Archive for the ‘ Social Justice ’ Category

සමුගැනීමේ සටහන

crucifixion-small‘නුඹත් වෙයන් ස්පාටකස් කෙනෙක්
ඒත් එපා මැරෙන්නට ඒ වගේ’

ස්පාටකස් නමැති වහල් නායකයා වහල් හිමියන්ට විරුද්ධව සටන් කළ හැටි අප කියැවූයේ සිත්තර පත්තරේ ෂෙල්ටන් සහෝදරයාගේ කතාව ලීලාරත්න සහෝදරයාගේ සිතුවමින් පණ ගැන්වුණු ආකාරයටය. පසු කාලයක ස්පාටකස් නවකතාව සහ චිත‍්‍රපට නරඹන්නට හැකි විය. එහෙත් ස්පාටකස්ලා ගැන අප තුළ පළමු සටහන තැබුවේ ෂෙල්ටන්ලා ලීලාරත්නලා විසිනි.
ස්පාටකස් මිය ගිය පසුව ඔහුගේ අරගලය ඉදිරියට ගෙන යන පුතකු ගැන ‘ස්කාගස්’ නමින් ඉදිරිපත් කළ චිත‍්‍රකතාවට හේතුපාඨය වූයේ ඉහත වැකියයි.

ස්පාටකස් අභියෝග කළේ හීනෙන්වත් පරාජය කිරීමක් ගැන හිතන්නට බැරි දැවැන්ත සන්නද්ධ බලයක් හා විශාල ධනස්කන්ධයක් හිමි රෝම අධිරාජ්‍යයටය. වහල් ක‍්‍රමයට එරෙහිව කැරලි ගැසූ වරදට ස්පාටකස් ඇතුළු වහලූන් දහස් ගණනක් කුරුස ගස්වල ඇණ ගසා ප‍්‍රදර්ශනය කරන ලදී. එහෙත් රෝම අධිරාජ්‍යය සමතලා කරමින් වහල් ක‍්‍රමය බිඳ වැටුණේ ස්පාටකස්ලා ඇරඹූ අරගලයේ පසුකාලීන අවස්ථා ජයග‍්‍රාහී අවසානයක් කරා ගෙන යමිනි.
අද වාමාංශික පත්තරකාරයන් ලෙස අප හමුවේ ඇත්තේද ස්පාටකස්ලා කළ අන්දමේ අරගලයකට මුල පුරන්නටය. සියවස් ගණන් පැවැති ධනපති පත්තර හා දැවැන්ත ප‍්‍රාග්ධන මෝගල්වරුන්ගේ ජනමාධ්‍ය ව්‍යාපාර සමඟ තරග කරමින් වමේ පත්තරයක් කරන්නට අපි උත්සාහ කළෙමු. එහෙත් ඔවුන් සමඟ කරට කර තරග කරන්නට තබා ඔවුන්ගේ ප‍්‍රචාරක යන්ත‍්‍රයේ බලපරාක‍්‍රමය හමුවේ කොතරම් බලපෑමක් කරන්නට අප සමත් වූවාදැයි නැවත සිතිය යුතුව ඇත. සතියකට තාප්ප පුරා වසා දමන වෙනත් ජනමාධ්‍ය, පෞද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන, විනෝදාස්වාද ව්‍යාපාරවල ප‍්‍රචාරක පෝස්ටර් යුද්ධයේදී අපට කිසිවක්ම කරගන්නට නොහැකි විය.

