවේ. ඒ වෙනුවට මැර කණ්ඩායම් යොදවා ජාතිවාදී ප‍්‍රහාර කළමනාකරණය කරනු ලබනවා. විවිධ ව්‍යාපාරික අරමුණු නිසා ප‍්‍රතිවිරුද්ධ ව්‍යාපාරික තරගකරුවන් අතුගා දමන්නත් ජාතිවාදී දේශපාලනය පාවිච්චි වෙනවා. හැමවිටම ජාතිවාදී අරගල ආරම්භ වන්නෙ ව්‍යාපාරික ස්ථානවලට එල්ල වන ප‍්‍රහාරවලින්. එහිදී ඇත්තටම සක‍්‍රියකාරී බලවේගය වෙන්නෙ ව්‍යාපාරික අරමුණු මත ප‍්‍රතිවාදියා ව්‍යාපාර ලෝකයෙන් අහෝසි කරන්න මාන බලන ධනවාදී සිතීමයි. අපරාධකාරී ලෙස ලාභ කොල්ලකෑමෙන් තොරව ධනය උපයන්න බෑ කියලා අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නෑ. හැම මහා පරිමාණ ධන සම්භාරයක් පිටුපසම ඇත්තෙ මහා පරිමාණ අපරාධ බව ලෝකය පුරාම ධනපතියන්ගෙ ජීවිත කතාවලින් සනාථ වෙනවා. ඒ අපරාධ අතරට තමන්ගේ දරුවන්, බිරිය වැනි සමීපතමයන්ගේ සිට ප‍්‍රතිවාදී ව්‍යාපාරිකයන් දක්වා සියලූ දෙනා ගොදුරු වෙනවා. ජාතිවාදී ලෙස ගැටුම් ඇවිලවීමෙන් ලාබ ලබන ව්‍යාපාරික බිම් අත්පත් කරගැනීමට උත්සාහ ගැනීම පුදුමයක් නෙවෙයි.

මේ ගැන අපට හොඳම නිදසුන් ඇත්තෙ මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ ආරම්භ කර, පෝෂණය කර නඩත්තු කරනු ලැබූ බොදු බල සේනා, සිහල රාවය, රාවන බලය වැනි සංවිධානවල ක‍්‍රියාකාරිත්වයයි. 1983 කළු ජූලියේ ආරම්භය සටහන් කෙරුණෙත් කොළඹ ප‍්‍රධාන ව්‍යාපාරික කලාපවලයි. තමිල් ව්‍යාපාරික ස්ථාන කොල්ලකෑම හා ගිනිතැබීම අගනුවර සිට ප‍්‍රාදේශීය නගර කරා රැුගෙන ගියෙත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අනුග‍්‍රහය හා නායකත්වය ලැබූ ප‍්‍රාදේශීය දේශපාලන – මැර කණ්ඩායම්.

1983 කළු ජූලිය ගැන විතරක් නෙවෙයි, රාජපක්ෂ රෙජිමය යටතේ සිදු කළ ජාතිවාදී ගිනිතැබිම් ගැන සටහන් කරන්න ඒ කාරණා සිහිපත් කරගන්න වෙනවා. ඒ කිසිදු අවස්ථාවක එක්සත් ජාතික පක්ෂය ජාතිවාදයට එරෙහි සටන් පාඨයට නායකත්වය දුන්නෙ නෑ. ඒ තමයි ධනපති දේශපාලනය ජාතිවාදය පරාජය කරනවා වෙනුවට ඒ ප‍්‍රතිවිරෝධතා බලය ඩැහැගැනීම වෙනුවෙන් කළමනාකරණය කරන ආකාරය. ඒක අදත් හෙටත් එහෙමයි. අතීත වාර්තාවත් එහෙමයි. 1983 ජූලි සිදුවීම්වලදි දිවයින පුරා තමිල් ජනයා සංහාරය කරන්න සිංහල ජාතිවාදී මැරයන් උසි ගැන්වූයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය විසින්. අද වන විට මහ මැතිවරණය තුළ රාජපක්ෂ රෙජීමය නැවත පැමිණීමට එරෙහිව ප‍්‍රධාන විවේචකයන් ඉන්නෙත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ. නමුත් රාජපක්ෂ වටා පෙළ ගැසෙන ජාතිවාදයට එරෙහිව කට අරින්න ඒ දේශපාලන පක්ෂ සමත් වෙලා නැහැ. බඬේ බිජු තියාගෙන දේශපාලනය කිරීමේ ප‍්‍රතිඵලය ඒකයි.

