මැයි පළමුවැනිදා – 1943 ප්‍රාග් සිර මැදිරියකදී

Notes from Gallows Sinhala

මවිසින් කලකට පෙර ‘පෝරකයේ සටහන්‘ නමින් පරිවර්තනය කළ ජුලියස් ෆුචික්ගේ කෘතිය තුළ ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය ගැන එන සටහනක් මෙහි නැවත පළ කරන්නට සිත් විය.

 

“අද 1943 මැයි පළමුවැනිදාය. විරාමයක් ලැබීමෙන් මා හට ලිවීමට ඉඩ කඩ ලැබුණි. කොතරම් වාසනාවක්ද? නැවතත් මොහොතකට හෝ කොමියුනිස්ට්වාදී කතුවරයකුවීමට හැකිවීම… නව ලෝකයෙහි මැයි දින පෙළපාළියෙහි සටන් ශක්තිය පිළිබඳ කතාවක් ලියමි.

ලෙළදෙන ධජයක් ගැන ඇසීමට සූදානම් නොවන්න. එබඳු කිසිවක් ද ජනතාව ඇසීමට පුල පුලා සිටින ත‍්‍රාසජනක අත්දැකීමක් ද නොවේ. අද වන විට එය එතරම් ම සරලය. මැයි පළමු වැනි දින ප‍්‍රාග් නුවර වීදි අතරින් ගලායන දහස් ගණන් පුපුරු ගසන පෙළපාළිකරුවන්ගේ රළ වේගයක් නොමැත. මොස්කව් රතු චතුරශ‍්‍රයේ පිටාරව ගලනු මා දුටු මිලියන ගණනක් ජනතාවගේ චමත්කාරය නොමැත. මිලියන ගණනක් නොව සිය ගණනක් පවා ඔබට මෙහි දක්නට නොමැත. අතළොස්සක් සහෝදරවරු මෙහි සිටිති.

ඒත් එපමණකින් මෙහි වැදගත්කම අඩු නොවේ. ඊට හේතුව, බිහිසුණු ගින්නක් මැද වුවද අළු බවට නොවී වානේ බවට පන්නරය ලබන නව බලවේගයක චලනය පිළිබඳ මෙම විමර්ශනය ලියැවෙන බැවිනි. යුද බිමෙහි නිල ඇ`දුම් හැඳ යුද අගල්වලදී ලියැවෙන විමර්ශනයක් බැවිනි.

මෙම පරීක්ෂණය සිදු කරනුයේ සුළු සිදුවීම් අතරතුර බැවින්, අරගලයේ ගිනි උදුනෙහි ජීවිතය පන්නරය නෙතැබූ කිසිවකුට කියවීමෙන් එය වටහාගැනීම දුෂ්කර වනු ඇත. ඇතැම් විට, ඔබට එය වැටහෙනු ඇත. විශ්වාස කරන්න, ශක්තිය උපදිනුයේ මෙහිදීය.

අසල්වැසි සිරකුටියෙන් ලැබෙන උදෑසන සුබ පැතුම බිත්තියට තට්ටු කළ බිතෝවන් ගේ සංගීත ඛණ්ඩ දෙකකි. අද දින ප‍්‍රබල උත්සවකාරීත්වයක් තිබේ. බිත්ති පවා ඉහළ නාදවලින් කතා කරයි. අපි අපට ඇති ඉහළම තත්වයේ ඇඳුමින් සැරසී සිටියෙමු.

‘පෝරකයේ සටහන්’ කාතිය පළමු මුද්‍රණයේ මුල් කවරය

‘පෝරකයේ සටහන්’ කාතිය පළමු මුද්‍රණයේ මුල් කවරය

උත්කර්ෂවත් උදෑසනක අහරක් ගනිමු. ‘විශ්වාසවන්තයන්’ කෝපි, ජලය, පාන් රැුගෙන විවෘත කුටි දොරටු වෙත පැමිණෙති. මැයි දින සුබ පැතුම්…! සිය හැඟීම් දැනවීමට සුළු සිදුවීමක් පවා යොදා ගන්නා විපිළිසර ජීවිත ඇත්තන්ගේ සුබ පැතුම්! ආහාර බඳුනට යටින් අපගේ ඇඟිලිවලින් අදහස් පළ කළ හැකිය. එළිමහනේ ජනේලයට පහළින් කාන්තා සිරකරුවෝ සිය ශාරීරික අභ්‍යාස කරති. කම්බිකූරු අතරින් පහළ බැලීම සඳහා මම මේස කබල මත නැග ගතිමි. සමහර විට ඔවුන් ඉහළ බලනු ඇත. ඔවුන් මා දුටුවහොත් සිය මිට මොළවන සුරත ඉහළට ඔසවා ආචාර කරනු ඇත. නැවත නැවතත් එය සිදුවෙයි. පහත මාලය වඩා සකී‍්‍රය වී තිබේ. අන් දිනවලට වඩා එහි උද්‍යෝගිමත් බවක් තිබේ. ආරක්ෂකයා එය නොදනී. නොඑසේනම් දැකීමට උනන්දු නොවේ. එහෙත් එයද මැයි දින සංදර්ශනයේ අංගයක් ව ඇත.

මීළඟට පැමිණෙන්නේ අපගේ වාරයයි. ශාරීරික අභ්‍යාස සඳහා මූලිකයා මම වෙමි. අද මැයි පළමුවැනි දිනයයි.

සොයුරනි, අලූත් වූ යමකින් පටන් ගනිමු. ජේලර් බලා සිටියත් නැතත් පළමු ව්‍යායාමය වන්නේ ‘කුළුගෙඩි පහර’ වේ.
එකයි… දෙකයි… එකයි.. දෙකයි… දෙවැනියට දෑකැත්තෙන් ධාන්‍ය කැපීමයි. මිටිය හා දෑකැත්ත… මිනිසුන් වටහා ගැනීම අරඹති. සිරකරු ඛණ්ඩයන් අතර සිනහව ව්‍යාප්ත වෙයි. එසේවුවත් ඔවුහු ජවයකින් ව්‍යායාමයන්ට නැඹුරු වෙති. මේ මැයි දින සංදර්ශනය මරණය වෙත ගමන් ගනිමින් සිටින අප වෙත පැමිණි ආකල්ප සහ අධිෂ්ඨානය තවදුරටත් තදින් පිහිටුවීමේ ඉඟි නාටකයකි.

නැවතත් සිරකුටි තුළට. ක්‍රෙම්ලිනයේ ඔරලෝසු කණුවේ පෙ:ව: 9.00 නාද වන අතර මැයි පෙළපාළිය රතු චතුරශ‍්‍රය හරහා යනු ඇත.

”තාත්තේ … ඔවුන් ජාත්‍යන්තර ගීතය ගයන හැටි බලන්න.”

ජාත්‍යන්තර ගීතය ලොව පුරා ගැයෙනු ඇත. එය අපේ සිරකුටිය තුළත් රැුව්දිය යුතුය. අපි එය ගයමු… විමුක්ති ගී එකක් අවසන තව තවත් ගායනා කරමු.
අපට හුදකලා විය නොහැක… ඇත්තෙන්ම අප හුදෙකලාවී නොමැත. පිටත ලෝකයේ ගායනා කරන මිනිසුන්ට අපිද අයත් වෙමු. ඔවුහු අරගලයේ නියුතු වෙති. අප ද එසේමය.

”සිරගත සොහොයුරනි…
සීතල පවුරු අතර සිටියත්
අප හා පෙළට නොයා හැකි මුත්
ඔබ සැම අප සමගයි…
ඔබ සැම අප සමගයි”

ඔව් අප ඔබ සමඟයි. අපි අපගේ 1943 මැයි දින සංදර්ශනයේ අවසානය ලෙස එය තෝරා ගතිමු. එහෙත් එය එසේ නොවීය. කාන්තා සිරමැදිරි ‘විශ්වාසවන්තිය’ රතු හමුදාවේ පෙළපාළි රිද්මයට සිවුරුහන් බාමින් සිටියා. ඊළඟට ඇය ‘පාටිසාන්කා’ ඇතුළු අනෙකුත් ගීත වාදනය කරමින් සිරකුටි තුළ වූවන්ට ධෛර්යය ලබා දුන්නාය.
චෙක් පොලිස් නිල ඇඳුමින් සිටි සෙබළකු විසින් මට කඩදාසි හා පැන්සල් ගෙනැවිත් දෙමින් මා ලියන අතරතුර අන් භටයකුගේ කඩා පැනීම වැළැක්වීමට මගේ සිරකුටිය අසල මුර කරයි. මෙසේ මගේ ලිවීමේ කාර්යය ඇරඹූ චෙක් ජාතික භටයා මා ලියන කඩදාසි මුද්‍රණයට සුදුසු අවස්ථාවක් එළැඹෙනතුරු සඟවා තබන්නට ගෙන යයි. මේ කඩදාසි නිසා ඔහු ජීවිතය ම පරදුවට තබයි. අද සිරගත ජීවිතය සහ හෙට නිදහස අතර පාලමක් තැනීම පිණිස ඔහු සිය ජීවිතය ම අවදානමක තබයි. කොතැන සිටියත් කෙබඳු ආයුධ දැරුවත් ඔවුහු එකම අරගලයේ කොටස්කරුවන්. ඔවුන් සිය අප‍්‍රකට කාර්යභාරය පිළිබඳව නොතැවෙන… සරල ලෙස තම කාර්යභාරය දකිනවුන්ය. යුහුසුළුව සිදුවන මෙම කටයුත්ත මරණය දක්වා වන අරගලයක් බව කිසිවකුට කිසිිදිනක නොවැටහෙනු ඇත. එහිදී සිය ජීවිතය පිළිබඳ සිතා බැලීමකට ද ඔවුන්ට ඉඩක් නොමැත.

දස වතාවක්… විසිවතාවක්… විප්ලවකාරී මැයි පෙළපාළියේ සෙබළුන් ඔබ දකින්නට ඇත. එය ශ්‍රේෂ්ඨය. උත්කෘෂ්ටය… එසේවුවත් එහි සැබෑ ශක්තිය සහ අපරාජිත බව වටහාගන්නට හැකිවන්නේ අරගලයකදී පමණි. මරණය ඔබ සිතනවාට වඩා පහසුය. වීරත්වය නිසා හිසවටා දිදුලන රැුස් වළල්ලක් ද නොමැතිය. ඒත් අරගලය ඔබ සිතනවාට වඩා කෲරතර වේ. තදබල ලෙස එරෙහි වී සිටිමින් ජයග‍්‍රහණය තෙක් ගමන් කිරීමට නම් මිනිය නොහැකි ශක්තියක් අවශ්‍ය වේ.”

සුනිල් මාධවගේ පුවත්පත් කලාවේ අක්මුල් සොයායාම

Sunil1‘අටවෙනි පිටුව‘ ඇසුරෙන් වාම පුවත්පත් කලාවේ අත්පොත් තැබූ පරපුරක ගමන් සගයෝ බොහොමයකි. ‘සත්‍යවාදියාගේ දිනපොත‘ සිය සමාජාවබෝධයේ මුල් පොත බවට පත්කරගත් අපේ කාලයේ මිනිස්සු දහස් ගණනකි. එහෙත් සුනිල් මාධව නම් පත්තර කලාවේ සෙන්පතියා ඒ සියල්ල පරදුවට තබා පත්තර කොම්පැනිකාරයාගෙන් මිදී වීදියට බැස්සේ මුදලට වඩා තම ප්‍රතිපත්ති අගය කළ නිසාය. ඉන් අනතුරුව සුනිල් අයියා ‘ලක්මිණ‘ පුවත්පතේ නව විකල්ප පුවත්පත් කලාවක් වෙනුවෙන් කළ අත්හදා බැලීම වැරදුනි. අධෛර්යයට පත් නොවී ඔහු සිය සගයන් සමග තවදුරටත් ප්‍රයත්න දැරුවේ පත්තරකාරයන් ලෙස පිටකොන්ද කෙළින් තියාගෙන වැඩ කරන්නටය.

ඒ සියලු සගයන් එක්ක ‘ලක්දිව‘ සහ ‘හිරු‘ යන විකල්ප පුවත්පත් ඇසුරින් නව විකල්ප පුවත්පත් කලාවක් ලෙස වමේ පත්තර කලාවට අකුරු කළෝ අතලොස්සකි.

එය එසේ වූයේ ඇයි?  එය වරදක් ලෙස කියවන්නට පෙර වමේ පුවත්පත් කලාව යනු කුමක්දැයි තම තම නැණ පමණින් කියවා ගන්නට කියවන සහෘදයන්ට ආරාධනා කරමි. මන්ද එය මේ යැයි අරුත් දක්වන්නට යාම සපත්තුවේ තරමට කකුල කැපීමක් විය හැකි නිසාය.  වම යනු ඉතා පුළුල් සමූහයක් නිරූපිත පර්යායකි. එසේම වම යනු දකුණ මේ යැයි සනිටුහන් කරන වැදගත් නිර්ණායකයකි. ‘ආරම්භයේදී දෙවියන් විසින් පොළොව හා දිව්‍ය ලෝකය මැවී‘ යැයි බයිබලය කියයි. එහෙත් වම බිහිවූයේ එවැනි මනුෂ්‍යත්වයට ඔබ්බෙහි නම් නොවේ. රාජ වංශය පිළිබද තීන්දුවක් ගන්නට ප්‍රංශ පාර්ලිමේන්තුව රැස්වූ අවස්ථාවේ රාජ වංශය ආරක්ෂා කළ යුතු බවට තර්ක කළෝ දකුණු පස අසුන් වෙතත් රාජ වංශය අවසන් කර සමූහාණ්ඩුවට බලය අත්පත් කරගත යුතු බව කීවෝ වම් පස අසුන් වෙතත් ගොනු වූ බවට සමහරු කියති. ප්‍රතිගාමිත්වය හා ප්‍රගතිශීලිත්වය යන අරුත් දනවන්නට දකුණ හා වම යන වචන යොදාගන්නේ යම් යම් ඇඟට දැනෙන හේතු නිසාය. දකුණ යනු බොහෝ මිනිසුන්ට සිය එදිනෙදා ක්‍රියාකාරකම්වලදී හුරු වූ පැත්තයි. වම යනු අඩු පිරිසකගේ හුරු පැත්තයි. මේ නිසාම දුර්වලයන් වෙනුවෙන් කරන දේශපාලනය සංකේතවත් කරන්නට වාමා දේහපාලනය යන අදහස ගත් බවටද මතයක් පවතී. සරලව කිවහොත් මිනිස් සමාජයේ පීඩිතයන්, අවවරාප්‍රසාදිතයන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ඒ වෙනුවෙන් වැඩ කරන මිනිස් ක්‍රියාකාරිත්වය වාමාංශය ලෙස වටහා ගන්නට පුළුවන.

සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක පත්තරකාරයකු වූයේ 70 දසකයේ වුවද ඔහු  සිය වාම නැඹුරුව සක්‍රිය ලෙස අත්පත් කරගන්නේ 1977න් ඇරඹි එක්සත් ජාතික පක්ෂ පාලන කාලයයි. නව ලිබරල් සමාජ ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරන යටතේ ජේ.ආර්. – රොනී ක්‍රියාත්මක කළ වැඩපිළිවෙළට සක්‍රිය සෙ විරෝධය දැක්වූවන් අතර 1980 ජූලි වර්ජකයන් මෙන්ම සරච්චන්ද්‍ර වැනි බුද්ධිමතුන්ද විය. සුනිල් මාධව, දයාසේන ගුනසිංහ, බී.ඒ. සිරිවර්ධන, සිරිලාල් කොඩිකාර ආදී වශයෙන් වාම පුවත්පත්කලාවේදීන්ගේ භූමිකාව සලකුණුවන්නේ 1980 වර්ජනයෙන් පසුව ඇති කළ නිහැඩියාවට ප්‍රතිචාර ලෙස ඒ දේශපාලන රික්තය පිරවිමටය. එම නිහැඩියාව මහෝඝයක් වන්නේ වමේ පක්ෂවල නිද්‍රාශීලිත්වය අභිබවා වාම සමාජ ව්‍යාපාරයක් ලෙස පැන නැගුණු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පැමිණීමෙනි. ජවිපෙ දේශපාලනය 70 දසකයේ මේ බිමේ පැළ වී තිබුණද 80 දසකයේ අතු ඉති ලා වැඩෙන්නේ 80 වර්ජනය කුඩු පට්ටම් කර ඇති කළ මර්දනය තුළ ජයවර්ධනගේ පාලනයට අභියෝග කරන්නට වෙනත් දේශපාලන අවියක් නොවූ බැවිනි. සුනිල් අයියා අටවෙනි පිටුව තුළ දේශපාලන නියෝජනය ලබාදෙන්නේ ඒ අලුත් දේශපාලන රුධිරය සප්‍රාණික කරනු පිණිසය. අටවැනි පිටුවේ නිර්මාණ පල කරමින් සුනිල් අයියාගේ සෙවනේ වැඩුනු තරුණ නිර්මාණකරුවන් ඇත්ත වශයෙන්ම දේශපාලන වශයෙන් වාම හෘදය සාක්ෂියක් ඇත්තෝ වූහ. ඉනික්බිති, සියල්ල සතුටින් අවසන් වූයේ නැත.

1987 ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට එරෙහිව ගෙන ගිය අරගලය සමාජ ආර්ථික පරිවර්තනයක් කරා ගෙන යන විප්ලවකාරී අවස්තාවක් බවට පත්කරගන්නට දැරූ උත්සාහය ලෙයින් යකඩින් මර්දනය කෙරිනි. සුනිල් මාධව වැන්නෝ 87-89 අරගලය අවසන් වූ පසුද සිය කාර්යභාරය අත්හරින්නට සූදානම් නොවූහ. ඔහු සිය පුවත්පත් කලාව අපරාජිත අරගලයක් බවට පත්කරවිය. තමන් විසින් දසකයකට පෙර ඇරඹි වාම පුවත්පත් කලාව අඛන්ඩ ලෙස ඉදිරියට ගෙන යමින් සුනිල් අයියා ප්‍රසිද්ධියේ පෙනී සිටියේ වාම සමාජ ව්‍යාපාරයක යළි පැමිණිම වෙනුවෙනි. වඩා නිශ්චිතව කිවහොත් මරා, නිහඩ කරන්නට හෝ සිරගත කර අක්‍රිය කරන්නට හැකි නොවන වමේ හෘදසාක්ෂිය පිළිබද සුනිල් අයියාට දෙගිඩියාවක් නොතිබිණි.

1992 ජනවාරි මස 26 ඔහුගේ ප්‍රධාන කර්තෘත්වයෙන් ඇරඹි  ‘ලක්දිව‘ පුවත්පතතේ ප්‍රධාන පුවත වූයේ ‘ජවිපෙ නැවතත් ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනයට‘ යන්නයි. සුනිල් අයියා ගැන පමණක් මෙහි සටහන් කළද එම පුවත්පත් ක්‍රියාවලිය තවත් සාමුහික පරිශ්‍රමයක් බව කිවයුතුව තිබේ. වැදගත්වන්නේ එහි මූලිකත්වය ගන්නට සමත් සවිමත් දේශපාලන පක්ෂපාතිත්වයක් සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක සතුව තිබීමය. ඒ නිසා සුනිල් මාධව දේශපාලන පක්ෂයක ලේබලය තුළ පිහිටුවන්නට හෝ ඊට විරුද්ධ වන්නට වාද කිරීම අවශ්‍ය නැත. ‘හඩනු මැන නිදහස‘ පරිවර්තනය කරමින් ‘ස්ටීව් බිකෝ“ ගැන ඔහු ලිව්වේ ‘කලු විඥානය‘ නමැති බිකෝගේ ජාතිකවාදී දේශපාලන සංවිධානය උත්කර්ෂයට නංවන්නට නොවේ. පිඩාවට එරෙහිව නැගී සිට කුඩුපට්ටම් කළ ජනසමාජයකට යුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් කිරීමේ ධෛර්ය ඔහු ගෙනාවේ එසේය. වාම පුවත්පත් කලාවක අත්පොත් තබමින් සිටි සහෘදයන් හමුවට ‘ඩොනල්ඩ් වුඩ්ස්‘ දකුනු අප්‍රිකාවේදී ඉටු කළ භූමිකාවේ වැදගත්කම පෙන්වා දෙන්නට සුනිල් අයියා සමත් විය. වැදගත් වූයේ එයයි. නැවත නැගී සිටිය යුතු බව ජනසමාජයටත් එහි ඉදිරිගාමීන්ටත් සංඥා කරන්නට මෙන්ම එකී සංඥාකරුවන් ලෙස නව පුවත්පත් කලාවක් මග කියන්නට සුනිල් අයියා ඇතුළු ලක්දිව, හිරු වැනි පුවත්පත් තුළ පෑන දේශපාලන අවියක් ලෙස යෙදවූ කණ්ඩායම ඉටුකළ කාර්යභාරය සුවිශේෂය.

එහෙත්, ඇත්ත නම් තිත්තය. යළිත්, සියල්ල සතුටින් අවසන් වූයේ නැත. වමේ දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් දකුණේ භූමිකාව  රඟ දක්වන්නට යාමෙන් දේශපාලන ව්‍යාපාරයත් එහි ක්‍රියාධරයනුත් එකවර සතුරු කඳවුර වෙත පාවා දෙනු ලැබිණි. ධනපති දේශපාලනයේ බල ක්‍රීඩාවක ඉත්තන් අදින්නට යන බවට සාටෝප බස් කියුවද ඉත්තන් වූයේ තමන්මයැයි වටහා ගත්තෝ ගමන වෙනස් කරද්දී සුනිල් අයියා වැන්නවුන් දුර්මුඛ වූ බව සටහන් කළ යුතුය. සමාජ ව්‍යාපාරයක් විසින් තමන් නියෝජනය කරන දේශපාලනය වෙනස් කරන විට එහි සාමාජිකයන්, හිතවතුන් යන සියල්ලගේම ඉරණම් ගමන එයයි. එපමණකින් නොනැවතී වාම ව්‍යාපාරයක් එම වෙනස්කම කරන්නේ වමේ සිට දකුණටය. මුළුමහත් සමාජයක ඉරණම් ගමන තීරණය වූයේ එසේය. වාම දේශපාලන දැක්මක සිට පටු ජාතිවාදය පරයන්නට තැත් කළ අවිය වූයේ ජාතිකවාදයයි. පසුගාමී ධනපති සමාජයක ජාතිකවාදය යනු හුදු මතවාදයක් නොව ජාතිවාදයේ නිවුන් සොයුරකු බව සනාථ විය. පීඩිත ජනකායකගේ අරමුණු වෙනුවට උන්ගේ පීඩකයන්ගේ අරමුණු සිය දේශපාලන බල ක්‍රීඩාවට යොදාගත් වමේ දේශපාලන පක්ෂයක් වියයුතු පරිදිම දකුණන් අවසන් ගමන් ගියේය.

සමාජ ව්‍යාපාරයක් පිළිබඳ විශ්වාසයෙන් දේහපාලනය කළ සුනිල් මාධව වැනි බොහෝ මිනිසුන් මනුෂ්‍යත්වය අහිමි කළ සමාජයක හුදකලා කරනු ලැබිණි. විප්ලවය, සහෝදරත්වය වැනි වචනවලින් ජීවිතය දෙස බැලූ සුනිල් අයියාට මනුෂ්‍යත්වය, ප්‍රේමය වැනි පොදු තේමා ගැන කියන්නට සිදුවූ සමාජ දේහපාලන පසුබිම සකස්වූයේ එසේය.

‘දැන් සුනිල් අයියා විප්ලවය ගැන කතා කරනවා අඩුයි. ඒ ඇයි?“ සහෘදයන් එසේ විමසූ විට ඔහු කීවේ එවැනි දේ සර්වකාලීනව වැදගත් වුවද මේ අප ජීවත්වන මොහොතේ දේශපාලන මංමුලාවන් මැද වඩා අවධානය තැබියයුතු කරුණක් ගැනයි. නවලිබරල් ධනවාදය විසින් හුදකලා කරනු ලැබූ, යන්ත්‍ර බවට පෙරලා දමනු ලැබූ ජනසමාජයකදී වමේ දේශපාලනය දකුණට යාම ගැන විග්‍රහ කරන්නට සිදුවන්නේ එම ජනසමාජයේ ඉරණමට සාපේක්ෂවය. එහිදී බල්ලො මරා හෝ සල්ලි හොයන තරමේ පටු අරමුණු රජකරන ජනසමාජය පළමුව මනුෂ්‍යත්වය වෙත හා ආදරය වෙත කැඳවාගන්නට අවශ්‍ය බව සුනිල් අයියා කියන විට එහි වරදක් නැත. එහෙත් එය දේශපාලනික වැඩක් ලෙස ඔහු පවා වටහාගෙන තිබුනේ නැත. දකුණට කැරකුණු වමේ දේශපාලන සගයන්ට මනුෂ්‍යත්වය, සහෝදරත්වය, ප්‍රේමය, වැනි මිනිස් හැගුම් විපරිත වූ විට එවුන් ගැන විශ්වාසය තැබූවන්ට කවර කතාද?

සුනිල් අයියා විප්ලවය අත්හැර ඇතැයි ඇතැමුන් කියන විට ඔහු එය එසේ නොවන බව පෙන්වා දුන්නේ සක්‍රියභාවයෙනි. ඔහු ලක්ජන පුවත්පත ආරම්භ කරන්නට එක් කරගත්තේ තමන් සෙවනේ වාම පුවත්පත්කලාවේ අත්පොත් තැබූ සගයන් පිරිසකි. එහෙත් ධනපති ප්‍රාග්ධනය හමුවේ හෘදසාක්ෂිය ආරක්ෂා කරගෙන වාම පත්තර කලාව ඉදිරියට ගෙනයන්නට ඉඩක් නැති බව ඔහු දැන සිටියේය. මෙතෙක් රාජ්‍ය මාධ්‍ය මෙන්ම ධනපති පත්තර ආයතනවල ලද අත්දැකීම් ඔහු සතු විය. ඒ අතරම, ‘මිනිසෙක්‘, ‘මොහොමඩ් අලිගෙ කතාව‘, ‘අන්ධකාරයේ දරුවා‘ වැනි කෘති හරහා ඔහු සිය දේශපාලන අරමුණ ප්‍රකට කළේය. වෙනසක් වූයේ සමාජ ව්‍යාපාරයක් විසින් ලබාදුන් ජවය නොමැතිව හුදෙකලාභාවයට පත් ලේඛකයකු ලෙස සුනිල් අයියා සදෘෂ්‍ය වීමය.