එහෙත් ‘ජනරළ’ වරක් නැවතී යළි පටන් ගත්තේ අප කළ නොහැකි දේ පවා කළ යුතුව ඇති බව පිළිගත් නිසාය. ධනපති ප‍්‍රචාරක මාධ්‍ය විසින් ඔසවා තබන මාධ්‍ය යුද්ධයකට කඩාවැදීම ස්වයංනාශක මුග්ධකමක් යැයි කිසිවකු පවසනු ඇත. එහෙත් අපි උත්සාහය අත් නොහළෙමු. වරක් දෙවරක් නොව, කිහිපවරක්ම සනාථ වී ඇති ආකාරයට ධනපති මාධ්‍ය යුද්ධය මැද විකල්ප අදහස් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ජනමාධ්‍ය කෙටිකාලයක් ආයු වළඳා කම් වූ පරදිදෙන් මිය පරලොව ගිය බව ඇත්තකි. නැතහොත් විකල්ප යන අරමුණු අත්හැර සම්මත ජනමාධ්‍ය ආයතන ලෙස ස්ථාපිත වූ අවස්ථාද නැතුවා නොවේ. එහෙත් අපි පරාජය භාරගන්නට සූදානම් නැතිව යළි යළි සටන් බිම වෙත පැමිණිය යුතුව ඇත. ඒ නිසාම 2011 ඔක්තෝබරයේ ආරම්භ කළ අරගලය තවමත් අවසන් යැයි අපි පිළිගන්නේ නැත. එහෙත් එහි යම් තර්කානුකූල විරාමයකට අපව කැඳවා තිබේ.

2013 ඔක්තෝබරයේ හිටි අඩියේ නැවතුණු පසුව මාස කිහිපයක විරාමයක් ගෙන අපි යළි පැමිණියේ දැවැන්ත සාමූහික ශ‍්‍රමයක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. එහෙත් ආරම්භයක් තබන අවස්ථාවේම සිදු වූ වෙනස්කම් හේතුවෙන් ඉදිරියට යාමේ අපේක්ෂා බොඳ කරන ලද අත්දැකීම් අපට තිබේ. ඒ වෙනස්කම් නිසා ජනරළ නැවත පැමිණීම සිදු වූයේ අපේක්ෂිත ඉලක්ක සපුරා නොගෙනමය. දැන් වසර දෙකක ඇවෑමෙන් අපට යළිත් පාඨකයන් හමුවේ කියන්නට සිදුව ඇත්තේ තාවකාලික පසුබැසීමකට අවස්ථාව එළඹ ඇති බවය.
‘ජනරළ’ විසින් පසුගිය දෙවසර තුළ මෙන්ම ඉන් පෙර දෙවසර තුළද ආරක්ෂා කරන්නට උත්සාහ කළ දේශපාලන සදාචාරයක් විය. එනම් පොදු සාමුහික අරමුණු වෙනුවෙන් සටන්වදින මිනිසුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා හැර පටු පෞද්ගලික අරමුණු වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටීමය. අප වටහාගත් ප‍්‍රමාණයට එම සීමාව ආරක්ෂා කරගන්නට හැකිව තිබේ. අප වචනයට නැඟුවේ සටන්කාමී මිනිසුන් විසින් සහෝදර ජනසමාජය වෙත කිවයුතු අදහස්මය. එවැනි පුළුල් අරමුණු වෙනුවෙන් ‘සටන් කරන අකුරු’ ලියැවුණේ එක් අයකුගේ දෙදෙනකුගේ වෙහෙස මහන්සියෙන් නොවන බව ඔබ දැනගත යුතුය.

සටන් කරන අකුරු, අදහස් පෙළගස්වමින් කර්තෘ මණ්ඩලයේත් ප‍්‍රාදේශීය මාධ්‍ය සගයන්ගේ හා නිදහස් ලේඛකයන්ගේ නම් මේ පිටුමත ලියැවුණද ඔවුන් පළ කළ සටන්කාමීත්වය හා බැඳුණු තවත් නම් සිය ගණනකි. එක්කෝ දුරකථනයෙන් නැතිනම් ලියුමකින් හෝ ඊමේල් මඟින්, එසේත් නැත්නම් හමු වූ අවස්ථාවල විවිධ තොරතුරු දෙමින් සටන් කරන අකුරු සවිමත් කළෝ විවිධ පරාසයක සිටිති. ඔවුන් කිසිදාක ඒ සහයෝගය ‘ජනරළ’ වෙත ලබාදුන්නේ පත්තර පිටුවක සිය නම් පළ කිරීමේ අරමුණකින් හෝ වෙනයම් පටු අරමුණකින් නොවේ. පුවත්පතට ලිපි සැපයීමේ සිට එය මුද්‍රණද්වාරයෙන් වෙළෙඳපොළට යැවීම දක්වා සාමූහික අරමුණකින් ස්වෙච්ඡුාවෙන් ශ‍්‍රමය වැගිරවූවන් මෙහි සටහන් කිරීමට පවා නොඑැකි තරමේ නම් වැලකි.