එහෙත් ජාතිවාදයට එරෙහි ධජය අතට ගන්න හැකියාව තියෙන්නෙ වමට. වමේ ධජයක් යටතේ මිස ජාතිවාදයට කොන්දේසි විරහිතව අභියෝග කරන්න වෙනත් බලයක් මිනිස් ඉතිහාසයේ බිහි වෙලා නෑ. ‘සකල දේශවාසී නිර්ධනයන්’ ගැන කතාකරන්න විතරක් නෙවෙයි, ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් ඔවුන්ගෙ අරමුණු වෙනුවෙන් සටන් කරන්න නම් ජාතික, ආගමික හෝ ප‍්‍රාදේශීය බෙදුම් රේඛා පිටුදකින අදහස් තිබිය යුතුයි. එපමණක් නෙවෙයි මිනිස් ඉතිහාසයේ සාමූහික ජයග‍්‍රහණ හා සාමූහික වුවමනාවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමේ හැකියාවක් තිබිය යුතුයි. සාමූහිකත්වය වෙනුවට එක් එක් බෙදීම් පාවිච්චි කරමින් පටු අරමුණු වෙනුවෙන් පෙනී සිටින නිල්, කොළ, රතු සායම් ගාගත් කුමන්ත‍්‍රණකාරී දේශපාලනය පරාජය කිරීම මේ ජූලි මාසයේ තීරණාත්මක අවශ්‍යතාවයක් වෙනවා.

සටන්කාමී මාධ්‍ය සගයන්ට….!

Dehena“විකල්ප ප‍්‍රකාශනයට හිමි සම්මානය, මහනුවර ශිෂ්‍ය නිර්මාණ මණ්ඩපයට…. ‘දැහැන‘ විකල්ප ප‍්‍රකාශනය වෙනුවෙන්..!“

විහාර මහාදේවි එළිමහන් රංග පීඨයේ පැවති ජනතා සාහිත්‍ය උලෙලට රැස් වූ සහෘදයන් දහස් ගණනකගේ අත්පොළසන් නාදය සමඟ සම්මානය ජනතාව අතින් අත යමින් වේදිකාව වෙත ළඟා වුණා. හේතුපාඨයද ප‍්‍රකාශ වී අවසන් වන තෙක් අපට කිසිවක් හිතාගන්නට නොහැකි වුණා. මහනුවර ශිෂ්‍ය නිර්මාණ මණ්ඩපය වශයෙන් හැඳින් වූ නිර්මාණකරුවන් අතර ප‍්‍රභාත්, සම්පත් සහ මමත් සිටි බව ඇත්ත. ඒත් ඒක සාමුහික නිර්මාණ කාර්යයක්.

අපි එකිනෙකාගෙ මුහුණ බලන අතර සම්මානය පිළිගන්නා ලෙස දෙවැනි වරටත් කැඳවීමක් ලැබුණා. මම සම්පත්ට එය භාර ගන්නා ලෙස දැනුම් දුන්නා. ප‍්‍රභාත් එය අනුමත කළා. ඇත්ත වශයෙන්ම අප අතර සිටි වඩාත්ම සටන්කාමියා ලෙස සම්පත් ඒ සම්මානය ලබාගන්නට සුදුස්සා වුණා.

සම්පත් විසින් ඔල්වරසන් හ`ඩ මැද භාරගත් ඒ ජනතා සම්මානය තවමත් සුරැකිව තිබෙනවා. අද ඒ දෙස බලන විට මා සමඟ විකල්ප ප‍්‍රකාශනයක් වෙනුවෙන් ඒකරාශි වුණු සහෘදයන් සහ ඔවුන්ගේ ජවසම්පන්න භූමිකාව අමතක කරන්න බෑ. පසු කාලයක විවිධ සගයන් මා සමඟ සටන්කාමී පත්තර කලාවක නියැළෙමින් සිය භූමිකාව විශිෂ්ට ලෙස ඉටු කළ බව ඇත්ත. ඒත් විවිධතා රැසක් සහිත ශිෂ්‍ය කණ්ඩායමක් ලෙස අප විසින් තැබූ ආරම්භය කිසිදාක අමතක කළ නොහැකි සැමරුමක් ලෙස පවතිනවා. අසිපතක් බවට පත්වන පෑනක් සහ එය වටා දැවටෙන දම්වැලක් ලෙස ඒ ජනතා සාහිත්‍ය සම්මානය නිමැවූයේ විනී හෙට්ටිගොඩ සහෘදයාගේ සංකල්පයකට අනුවයි. එය සැමරුමක් ලෙස කියන්නට බැරි තරම් ජීවමාන බවක් අදත් මට දැනෙනවා.

ඒ වන විට පත්තර රස්සාවට ප‍්‍රවේශ වී සිටි රෝහිත භාෂණ සහෝදරයා අපගේ කාර්යයට මහත් දිරියක් හා මඟ පෙන්වීමක් ලබා දුන්නා. ‘දැහැන‘ යන නම ශාන්ත කේ. හේරත් සහෘදයා ලවා නිර්මාණය කර දීමද කළේ ඔහු විසින්. අන්වර්ථ නාම හා සත්‍ය නාම යොදමින් අපි ‘දැහැන‘ කලාප තුනක් දක්වා නිර්මාණ මණ්ඩපයේ කටයුතු ඉදිරියට ගෙන ගියා.