සුනිල් අයියාගේ පත්තර ජීවිතයට 50 වසරක් සපිරීම වෙනුවෙන් සහෘදයන් පිරිසක් විසින් සංවිධානය කරනු ලබන උත්සවය ‘උපහාර උලෙලක්“ ලෙස නම් කර ඇත. එහෙත් සුනිල් මාධවගේ පුවත්පත් කලා භූමිකාවට ඇත්ත උපහාරයක් කරන්නට හැකිවන්නේ එම පුවත්පත් කලාව ගැන සැබෑ කියැවීමකිනි. මන්ද යත්. සුනිල් මාධව නම් මිනිසා ස්වකීය ජීවිතකාලයෙන් වැඩි කාලයක් යෙදවූයේ පිඩිතයා වෙනුවෙන් හඬ නගන්නටය. පිඩිතයන්ට විමුක්තිය අත්පත් කරගෙදන දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් පැන නැගිය යුතු බවත් එය සමස්ත ජනයාගේ ජයග්‍රාහී අවසානයක් කරා එනම් විප්ලවයක් කරා යායුතු බවත් සුනිල් අයියා අවංකව විශ්වාස කළේය. ඒ වෙනුවෙන් ලියුවේය. කතා පැවැත්වීය. සාහිත්‍යකරයේ යෙදුනේය. ඔහු විසින් තවදුරටත් එවැනි කාර්යභාරයක් ඉටු කරනු ඇතියි අපේක්ෂා කළ නොහැකිය. ඔහු ශාරීරිකවත් අධයාත්මිකවත් දුර්වල වී හමාරය. එය අප වටහාගත යුතුව ඇත. එහෙත් සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක අමරණීය කාර්යභාරයක ජීවමාන හිමිකරුවෙකි. ඔහුගේ භූමිකාව මින් ඉදිරියට ප්‍රාණවත් කර සජීවි කළ හැක්කේ එම කාර්යභාරය ඉදිරියට ගෙන යාමෙනි.

එය ඉටු කළ හැක්කේ සුනිල් මාධව හෝ සුනිල් අයියා දශක ගනනකට පෙර සටහන් කළ දේ යළි සිය සටහන්වල කොපි ගැසීමෙන් ද  නොවේ. ඒ වෙනුවට අපේ කාලයේ වාම පුවත්පත් කලාව වෙනුවෙන් ක්‍රියාකාරී වීමක් අවශ්‍ය වී තිබේ. හුදු උපහාර උළෙලකින් අවධාරණය කළ හැක්කේ සුනිල් මාධව භුමිකාවේ සමාජ දේහපාලන සලකනු කවරේද යන්නය. එය ඉතිහාස වේදිකාව මත කරනු ලබන අගය කිරීමකි. සුනිල් මාධව වැනි සැබෑ මිනිසුන් මහත් ආයාසයෙන් සනිටුහන් කළ වාම පුවත්පත් කලාව වර්ථමානයට කැඳවා ගැනීම සිදුවිය යුත්තේ ඔවුන්ගේ භූමිකාව නිසි ලෙස ඇගැයීමෙන් හා එය වර්ථමාන කාලයේ රෝපණය කිරීමෙනි. එවැන්නකට ජන සමාජය තුළ වඩාත් පීඩාවට පත් සාතිශය බහුතරයකගේ ආයාචනාවක් ආරාධනාවක් තිබේ. සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලකගේ පුවත්පත් කලාවේ 50 වැනි වසර සලකුණු කරන්නට කෙරෙන විවෘත ඇරැයුම තුළ එම ආරාධනාව ද ගැබ්ව ඇතැයි මම සිතමි.

සමුගැනීමේ සටහන

crucifixion-small‘නුඹත් වෙයන් ස්පාටකස් කෙනෙක්
ඒත් එපා මැරෙන්නට ඒ වගේ’

ස්පාටකස් නමැති වහල් නායකයා වහල් හිමියන්ට විරුද්ධව සටන් කළ හැටි අප කියැවූයේ සිත්තර පත්තරේ ෂෙල්ටන් සහෝදරයාගේ කතාව ලීලාරත්න සහෝදරයාගේ සිතුවමින් පණ ගැන්වුණු ආකාරයටය. පසු කාලයක ස්පාටකස් නවකතාව සහ චිත‍්‍රපට නරඹන්නට හැකි විය. එහෙත් ස්පාටකස්ලා ගැන අප තුළ පළමු සටහන තැබුවේ ෂෙල්ටන්ලා ලීලාරත්නලා විසිනි.
ස්පාටකස් මිය ගිය පසුව ඔහුගේ අරගලය ඉදිරියට ගෙන යන පුතකු ගැන ‘ස්කාගස්’ නමින් ඉදිරිපත් කළ චිත‍්‍රකතාවට හේතුපාඨය වූයේ ඉහත වැකියයි.

ස්පාටකස් අභියෝග කළේ හීනෙන්වත් පරාජය කිරීමක් ගැන හිතන්නට බැරි දැවැන්ත සන්නද්ධ බලයක් හා විශාල ධනස්කන්ධයක් හිමි රෝම අධිරාජ්‍යයටය. වහල් ක‍්‍රමයට එරෙහිව කැරලි ගැසූ වරදට ස්පාටකස් ඇතුළු වහලූන් දහස් ගණනක් කුරුස ගස්වල ඇණ ගසා ප‍්‍රදර්ශනය කරන ලදී. එහෙත් රෝම අධිරාජ්‍යය සමතලා කරමින් වහල් ක‍්‍රමය බිඳ වැටුණේ ස්පාටකස්ලා ඇරඹූ අරගලයේ පසුකාලීන අවස්ථා ජයග‍්‍රාහී අවසානයක් කරා ගෙන යමිනි.
අද වාමාංශික පත්තරකාරයන් ලෙස අප හමුවේ ඇත්තේද ස්පාටකස්ලා කළ අන්දමේ අරගලයකට මුල පුරන්නටය. සියවස් ගණන් පැවැති ධනපති පත්තර හා දැවැන්ත ප‍්‍රාග්ධන මෝගල්වරුන්ගේ ජනමාධ්‍ය ව්‍යාපාර සමඟ තරග කරමින් වමේ පත්තරයක් කරන්නට අපි උත්සාහ කළෙමු. එහෙත් ඔවුන් සමඟ කරට කර තරග කරන්නට තබා ඔවුන්ගේ ප‍්‍රචාරක යන්ත‍්‍රයේ බලපරාක‍්‍රමය හමුවේ කොතරම් බලපෑමක් කරන්නට අප සමත් වූවාදැයි නැවත සිතිය යුතුව ඇත. සතියකට තාප්ප පුරා වසා දමන වෙනත් ජනමාධ්‍ය, පෞද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන, විනෝදාස්වාද ව්‍යාපාරවල ප‍්‍රචාරක පෝස්ටර් යුද්ධයේදී අපට කිසිවක්ම කරගන්නට නොහැකි විය.

එහෙත් ‘ජනරළ’ වරක් නැවතී යළි පටන් ගත්තේ අප කළ නොහැකි දේ පවා කළ යුතුව ඇති බව පිළිගත් නිසාය. ධනපති ප‍්‍රචාරක මාධ්‍ය විසින් ඔසවා තබන මාධ්‍ය යුද්ධයකට කඩාවැදීම ස්වයංනාශක මුග්ධකමක් යැයි කිසිවකු පවසනු ඇත. එහෙත් අපි උත්සාහය අත් නොහළෙමු. වරක් දෙවරක් නොව, කිහිපවරක්ම සනාථ වී ඇති ආකාරයට ධනපති මාධ්‍ය යුද්ධය මැද විකල්ප අදහස් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ජනමාධ්‍ය කෙටිකාලයක් ආයු වළඳා කම් වූ පරදිදෙන් මිය පරලොව ගිය බව ඇත්තකි. නැතහොත් විකල්ප යන අරමුණු අත්හැර සම්මත ජනමාධ්‍ය ආයතන ලෙස ස්ථාපිත වූ අවස්ථාද නැතුවා නොවේ. එහෙත් අපි පරාජය භාරගන්නට සූදානම් නැතිව යළි යළි සටන් බිම වෙත පැමිණිය යුතුව ඇත. ඒ නිසාම 2011 ඔක්තෝබරයේ ආරම්භ කළ අරගලය තවමත් අවසන් යැයි අපි පිළිගන්නේ නැත. එහෙත් එහි යම් තර්කානුකූල විරාමයකට අපව කැඳවා තිබේ.

2013 ඔක්තෝබරයේ හිටි අඩියේ නැවතුණු පසුව මාස කිහිපයක විරාමයක් ගෙන අපි යළි පැමිණියේ දැවැන්ත සාමූහික ශ‍්‍රමයක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. එහෙත් ආරම්භයක් තබන අවස්ථාවේම සිදු වූ වෙනස්කම් හේතුවෙන් ඉදිරියට යාමේ අපේක්ෂා බොඳ කරන ලද අත්දැකීම් අපට තිබේ. ඒ වෙනස්කම් නිසා ජනරළ නැවත පැමිණීම සිදු වූයේ අපේක්ෂිත ඉලක්ක සපුරා නොගෙනමය. දැන් වසර දෙකක ඇවෑමෙන් අපට යළිත් පාඨකයන් හමුවේ කියන්නට සිදුව ඇත්තේ තාවකාලික පසුබැසීමකට අවස්ථාව එළඹ ඇති බවය.
‘ජනරළ’ විසින් පසුගිය දෙවසර තුළ මෙන්ම ඉන් පෙර දෙවසර තුළද ආරක්ෂා කරන්නට උත්සාහ කළ දේශපාලන සදාචාරයක් විය. එනම් පොදු සාමුහික අරමුණු වෙනුවෙන් සටන්වදින මිනිසුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා හැර පටු පෞද්ගලික අරමුණු වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටීමය. අප වටහාගත් ප‍්‍රමාණයට එම සීමාව ආරක්ෂා කරගන්නට හැකිව තිබේ. අප වචනයට නැඟුවේ සටන්කාමී මිනිසුන් විසින් සහෝදර ජනසමාජය වෙත කිවයුතු අදහස්මය. එවැනි පුළුල් අරමුණු වෙනුවෙන් ‘සටන් කරන අකුරු’ ලියැවුණේ එක් අයකුගේ දෙදෙනකුගේ වෙහෙස මහන්සියෙන් නොවන බව ඔබ දැනගත යුතුය.

සටන් කරන අකුරු, අදහස් පෙළගස්වමින් කර්තෘ මණ්ඩලයේත් ප‍්‍රාදේශීය මාධ්‍ය සගයන්ගේ හා නිදහස් ලේඛකයන්ගේ නම් මේ පිටුමත ලියැවුණද ඔවුන් පළ කළ සටන්කාමීත්වය හා බැඳුණු තවත් නම් සිය ගණනකි. එක්කෝ දුරකථනයෙන් නැතිනම් ලියුමකින් හෝ ඊමේල් මඟින්, එසේත් නැත්නම් හමු වූ අවස්ථාවල විවිධ තොරතුරු දෙමින් සටන් කරන අකුරු සවිමත් කළෝ විවිධ පරාසයක සිටිති. ඔවුන් කිසිදාක ඒ සහයෝගය ‘ජනරළ’ වෙත ලබාදුන්නේ පත්තර පිටුවක සිය නම් පළ කිරීමේ අරමුණකින් හෝ වෙනයම් පටු අරමුණකින් නොවේ. පුවත්පතට ලිපි සැපයීමේ සිට එය මුද්‍රණද්වාරයෙන් වෙළෙඳපොළට යැවීම දක්වා සාමූහික අරමුණකින් ස්වෙච්ඡුාවෙන් ශ‍්‍රමය වැගිරවූවන් මෙහි සටහන් කිරීමට පවා නොඑැකි තරමේ නම් වැලකි.

සෑම බ්රහ්සපතින්දාවකම ‘ජනරළ’ මුද්‍රණය කිරීමේ කාර්යට සම්බන්ධවන මුද්‍රණාල කාර්ය මණ්ඩලයේ සහෘදයන් මෙන්ම බෙදාහැරීමේ පාර්සල් සැකසීම සහ ඒවා ලොරි මඟින් ගෙන යාම දක්වා කායික ශ‍්‍රමයෙන් හා නිදිවර්ජිතව වැඩ කළ සොයුරු සොයුරියන් සිය ගණනකි. ඉන්පසුව පුවත්පතේ අළෙවි අංශය වෙනුවෙන් ස්වෙච්ඡුාවෙන් කැප වෙමින් ඉලක්ක සැපිරීමේ අරමුණින් වැඩ කළ සහෝදර සහෝදරියන් අමතක කළ නොහැකිය.

අගනුවර වීදි මැද විරෝධතා දක්වමින් පහරකමින් ජන අරගලය අවුළුවන සහෝදර ජනයාගෙන් මෙන්ම ඈත ගම් නියම්ගම්වල ජීවිතයේ පීඩාවන්ට එරෙහිව නැඟී සිටින ජනයාගේ කාහල නාදය අසමින් අපට ‘ජනරළ’ නවතා දමන්නට සිදුව තිබේ. ඇත්තෙන්ම මුද්‍රිත මාධ්‍යයක් ලෙස ජනරළ වෙළෙඳපොළෙන් බැස ගියද සැබෑ නිදහස වෙනුවෙන් පැන නැෙඟන ජනරළ රටපුරාම පැනනැෙඟමින් තිබේ. පසුබැසීමේ පීඩාව අබිබවා අප තුළ අපේක්ෂා ඇති කරවන්නේ එයමය. උස් මිනිස් නිදහස වෙනුවෙන් සැබෑ ජනරළ සමඟ එක්වන අදහසින් අපි තාවකාලිකව නවතිමු. එහෙත් අපේ එසැවූ අත්වල ලෙලදෙන පෑන් කිසිදා අත්නොහරින්නෙමු. යළිත් දවසක සටන් කරන අකුරු සමඟ එන අරමුණින් මේ සටහන අවසන් කරන්නට මෙසේ පවසමු.

සහෝදරියනි, සහෝදරවරුනි,
පසුබසින්නට බලකරනු ලැබ තිබේ, එහෙත්…
‘සටන් කරන අකුරු’ තවදුරටත්
සටන් කරන අරමුණින්ය….