සෑම බ්රහ්සපතින්දාවකම ‘ජනරළ’ මුද්‍රණය කිරීමේ කාර්යට සම්බන්ධවන මුද්‍රණාල කාර්ය මණ්ඩලයේ සහෘදයන් මෙන්ම බෙදාහැරීමේ පාර්සල් සැකසීම සහ ඒවා ලොරි මඟින් ගෙන යාම දක්වා කායික ශ‍්‍රමයෙන් හා නිදිවර්ජිතව වැඩ කළ සොයුරු සොයුරියන් සිය ගණනකි. ඉන්පසුව පුවත්පතේ අළෙවි අංශය වෙනුවෙන් ස්වෙච්ඡුාවෙන් කැප වෙමින් ඉලක්ක සැපිරීමේ අරමුණින් වැඩ කළ සහෝදර සහෝදරියන් අමතක කළ නොහැකිය.

අගනුවර වීදි මැද විරෝධතා දක්වමින් පහරකමින් ජන අරගලය අවුළුවන සහෝදර ජනයාගෙන් මෙන්ම ඈත ගම් නියම්ගම්වල ජීවිතයේ පීඩාවන්ට එරෙහිව නැඟී සිටින ජනයාගේ කාහල නාදය අසමින් අපට ‘ජනරළ’ නවතා දමන්නට සිදුව තිබේ. ඇත්තෙන්ම මුද්‍රිත මාධ්‍යයක් ලෙස ජනරළ වෙළෙඳපොළෙන් බැස ගියද සැබෑ නිදහස වෙනුවෙන් පැන නැෙඟන ජනරළ රටපුරාම පැනනැෙඟමින් තිබේ. පසුබැසීමේ පීඩාව අබිබවා අප තුළ අපේක්ෂා ඇති කරවන්නේ එයමය. උස් මිනිස් නිදහස වෙනුවෙන් සැබෑ ජනරළ සමඟ එක්වන අදහසින් අපි තාවකාලිකව නවතිමු. එහෙත් අපේ එසැවූ අත්වල ලෙලදෙන පෑන් කිසිදා අත්නොහරින්නෙමු. යළිත් දවසක සටන් කරන අකුරු සමඟ එන අරමුණින් මේ සටහන අවසන් කරන්නට මෙසේ පවසමු.

සහෝදරියනි, සහෝදරවරුනි,
පසුබසින්නට බලකරනු ලැබ තිබේ, එහෙත්…
‘සටන් කරන අකුරු’ තවදුරටත්
සටන් කරන අරමුණින්ය….

ජනාධිපති බයිලා

එක්නැලිගොඩ පැහැරගැනීම ගැන කතා කරන්න විශේෂඥ දැනුමක් සන්ධ්‍යා එක්නැලිගොඩට නෑ කියන්න තරම් මෛත්‍රීට තියෙන විශේෂඥ දැනුම මොකක්ද? එයාට එහෙම කියන්නද මේ රට් ලක්ෂ ගණන් ජනතාව ඡන්ද දුන්නෙ?