ඒ වන විට මාතර ප‍්‍රදේශයේ නිර්මාණකරුවන් ඒකරාශි කරමින් ‘රිද්ම‘ නමින් විකල්ප ප‍්‍රකාශනයක් සංස්කරණය කළේ සහෘද නිලාර් එන්. කාසිම්. මහනුවර සහ මධ්‍යම පළාත පුරා සිටි තරුණ හා වැඩිහිටි නිර්මාණකරුවන් ඒකරාශි කරමින් මාධ්‍ය අධ්‍යයන පර්ෂදය වැඩ කරමින් තිබුණා. එහි මූලික කාර්යභාරයක් ඉටු කළේත් රෝහිත භාෂණ සහෝදරයා. බොහෝ තරුණ නිර්මාණකරුවන් එක් කළ ‘පවුර’ නමැති විකල්ප ප‍්‍රකාශනය රෝහිත විසින් සංස්කරණය කෙරුණේ මෙම විකල්ප සංස්කෘතික සංවිධානයේ ප‍්‍රකාශනයක් ලෙසයි.

90 වසරේ ආරම්භ කෙරුණු ‘ලක්මිණ‘ නමැති විකල්ප ප‍්‍රකාශනයේ අතරමැද නැවතුමත් සමඟ සුනිල් මාධව ඇතුළු ප‍්‍රගතිශීලී මාධ්‍යවේදින් රැසක් එක්ව ‘ලක්දිව‘ පුවත්පත ආරම්භ කෙරුණා. එහෙත් මුදලාලිගෙ පත්තර කලාව ප‍්‍රතික්ෂේප කරපු සුනිල් අයියලා පාරට ආවෙ ජනතාවගෙ ආධාරයෙන් පත්තරයක් කරන බවට අධිෂ්ඨානයකින්. සටන්කාමී පත්තරකාරයන් රැසක් ‘හිරු‘ පුවත්පත සමග එන විට අප එය භාරගත්තෙ මහත් උද්යෝගයෙන්.

බොහෝ විට පත්තරකාරයන්ගෙ නම පිටුවල පළවුණත් පසුබිමේ ඉන්න ඒ හා සමානම සටන්කාමී සහෘදයන්ගෙ නම් කවදාවත් පත්තරවල පළ වෙන්නෙ නෑ. එදා ‘හිරු‘ ගොඩනඟන්න වෙහෙසුණු ඒ සගයන් පසුව දේශපාලන ක‍්‍රියකාරීත්වය තුළ ගිලී ගියා. ඔවුන් තවදුරටත් සිය කාලය හා ශ‍්‍රමය වැයකරමින් ඇත්ත විප්ලවවාදී කාර්ය පත්තරය පමණක් නොව භූමියේ දේශපාලන අරගලය බව සනාථ කළා. ඒ නිසා අදත් පත්තරකාරයන් ලෙස අප කොච්චර ලස්සන වචන හරඹ කළත් ඇත්ත සටන් සිදුවෙන්නෙත් ඇත්ත සටන්කාමීන් ජීවත් වෙන්නෙත් පත්තර පිටු මත පමණක්ම නොවේයි.

ඇත්ත සටන ජනතාව විසින් සිය සැබෑ දේශපාලන වුවමනාවන් වෙනුවෙන් ගෙන යන සටනයි. එදා රාජපක්ෂ රෙජිමයට එරෙහිව කටුනායකදිත් හලාවතදිත් රතුපස්වලදිත් එවැනි සටන් ඇවිළුණා. පත්තරකාරයන් නිරීක්ෂකයන් ලෙස නොයෙක් ලස්සන කතා ලිව්වා. ඒත් රාජපක්ෂ පාලනය පෙරළා දමන්න දේශපාලන නායකයන් හා පත්තරකාරයන් විසින් මියගිය මිනිසුන්ගෙ ජීවිත ලන්සුවට තිබ්බා. මාධ්‍ය සටනේ පතාක යෝධයන් අද හොයාගන්නත් නෑ. අද යාපනේදි කහවත්තෙදි ලිප්ටන් වටරවුමෙදි සටන්කාමී ලෙස පෙළ ගැසෙන පීඩිත ජනයා වෙනුවෙන් කතාකරන්න පත්තර වීරයන් නෑ.

ඔවුන්ගෙ පෑන්වල තියෙන්නෙ ධනපතියන්ගෙ මොනර කොළ දිස්නයයි. පහුගිය කාලෙ වීදියෙ සටන් පාඨ කී ඔවුන්ගෙ කටවල් හා අත්වල ලැප්ටොප් හා කාර්වලට දෙන ණය නිසා වැසි ගොස් තිබෙනවා. ජනමාධ්‍ය සටන්කරුවන්ගෙ අවධානය ප‍්‍රවෘත්ති විකිණීම සඳහා වෙන් වෙද්දි ජනතාව තනිවම සටන් කරනවා. විවිධ ධනපති පත්තරවල සේවය පිණිස ගිය ජනමාධ්‍යකරුවන් අතර සිය පෑන මෙහෙයවිය යුත්තේ කුමක් සඳහාද යන්න වටහා ගත් පිරිස අඩුයි. කරට කර සටන් වැදුණු තවත් සමහරු සිය පෑන කුලියට දී තිබෙනවා.