සුනිල් මාධවගේ සිට අපේ කාලය දක්වා….

Sunil1සුනිල් මාධව ගැන ලියූ පසු ඒ ගැන විවිධ ප‍්‍රතිචාර ලැබුණා. සමහරු ඒ ලිවීම සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක විවේචනය කිරීමක් ලෙස තේරුම් අරගෙන තිබුණා. තවත් සමහරුන්ට එය සුනිල් මාධව ගැන ඇති මිශ‍්‍ර අදහස් වෙනුවට නිශ්චිත අදහසක් ලෙස සලකුණු කරගත හැකි වුනා. සුනිල් මාධව වෙනුවෙන් යමක් කරන්න උත්සාහ කරන සොයුරු සොයුරියන්ට මේ සටහන දැණුනේ දිරිමත් කිරීමක් ලෙසයි. ඔවුන් විසින් සුනිල් අයියගේ පත්තරකලාව සහ ලේඛක ජිවිතය පිළිබඳ ඇගැයීම් අවස්ථාවක් සංවිධානය කරන්න කටයුතු යොදමින් ඉන්නවා.

සුනිල් අයියා ජිවත්වන හුදෙකලාභාවයෙන් පිටතට ගන්න හැකි නම් එවැනි උත්සාහයන් අවශ්‍යයි. ඒ අන්දමේ උත්සාහයන් වෙනත් සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයන්ගේ හෝ වෙනත් වැඩිහිටියන්, ජ්‍යෙෂ්ඨ පුරවැසියන් අරභයා සිදු විය යුතුයි. හතු පිපෙනවා වගේ කෙරෙන කලාකරු උපහාර උත්සව වෙනුවට වෙනස් දේවල් තෝරාගන්න වෙනවා. සුන්දර මිනිසකු වූ සුනිල් අයියා වෙනුවෙන් යමක් කරන්න උත්සාහ ගනිද්දි එවැනි උත්සාහයන් සමාජමය ක‍්‍රියාවලියක් ලෙස ස්ථාපිත කරන්න හැකි කොහොමද කියලා කල්පනා කළ යුතුයි.
ජීවිතය හැමවිටම ගෙන එන අත්දැකීම් සුන්දර යැයි අපි අපේක්ෂා කරමු. එහෙත් ඇත්තටම සුන්දර වන්නේ කටුක තත්වයන් මැද ගලා යන ජීවන අත්දැකීම්ය. හැමවිටම සුන්දර නොවන ඒ අත්දැකීම් විසින් අපව ඇද දමන්නේ එක්වරම වටහා ගත නොහැකි, එක්වරම සමස්තයක අර්ථ ගෙන නොදෙන හුදෙකලාභාවයටය. පත්තරකාරයන් බවට පත්වූ විට දිනපතා ගෙවෙන්නේ අලූත්වන තොරතුරු මැදය. ඒ තොරතුරු වරෙක සුන්දර වුවද බොහෝ විට අප ඇද දමන්නේ චිත්ත පීඩාවකටය. සමාජ අත්දැකීම් ඇත්තකු වුවද යොමුවන්නේ නිතර අසන්නට දකින්නට ඇති දේ පිටස්තරයකු ලෙස භාරගැනීමටය. එහෙත් වාමාංශික පුවත්පත්කලාව විසින් සාමුහික ජිවිතයක් අරමුණු කළ දැක්මක් වෙත යොමු වූ පත්තරකාරයන්ට එය එසේ නොවේ.

එදිනෙදා සිදුවන දෙයින් කම්පාවට හෝ සතුටට පත්වන සංවේදීභාවයක් ඇතිකරගැනීම පහසුවන්නේ සමාජ අරමුණු ඇති අයටමය. ඒ නිසා පොදු අත්දැකීම්වල තමන්ද ජීවත් වෙමින් එම හැඟීම් බෙදාහදා ගනිමින් පත්තර කලාව කරන්නට වාමාංශික පුවත්පත්කලාවේදියාට පුළුවන. වරදවා තේරුම් නොගතයුතු කාරණය නම් වාමාංශික පුවත්පත්කලාවේදියා යනු හුදෙක් වමේ පත්තරයක පුවත්පත්කලාවේදියා නොවන බවයි.

ධනපති පුවත්පත්වල සේවය කරමින් වමේ අරමුණු වෙනුවෙන් පත්තරකලාව මෙහෙයවූ මිනිසුන්ගේ අත්දැකීම් අපට ඇත. සුනිල් මාධව වැනි සුප‍්‍රකට උදාහරණ වගේම අද තත්වයන් අත්දැකීම් ලෙස තිබේ. කලක් ‘ලංකා’ පුවත්පතේ මෙන්ම පසුව ‘ජනරළ’ සමඟ වැඩ කළ බොහෝ පත්තර මිත‍්‍රයන් දැන් වෙනත් ආයතනවල සේවය කරමින් සිටී. ඔවුන් විවිධ ඉදිරිගාමී අරමුණු හා ප‍්‍රාග්ධන ප‍්‍රහාරයේ පසුබැසීම් සහිත තත්වයන් මැද ඉටුකරමින් ඉන්නේ සමාජ අරමුණු ජයග‍්‍රහණය කරවීමේ පුළුල් ක‍්‍රියාවලියට හැකි පමණින් දායකවීමේ උත්සාහයකයි. සුනිල් මාධව වැනි පත්තර කලාවේ පතාක යෝධයන් ඇද වැටුණු අවස්ථා ගැනත් නොවැටී සටන් කළ අවස්ථා ගැනත් පසු විපරමක් කරමින් අපේ කාලයේ වාම පත්තර කලාවකට සූදානම්වන්නන්ට අවස්ථාවක් තිබිය යුතුය.

පත්තරකාරයන් අත එක්රැුස්වන ජිවන තොරතුරු, සමාජ අත්දැකීම් සියල්ල ප‍්‍රමාණවත් මනුෂ්‍ය ඇගැයීම් පද්ධතියකින් විග‍්‍රහ කළවිට ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටි පථය යොමුවනු ඇත්තේ වඩා යහපත් ලෝකයක් වෙතය. හැමදාම අත්විඳින දේ එලෙසින්ම බාර නොගන්නා මිනිස්සු ලෝකය වෙනස් කළ බව අප දන්නා දෙයයි.

පවතින සමාජ ආර්ථික දේශපාලන පරිසරය හමුවේ පෙරලා සටන් වදින හුදෙකලා පුද්ගල පෞරුෂයන් මෙන්ම මිනිස් සාමුහිකයන් අවසානයේ සන්නිවේදනය කරන්නේ ඒවා වෙනස් කරන්නට ඇති ජව බලයයි. ඒ වගේම පත්තරකාරයන් ඒ සන්නිවේදන කාර්යයෙන් පිටතට ඇවිත් සිය ජීවිතයෙන් එකී ක‍්‍රියාවලියට සම්බන්ධ වියයුතුය. හුදු පෑන් ලෙලවමින් සමාජමය අරමුණු ඒකරාහිකරන අප වාමාංශික පත්තරකලාවක සිරගත වියයුතු නැත.

වාමාංශික ජීවිතයක හා වාමාංශික දේශපාලනයක ක‍්‍රියාකාරිත්වයට එක් නොවුනොත් අප විසින් ධනවාදයේ ගොදුරු බවට පත්වීම වැළැක්විය නොහැකියි. මා නැවතත් සුනිල් අයියාගේ ජිවිතය කියවන්නට ආරාධනා කරන්නේ ඔහු පුද්ගලයකු ලෙසින් පෙන්වූ සද්භාවය හා ශක්‍යතාවය පිළිබඳ ඇගයීමකටයි. තනිව නොව, වාම අරමුණු ඇතිව, වාමාංශික ව්‍යාපාරය සමඟ නැගී සිටි පෑන් සමාජයීය ප‍්‍රවාහයක් වියයුතුයි.

වාමාංශික මිනිස් සාමුහිකයෙන් පිටස්තරව ස්ථානගත වූ හැම විටම වමේ මිනිස්සු ප‍්‍රතිගාමී බලවේගවල ගොදුරක් ලෙස පාවිච්චි කිරීමට ලක්වීම වැළැක්විය යුතුයි. එක් එක් තනි තනි සාමාජිකයා මෙන්ම වාම දේශපාලන ව්‍යාපාරය විසින් ඒ බව වටහා ගත යුතුයි. තනිව නැගී සිටින්නට, හැකි වෙන්නේ සීමිත ජිවිත අභිලාෂයන් තුළ පමණයි. ජිවිතයේ අරගලය දේශපාලන අරගලයක් නොවුණු තැන ගොවියාට, කම්කරුවාට, ශිෂ්‍යයාට හෝ වෙනත් අරගලකාරී සමාජ බලවේගවලට මුහුණ දෙන්නට සිදුවන ඉරණමත් ඒකමයි.

ඒ නිසා වාමාංශික පත්තරකාරයන්ට ඒ ඉරණමෙන් ගැලවෙන්න තමන් සතු පෑනේ හයිය විතරක්ම ප‍්‍රමාණවත් නෑ. වාම හෘද සාක්ෂිය යනු හැඟීම්, අදහස් හා සටන් සූදානම ප‍්‍රකාශනයකින් අවසන් නොවන දෙයක්. ඒ නිසා වාම දේශපාලනයේ සාමුහික ඉරණමෙන් පිටස්තරව වාමාංශික භාවිතාවක් හෝ වාම පුවත්පත් කලාවක් පවත්වාගැනීමම අභියෝගයක්.

ජනාධිපති බයිලා

එක්නැලිගොඩ පැහැරගැනීම ගැන කතා කරන්න විශේෂඥ දැනුමක් සන්ධ්‍යා එක්නැලිගොඩට නෑ කියන්න තරම් මෛත්‍රීට තියෙන විශේෂඥ දැනුම මොකක්ද? එයාට එහෙම කියන්නද මේ රට් ලක්ෂ ගණන් ජනතාව ඡන්ද දුන්නෙ?

පසුගිය රාජපක්ෂ පාලනය කාලෙදි විරුද්ධ මතධාරින්ට එරෙහිව සිදු කළ මානව හිමිකම් අපරාධ, පැහැරගෙනයාම්, ඝාතන, පහරදීම්, සැකකරුවන් ඝාතන වැනි පිළිගත නොහැකි තත්වයන් අමතක කරවන්නට කවුරු උත්සාහ කලද ඒවා විඳි අයට ඒ කිසිවක් අමතක නොවේ. ඒ කිසිවක් ගැන ඒවා සිදුවන අවස්ථාවේදී ක‍්‍රියාකාරී ලෙස විරෝධයක් පළ නොකළ ජනාධිපතිවරයා අදවන විට එවැනි කිසිවක් සිදුවූයේ නැති අන්දමින් බයිලා කියන්නට පටන් ගෙන තිබේ.

අතුරුදන් කළ ප‍්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ සහෝදරයා සම්බන්ධව ඥානසාර කතා කරන ආකාරය අපට තේරුම් ගන්න පුලූවන්. තමන්ගෙ වූ ජාතිවාදී දේශපාලන ස්ථාවරයක් තුළ ඉඳගෙන එයා කියන්නෙ, ප‍්‍රගීත් එල්.ටී.ටී.ඊ. එකත් එක්ක සම්බන්ධකම් පැවැත්වුවා ඒ නිසා එයත් කොටියෙක් කියලා. නමුත් ප්‍රශ්නය තියෙන්නෙ ප්‍රගීත් කවුරු එක්ක සම්බන්ධකම් පැවැත්වුවත් ඔහුව පැහැරගෙන අතුරුදන් කළ එකයි. ඥානසාර පැහැරගෙන ගියත් කවුරුහරි ඔය කොටි කතාවට සමාන දේවල් කියන්න පුලූවන්. වැරැුද්ද ඒකයි. ඒවැරැුද්දට එරෙහි වෙන්න බැරි වුන මහින්ද ඒක පාවිච්චි කළා. මෛත‍්‍රී කට අරින්නෙ නැතිව හිටියා. අදත් කරන්නෙ ඒකමයි.

ප‍්‍රගීත් විසින් කළාය කියන එක එක අයගෙ ‘ලූ’ කතාවලට වඩා අපිට ඇස් ඉදිරිපිට තියෙන කරුනු ප‍්‍රමාණයක් තියෙනවා. මතුපිටින් නොබලා ගැඹුරින් හිතන්න දේවල් ප‍්‍රගීත් කරලා තියෙනවා. ඒවා එල්.ටී.ටී.ඊ. එකට දායක වෙන්න කළ දේවල් නෙවෙයි. ඥානසාරලාට රාජ්‍ය ආරක්ෂාව ලැබෙන අතරෙ කිසිම ආරක්ෂාවක් නැතිව හිටිය මේ රටේ සාමාන්‍ය ජනතාවට සිදු වුනු අයුක්තිය හා අසාධාරණය ගැන ප‍්‍රගීත් සිය දේශපාලන විරෝධය පළ කළා. රාජපක්ෂ පාලනය කාලෙ ආයුද සන්නද්ධ ආරක්ෂාව ඇතිව හිටිය සුලූතරයට වඩා නිරායුද මිනිස්සු ජිවත්වීමේ ප‍්‍රශ්නය තුළ දුක් වින්දා. අදත් ඒක එහෙමමයි.

