Archive for the ‘ Social Justice ’ Category

සාප නොකරන්, මහත්වරුනේ !

‘‘ළමුන් දෙදෙනා යොදවා සොරකම් කළ වටිනා භාණ්ඩ අතර සෙල්ලම් කාර් දෙකක්’’

–    පුවතක්

රට ගැන හිතන, ටීවී බලන
මහත්වරුනි, කරුණාවන්ත
සාප නොකරනු මැන
අපේ මවුපියන්ට….
නොදරුවන් සොරකමේ යැවු වරදට

සමාජ ශෝධකයිනි,
රහසින්වත් පවු නොකරන
පේන නොකියන්
‘අපොයි මේ මුං පුංචි කාලෙනෙ
තව ලොකු වුනොත් රටම කයි’
දැනටම අපට කන්න දෙයක් නැතුවා

පත්තරකාර මහත්වරුනේ
නොඅසන් මයික් අල්ලා
‘‘ඇයි සොරකම් කළේ නුඹලා?’’
උපන් ගෙයි හොරුන් මෙන්
මානනු එපා කැමරා අප වෙත

අහන්න බැරිද ඔබට
‘ඇයි දරුවනේ නුඹලාට
සිද්ද වුනේ සොරකම් කරන්න ?’
අහන්න බැරි ඇයි
‘මේ තත්වයට ඔබ
ඇද දැමුවෝ කවුරුන්ද?’

සොයන්න බැරිනම් උත්තර
අහන්න ඒවා….
පාඨකයන්ගෙන්
පේ‍්‍රක්ෂකයන්ගෙන්
එස්එම්එස් ගෙන්වන්න නොව,
ඔවුන්ටම හිතන්න !

සුළෙඟ් දැවටෙන තතු – Blowin in the wind

කෙතරම් දුරක් මග ගෙවා යායුතුද
මිනිසකු බව ඔහු ඔබ පිලිගන්නට
කෙතරම් දුර සුදු පරෙවියකු යායුතුද
වාලූකාවේ ඉසිඹුවක් ලබන්නට
වෙඩි උණ්ඩ සදහට නිහ`ඩ කරන්නට
කොපමණ වෙඩි අපි මුදාහරිමුද
පිළිතුර ඇත්තේ මගෙ මිතුරේ
හමන සුළෙඟ පමණයි

කන්දක් සේදී යනු පෙර මුහුදට
තිබියුතුද කොපමණ කාලයක්
නිදහස ලබනා දින එළඹෙන තෙක්
මිනිසුන් කොතරම් කලක් දිවි රැුකගන්නද
කොපමන දවසක් හිස හරවන්නද
කිසිවක් නොපෙනෙන බව අඟවන්නට
පිළිතුර ඇත්තේ මගෙ මිතුරේ
හමන සුළෙඟ පමණයි

අහස කුසම හරිහැටි දැක ගන්නට
මිනිසකු කොපමන හිස ඔසවන්නද
කොපමණ කන් මිනිසකුට අවැසිවෙද
මිනිසුන් හ`ඩනා බව දැනගන්නට
කොපමන පිරිසක් මිය යාතු වෙද
මිනිසුන් මියයන බව දැනගන්නට
පිළිතුර ඇත්තේ මගෙ මිතුරේ
හමන සුළෙඟ පමණයි

——————————————————————————

‘Blowin in the wind’ on YouTube

මෙහි පළවන්නේ
බොබ් ඩිලන්, Bob Dylan (Robert Allen Zimmerman) නමැති අමෙරිකානු ගායකයා විසින් ලියා ගායනා කළ , “Blowin’ in the Wind“,  නමැති ජනප‍්‍රිය ගීතයේ පරිවර්තනයයි. ඔහු ගැයු මෙම ගීතය සහ  ‘The Times They Are a-Changin’ යන ගීතය, අමෙරිකානු සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරයටත්  ‘වියට්නාම යුද විරෝධී ව්‍යාපාරයටත් මහත් ජවයක් ගෙන දෙන ලදී.