යාපනයේත් කහවත්තේත් මීතොටමුල්ලේ සහ මීරියබැද්දේ ජනතාව සාමූහිකව සටන් කරද්දී ඇතැම් සගයන් විවිධ දේශපාලන මතවාද තුළ හෘදසාක්ෂිය යටපත් කරගෙන නිහ`ඩ වී ඉන්නවා. ධනපති මතවාද වෙනුවෙන් හෝ පඩිපත වෙනුවෙන් හුදෙකලා නොවන ලෙස තවමත් හෘද සාක්ෂියක් ඉතිරිව ඇති, මාධ්‍ය සගයන්ගෙන් ඉල්ලනවා.

‘පසන් මචං’ගැන අවසන් නොකළ මතකයෙන් 

pasan-kodikara2කලාතුරකින් හමුවන වර්ගයේ නිහඬ මිනිසකු වුවත් ඔහු යම් කාරණාවක් ගැන කතා කිරීමේ දී නිශ්ශබ්ද පුද්ගලයකු වූයේ නැත. අප ඔහු හැඳින්වූයේ ‘පසන් මචං’ හැටියටයි.

පරිවර්තකයකු ලෙස බොහෝ දෙනා හඳුන්වන නමුත් ඔහු සාහිත්‍යකරුවකු වශයෙන් කොටු කරනවාට වඩා යම් ජීවිත දර්ශනයක් ඇතිව සමාජ අරමුණකින් වැඩ කළ මිනිසකු ලෙස හැඳින්වීමට කැමැත්තෙමි. මිතුරන් අතර ඔහු ගැන කියැවෙන විවිධ රසකතා මැද වුවද ඔහු පෙන්වන්නේ යම් කාර්යයකට අත ගැසූ විට වගකීම් සහගතව වැඩ කිරීමේ ගුණයක් සහිත ජව සම්පන්න මිනිසකු බවයි. 53 වැනි වයසේ දී ජීවිත වේදිකාවෙන් බැස ගිය පසන් කොඩිකාර සහෝදරයා පළමුවෙන්ම මට මුණ ගැසුණේ කොතැනදැයි කිව නොහැකිය. එහෙත් කොළඹ නගරයේ ජීවිතයට පැමිණි 90 දශකයේ මැද භාගයේ දී ඔහු රුසියානු ශාස්ත‍්‍රීය අධ්‍යාපන කටයුතු අවසන්කොට මෙරටට පැමිණ කලක් ගත වී තිබිණි. වරින්වර පුවත්පතක ලියූ ලිපියකින් අපගේ සාකච්ඡුාව ආරම්භ විය. නැතිනම් විදේශීය චිත‍්‍රපට උළෙලකදි ඔහු නිතර මුණ ගැසුණි. නිරහංකාර මිනිසකු වූ පසන් කිසිවිටක තමන් විසින් උපයාගත් ශාස්ත‍්‍රීය දැනුම හෝ වෙනත් පෞද්ගලික ආකල්පයක් මත අදහස් කොටුකර තැබීමට සූදානම් නොවීය.
ඔහු මාක්ස්වාදය පිළිබඳ වෙහෙස වී ලබාගත් දැනුමකින් යුතුව සෙසු දාර්ශනික මතවාද පිළිබඳ අධ්‍යයනයක් සහිත වූ විද්වතකු විය. ඔහු දැනුම ආභරණයක් කර නොගත් නිසාම දාර්ශනික සාකච්ඡුාවල පන්න පන්නා යන මිනිසකු නොවීය. එහෙත් ‘පසන් මචං’ සතු වූ දැනුමක් මෙන්ම මැදිහත්වීමේ සාධනීය බවක් තිබිණි. ඔහු තමන් ඉගෙන ගත් දැනුම මෙරට ජන සමාජය වෙනුවෙන් යොදවන්නට තීරණය කළ අයෙකි. එහි එක් ආකාරයක් ලෙස ඔහු පරිවර්තන කාර්යයන් වෙත යොමු විය. නාට්‍ය කලාව වෙතද ඔහුගේ විශේෂ නැඹුරුතාවක් තිබිණි. නාට්‍ය වැඩමුළු, කලා සාහිත්‍ය කටයුතුවල නිරතවීමෙන් ඔහු විශේෂ තෘප්තියක් ලැබුවේ ඒවා පෞද්ගලිකව යමක් උපයන්නට පාදක කර නොගත් පිරුණු මිනිසකු ලෙසයි.
සෝවියට් දේශයේ අධ්‍යාපනය ලැබූ බොහෝ දෙනා කියන්නට කැමැති කාරණයක් නම් තමන් මාක්ස්වාදය ඇතුළු දේශපාලන දාර්ශනික සංකල්පවල පරප‍්‍රාප්තවූවන් බවයි. විජේවීර මෙරට සිදු කළ ඓතිහාසික මැදිහත්වීමෙන් පසුව සෝවියට් දේශයේ හෝ ලන්ඩනයේ ඉගෙනගෙන මෙහි පැමිණි ඇතැම් පුද්ගලයන් කියූ ‘පොර ටෝක් කතා’ හාස්‍යජනක තත්වයට පත් විය. සෝවියට් රජය බෙලහීනවෙමින් පැවැති 80 දශකය අවසානයේ ලූමුම්බා මිත‍්‍රත්ව සරසවියෙන් අධ්‍යාපනය ලැබීමට ඔහුට අවස්ථාව සැලසුණේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මැදිහත්වීමෙන් මෙරට තරුණ ක‍්‍රියාකාරිකයන්ට හිමි වූ ශිෂ්‍යත්ව ක‍්‍රමය නිසාය. 89 සෝවියට් බලය බිඳවැටීමෙන් පසුව රුසියානු වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය සාරවත් ආයෝජනයක් වුවද ඉන් පෙරාතුව මෙරට තරුණ තරුණියන් සෝවියට් සමාජ ජයග‍්‍රහණ බෙදා හදාගැනීමේ ක‍්‍රමයක් යටතේ ඇත්ත සමාජ හිතකාමී අධ්‍යාපනයට යොමු කරවන ලද බවට හොඳම සාධකයක් ලෙස ගෙනහැර දැක්විය හැක්කේ පසන්ගේ භූමිකාවයි.