නමුත් ජනමාධ්‍යවේදීන් යම් ප‍්‍රමාණයකට මේ ගැන කරුණු ඉදිරිපත් කරන්න උත්සාහ කළා. රාජපක්ෂලාගෙ වලව් පිලිකන්නෙ රිංගගෙන ඉඳුල් කෑව සමහරු ඒ ගැන කතා කරන්න කැමති වුනේ නෑ. ඒ අය ජනමාධ්‍ය කියන්නෙ මොකක්ද කියලා දන්නෙත් නෑ. නමුත් ඒ සියල්ල මැද ඇත්තටම ජනතා අයිතිය ගැන වැඩ කරපු පිරිසක් හිටියා. එහෙම වැඩ කරපු අයට රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ මර්දනයට මුහුණ දෙන්න සිදු වුණා.

රාජපක්ෂගෙ තුරුලේ වැඩුනු ජාතිවාදීන් ගැන අපට ඇත්තෙ විරෝධයක් තමයි. ඒත් ඒ අය එදත් ජාතිවාදීන්. අදත් ජාතිවාදීන්. එදත් ඒ අය ප‍්‍රගීත්ලා ගැන මරා දැමුණ වෙනත් සමාජ ක‍්‍රියාකාරින් ගැන අවලාද කිව්වා. ප‍්‍රසිද්ධියේ විවේචන කළා. අදත් ඒ අවලාදය නගනවා. කාරනාව නිරවුල්. අපට ඔවුන් සමග අරගලයක් තියෙනවා. නමුත් රාජපක්ෂගෙ ඇමැති මණ්ඩලේ කකා බිබී කට වහගෙන හිටපු උන් දැන් කියන කතා කොහොමද? මේ කියන්නෙ, රාජපක්ෂ කළ අපරාධවලට විරුද්ධව කට අරින්නෙ නැතිව හිටිය අයට දැන් කිසිම දෙයක් කතා කරන්න බෑ කියන එක නෙවෙයි.

මෛතරිපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා දැන් වැඩ කරන්නෙ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරනවා වෙනුවට බලයේ දිගටම රැුඳී ඉන්න පුලූවන් පාරක් කපාගන්න බව හොඳටම පැහැදිලියි. මෛත‍්‍රී ආව ගමන් ඉඹලා පිළි අරගෙන ඡුන්දෙ දීලා විධායක පුටුවට නග්ගපු උන්ට හොඳ වැඬේ කියන්න දැන් අපට බෑ. මොකද අපි කැමැති වුනත් නැතත් දැන් මෛත‍්‍රීපාලගෙ විධායක බලය අපේ ජිවිතවලට බලපානවා. අපි කැමැති වුණත් නැතත් මෛත‍්‍රී කියන කතා අහන්න, ඒවට අප්පුඩි ගහන්න, එයා කියන දේ හරි කියන්න පිරිසක් ඉන්නවා.

ඒ නිසාම තමයි අපිට දැන් නිහ`ඩව බලාගෙන ඉන්න බැරි. ප‍්‍රගීත් වගේ බොහෝ මිනිසුන් අතුරුදන් කිරීම ගැන පැහැරගෙන ගිහින් මරා දැමීම ගැන කෙලින් කතා නොකර බයිලා කියපු බොහෝ දෙනා එදත් හිටියා. අදත් ඉන්නවා. අලූතින්ම ඒ බයිලා කණ්ඩායමට ජනාධිපති එකතු වෙලා. මහින්ද කියපු බයිලා අහපු අපට ඒක නම් පුදුමයට කාරණාවක් නෙවෙයි. මොකද මහින්ද බයිලා කියන කොට මහින්දට තාල අල්ලලා දුන්න කට්ටය අදත් ආණ්ඩු කරනවා.

ඇඹිලිපිටියෙ ඝාතනය ගැන කටක් ඇරලා කතා කරන්න මෛත‍්‍රිට බැරි වුණේ ඇයි? රටේ සිදුවන ප‍්‍රධාන දේශපාලන චලනයන් වෙනුවට වෙනත් අප‍්‍රධාන කරුණු ගැන කතාකරන ජනාධිපතිවරයා ගැන විශ්වාස කරන්නට ජනතාවට නොහැකිය. අගමැතිවරයා සහ එක්සත් ජාතික පක්ෂය සමග සහවාසයක යෙදෙන ශ‍්‍රීලනිප ඇමැතිවරුන් සමග බල ක‍්‍රීඩාවේ යෙදෙමින්ය. ඔහු තවදුරටත් උත්සාහ කරන්නේ සිය ධුරකාලය දිගුකරගන්නටය. ඒ නිසා එක්නැලිගොඩලා, ලලිත් කුගන්ලා ගැන ගැන තබා පොලිස් ඝාතන ගැන පරික්ෂණ කරන්නට හෝ වෙනත් අයිතින් තහවුරු කරන්නට ජනාධිපතිට උනන්දුවක් ඇති නොවීම පුදුමයට කරුණක් නොවේ.

හඬනු මැන නිදහස!

sunil madhawaකිසිවක් කරන්නට නොහැකි කිසිවක් කළත් කිසිදු වෙනසක් නොවන දවස්වල මිනිසුන්ට පෑන වෙනුවට අවි අතට ගන්නට බලකරනු ලැබිණි. එහෙත් අවි දරන මිනිසුන් හුදු ආත්මලාභයෙන් අවි දරන්නේ නම් ඒ ගැන ලියන්නට කිසිදු යමක් ඉතිරි නොවේ. සත්‍ය නම්, අවි දරන්නට තරම් සමාජ ආර්ථික හා දේශපාලන හේතු පවතින විට මිනිසුන් අවි අතට ගන්නා බවය. පෑන වුවද අවියක් ලෙස යොදාගන්නට හේතු ඇති අවස්ථාවක එය පැහැර හැරිය නොහැකි විය. පෑන අතට ගන්නට පොළඹවා ලූ හේතු මත තවදුරටත් තීරු ලිපි ලියන්නට හේතු මට ඇත.

එවකට පෑන අවියක් කරගත් පත්තර කලාවේ සෙන්පතියන් තීරු ලිපි ලිවීමේ කාර්යට මා පොළඹවාලූයේ සිය පත්තර පිටු මතින්මය. ඔවුහු මට අකුරු කරවූයේ සිය තීරු ලිපිවලින්මය. මා ගැන කියනවාට වඩා මගේ සහෝදර පත්තර සගයන් බොහෝ දෙනාටද සමාජ අසාධාරණයට එරෙහිව පෑන අවියක් කරගන්නට මඟපෙන්වූ ආලෝකමත් ආදර්ශය තබා ඇත්තේ දයාසේන ගුණසිංහ, සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක බඳු අතේ ඇඟිලි ගණනින් කිව හැකි හුදෙකලා එහෙත් දැවැන්ත සමාජ බලවේගයක් පුවත්පත් වටා ඒකරාශී කළ පත්තර කලාවේ අදීන සෙන්පතියන් විසිනි. සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක අද ශාරීරිකව දුබලව සිටී. ඔහුගේ පත්තර කලාව වුවද අකාලයේ මිය ගිය බව සටහන් නොකරන්නට හේතු මට නැත. ඔහු එවන් ඉරණමකට පත් කරවූ විවිධ හේතු අතර දේශපාලන වශයෙන් පාවිච්චි කිරීම එකකි. එසේ පාවිච්චි කරනු ලැබීමෙන් වෙන්වන්නට නොහැකි වීම සුනිල් අයියාගේ මෙන්ම මා ඇතුළු ඔහුගෙන් මඟ හසර අසාගත් පත්තරකාරයන්ගේද අඩුවකි.
අදත් සහෘදයන් විසින් සුනිල් අයියාගේ දුක සැප බලන්නට යමින් ඔහු පෙරලා සමාජ සංවාදයේ සලකුණක් බවට පත් කරන්නට දරන උත්සාහයන් තිබේ. ඇත්ත වශයෙන්ම සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක විසින් සිය සලකුණ අපේ පත්තර කලාව තුළ නිශ්චිත ලෙස සටහන් කර අවසන්ය. පෞද්ගලිකව සුනිල් අයියාට ආදර ගෞරවයක් වශයෙන් එය නැවත කැඳවන්නට හෝ සිහිපත් කර දෙන්නට අවශ්‍ය නොවේ. සුනිල් මාධවගේ පුවත්පත්කලාව ඇගයිය යුතු වන්නේ හුදු පුණ්‍ය චේතනාවකින් ඒ අදීන පුවත්පත් කලාවේදියාගේ වර්තමාන ජිවිතය වෙනුවෙන් කරන ආයාචනාවක් ලෙසද නොවේ. ඔහු සිය පෑන අවියක් කර ගත්තේ හුදකලා වන්නට නොවේ. ඔහු සමාජ ව්‍යාපාරයක කොටස්කරුවකුව සිටි, නිරන්තරව ඒ සමාජ ව්‍යාපාරය ගැන ආශ්වාදයෙන් ලියූ, ඒ සමාජ ව්‍යාපාරය කෙරෙහි විශ්වාසය තැබූ තනි මිනිසෙකි.

අද වනවිට සුනිල් අයියා තනිව කිසිවක් කරගන්නට නොහැකි තත්වයකය. ඔහු වැනි වැඩිහිටියකුට අවශ්‍යවන්නේ ආදරය, කරුණාව හා පිළිගැනීමය. එහෙත් අද වැඩිහිටියකුට නොලැබෙන්නේද එයමය. සුනිල් මාධව වේවා අන් කවර හෝ වෘද්ධ මිනිසකුට ඒ ඉරණම අත්විය හැකිය. අප වටහාගත යුතුවන්නේ මිනිසකුට සිය අවසන් කාලයේ ආන්තිකභාවයකින් හුදෙකලාභාවයෙන් තොරව, පරාජිතභාවයෙන් තොරව ජිවත්වන්නට හැකි සමාජයක් බිහි කරන්නට නොහැකි මන්ද යන්න ගැනය. පත්තර කලාවේ අප වැනිවුන් බිහිකරන්නට යම් ආලෝකයක් සැපයූ සුනිල් මාධව පෙනී සිටියේ එවන් සමාජයක් වෙනුවෙනි.

13357800‘පේ‍්‍රමදාස අපි සූදානම්!’ වැනි සිරස්තලයකින් පෙ%්මදාස ජනාධිපතිවරයාගේ අත්තනෝමතිකත්වයට අභියෝග කර පුවත්පතක් පළ කරන්නට සමත් වූයේ ඒ සමාජ ව්‍යාපාරයේ ශක්තියයි. එය හුදකලා ශක්තියක් නොවීය. එය හුදු පුද්ගල ආත්ම විශ්වාසය පිළිබඳ සටහනක් නොවීය. සමාජ අසාධාරණය නිර්දය ලෙස විවේචනයට ලක් කරන දුසිම් ගණනක් පත්තරකාරයන් අතර සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක සලකුණ එයයි. ලංකාවේ සමාජවාදී විප්ලවයක් වෙනුවෙන් සිහින දකිමින් ඒ වෙනුවෙන් වැඩකරන මිනිසුන් අතර එක් මිනිසකු ලෙස සුනිල් අයියා නිසැකව සිය අනන්‍යතාව සටහන් කළේ පුද්ගලයකු ලෙස තනි මිනිසකු ලෙස ඉස්මතු වන්නට නොවේ. ඒ වෙනුවට ආත්මලාභය පමණක් ගරුකරන මුදලින් පමණක් සියල්ල තක්සේරු කරන මනුෂ්‍ය පැවැත්ම පරාජය කරන සමාජ ව්‍යාපාරයක් කෙරෙහි ඔහු විශ්වාසය ලැබීය. ධනය හා බලය වෙනුවෙන් තරගයක යෙදෙන සමාජය තුළ පුද්ගලයකු ලෙස හුදකලා වන්නට සිදුව ඇත්තේ ඔහු ඊට එරෙහිව සටන් කළ තත්වයකය.

ඒ නිසා සුනිල් අයියා ගැන යළි යළිත් ලියන්නට හෝ කතා කරන්නට අවශ්‍ය නම්, කළ යුත්තේ ඇත්තටම සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක පත්තර කලාවේ අදීනයකු ලෙස සිය සලකුණ තැබුවේ කෙසේ දැයි නැවත කියවා බැලීමය. වැරදියට කියවා බැලූවන් කියවනු ඇත්තේ ආදරය හා මනුෂ්‍යත්වය ඉල්ලා සිටි පරාජිත සුනිල් මාධවයන් ගැනය. වැරදියට ගණන් බැලූවන් උත්සාහ කරනු ඇත්තේ සුනිල් මාධව වෙනුවෙන් අරමුදල් තර කරන්නටය. සමාජ ව්‍යාපාරයක් කෙරෙහි තබනු ලැබූ විශ්වාසය බිඳී ගිය සුනිල් මාධවගෙන් ‘හඩනු මැන නිදහස’ වැනි කෘති බිහි  නොවීම තේරුම්ගත හැකිය. දේශපාලන අරගලය ගැන ලියනු වෙනුවට සිය ජීවිතයේ සටන්කාමී සමය අවසාන කරමින් ඔහු පසුකාලයකදී ආදරය හා මනුෂ්‍යත්වය ගැන ලියන්නට පටන්ගත් බව සිහියට නඟනු කැමැත්තෙමි.