අප රටේ ‘වීදියේ සටන්කරුවා’ යැයි විරුදාවලි ලද ආචාර්ය ගාමිණි හත්තටෙුවේගම විසින් මෙය මින් පෙර පරිවර්තනය කර සිය වීදි නාට්‍ය සඳහා යොදාගත්තේය. ඔහු විසින් මෙම ගීතය සුගායනීය ලෙස පරිවර්තනය කර තිබුණේ,
‘මිනිසකු වන්නට සුදුසකු වන්නට
මහමං කීයක් තරන කරන්නද’
යනුවෙනි.

කුසගින්නේ සිටිනවුන්ගේ තීන්දුව

තනාපති නිවහනකින් කොස් ගෙඩියක් සොරකම් කළ වරදට දස දහසක් ශරීර ඇප
කොස්ගෙඩිය විනාශ කරන්නට නියෝග

–    අගනුවර අධිකරණයෙන් ඇසුනු පුවතක්

කුස ගිනි ඇවිලෙන විට
සිහිපත් නොවේ නීතිය
මහපුටුවල උත්තමයන් උත්තමාවියන්
කෙසේ නම් වටහාගන්නද
කුසගින්නේ රඟ?

පිටස්තරයන්ය දැන්
ජිවත්වන බිමේ අප…
තානාපතිවරුන් පමනක්ද
විදේශ කොම්පැනිකරුවන්
සූරාගෙන යති අපේ හිමිකම්

වියරුව නැගෙන විට කුසගිනි
නිවනට ආයාචනා කරමු
එවිට….
මුනිවත රකිති නායකයෝ
නිවාගන්නට තැත්කරමු
අපි අපිම කුසගිනි
එවිට….
නීතිය පැමිණේ එරෙහිව

අමාරුවෙන් සොයාගත්
කොස්ගෙඩියද අහිමිය
එයයි නිතියේ පිලිතුර…
මගේ උන් කුසගින්නේ
විනාශ කරති උන් ආහාර
එයයි උන්ගේ යුක්තිය

ඉල්ලා සිටිමු වැඩි වැටුප්
නාස්ති කරති උන් රටේ ධනය
අයිතිවාසිකම් අහිමිව
සුරසැප විඳිති උන් රිසි ලෙස
මේ අවනඩුව විසඳන්නට
සොරකම් කළ යුතුය
උන් අත ඇති බලය