එහෙත් පසන් සෝවියට් නිලධාරිවාදයේ මර්දනය ගැනද සිය අත්දැකීම් අප සමඟ බෙදාහදා ගත්තේය. මාක්ස් ලෙනින්වාදය විකෘති කරන ලද සෝවියට් පරිහාණි යුගයේ දී තමන් විසින් එක්තරා මාක්ස්වාදී සංවිධානයකට සම්බන්ධ වීමේ කතාව ඔහු වරින්වර කියූ කතාවලින් වටහා ගන්නට පුළුවන. එවකට මාක්ස්වාදී කණ්ඩායමක් ලෙස සංවිධානය වූවන් රහසිගතව කටයුතු කළ යුතු විය. විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනයට ශිෂ්‍යත්වයක් හිමි වුවද සෝවියට් පාලනයේ විකෘතිය ප‍්‍රශ්න කළ විජේවීරට යළි ලූමුම්බා මිත‍්‍රත්ව සරසවියේ අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ කිරීමට එරට බලධාරීන් ඉඩ දුන්නේ නැත. පසන් ඇතුළු කණ්ඩායමක් විසින් උත්සාහ කළ කාර්යය සපුරා ගන්නට නොහැකි වූයේද කේජීබියෙන් මත වූ බලපෑම්ය. වරක් එම සංවිධානය වෙනුවෙන් ලියන ලද කඩදාසි කිහිපයක් නිසා පසන් මාරකයකින් බේරී ඇත්තේ අනූනවයෙනි.

‘යාඩ්‍රො’ නමින් හඳුන්වන එම සංවිධානය පටන්ගෙන තිබුණේ මාක්ස්වාදී අධ්‍යයන කණ්ඩායමක් ලෙසයි. ‘න්‍යෂ්ටිය’ යන තේරුම ඇති මෙම කණ්ඩායමේ සංවිධාන ව්‍යවස්ථා ලියැවිල්ලක් ලිවීමේ වගකීම ගෙන තිබුනේ පසන් විසිනි. මාක්ස්වාදය විසින් ඉදිරිපත් කළ සමාජ වෙනස්කම් ප‍්‍රායෝගික ක‍්‍රියාමාර්ගයක් බවට පත් කළ රාජ්‍යය පිරිහී ගිය පසුව ජීවිතය නතර කළ හැකිද? දෙවොල හිසමත කඩා වැටුණු සමයක සියල්ල අවසන් වූයේ යැයි සිතන්නටත් අත් පොරවා හිඳින්නටත් අකැමැති මිනිස්සු සෝවියට් පරිහාණි යුගයේ ජීවමානව සිටියහ. ඒ සියල්ලගේ අරමුණ සමඟ එකතු වූ පසු මර්දනයට හසු නොවී මාක්ස්වාදී සංවිධානයක් වෙනුවෙන් වැඩකිරීමේ අරමුණින් ඔහු එය සටහන් කළේය. එය සෙසු සගයන්ට කියැවීමට දීමේ අරමුණින් ගෙනයන්නට ඔහු තෝරාගත්තේ කිසිදු ආවරණයක් නැති සාමාන්‍ය කවරයකි. සැකයක් ඇති නොවන ආකාරයෙන් අතේ ගෙන ගිය කඩදාසි මිටිය අතැතිව ඔහු මොස්කව් නගරයේ ගමන් ගත්තේ අධික ලෙස කැකෑරුණු ශීත කුණාටුවක් ඇති මොහොතකයි. එක් තත්පරයකදී කවරයෙන් මිදුණු කඩදාසි හිම තලා ඉහළින් සුළගට ගසා යන්නට විය. කඩදාසි එකතු කිරීමේ කාර්යයට එළඹුනහොත් සැකයක් ඇතිවීමට හා නගරයේ නිතර සැරිසරන කේජීබී ඔත්තුකරුවකුගේ ඇසට හසුවීමේ අවදානම තිබිණි. කිසිවක් නොවූ ආකාරයෙන් එතැනින් ඉවත්ව පලායන්නට පසන් තීරණය කළේ ඉන්පසුවයි.