මහා සමාජ ව්‍යාකූලතා පැන නඟද්දී තවදුරටත් සමාජ ව්‍යාපාරයක කාර්යභාරය ගැන විශ්වාසයක් නොමැති මිනිසකුට පසුබසින්නට සිදුවන්නේ එවැනි බංකරයක් තුළටය. ඒ බංකරය තුළ හිඳ ලියද්දී ඔහුට ලේක්හවුසියේ වැඩ කරන්නට නැවත අවස්ථාව හිමි විය. දේශපාලකයන්ගෙන් වරදාන හිමි විය. අනුන්ගේ ව්‍යාපෘතිවලට කරගසන්නට සුනිල් මාධව පාවිච්චි කරන තැරුව්කරුවන් පිරිසක්ද බිහි විය. ඔහු එවැනි තත්වයකට පත් කරවූයේ සුනිල් මාධව තදින් විශ්වාස කළ සමාජවාදී විප්ලවය වෙනුවට ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදයට යටපත් කළ සමාජ ව්‍යාපාරයේ බිඳවැටීම්ය. ඒ නිසාම සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක නමැති අදීන පත්තරකාරයා සටහන් කළ පුවත්පත් කලාවේ සුවිශේෂ සලකුණ විවිධ අයට විවිධ අරුත් ගැන්වීමට හැකි දෙයක් ලෙස නොසිතමි. එය, ඔහු සිය සටන්කාමී පත්තරකලාව තුළ වෙනත් අරුත්ගැන්විම් කළ නොහැකි ලෙසම තබා ඇත.

අද දවසේත් සුනිල් අයියා ගැන ලෙංගතුව ඔහුගේ ශාරීරික සෞඛ්‍ය හා පවුලේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් වැඩ කරන සහෘදයන් පැසසිය යුතුය. එහෙත් මිනිසුන්ගේ දේශපාලන අරමුණු බිඳවැටෙන තරමේ හේතු මත මිනිසුන් විවිධ හුදකලා බංකර්වල ලැඟුම්ගන්නා ඇත්ත හේතු වටහා ගතයුතුව ඇත.

සැබෑ යුක්තිය, අධිකරණයේදී ඉටුවන්නේ නැත!

ජනතාවට යුක්තිය ඉටුවන්නේ උසාවිවලදී යැයි මිථ්‍යාවක් නිතරම ධනපති මත සාදන්නන් කියනු ඇසේ. එහෙත් එය එසේ නොවන බවට කිරිගහට ඇන්නා වගේ කියන්නට පුළුවන් සිදුවීම් දෙක තුනක අත්දැකීම් 2016 වසර ආරම්භ වනවිටම ජනතාවට ලැබිණි.

පළමුව, පුද්ගලයන් පැහැරගැනීම ගැන විපක්ෂයේ සිටියදී මහා ඝෝෂාවක් නැගූ වත්මන් ආණ්ඩුවේ නායකයන් යටතේ පැහැරගැනීමේ සිදුවීම් සාමාන්‍යකරණය විය. හිරුනිකා වැනි වරප‍්‍රසාද ලත් පන්තියට අයත් මන්ත‍්‍රීකමේ හයියද ඇති කෙනකු පිළිබඳ තීරණය කරන්නට යුක්තිය ඉටුකරනවා යැයි කියන කිසිවකුට ළඟා විය නොහැකි බව සනාථ විය. මීතොටමුල්ලේදී කසළ ගොඩකිරීමට විරෝධතා දැක්වූවන්ට පහරදුන් නගර සභා සභාපති අත්අඩංගුවට ගෙන පහර කෑ විරෝධතාකරුවන් වූ නුවන් බෝපගේ සහ කීර්තිරත්නද එම චෝදනාවටම අත්අඩංගුවට ගැනීම දෙවැනි අවස්ථාවයි.
එසේම 2012 අපේ‍්‍රල් 7 වැනිදා තමන් විසින් කුමාර් ගුණරත්නම් සහ දිමුතු ආටිගල පැහැරගත් බව ප‍්‍රසිද්ධියේ පිළිගත් හිටපු ආරක්ෂක ලේකම්ට එරෙහිව කිසිදු නීතියක් සක‍්‍රිය නොවීම පසුගිය වසර අවසානයේදී දැකගත් තත්වයයි. එහිදී ස්ථිර ලෙසම පෙනීයන්නේ ලලිත්ලා, කුමාර්ලා පැහැරගන්නට, සිරගත කරන්නට සක‍්‍රියවන ධනපතියන්ගේ අවියෙන් රකින නීතියේ බලය මිස පැහැරගැනීම් කළ බව පිළිගත් ගෝඨාභයලාට එරෙහිව ස්වභාවික යුක්තියේ ආධිපත්‍ය වෙනුවෙන් කිසිදු නීතියක් සක‍්‍රිය නොවන බවය.

ජීවිතකාලය පුරා දිවි ගැටගසාගන්නට වෙහෙසවන මේ රටේ සාමාන්‍ය ජනතාවට මෙවැනි විශේෂතා හඳුනාගන්නට නොහැකිය. එහෙත් ඔවුන් කියන කතාවක් මෙහිලා ගෙන හැර දැක්විය යුතුය. එනම්, බලසම්පන්න ලොකු ලොක්කන් කෝටි ගණන් හොරකම් කරද්දි ඇස් නොපෙනෙන ගමේ දුප්පතෙක් කෙහෙල් කැනක් කැපුවාම එය හොඳට දකී. එදා වේල සපයාගන්නට කෙහෙල් කැනක් හොරකම් කරන අයකුට ඉල ඇට බිඳ පොලිසියෙන් ඉටු කරන නීති කෘත්‍යයන්, ගෝඨාභයලාට, හිරුනිකාලට හෝ මැර දේශපාලකයන්ට එරෙහිව ක‍්‍රියාත්මක නොවේ. රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ වැජඹුණු කම්බා හොරු, පගාකරුවන්, ලිංගික අපරාධකරුවන් ගැන පසුගිය කාලයේ මහා ඝෝෂාවක් කළ ‘යහපාලන’ සර්කස්කාරයන් දැන් ඇමැතිවරුය. ඔවුන්ට හූමිටි තැබුවන් තනතුරු හිමිකරගෙනය. තවත් ස්වාධීන බුද්ධිමතුන් පිරිසක් නම් තවමත් ආණ්ඩුවේ නරිවාදන් සහිත රෙදි හෝදමින් පිළිකනු ගානේ හොරගල් අහුලන බව පෙනේ.
සිදුවන අකටයුතු විවේචනය කරන්නට ඔවුන් තවමත් ප‍්‍රමාද වන්නේ තමන් විසින් බලයට ගෙනා පාලකයන්ට කෙළින්ම චෝදනා නගන්නට ඇති ලජ්ජාව නිසා විය හැකිය. එහෙත් ඔවුන් රාජපක්ෂ පාලනයට එරෙහිව කෙළින්ම පාරට බැස්සේ රාජපක්ෂ පාලනය අවසන් භාගයේදීය. පරාජය නළලේ කෙටු තත්වයකදී රාජපක්ෂ පාලනයට ඇති වෙන්න නෙළුෑ විවේචකයන් තනතුරු ලෝබයෙන් එය කළ බවක් නෙපෙනේ. ඔවුන් සද්භාවයෙන් සටනක් කළ බව අපි තවමත් විශ්වාස කරමු. එහෙත් ‘යහපාලන’ වහන්තරාව යටින් නරිවාදන් ගලන විට ඒවා සෝදන්නට හෝ නොදැක්කා මෙන් ඉන්නට අයිතියක් මේ සටන්කරුවන්ට නැත.

ඒ නිසාම 2016 වසර ආරම්භයේදී නිරුවත් වූ පිළිකුල් සහගත තත්වයන් පිළිබඳ ඔවුන් හ`ඩ නගන්නේ කවදාදැයි මෙරට සිහි බුද්ධිය ඇති ජනතාව බලා සිටී. ඇඹිලිපිටියේදී පොලිසිය ලජ්ජා නැති මැරකමකට ආරූඪ වී එය වසාගන්නට නීති පොතේ පිටු පෙරළන විට එය හෙළා දකින්නට කිසිවකු දෙවරක් සිතිය යුතුද? මරාදැමූ පුද්ගලයා වෙනුවෙන් යුක්තිය ඉටුවන බවක් නොපෙනේ. දැන් මේ ගැන ඕනෑ තරම් පූර්වාදර්ශ ඇත. බඳගිරියේදී පොලිසිය කළ පහරදීම ගැන පාලකයන් යුක්තිය ඉටු කළේ කෙසේද? සේයා ඝාතනයේදී නිකරුණේ පැහැරගෙන ගොස් වධයට ලක් කළ ශිෂ්‍යයා සහ තරුණ පියා වෙනුවෙන් යුක්තිය ඉටුකරන්නට යහපාලකයන් උනන්දු වී නැත. ඒ වෙනුවට සීයක් නීති තර්ක ගෙන එනු ලබයි. එහෙත් ඊනියා ‘ජනවාරි විප්ලවය’ සමරන්නට එක් දේශපාලන සිරකරුවකු වේදිකාවට නංවා මාධ්‍ය සංදර්ශනයක් කරන්නට තරම් යහපාලනයේ ජනාධිපතිවරයා පහත් මට්ටමකට වැටී ඇත. මෛත‍්‍රී සමාව දෙන්නේ තමන් ඝාතනය කරන්නට ආ තැනැත්තාට බව ආණ්ඩුවේ හා පාලක හොරණෑව බවට පත් පෞද්ගලික මාධ්‍ය බොරු ප‍්‍රචාර ගෙන ගියද ජෙනීවන් දුක්වින්දේ ඝාතකයන්ට නවාතැන් දුන් නිසාය. එසේනම්, අනෙකුත් සිරකරුවන්ට සමාව දෙන්නට නොහැකි ඇයි? පාලකයාගේ යුක්තිය සංදර්ශනකාමයෙන් බබලයි. එහෙත් එහි ජනතාවට, පීඩිතයන්ට කිසිදු යුක්තියක් නැත.

රතුපස්වල උද්ඝෝෂණයට සහභාගිවීමෙන්, තුන්නානේ විරෝධතාවයෙන් හා පසුගියදා මීතොටමුල්ලේ විරෝධය නිසා සිරගතවන්නට සිදුව ඇත්තේ පීඩාවට පත් පාර්ශ්වයටමය. පීඩක පාර්ශ්වයේ සමාගම්, දේශපාලන බලවතුන් යෙහෙන් වැජඹෙති. යුක්තිය ඉටුවන්නේ කෙසේදැයි මේ තරම් හොඳින් තහවුරුවන අන් අවස්ථා නැති තරම්ය. නීතියද පොලිසියද අධිකරණයද සිරගෙවල්ද එක දම්වැලක පුරුක් මෙන් යුක්තිය පැහැරගෙන ඇත. පීඩාවට පත්වූවන් යළි යළිත් පැහැරගැනීමට, පොලිස් මර්දනයට හා හිරබතට ඇද දමන රාජ්‍ය ධනපතියන් වෙනුවෙනි. ඒ රාජ්‍යයේ නීති හදන තැන සිට නීතිය බලාත්මක කරන පොලිසියද අවි දරන හමුදාද යුක්්තිය පසිඳලනවා යැයි කියන අධිකරණද පීඩිතයන් කූඩුකරන හිරගෙවල්ද ඇත්ත වශයෙන්ම සේවය කරන්නේ ධනපති බලය වෙනුවෙනි.

ඒ පීඩාකාරී බලය බිඳ දැමීමෙන් තොරව ඇත්තටම යුක්තිය ඉටුනොවනු ඇත.

පරාජිත සටනක ජය ඉතිරි කළ පියකුගේ නික්මයාම

 

penබොහෝ මිනිසුන් ගැන අගය අපට වැටහෙන්නෙ ඒ මිනිසුන් සදහටම අප හැර ගිය දවසකයි. ඒකට හේතුව ජිවත්වන කාලයේදී මිනිසුන්ගේ අගය සාකච්ඡුාවට ගැනීම අප අතින් ගිලිහී යන නිසයි. ඒක වෙන්නෙ පොදුවේ අපේ සමාජ පසුගාමීත්වය නිසාද එහෙම නැතිනම් පුද්ගල කුහකකම නිසාදැයි අපි එක් එක්කෙනා විමසා ගත යුතු වෙනවා.

මේ අදහස ලියන්න හිතුණේ පසුගිය දවසක සිදුවුණු මරණයක් නිසයි. මිය ගියේ ‘ජනරළ’ පාඨකයන් හඳුනන අජන්ත අලහකෝන් සහෝදරයාගේ සහ දිවයින මාධ්‍යවේදී අජිත් අලහකෝන් සහෝදරයාගේ පියා. වත්තල එෙඬ්රමුල්ලේදී පැවැති සිමියොන් අලහකෝන් පියාණන්ගේ අවසන් කටයුතුවලට යන්න හැකි වුණේ නෑ. අසනීපයෙන් ඉන්න අවස්ථාවේ එක්වරක් පමණක් අහම්බයකින් ඔහු බලන්න යන්න හැකිවුණත් මෑතක ඔහු දැඩි ලෙස ගිලන්ව ඉන්න බව දැන දැනත් යන්නට නොහැකි වුණා. ඒ අප එවැනි කටයුත්තකට යොදන ප‍්‍රමුඛතාවය අවම නිසයි. ඒත් ඔහු ගැන කියන විට වාමාංශිකයන් යැයි කියාගන්නා අපේ හෘදසාක්ෂියට පිහි තුඩකින් අනිනවා වැනි වේදනාවක් දැනෙනවා. පුබුදු ජයගොඩ සහෝදරයා පසුගිය දවසක අවමංගල්‍යයෙන් පස්සෙ තැබූ සටහනකින් මිය ගිය මිනිසා පිළිබඳ අදහසක් ගන්න පුළුවන්.

”සිමියොන් අලහකෝන් පියාණන් දිගු කාලයක් වාමාංශික ක‍්‍රියාධරයෙක් ලෙස ලංකා සමසමාජ පක්ෂයට එක්වී කටයුතු කළා. 1980 ජූලි වැඩවර්ජනයේ ඉදිරිපෙළ ක‍්‍රියාධරයකු වූ ඔහුට වර්ජනයෙන් අනතුරුව දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ රැුකියාව අහිමි වුණා. සමාව ඉල්ලා යළි රැුකියාව ලබා ගැනීමේ හැකියාවක් තිබුණත් ඔහු සිය ප‍්‍රතිපත්ති පාවානොදී දුෂ්කරතා ඉදිරියේ නොසැලී සිටියා.”