සබඳ අපි කඳු නොවෙමු

‘‘සළන සුසුම සැඩ සුළඟයි
ගලන කඳුළු වැහි වතුරයි
දුකින් වෙලී අන්ධකාරයේ
යන මේ ගමනේ….
අපේ පැතුම් නැවුම් ලොවට
පාර කියනවා….’’
1990 වසරේ කටුගස්තොට ශාන්ත අන්තෝනි ශාලාවේදී ඒ ළයාන්විත ස්වරය සජීවි ලෙස ඇසුවේ ශිෂ්‍යයකු ලෙසය. පේ‍්‍රක්ෂක සමූහය මීයට පිම්බාක් මෙන් නිහ`ඩ කරමින් එහෙත් රසික රසභාව කම්පනය කරමින් ‘කම්පන’ පැමිණියේය. එතෙක් අසා තිබුණු ගුණදාස කපුගේ නම් ගායකයාගේ විශේෂත්වය තුළම නැවුම් හා හෘදයංගම සලකුණක් එදා දැකගත හැකි විය.
සීතල සඳ එළියේ, උන්මාද සිතුවම් ආදී කැසට්පටවලින් ඇසු කපුගේ නම් අපූර්ව ගැඹුරු කටහ`ඩ මේ තරමින් අපගේ මනුෂ්‍ය සිත් ප‍්‍රකම්පනයට ලක්කරවූයේ කෙසේද? ශිෂ්‍යයන් ලෙස අපගේ හදවත්වල විශේෂත්වයක් සටහන් කළ ඔහුගේ පූර්ව ගායනයන් අදත් කපුගේ ගායන අනන්‍යතාවය තුළ ඉන්ද්‍රඛීලයන් බඳුය.
‘‘විදුලි මිණි පහන් දිලී
බොළඳ ගී සිනා රුළි
නිලංකාර අඳුරේ සිරවී සැඳෑ සාදයේ
කුරා කුහුඹු මිනිසා වෙමි මා
ඔබේ මන්දිරේ….’’
එවකට පාසලේ මිතුරන් අතර ගැයුණු ඒ පදවැල් සමාජ අසාධාරණය පිළිබඳ අප උගත් දෛනික ජීවන අත්දැකීම් විනිවිදිමින් ගැඹුරු මානුෂීය චින්තනයක් කරා අප මෙහෙයවූ සංඥා එළි වූයේය. විශේෂත්වයක් සහිත ගී පදවැල් ඇසෙන මේ රළු එහෙත් ළයාන්විත ගායනය අපගේත් විවිධ වයස් කාණ්ඩවල රසික රසිකාවන්ගේත් ආදර ගෞරවය දිනා සිටින බව පළමුවරට දැකගන්නට ලැබුනේ ‘කම්පන’ ප‍්‍රසංගය රටවටා යන අතරතුරදීය. ඒ වනවිටත් කපුගේගෙන් පළිගන්නට ඔහු ගුවන්විදුලියෙන් ඉවත්කළවුන් පරාජය වී තිබිණි.
එහෙත් ඒ බව පිළිගන්නට අසමත්කම නිසා කම්පන රටපුරා රසිකයන් අතර ඒකපුද්ගල ගී ප‍්‍රසංගයක් ලෙස මිස එවකට රාජ්‍ය ඒකාධිකාරය සහිත වූ ගුවන්විදුලි මාධ්‍යයෙන් අසන්නට නොලැබිණි. කැසට් පටයක් ලෙසින් කම්පන අප අතරට පත්වනවිට රසික සමූහය සිය දහස්ගණනින් වැඩිවී තිබිණි. බිහිසුණු අත්දැකීම්වල භීතියෙන් මුසපත්ව තිබුණු නිසා එවකට නිද්‍රොපගතව සිටි මිනිස් සමාජය දේශපාලනික පෙලගැසීම ඔස්සේ යළි පනගසන්නට විය.
එහෙත් ගුණදාස කපුගේ වඩ වඩාත් මානුෂීය ගායනා විලාසයක් ඔස්සේ වඩා දේශපාලනික නිර්මාණ අප අතරට පත්කර තිබිණි.
‘‘බිම්බරක් සෙනග ගැවසුණු චන්ද්‍ර සූර්යයා ඉපදුණු
නිම්න භූමියේ මනරම් මාළිගාව කෝ’’

‘‘අහස උසට නැගගියාට නැහැනෙ අහසෙ රැුඳෙන්නේ
අහසෙ මාළිගා හැදුවට අප පොළොවෙයි සිටින්නේ’’

‘‘සබඳ අපි කඳු නොවෙමු උන්නු පරයා නැගෙන
සුනිල දිය දහර වෙමු එකම ගඟකට වැටෙන’’

‘‘වියළි ගිය දෙතනේ නැත කිරිබිඳුවක් එරුනේ
වැහැරී ගිය උකුලේ නැත සුව යහනක් තැනුනේ’’
මේ ගීත සමුචචය විශේසයෙන් යොව්න වයසේ ලාංකීය මිනිස් ප‍්‍රජාව මුහුණ දෙන ඉරණම විනිවිද දකින්නට ගෙන තිබුනු උත්සාහය සමාජ අසාදාරණයට එරෙහි යොවුන් පරපුරේ අවදානයට ලක් විය. නිසැක වහයෙන්ම එය හුදු තරු උන්මාදයක් නිසා ගීත කලාව පසුපස යන වර්තමාන තරුන තරුණියන්ගේ ප‍්‍රවනතාවයට වඩා අතිශය ගැඹුරු රසිකත්වයක් තරුන පරපුර තුළ ඇතිකරවීය. ඒ නිසා ම ගුණදාස කපුගේ ගායනා කළ ගීතවල සාහිත්‍යමය හා හෘදයංගම බව වින්දනය කළ තරුණ තරුණියන්ට හිමිවූයේ ව්‍යාජ රසිකත්වයක් නොව ජිවිතාවබෝධයකි.
‘‘දුක හාදු දෙන රැුයේ සිත පතුලට ම වලා
යෞවනේ අකට විය විරහී හද ගිලන් වෙලා’’