පසන් ලූමුම්බාවෙන් පසුව ගොර්කි සාහිත්‍ය කලා අධ්‍යයනායතනයේ අධ්‍යයනය සඳහා යොමු විය. සිය ආචාර්ය උපාධිය අවසන් කිරීමෙන් පසුව ඔහු ලංකාවට පැමිණියේය. එහෙත් ඔහුගේ දැනුමෙන් නිසි ප‍්‍රයෝජනයක් ගන්නට මෙරට විශ්වවිද්‍යාල සූදානම් වූයේ නැත. කාලයක් ඔහු නොසැලකිල්ලට භාජනය වෙමින් ආරාධිත කථිකාචාර්යවරයෙක් ලෙස සිය දැනුම සරසවි ශිෂ්‍ය ප‍්‍රජාවට දෙන්නට උත්සාහ කළේය. ශාස්ත‍්‍රීය අධ්‍යාපනයට වඩා යාන්ත‍්‍රික ක‍්‍රියාදාමයක කොටු කෙරුණු ඇදුරු ශිෂ්‍ය නිලධාරි ලෝකයක ඔහුගේ වටිනාකම තහවුරු කරන්නට ප‍්‍රමාද විය. පසුගිය දා අවසන් ගමන් යනවිටත් ඔහු හොරණ ශ‍්‍රීපාලි මණ්ඩපයේ කථිකාචාර්යවරයකු ලෙස සිටියද ඔහුට ඇත්ත වටිනාකමින් සිය දැනුම සහ සක‍්‍රීය මැදිහත්වීම කරන්නට ඉඩක් සපයා තිබුණේ නැත. ඒ ගැන සරසවි ප‍්‍රජාව අතර ද ඇත්තේ නොපහන් හැඟීමකි.

අතෘප්තිමත් භූමිකාවක ඇදුරකු ලෙස කටයුතු කළද ඔහු ඉඩ ලද හැමවිටම ලේඛන කාර්යයට යොමු විය. මාස්ටර් සහ මාගරිටා, අර්බාත් දරුවෝ, ඔහු කළ විශේෂත්වයක් සහිත රුසියානු සාහිත්‍ය පරිවර්තනයන් අතර වේ. වැදගත් වන්නේ ඉංගී‍්‍රසියට නඟන ලද විදේශ සාහිත්‍ය කෘති නැවත සිංහලයට නැඟීමෙන් වන ගුණ හානිය වැළැක්වීමට ඔහු විසින් කළ මැදිහත්වීමයි. රුසියානු බස මැනවින් උගත් ලාංකිකයන් අතර පරිවර්තනයට යොමු වූවන් හිඟය. දැදිගම වී රුදිරිගු, සිරිල් සී පෙරේරා වැන්නවුන්ගෙන් පසුව ඔහු රුසියානු කෘති සිංහලයට නැඟීමේ කාර්යයට යළි පණ දුන්නේය. ඒ සියල්ලට නොදෙවෙනි ලෙස ඔහු මෙරට සිංහලෙන් කියවන ජනයාට එක් කළ කෘතිය නම් චාල්ස් ඩාවින් විසින් 1859 දී ලියූ On the Origin of Species කෘතිය පරිවර්තනය කිරීමයි. 2011 වසරේ හොඳම පරිවර්තනය ලෙස රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානයෙන් පුද ලද ‘සත්ව සහ ශාක විශේෂයන්ගේ සම්භවය’ කෘතිය අපට වැදගත් වන්නේ එය මිනිස් ජීවිතයේ සම්භවය හා පරිණාමය ගැන කියැවෙන නිසාය.

මාසයකට දෙකකට පෙරාතුව අවසන්වරට ඔහු මට හමුවූයේ කොට්ටාව දෙසට යන බස් රියකදීය. විවිධ මාතෘකා කීපයක් ගැන අප අතර ඇති වූ කෙටි කතා බහ නිරායාසයෙන් යොමු වූයේ ලේඛක කාර්යයන් පිළිබඳවය. ප‍්‍රකාශන ආයතනවල කම්කරුවකු ලෙස මෙරට ලේඛකයන්ට මුහුණදෙන්නට සිදුව ඇති පීඩාව ඔහු හොඳින් දැන සිටියේය. ‘නමක් හදාගත්තම ප‍්‍රකාශන ආයතන ලේඛකයන්ව විකුණාගන්නට පොර කරනවා. ඒත් ලේඛකයන් වෙන්න උත්සාහ කරන මිනිස්සුන්ට දහදුක් විඳින්න වෙනවා. මේක වෙනස් වෙනකම්ම ලංකාවෙ සාහිත්‍යයට අලූත් යමක් නම් වෙන හැඩක් නෑ.’ ඔහුගේ අදහස වූයේ එයයි. සමකාලීන සමාජ දේශපාලන අත්දැකීම් පිළිබඳ කතාබහෙන් අපගේ හමුව කෙළවර කරන්නට සිදුවිය. රාජපක්ෂ පාලනයේ දුෂ්ටත්වය ගැන කියන ගමන් ඔහු පලවා හරින්නට සූදානම් වෙන්නේ කවුදැයි පසන් ඇහුවේ දිගුව වැවුණු සිය ගන රැුවුල් ගස් අතරින් සාවඥ සිනාවක් මදෙස හෙළමිනි.