1980 ජූලි වර්ජනය ගැන කියැවෙන ඒ අදහස අප බොහෝ දෙනාගෙ අත්දැකීම් හා සමපාත වෙනවා. සටන්කාමී ලෙස වර්ජනයට සහභාගි වූ පිරිස නිසා ජේ.ආර්. ජයවර්ධනගේ ආණ්ඩුව හෙල්ලූණා. ඒ නිසාම ජේආර්ගෙ ආණ්ඩුවේ නියෝජ්‍ය ආරක්ෂක ඇමැති වූ ලලිත් ඇතුලත්මුදලිට වර්ජනය ගැන තමන්ගේ අදහස කියන්න සිදු වුණා. ඔහු කිව්වෙ වර්ජකයන් වහාම රාජකාරිවලට වාර්තා කළ යුතු බවයි. ආණ්ඩුවෙ නියෝගයට අවනත නොවන වැඩ වර්ජකයන් කනත්තට දක්කා හෝ වර්ජනය අවසන් කරන්නට තමන් සූදානම් බව ඇතුලත්මුදලි කිව්වා. එහෙම කියලා සේවයට වාර්තා නොකළ රජයේ සේවකයන් නෙරපා හැරිය නිසා ජේ.ආර්.ගේ ආණ්ඩුව ජනතා ශාපයට ලක් වුණා. ලක්ෂයක් පමණ රජයේ සේවකයන් වැඩවර්ජනය කළ අතර එයින් 40,000කගේ රැුකියා අහිමි කෙරුණා. ඔවුන්ගෙන් යැපෙන තවත් ලක්ෂ තුනක් පමණ වැඩිහිටියන්, දරුවන් හා කාන්තාවන් අසරණ වුණා. වර්ජනයෙන් උගුල්ලා වීසිකර දැමූ ලංකාවේ වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරය තවමත් මලානික පරඬැලක් වගෙයි. එය නැවත භූමියක සිටුවන්න ලංකාවේ වමේ ව්‍යාපාරය අසමත් වෙලා තියෙනවා. ඒත් අජන්ත සහෝදරයගේ පියා වැනි වර්ජනයේ වීරත්වය සටහන් කළ විශාල පිරිසක් අපට හමු වී තියෙනවා. පසුගියදා අවසන් ගමන් ගිය පියා ගැන අජන්ත සහෝදරයා කී කතාවක් පුබුදු සහෝදරයා සඳහන් කර තිබුණා.

”රැුකියාව නැතිවූ පසු දරුවන් පස්දෙනෙකු ජීවත් කරන්නත් තිබෙන නිසා එක දවසක් ඔහු ටොෆී 100ක පැකට් එකක් අරන් ඒක විකුනන්න ගාලූ මුවදොර පිටියට ගොස් තිබුණා. අවසානයේදී ? බෝ වී ඔහු නිවසට පැමිණෙන විට විකිණී තිබුණේ ටොෆී එකක් පමණයි. 99ක් ඉතිරියි. පසුව ඔහු ඒ ඉතිරි ටොෆී අසල්වැසි දරුවන්ට බෙදාදී තමන්ගේ දරුවන්ට මෙසේ පවසා තිබුණා. ‘මට විකුණන හැටි තේරෙන්නේ නෑ’

ටොෆී පමණක් නොව සිය ජීවිත කාලය මුළුල්ලේම ඔහු තම ප‍්‍රතිපත්ති විකිණුවේ නෑ. හෘද සාක්ෂිය විකිණුවෙත් නෑ. හැමදේම විකුණලා අන්තිමට තමන්වත් විකුණාගන්නා සමාජයක ඔහු විකිණීම නොතේරෙන, එයට එකඟ නැති, ඊට එරෙහි දේශපාලනයක් කළ අයෙක්. ඔහුගේ නම ජීවන ආදර්ශය අපට ඉතිරි කර නික්ම ගියා. අප කවුරුත් සදාකාලික නෑ. හැමදෙනාම කවදා හෝ මිය යනවා. වැදගත් වන්නේ ජීවිතය. ඒ ජීවිතය තුළ සමාජයට ලබාදුන් දේ. අපේ පරම්පරාවන්ට පූර්වාදර්ශ සපයා අපෙන් වෙන්වූ සිමියොන් අලහකෝන් පියාණන්ට අපේ කෘතවේදීත්වය පළ කළ යුතුයි”

වැඩ වර්ජන කියන දේ ගැන අපේ සමාජය කල්පනා කරන්නෙ පටු අරුතකින්. ‘මගෙ ප‍්‍රශ්නය’ ගැන විතරක් හිතන මිනිස්සු සාමූහිකව ‘අපේ ප‍්‍රශ්න’ කියන අරමුණට එන්නෙ නෑ. වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරය අසාර්ථක වෙන්නෙත් එතැනදි. මිනිස් සාමූහිකයක් ලෙස අප මුහුණ දෙන ගැටලූ වටහාගෙන ඊට පිළියම් සෙවීම වමේ දේශපාලනයේ මූලික  ආකාරයයි. 80 වර්ජනයෙන් පන්නරය ලැබූ සිමියොන් තාත්තලා මරණය දක්වාම ආරක්ෂා කළ පිළිවෙත වර්තමාන සමාජය වටහාගන්නෙ කොහොමද? ඒක වටහාගන්න නම් ඇත්ත සාමූහික අරගලයක අත්දැකීම තිබිය යුතුයි. සටන් ජයග‍්‍රහණය කිරීමෙන් ලබන ආස්වාදය පමණක් අපේක්ෂා කරන වර්තමාන මිනිසාට පරාජිත සටන්වල අභිමානය ආරක්ෂා කරගැනීමේ දේශපාලන පාඩම කියා දිය යුතුයි.

සටනක් පරාජය වෙනවා කියන්නෙ අරමුණ පරාජය වෙනවා කියන එකම නෙවෙයි. අරමුණු ජයග‍්‍රහණය කිරීමට නම් පරාජයන්ගෙන් පසු නොබැස ජිවිතය තුළම සටන පවත්වාගෙන යන මිනිසුන් අවශ්‍යයි. සිමියොන් තාත්තාට අවසන් ගෞරව දක්වන්න නොහැකිවීම ගැන මට කම්පාවක් ඇතිවෙන්නෙ ඒ නිසයි. ඒත් අවසන් වශයෙන් කිවයුතු දෙයක් තියෙනවා. සිමියොන් තාත්තා ඔසවා තැබූ ආදර්ශය මටත් ඔබටත් ජිවත් වෙන්න ශක්තිමත් පදනමක් සපයා තිබෙනවා.

කළු ජනවාරිය!

pen

නිවේදන නිකුත්කරන  ජනමාධ්‍ය සංවිධානවලට සහෝදර ඇරැයුම…

මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය කාලෙ ජනවාරිය එළඹෙන විට තැති ගැන්මක් ඇති විය. ජනවාරිය යනු ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග මරා දැමූ මාසයයි. ප‍්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ

අතුරුදන් කළ මාසයයි. මේ ජනවාරිය කියන්නේ දෙසැම්බර් 10 වැනිදාවක පැහැරගෙන ගිය ලලිත් හා කුගන් සොයාගන්නට නොහැකිව ගෙවෙන හතරවැනි අවුරුද්දත් ලබන බවයි. අනෙක් අතට මේ ජනවාරිය යනු, රාජපක්ෂ පාලනයට අභියෝග කළ පුවත්පතක කතුවරයෙක් ලෙස මා හතරවැනි තට්ටුවේ කූඩු කළ මතකය අවදි කරන මාසයයි.

2010 ජනාධිපතිවරණය ආසන්නවන විට ප‍්‍රගීත් අතුරුදන් කරනු ලැබ තිබුණා. හරියටම ජනවාරි 24 වැනිදාවක ඔහු පැහැර ගෙන ගියේ කොළඹ නගරයේ මුර කපොලූ මැදින්. එයින් දින පහකට පසු මහ දවාලේ අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට මා රැුගෙන ගියේ  කට උත්තරයක් ගන්නට අවශ්‍ය බව කියමින්. ඒත් එතැන පැය ගණනක් රස්තියාදු කර ඔවුන් කීවේ මා වෙනුවෙන් රැුඳවුම් නියෝගයක් තිබෙන බවයි. එය අනපේක්ෂිත තත්වයක් නොවුණත් බිය උපදවන අත්දැකීමක්.

සති දෙකක ඇවෑමෙන් මට නිදහස් වෙන්න හැකි වුණේ මා නිදහස් කරගන්න සටන් කළ දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරීන්, ජනමාධ්‍ය ක‍්‍රියාකාරීන් හා වෙනත් ජනතා විරෝධයන් නිසාමයි. මා නිදහස් කරගැනීම වෙනුවෙන් අන්තර්ජාතික තලයෙදි සටන් කළ ලාංකික හා විදේශීය මානව හිමිකම් ක‍්‍රියාකාරින් හා ජීවිතාරක්ෂාව වෙනුවෙන් රට හැර ගිය මාධ්‍ය සගයන් අමතක කරන්න බෑ. එදා සිට මහින්ද රාජපක්ෂ බලයෙන් නෙරපා හරින්න කටයුතු සූදානම් කෙරෙන තුරුම ඒ අරගලය සක‍්‍රියව ඉදිරියට ගෙන යන්න සියල්ලන්ම ඒකරාශි වුණු බව මගේ මතකයයි. මාධ්‍ය සංවිධානයක ක‍්‍රියාකාරිකයෙක්  හැටියට එහිදී මා එක් වුණේ ජනමාධ්‍යකරුවන්ගේත් ජනමාධ්‍ය ආයතනවලත් ආරක්ෂාව තහවුරු කරන්න නම් අරගලයක් කළ යුතු නිසාය. ඒ වනවිටත් ජනමාධ්‍ය ක‍්‍රියාකාරිකයන් 44ක් මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ මරා දමා තිබුණා. මාධ්‍ය ආයතන ඉලක්ක කළ ප‍්‍රහාර, ගිනි තැබීම්, බෝම්බ පිපිරවීම් ගණනාවක් මෙන්ම මර්වින් සිල්වා රූපවාහිනි සේවකයන් දඩයම් කිරීමට උත්සාහ ගැනීමත් අපේ විරෝධයට හේතු වුණා.

ඒ දවස්වල මාධ්‍ය සංවිධාන එකමුතුව හැටියට අප වැඩ කළේ සාමුහිකව එක්රැුස් වී සාමුහික අරමුණු වෙනුවෙන් සටන්කාමී ලෙස මැදිහත්වෙමින්. අනෙක් සංවිධානවල අරමුණු මොනවා වුණත් මා නියෝජනය කළ ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය උදෙසා මාධ්‍ය ව්‍යාපාරය’ උත්සාහ කළේ ජනතාවගේ නිදහසේ ප‍්‍රධාන අංගයක් ලෙසත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පරිසරයක් ඇති කිරීමේ කොන්දේසියක් ලෙසත් ජනමාධ්‍යකරුවන්ට හා ජනමාධ්‍ය ආයතනවලට නිදහස් පරිසරයක් උදා කර ගැනීමේ අරමුණ වෙනුවෙන්. රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවෙන් තවදුරටත් මර්දනය මිස නිදහස හිමි නොවන බව දැන් සිටි නිසා අපිට ආණ්ඩුව රකින්න හෝ ආණ්ඩු පිහිටුවන්න අවශ්‍යතාවක් තිබුණෙ නෑ. කොහොම වෙතත් ඇතැම් අවස්ථාවල අපේ මහන්සියෙන් පෝස්ටර් ගස්සවා ගන්න වගේ දේවල්වලට ජනමාධ්‍ය සංවිධානවල සමහරු සූදානම් වන බව වැටහෙමින් තිබුණා.

ඒවා ඉවසා මර්දනයට එරෙහි සටන මුවහත් කරන්න අපි නොමැළිව මැදිහත් වූ නමුත් අපව කඬේ යවන්නට සමහර මාධ්‍ය ව්‍යාපාරවලට අවශ්‍යව තිබුණා. අපි මාධ්‍ය සංවිධාන එකමුතුවට සම්බන්ධ වනවිට ජනමාධ්‍ය සංවිධාන හයක් ඊට එක්ව සිටියා. නිදහස් මාධ්‍ය ව්‍යාපාරය මූලිකත්වයෙන්, වෘත්තිය පුවත්පත්කලාවේදීන්ගේ සංගමය, මාධ්‍ය සේවක වෘත්තිය සමිති සම්මේලනය, දෙමළ මාධ්‍ය සංගමය, මුස්ලිම් ජනමාධ්‍ය සංසදය, දකුණු ආසියානු නිදහස් මාධ්‍ය සංගමය ඒ සංවිධානයි. හත්වැනි සංවිධානය ලෙස ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය උදෙසා මාධ්‍ය ව්‍යාපාරය නියෝජනය කරමින් මාධ්‍ය සංවිධාන එකමුතුවෙ මූලික කමිටුව නියෝජනය කරන්නට මා උනන්දු වුණේ එක් පැත්තකින් මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනයෙ මර්දනයට කිසිදු ජනමාධ්‍යවේදියකුට තනිවම මුහුණ දෙන්න නොහැකි වටපිටාවක් නිර්මාණය වී තිබීමත් අනෙක් පසින් මා අත්අඩංගුවට පත් අවස්ථා කිහිපයකදීම මා වෙනුවෙන් එම සංවිධාන පෙනී සිටීමත් පිළිබඳ කෘතවේදිත්වය නිසා. මාධ්‍ය නිදහස සහ පුළුල් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අයිතීන් වෙනුවෙන් අප ‘කළු ජනවාරිය’ විරෝධතාව පළමුවෙන්ම සංවිධානය කළේ 2012. 2013දි රාජපක්ෂ බත්බැලයො එය කොටුවෙ පැවැත්වීම තහනම් කරන්න කටයුතු කළත් අප මර්දක බලයට අභියෝග කරමින් ලිප්ටන් වටරවුමෙදි කළු ජනවාරිය පැවැත්වූවා.