‘‘වැරහැලි හැඳ අඩු කුලියට සළු මසන කුමාරි
ඉඳිකටුව අතේ ඇණුනාදෝ නිදන කුමාරී’’

‘‘සීත පිනිබිඳු කඳුළු සලනා මළානික තරු වැලපෙනා
පාලූ මාවත තනිවෙලා
නැගෙණියේ නුඹ කා පතාදෝ මගබලා ඉන්නේ’’

මේවනවිට වාණිජවාදයට යටවුනු පුරුෂාර්ථයන් නිසා පටු හා පැතලි පරිභෝජනවාදයක ගිලී සිටින අපේ සමාජයට එකී ගොහොරුවෙන් මිදෙන්නට යම් ශක්තියක් උපදවන්නට හැකිවන්නේද ගීතය, සාහිත්‍ය බඳු කලා මාධ්‍යයන් තුළින් බව අපගේ හැඟිමයි. දැනුවත්ව සාහිත්‍ය කලාව පෝෂණය කිරීමත් රසවින්දනයට යොමුකරවීමත් අපේ කාලයේ ජනමාධ්‍යකරුවාට හිමි වගකීමක් වන්නේ එබැවිනි.
ගුණදාස කපුගේ ඉතිරිකර තබා ගිය දෙයක් තිබේ. එසේම අපේ කාලයේ විකල්ප ගීත අභ්‍යාසයන්හි යෙදෙන නැවුම් තරුණ ගායක ගායිකාවන් කලාතුරකින් හෝ යම් දැක්මක් සහිතව වැඩකරනු දැකගත හැකිය. එවැනි උත්සාහයන් දිරිමත් කිරීමත් වැඩි වැඩියෙන් සමාජ අවධානයට පත්කිරීමත් අවශ්‍යය. වසර අටකට පෙර අප අතරින් නික්ම ගිය ගුනදාස කපුගේ සම්බන්ධව ලියැවුණු මේ සටහන තුලින් එවැනි යමක් කරන්නට ඔබ ධෛර්යමත් වූවා නම් එසේ වූ කපුගේ සැමරුම හරයාත්මක වටිනාකමක් සහිත කටයුත්තක් වනු ඇත.

රිචඩ් ඝාතකයෝ තවමත් ගොදුරු සොයති

කැමරාවේ ඇස වෙමි
නිහ`ඩව පටිගත කරමි
ජීවිතය, මරනය සහ යථාර්තය
පිලිකෙව් නොකරමි
සත්‍ය, ගවේශනය කරමි
(රිචඞ් ද සොයිසා Poet – The Other Eden
කාව්‍ය සංග‍්‍රහයෙනි)