ඒ කතාබහෙන් කෙටි කාලයක් තුළ නොසිතූ ලෙස මේ නිහ`ඩ සාන්තුවර මිතුරා නික්ම යතියි මම සිතුවේ නැත. ඔහුගේ දේහය කොළඹ කනත්ත ඉදිරිපස මල් ශාලාවේ දී දකින විට පසන් සිය සුපුරුදු මුහුණින් වැතිර සිටියේය. ඔහු පසෙකින් ජනාධිපතිවරයාගේ ශෝකය පළ කෙරෙන මල්වඩමක් ද සුපුරුදු ලෙස තැන්පත්ව තිබිණි. මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා ද පසන් ඉගෙනගත් ගෝර්කි අධ්‍යයනායතනයේ ඉගෙන ගත්තකු බව මා අසා තිබේ. පසන්ගේ සාවඥ සිනාව මට මැවී පෙනෙන්නට විය. පසන් වෙනුවෙන් කෙටි සටහනක් තබා මම එතැනින් නික්ම ආවෙමි.
“නිහඬ මිතුරෙක්
වචනයේ අරුතින්ම විද්වතෙක්
‘පසන් මචං’ අපි ඔහුට දුන් නමයි.
ඇත්තෙන්ම ඔහු එවැනි සරල චරිතයක් විය.”

යහපාලනය ගැන ව්‍යාජ අපේක්ෂා…

panhindaමේ වන විට මෛත‍්‍රී පාලනයෙන් යුක්තිය පතන්නෝ පේළි ගැසී සිටිති. ඔවුන්ගේ අපේක්ෂා ඉටුකරන බව තවමත් ආණ්ඩුව කියයි. ආණ්ඩුව කිව්වත් ඇත්තෙන්ම එය හඳුනාගැනීමේ අර්බුදයක් ඇත. වර්තමාන පාලනය වටහා ගත යුත්තේ මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාගේ නායකත්වයෙන් යුතු ආණ්ඩුව ලෙසද නැතිනම් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැතිවරයාගේ ආණ්ඩුවක් ලෙසද?

මේ පවතින දින සීයේ පාලනය තාවකාලික එකක් බව ඇත්තකි. එය දින සීයම පවතීද නැත්නම් දින සීයට වඩා පවතීද යන්න කිව නොහැකි තරම් අවිනිශ්චිත ලකුණු පහළ වෙමින් තිබේ. දින සීයේ වැඩසටහන ගැන තවමත් අපේක්ෂා තබන බොහෝ දෙනා තමන් රවටා ගැනීමට විවිධ හේතු දක්වති. එසේම තමන්ම ගිල දමන ඒ හේතුවලට විවිධ අනුපාන දමමින් අනුන් රැුවටීම පිණිස ඒවා රසකර ගිල්ලවීමේ උත්සාහයක නිරත වෙති. තමන් පවා විශ්වාස නොකරන පාලනයක් සුජාතකරණය කරන්නට යමෙක් උත්සාහ කරනවා නම් ඒ වංචනික අරමුණකින් බව නිසැකය. එහෙත් තමන් ද වංචාවට ගොදුරු වී ඇති බව යමකු වටහා නොගන්නේ නම් ඒ ගැන අනුකම්පා කළ යුතුය. 1994 වසරේ බලයට පත් වූ පොදුජන එක්සත් පෙරමුණු ආණ්ඩුව සුජාතකරණය කරන්නට දායක වූ වමේ නායක පිරිසක් සිටියහ. ඉන් එක් අයකු ලෙස වාසුදේව නානායක්කාර වැනි අත්දැකීම් සහිත අයකුගෙන් සරල නිදසුනක් ගත හැකිය. චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකගේ නායකත්වයෙන් විවිධ පොරොන්දු දී බලයට පත් වූ පොදු පෙරමුණු ආණ්ඩුව යන දිසාව පැහැදිලිව පෙනි පෙනී ඒ ගමන රකින්නට වාසුදේවලා චන්ද්‍රිකාට සුදු හුනු ගෑවේය. ඉන් නොනැවතී රතුපාට ඇතුළු විවිධ තීන්ත වර්ග තමන් සිටින ආණ්ඩුවට ආලේප කළේය. වසර කිහිපයක ඇවෑමෙන් විවෘත ආර්ථිකයට මානුෂික මුහුණුවරක් ලබාදීම වැනි පොරොන්දුවල වංචා සහගත බව ඇස් පනා පිටම පෙනෙන්නට තිබිණි. වානේ සංස්ථාව සහ ටෙලිකොම් ආයතනය පෞද්ගලිකකරණය කිරීමේ දී ඊට එරෙහි වූ කම්කරුවන්ට පොලිසිය යොදවා හොඳටම ගුටි බැට දෙන ලදී. වෘත්තීය සමිති නායකයන් පැහැරගෙන යනු ලැබිණි.

ඔබලා වාමාංශික නම්, ප‍්‍රගතිශීලී පෙනුමක් හෝ ඡායාවක්වත් නැති චන්ද්‍රිකාගේ ආණ්ඩුව රකින්නේ ඇයි? ඉවත්වන්නට හිතෙන්නේ නැද්ද? යන ප‍්‍රශ්නය වාසුදේවලාගෙන් විමසන ලදී. වරක් ඒ ගැන විමසීමේ දී ලියුම්කරුට දුන් පිළිතුරක අදහස මෙසේය.