එහෙත් අවසානයේ 2014 ජනවාරියෙදි කළු ජනවාරිය සංවිධානය කෙරුණේ මාධ්‍ය සංවිධාන නියෝජිතයන් නොදැනුවත්ව. නිදහස් මාධ්‍ය ව්‍යාපාරයේ මූලිකයන් කිහිපදෙනකු ඒ වෙනුවෙන් මහත් කැපවීමෙන් වැඩ කරන්න පටන් ගත්තා. වෙනදා මෙන් එහි සංවිධාන වැඩ බෙදා හදාගෙන කරන්න කරපු යෝජනා වතුරෙ ගියා. අවසානෙට ජනවාරි 28 වැනිදා තිබුණෙ එක්සත් ජාතික පක්ෂය හයිඞ් පිටියෙ පවත්වපු  රැුලියට කළු ජනවාරිය පූට්ටු කරන උද්ඝෝෂණයක්. අප එහි ගියත් ඊට සම්බන්ධවීම ප‍්‍රතික්ෂේප කර පැත්තකට වුණා.

මාධ්‍ය සංවිධාන හතක් වශයෙන් අපි සාමුහික ශ‍්‍රමයකින් වැඩ කළත් සමහරු තුළ තිබුණේ පටු දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක් ඉදිරියට ගෙන යාමේ අරමුණක් බව එයින් තහවුරු වුණා. මා කනගාටුවට පත් වුණේ ඒ ගැනයි. එදා මෙදා තුර අවුරුදු දෙකක් මාධ්‍ය සංවිධාන කටයුතුවලට සම්බන්ධ නොවී කිසිවක් හෙළි නොකර ඉන්නට මා කටයුතු කළා. නමුත් ඇත්ත හෙළි කළ යුතුයි. අප දන්නා ඇත්ත පමා වී හෝ හෙළි කළ යුත්තෙ ඒ ඇත්ත, ඇත්ත නිසාම පමණක් නොවේ. ඇත්ත වෙනුවට බොරුව රජකරන අවස්ථාවක ඇත්ත මොකක්දැයි නිරවුල් කරගන්න අප කියන දේ ප‍්‍රයෝජනවත් වනු ඇතැයි සිතන නිසා.

අදත් නිදහස් මාධ්‍ය ව්‍යාපාරය හෝ වෘත්තීය ජනමාධ්‍යවේදීන්ගේ සංගමය හෝ මේ රටේ ජනමාධ්‍ය නිදහස වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න බව මා ප‍්‍රතික්ෂේප කරන්නෙ නෑ. එහෙත් තමන් ඇත්තටම පෙනී ඉන්නන් තෝරාගත් බල ව්‍යාපෘතියකටද නැත්නම් හැමදෙනාගෙම අදහස් පළ කිරීමේ, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී නිදහස භාවිත කිරීමේ නිදහස වෙනුවෙන්දැයි පෙන්විය යුත්තේ ඔවුන්මය.  එසේම එය නිවේදන නිකුත්කිරීමෙන් නොව ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් පෙන්විය යුතු දෙයකි.

වීරයන්ගේ ඇස් – වීරත්වයේ දවස්

Memorඑකම නමක් සහිත එහෙත් අහසට පොළොව මෙන් වෙනස්කම් සහිත මිනිසුන්ද ජීවිතයේදී අපට හමු වේ. ඉන් එක් අයකුගේ නමද මහින්ද විය. පාසල් ශිෂ්‍යයකු ලෙස සිටියදී ඔහු මට හමුවූයේ ශිෂ්‍ය සගයකුගේ මැදිහත්වීමෙනි. ඒ දිනවල භීෂණය උත්සන්න වී තිබිණි. එහෙත් මඟහැර යා නොහැකි යුතුකම් තිබේ. මා සමඟ සිය නිවෙස බලා යමින් සිටි ශිෂ්‍ය සගයා මට මහින්ද හඳුන්වා දුන්නේ ධවල මර්දනයට එරෙහිව සක‍්‍රිය අරගලයේ යෙදෙන සගයකු ලෙසයි.
එදා අපි 18වැනි අපේ‍්‍රල් විරු සමරුවට අවශ්‍ය රතු සහ සුදු වර්ණ පොලිතින් ගෙන සැරසිලි සූදානම් කළෙමු. ආරක්ෂක හමුදා සහ පොලිසියට අමතරව නිල නොවන කුලී ඝාතකයන් සැරිසරන ගම් නියම්ගම්වල පවා අරගලයේ වර්ණය සටහන් කළ යුතු විය. වසර 18කට පෙරාතුව දිවි පිදූ පුරෝගාමීන් වෙනුවෙන් කළ යුතු අවම දේ ඉටු කරන්නට මහින්ද යුහුසුලූව ලෑස්ති වෙමින් සිටියේය. මැණික්හින්න නගරයට ආසන්න ගමකදී පළමුවරට හා අවසන්වරට මට ඔහු මුණගැසුනේ
එසේය. දින කිහිපයකට පසුව අපේ‍්‍රල් අරගලයේ සමරුව සඳහා නගර, ගම් සූදානම් කෙරිණි. වීදිවල රතු පටියක් සහිත සුදු කොඩි ලෙළදුන් අතර තාප්පවල විරු සමරු පෝස්ටර් ඇලවිණි. විශාල බිත්තිවල ආකර්ෂණීය අකුරින් සටන්කාමී සමරු කවි ලියැවිණි.
”පිපි මල් පරව විසිරී ඇත දෙරණ මත
විහිදූ සුවඳ ඉදිරියටත් මියෙනු නැත
ඔපවත් කරන්නට එසුවඳ අපරිමිත
සුවහස් ගණන් සුපිපෙන්නට කැකුළු ඇත”
රතු හා කලූ පැහැ අකුරු සහ සිතුවමින් අලංකාර සමරු පාඨ උද්වේගයක් හා සටන්කාමීත්වයක් ජනිත කරවීය. මියගිය පුරෝගාමී සහෝදරවරුන් හා සහෝදරියන් වෙනුවෙන් හුදු රොමැන්ටික් අනුරාගයක් වඩවනු වෙනුවට දේශපාලනික ජවයක් හා විචාරාත්මක ආවර්ජනයක් කරන්නට එම සමරු පාඨ විසින් ප‍්‍රවේශයක් ලබා දෙමින් තිබිණි. අරගලකාරී තරුණයන් විසින් ජනතාව අතර පතුරුවා හරින ලද නියෝගයක් වූයේ අරගලයේ සමරුව වෙනුවෙන් අපේ‍්‍රල් 5වැනිදා රාත‍්‍රියේ සෑම නිවසකින්ම අහස්කූරු 18ක් නිකුත් කළ යුතු බවයි. ඒ සඳහා අහස්කූරු ලබාගැනීමට උදයේ සිට වැඩිහිටියන්, තරුණ තරුණියන් හා බාල දරු දැරියන් යුහුසුලූ වූ බව දක්නට ලැබිණි.
කෙසේවෙතත් දවස උදා වී මඳ වෙලාවකින් ගිනිඅවියෙන් සන්නද්ධ වූ හමුදා සෙබලූන් ගෙයක් ගානේ යමින් අහස් කූරු එකතු කරන්නට විය. බොහෝ දෙනා කීවේ තමන් අහස්කූරු 18ක් ගෙනැවිත් නැති බවයි. එහෙත් නිවසේ ඇති අහස්කූරු සියල්ල තමන් වෙත භාරදෙන ලෙස හමුදා සෙබළු බලකර සිටියහ. රාත‍්‍රියේ අහස්කූරු යැවුවහොත් දරුණු ප‍්‍රතිවිපාක අත්විය හැකි බව ඔවුහු තර්ජනාත්මකව කීහ. ඒ නිසාම අහස්කූරු සඟවාගෙන සිටියවුන්ද ඒවා සවස්යාමයේදී පත්තු කරන්නට මැළි වූහ. නිවෙස්වලින් එකතුකරගෙන ගිය අහස්කූරු එදින රාත‍්‍රියේ හමුදා කඳවුරුවලින් නිකුත් කළ බව අසන්නට ලැබුණි.
මේ අතර ටික දවසකින් අසන්නට ලැබුණේ මහින්ද අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති බවයි. ඔහු සොයන්නට මවුපියන් හිතවතුන් දැරූ ප‍්‍රයත්නය සාර්ථක වූයේ නැත. දිනපතා මරා දමන ලද දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරිකයන්ගේ සිරුරු මහමග ප‍්‍රදර්ශනය කෙරිණි. සම්පූර්ණයෙන් හෝ අඩක් දැවුනු සිරුරු ටයර්සෑවලය. වෙඩි උණ්ඩයෙන් ළය පසා කළ පසු මිය ගිය හෝ තවමත් ගොර හඩින් හුස්ම ගන්නට තතනන මිනිසුන්ගේ පණ ගැහෙන සිරුරු දැක ළය කම්පාවෙමින් එහෙත් මරණභයෙන් නිහ`ඩවන්නට සිදුවුණු මිනිසුන් අතර දැවෙමින් සිටියෙමු. එක් මරණයක් නොව සිය ගණනක් එක දවසකදී අසන්නට ලැබිනි. ගංගාවල සිරුරු පා කෙරිණි. ඇතැම් ස්ථානවල ගොඩ ගසා තිබුණේ මිනිස් හිස්ගෙඩි පමණකි. ප‍්‍රාණවත් යැයි ද සිතිය හැකි ඒ මිනිස් ශීර්ෂයන් ඇස් අයා බලා සිටින ආකාරය කිසි දිනක අමතක කළ නොහැකිය. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ධවල භීෂණය හමුවේ සියල්ල තලා දමන ලද නිසා කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මහින්ද ඇතුළු අත්අඩංගුවට පත් හා පැහැරගෙන ගිය සහෝදර සහෝදරියන්ගේ කතාව යටපත් විය.
අද අපි සූදානම් වන්නේ එදා ජනතා අරගලය වෙනුවෙන් මරණය නොතකා අරගලයේ මාවත තෝරාගත් වරදට අතුරුදන් කරනු ලැබූ මහින්දලා ගැනයි. අරගලයකදී වීරත්වය පිළිබඳ සීමා සටහන්වන්නේ අරගලයේ අරමුණු හා වීරත්වයේ සමාජමය ස්ථානගතවීම තුළින්වීම නොවැළැක්විය හැක්කකි. 1818 මාතලෙන් ඇරඹුණ කැරැුල්ලේ මෙන්ම 1848 ඌව වෙල්ලස්ස කැරැල්ලේ අරමුණ වූයේ ඉංග‍්‍රීසි ආධිපත්‍ය පලවා හැර පැරණි රාජ්‍ය බලය හා රදළ ආධිපත්‍ය යළි පිහිටුවීමය. එබැවින් කැප්පෙටිපොළලා සහ පුරන් අප්පුලා වීරයන් වන්නේ එදා පැවැති අරගලයට සාපේක්ෂවය. එදා වෙල්ලස්සේ පීඩිතයන් සටන් වැදුණේ රදළ නායකත්වය යටතේය. ඒ නිසා පීඩිතයන්ගේ විමුක්තිය වෙනුවෙන් කළ අරගලයක් ලෙස හඳුනාගන්නවාට වඩා යටත්විජිත ආධිපත්‍යයට එරෙහි කැරැල්ලක් ලෙස වටහා ගත හැකිය.
1971 සහ 1987 කළ නැගිටීම් පීඩිතයන්ගේ විමුක්තිය වෙනුවෙන් පීඩිතයන්ගේ නායකත්වයක් වටා පෙළ ගැසුනකි. අවසාන අරමුණ ලෙස තිබුණේ එක් අයකු රජකරවීම නොව සාමූහික ජයග‍්‍රහණ පිළිබඳ අදහසකි, පීඩිතයන් කිසිදු භේදයකින් තොරව පෙළගස්වා ජයග‍්‍රහණ සඳහා කැඳවාගෙන යන සමාජවාදය පිළිබඳ අරමුණකි.
උතුරේ අරගලයේ නායකත්වය මෙන්ම සාමාජිකත්වයද කළේ පීඩනයෙන් මිදීමේ අරගලයක් බව ඇත්තකි. සතුරා හමුවේ වීරත්වය පෙන්වා සටන් වැදුණු උතුරේ තරුණ තරුණියන් පිළිබඳ පුවත් ඉතිහාසයෙන් වළලා දැමිය නොහැකිවනු ඇත. එහෙත් ඔවුන්ගේ අරගලයේ අරමුණ වූයේ පොදු මිනිස් ජයග‍්‍රහණ වෙනුවෙන් කැපවීමට වඩා ජාතික සීමාවක කොටු කළ ජයග‍්‍රහණයකි. අපේක්ෂිත අවසන් ජයග‍්‍රහණය පවා පවතින ධනේශ්වර රාජ්‍ය සීමාවෙන් වටකරනු ලැබ තිබිණි. ඒ නිසා උතුරේ අරගලය සමඟ 1971 හෝ 1987 අරගල සමපාත කිිරීම ‘නිවැරදි කළ හැකි’ වරදකි.