රිචඞ් ද සොයිසා නමැති අදීන ජනමාධ්‍යවේදියා මේ රටේ ජනතාවගේ ජීවිත ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් ලියූ වරදට ඝාතනයට ලක්වූයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවේ ඉහළම නායකයන්ගේ අනුදැනුම ඇතිවය. 1990 පෙබරවාරි 18වැනිදා අලූයම රොනී ගුණසිංහ නමැති පේ‍්‍රමදාසවාදී පොලිස් අධිකාරිවරයා විසින් අත්අඩංගුවට ගෙන දවස පුරා වධදීමෙන් පසුව ඝාතනයට ලක් වූ මෙම අසහාය ජනතා වීරයාගේ මළසිරුර 19වැනිදා උදයේ මොරටුව කොරළවැල්ල වෙරළට ගොඩගසා තිබිණි.
කොළ කොටි, නිල් කොටි, කලූකොටි, කහකොටි, උකුස්සා ස‍්‍රා, ප‍්‍රා ආදී මිනිමරු කල්ලි විසින් තරගයට මිනීමැරූ යුගයක ඒ මරණය කිසිදු විශේෂතාවයක් ගෙනාවේ නැත. එහෙත් එහි විශේෂත්වයක් තිබේ.
එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ලේ වැකි මර්දනයෙන් සටන්කාමී තරුණ ක‍්‍රියාකාරිකයන් ඝාතනයට ලක්වන ආකාරය ලෝකයට වාර්තා කිරීම නිසා ඔහු කොළ මිනිමරුවන්ගේ දඩයමට ඉලක්ක වූ බව නොරහසකි. ජනමාධ්‍යවේදියකු ලෙස සාම්ප‍්‍රදායික සීමාවේ හිඳිමින් සහ සිය මධ්‍යම පන්තික පවුල් පසුබිමට මුවාවෙමින් ආරක්ෂාව ඇතිව හා සුවපහසු ජීවිතයක් ගෙවීමට හැකිව තිබුණු රිචඞ් ඒ වෙනුවට යුක්තිය හා සාධාරණත්වය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් විය. ඒ නිසාම තමන් ජීවිතය අනතුරේ දමාගන්නා බව දැන දැනම, සිය සමාජ ස්ථරයේ අන්‍යයන් ඒ බව අනතුරු අඟවා සිටියදී ඔහු සීතල මරණයට එරෙහිව පෑන මෙහෙයවූයේය. පාලක ඝාතකයන්ගේ ආධිපත්‍යයට අභියෝග කරමින් දෙපයින් සිටගන්නට තරම් ඔහුගේ හෘදසාක්ෂිය සවිමත් විය. දිනපතා මංමාවත්වල, ගංගාවල නිහඬකරවනු ලැබ වැතිරෙන යහපත් ප‍්‍රාර්ථනා කැටිකරගත් තරුණ තරුණියන්ගේ සටන්කාමී ජවය ඔහු ජනමාධ්‍යවේදියකු ලෙස පණගැන්වීය. භීෂණය හමුවේ අතපය වකුටුකරගෙන ඉන්නවාට වඩා හ`ඩ නගන්නට ඔහු තීන්දු කළේය.
රිචඞ්ගේ මේසය මත තිබුණු ගුවාතමාලා විප්ලවවාදියකු විසින් ලියන ලද කවිය, ඔහුගේ ජිවිතයේ පුරුෂාර්ථ පිළිබඳ ඉ`ගියක් ලෙස සැළකිය හැකිය. මේ එහි කොටසකි.
”යම් දිනෙක…
අප රටේ වසන
දේශපාලනයෙන් තොර බුද්ධිමතුන්
ජනතාව අතර ද අන්ත දිළින්දන් විසින්
ප‍්‍රශ්න කෙරෙනු ඇත!