‘අපි මේ ආණ්ඩුවේ හිටියෙ නැත්නම් මේ ආණ්ඩුව දක්ෂිණාංශයට ගොදුරුවීමේ අනතුරක් තිබෙනවා. තවදුරටත් මේ ආණ්ඩුවේ හිඳිමින්ම ගැටලූ විසඳාගෙන ප‍්‍රගතිශීලී ජනයාගේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නට කළ හැකි යම් බලපෑමක් කරන්නට අපි උත්සාහ කරනවා. අපි මේ ආණ්ඩුව දුර්වල කරන්න ඉඩ දෙන්නේ නෑ. එහෙම කළොත් දක්ෂිණාංශයට බලය හිමිවී යූඇන්පී ආණ්ඩුවකට බලය මාරුවෙන්න ඉඩ තිබෙනවා’

වාසු මෙම සරල උත්තරය දෙන්නට වැය කළ කාලය හා යොදාගත් වට වංගු සහිත වචන ප‍්‍රමාණය ගැන ලියුම්කරුට ඇත්තේ හොඳ මතකයකි.

ඇස් ඉදිරිපිටම ප‍්‍රගතිශීලි සළුපිළි ගලවා දමා තිබුණු පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ වියයුතු පරිදිම අභාවයට ගියේය. එහෙත් එය නැවත තිරිහන් කිරීමේ කාර්යයට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ දායක විය. එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය බිහිකිරීමේ අවශ්‍යතාව මත වාමාංශික දේශපාලන අදහස්, සටන් පාඨ, න්‍යාය සියල්ල යෙදවූයේ පැරණි වම සභාග දේශපාලනයට ගොස් ජනතාව අතරමං කළ බව කී ජවිපෙ නායකයන් විසින්මය.

ඒ පන්ති සහයෝගීතා දේශපාලනයේ අත්දැකීම විසින් පවා පාඩමක් ඉගෙන නොගත් ජවිපෙ තවමත් සේවය කරන්නේ මෛත‍්‍රී පාලනය වෙනුවෙනි. මැතිවරණ ව්‍යාපාරයේ දී ‘රාජපක්ෂ පාලනය පරදවන්න එක්වෙමු, ඒත් මෛත‍්‍රීපාලට දෙන්න කියලා සහතික දෙන්න බෑ’ යනුවෙන් ඔවුන් කීවේ විකල්ප අපේක්ෂකයකු ඉදිරිපත් කිරීම නොකරමය. ජවිපෙ ජනතාවට එසේ කීවේ රාජපක්ෂ හෝ මෛත‍්‍රීපාල දෙදෙනා වෙනුවට වෙනත් අයකුට ඡුන්දය දෙන්න හෝ ඡුන්දය වර්ජනය කරන්නට කියා නොවේ. එහෙත් එයින් අනියමින් කීවේ රාජපක්ෂ වෙනුවට මෛත‍්‍රීපාලට ඡුන්දය දෙන්න කියාය. ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුවත් ආණ්ඩුව පිළිබඳ විශ්වාසය ඇති කිරීමේ ව්‍යාපෘතියට ජවිපෙ සම්බන්ධ වී සිටී. ආණ්ඩුව විසින් එදාවේල වෙනුවෙන් විවිධ පක්ෂ හා පුද්ගලයන් ඒකරාශිකර හැදූ  ජාතික විධායක සභාවේ හිඳ කියන කරන දේ අනුව කිව හැක්කේ ද ජවිපෙ යහපාලන ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බවයි.

එහෙත් ප‍්‍රශ්නය ඇත්තේ එතැන පමණක් නොවේ. දේශපාලන පක්ෂ සිය බල අරමුණු වෙනුවෙන් ඉදිරියට ගෙන යන අරමුණු ඇත. නමුත් සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයන්, කලාකරුවන් හා විද්වතුන් පිරිසකුත් යහපාලන ආණ්ඩුව ගැන විශ්වාසයෙන් සිටියහ. ආණ්ඩුව පත්කිරීම වෙනුවෙන් මහත් මතවාදීමය බලපෑමක් කළ ඔවුහු දැන් නිහඬතාව තෝරාගෙන ඇත. ඇතැමුන් එදා වාසු කළ ආකාරයටම ආණ්ඩුවේ සියලූ ක‍්‍රියාමාර්ගවලට සහතික ලබා දෙමින් සිටී.  යහපාලනයේ ඇත්ත හෙළිදරව් කෙරෙන පනත් සම්මත කරමින් ආණ්ඩුවේ ඇමැතිවරු කියා සිටින්නේ මැතිවරණයේ දී කියූ ජනප‍්‍රිය කතාමය. දින සීයෙන් කරන්නට පොරොන්දු වූ සියල්ලම හෑල්ලූවට ලක් කරමින් තිබේ.

ඉටු කළ පොරොන්දු කිහිපයක් ගැන තලූ මරමින් ආතල් ගැනීමට වඩා අවංක මිනිසුන්ට කරන්නට යමක් ඇති බව ලියා තැබිය යුතුය.

Advertisements