ඔවුන්ගේ සමාජය
හුදකලා ගිනිදලූවක් නිවාලන ලෙස
තුරන් කර දමන තුරු ඔවුන්
කළේ කුමක් දැයි විමසනු ඇත”
(ඔටෝ රෙනෙ කැස්ටිලෝ නමැති ගෝතමාලානු විප්ලවවාදී කවියා විසින් මෙම Apolitical Intellctuals කවිය රචිතය. 1967 මාර්තු 19 දින රාජ්‍ය හමුදා විසින් ඔහුව මරා දමන ලදී)
1977 බලයට පත් වූ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව විසින් ඉදිරියට ගෙනගිය වෙළෙඳපොළ ආර්ථිකයත් ඒ වෙනුවෙන් ගෙනගිය මර්දනකාරී පාලනයත් ජනතාව පෙළමින් තිබිණි. 80 දශකය අවසානයේ තරුණ අරගලයක් ලෙස ඇවිල ගියේ ඒ මර්දනයට එරෙහි කෝපයයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජයක තිබිය යුතු ජනමාධ්‍ය නිදහස වළලා දැමිණි. විරුද්ධ දේශපාලන බලවේග දුබලකරමින් කුමන්ත‍්‍රණ හා පාවාදීම් සිදු කෙරිණි. ඒ සියල්ල විසින් ජනතා වුවමනාවන් වෙනුවෙන් හ`ඩ නගන කිසිවකුට ආරක්ෂාවක් ඉතිරි වුයේ නැත. දයාසේන ගුණසිංහ වැනි අදීන පුවත්පත්කලාවේදීන් පත්තර රස්සාවෙන් එළියට ඇද දමනවිට පාලකයන්ගේ වතගොත හෙළිකරන ජනමාධ්‍යවේදීන් අබිරහස් ලෙස මරා දමන ලදී. විමල් සුරේන්ද්‍ර, එච්.ඊ. දයානන්ද වැනි මාධ්‍යවේදින් ඒ ආකාරයට දඩයමට ලක් විය.
එහෙත් රිචඞ් වැනි මධ්‍යම පන්තික සමාජ පසුබිමක් ඇති අයකු කරා ඝාතකයන් හඹා එතැයි කිසිවකු සිතුවේ නැත. එහෙත් පේ‍්‍රමදාස පාලනයේ ඝාතකයන්ට ඔහු ඉලක්ක කරගන්නා ලෙස නියෝග ලැබිණි.
බාහිර සමාජය විසින් රූපවාහිනී නිවේදකයකු ලෙස පමණක් හඳුනාගෙන සිටි ඔහු සතු විභවයන් රාශියකි. ඒ සියල්ල ම යහපත් සමාජයක් අපේක්ෂාකළ තරුණයකු විසින් ස්වෝත්සාහයෙන් හා යහපත් මිනිසුන්ගේ ඇසුරෙන් වර්ධනය කරගත් ප‍්‍රතිභාසම්පන්න ලක්ෂණ විය. සමාජ විවේචනය සහිත කවි ලියමින් මෙරට ඉංග‍්‍රීසි සාහිත්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ විකල්ප ධාරාවක් බිහි කළ ඔහු ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් වැනි සිනමාවේ පතාක යෝධයන් ගුරුකොටගත් රංග ශිල්පියකු ද විය. ඒ සඳහා සිය පාසල් අධ්‍යාපනයට සමාන්තරව ඉංග‍්‍රීසි නාට්‍යකරණයෙන් හිමිකරගත් රංග කලා පරිඥානයක් ඔහු සතු විය. ඊට අමතරව ඔහු දේශපාලන සංවාදයන්ට සම්බන්ධවූ මත දක්වන්නකු විය. ‘විකල්ප සමාජයකට ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනයක්’ (Manifesto for an Alternative Society)යන මැයෙන් පෙබරවාර් 11වැනිදා ඔහු ‘අයිලන්ඞ්’ පුවත්පතට ලියුවේ අවසන් ලිපිය යැයි කිසිවකු සිතුවේ නැත.
මනෝරාණි සරවනමුත්තු මහත්මිය පසුකාලයක හඳුනාගත් පරිදි රොනී ගුනසිංහ රිචඞ් සිය නිවසින් පැහැරගෙන යන්නට පැමිණි කණ්ඩායම මෙහෙයවීය. නොසිතූ ආකාරයට පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපතිවරයා මියයන විට ඔහු අසල හිඳ අවසන් හුසුම හෙළුෑ පොලිස් නිලධාරියා රිචඞ් ඝාතනයේ චෝදනා ලැබ සිටියේය. තවමත් අබිරහසක්ව පවතින එම ඝාතනය පිළිබඳ පවතින තත්වයන් යටතේ සාධාරණයක් අපේක්්ෂා කළ නොහැකිය. රිචඞ්ගෙන් පසුව ජනමාධ්‍යවේදීන් දුසිම් ගණන් මරාදමා තිබේ. ඒ කිසිදු මරාදැමීමක් පිළිබඳ සාධාරණ පරී්ෂණයක් සිදු නොවන බව අප නිගමනය කරන්නේ රිචඞ්ගේ මරණය හමුවේ හ`ඩ නැගූවන් පවා අද රිචඞ් ගෙනගිය මෙහෙවර වෙනුවෙන් සාධාරණය ඉටුකරන්නට සමත් නොවන නිසාය.
අප රිචඞ්ගේ මරණය සිහිකරන්නේ මැදපන්තික මානවහිමිකම් ක‍්‍රියාකාරිකයන් හෝ සිවිල් සමාජය විසින් සිය සමාජ ස්ථරයේ එකකු ලෙස සලකමින් රිචඞ් ගැන සමරනවාට වඩා වෙනස්කමකිනි. ජනමාධ්‍යවේදියා තවමත් ඝාතකයාගේ ඉලක්කයකි. රිචඞ් මරා දමා වසර විසි එකකට පසුවත් වත්මන් පාලකයන් සිය අංක එකේ සතුරන් ලෙස අදීන ජනමාධවේදීන් ලැයිස්තුගතකර ඇති බව නොරහසකි. ජූලියස් ෆුචික් ස්වකීය මරණය අබියස ලියූ ‘පෝරකයේ සටහන්’ කෘතියේ එන මේ වදන් අප මතකයට එන්නේ එබැවිනි.

”එබඳු චරිත පැන්ක‍්‍රැට්ස් බන්ධනාගාරයේ අඳුරු කොරිඩෝර තුළින් එළිමහන් ආලෝකයට ගෙනහැර පෑමට මම ආශාකරමි. ඒ, ඔවුන්ගේ ජයක් සඳහා නොව, අන්‍යයන්ට ආදර්ශයක්, ධෛර්යයක් වනු පිණිසය. මෙම අරගලය තුළ පමණක් නොව, මිනිසා සැබෑ ලෙසම මිනිසෙක්වන තුරු කරන දිගුකාලීන අරගලයට වීරත්වය අවශ්‍ය වේ.”

(පෝරකයේ සටහන් Notes from Gallows- පිටුව 92 – පළමුවන මුද්‍රණය 1997 – සිතිජය මාධ්‍ය සංසදය)

රිචඞ් ගැන අප සිහිපත් කරන්නේ මරණය දැක දැක සිය වගකීම ඉටුකරන්නට මැලි නොවූ මාධ්‍යවේදියකු හා ජනතා වීරයකු ලෙසය. සත්‍ය දැක දැක අඳුරු අහුමුළුවල රිංගන අපේ කාලයේ ඇතැම් පුද්ගලයන් රිචඞ්ගේ ආදර්ශය ඉදිරියේ ලජ්ජා වියයුතු එබැවිනි. එසේම පහරදීම්, තර්ජනය කිරීම් මැද නොසැලී සිය වගකීම ඉටුකරන අතලොස්සක් වූ ජනමාධ්‍යවේදීන්ට සැබෑ ගෞරවය හිමිවියයුතු එබැවිනි.

චිදම්බරම් පිල්ලේගේ පිළිතුර

අපේ ම දේශයේදී

වහළුන් වන්නට නොහැකිය අපට

නිදා වැටෙමින්…

තවත් භීතියෙන් නොසැලෙමු

නිවට වූවොත්

මේ මිහිම`ඩල මත

අයුක්තිය තවත් වැඩෙනු ඇත

මවිබිමට අපි දිවිය කැපකරමු

සතුටින්….

සදහට ම මිය යා යුතුද අපි

තව තවත්

අපටම දුක කියමින්?

නැතිනම්

මේ සුන්දර දිවිය

අවදානමට නොහෙළිය යුතුද

නැවත නිදහසේ උපදින්නට?

මරණය තෙක්…

නිදහසට ආදරය කිරීමත්

පාපයක්ද?

අපේ දුක අවසන්කිරීමත්

පාපයක්ද?

එහි වෛරයක් ඇතිද

අප උගෙන ඇති එකම මාවත සම`ගියයි

සැන්දෑව දවස ගැන හො`දින් දැන සිටී

අපි තවත් විස්මයට පත් නොවෙමු

බෙදී වෙන් වී නොයන්නෙමු

ඔබේ කෲරත්වයෙන්

අපේ අරමුණ

නොසැළෙයි

මගේ මස පෙතිගැසූ විට

අප කෙරෙහි ඔබගෙ භීතිය

අවසන් වේද?

පළිගැනීමේ ආශාව

සංසිදෙනු ඇතිද?

ඔබේ උවමනාව

ඉටු වේද?

මා සිරුර දැවී ගියද

හදවත උණුවන්නේ නැත.

මන්ද… එහි තිබේ අතෘප්තව

මගේ ජීවන පැතුම, නිදහස

සුබ‍්‍රමනියා භාරතී (Subramania Bharathi*)කවියා විසින් රචිත ‘චිදම්බරම් පිල්ලේගේ පිළිතුර’ (Chidambaram Pillai’s Reply) නමැති කවියේ පරිවර්තනයකි.

    * Mahakavi Subramania Bharathiar was one of the greatest Tamil poets, a prolific writer, philosopher and a great visionary of immense genius. He was also one of the most prominent leaders of the Indian independence movement. His national integration songs earned him the title “Desiya Kavi” (National Poet). His patriotic songs emphasize nationalism, unity of India, equality of men and the greatness of Tamil language.