පසුගිය රාජපක්ෂ පාලනය කාලෙදි විරුද්ධ මතධාරින්ට එරෙහිව සිදු කළ මානව හිමිකම් අපරාධ, පැහැරගෙනයාම්, ඝාතන, පහරදීම්, සැකකරුවන් ඝාතන වැනි පිළිගත නොහැකි තත්වයන් අමතක කරවන්නට කවුරු උත්සාහ කලද ඒවා විඳි අයට ඒ කිසිවක් අමතක නොවේ. ඒ කිසිවක් ගැන ඒවා සිදුවන අවස්ථාවේදී ක‍්‍රියාකාරී ලෙස විරෝධයක් පළ නොකළ ජනාධිපතිවරයා අදවන විට එවැනි කිසිවක් සිදුවූයේ නැති අන්දමින් බයිලා කියන්නට පටන් ගෙන තිබේ.

අතුරුදන් කළ ප‍්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ සහෝදරයා සම්බන්ධව ඥානසාර කතා කරන ආකාරය අපට තේරුම් ගන්න පුලූවන්. තමන්ගෙ වූ ජාතිවාදී දේශපාලන ස්ථාවරයක් තුළ ඉඳගෙන එයා කියන්නෙ, ප‍්‍රගීත් එල්.ටී.ටී.ඊ. එකත් එක්ක සම්බන්ධකම් පැවැත්වුවා ඒ නිසා එයත් කොටියෙක් කියලා. නමුත් ප්‍රශ්නය තියෙන්නෙ ප්‍රගීත් කවුරු එක්ක සම්බන්ධකම් පැවැත්වුවත් ඔහුව පැහැරගෙන අතුරුදන් කළ එකයි. ඥානසාර පැහැරගෙන ගියත් කවුරුහරි ඔය කොටි කතාවට සමාන දේවල් කියන්න පුලූවන්. වැරැුද්ද ඒකයි. ඒවැරැුද්දට එරෙහි වෙන්න බැරි වුන මහින්ද ඒක පාවිච්චි කළා. මෛත‍්‍රී කට අරින්නෙ නැතිව හිටියා. අදත් කරන්නෙ ඒකමයි.

ප‍්‍රගීත් විසින් කළාය කියන එක එක අයගෙ ‘ලූ’ කතාවලට වඩා අපිට ඇස් ඉදිරිපිට තියෙන කරුනු ප‍්‍රමාණයක් තියෙනවා. මතුපිටින් නොබලා ගැඹුරින් හිතන්න දේවල් ප‍්‍රගීත් කරලා තියෙනවා. ඒවා එල්.ටී.ටී.ඊ. එකට දායක වෙන්න කළ දේවල් නෙවෙයි. ඥානසාරලාට රාජ්‍ය ආරක්ෂාව ලැබෙන අතරෙ කිසිම ආරක්ෂාවක් නැතිව හිටිය මේ රටේ සාමාන්‍ය ජනතාවට සිදු වුනු අයුක්තිය හා අසාධාරණය ගැන ප‍්‍රගීත් සිය දේශපාලන විරෝධය පළ කළා. රාජපක්ෂ පාලනය කාලෙ ආයුද සන්නද්ධ ආරක්ෂාව ඇතිව හිටිය සුලූතරයට වඩා නිරායුද මිනිස්සු ජිවත්වීමේ ප‍්‍රශ්නය තුළ දුක් වින්දා. අදත් ඒක එහෙමමයි.

නමුත් ජනමාධ්‍යවේදීන් යම් ප‍්‍රමාණයකට මේ ගැන කරුණු ඉදිරිපත් කරන්න උත්සාහ කළා. රාජපක්ෂලාගෙ වලව් පිලිකන්නෙ රිංගගෙන ඉඳුල් කෑව සමහරු ඒ ගැන කතා කරන්න කැමති වුනේ නෑ. ඒ අය ජනමාධ්‍ය කියන්නෙ මොකක්ද කියලා දන්නෙත් නෑ. නමුත් ඒ සියල්ල මැද ඇත්තටම ජනතා අයිතිය ගැන වැඩ කරපු පිරිසක් හිටියා. එහෙම වැඩ කරපු අයට රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ මර්දනයට මුහුණ දෙන්න සිදු වුණා.

රාජපක්ෂගෙ තුරුලේ වැඩුනු ජාතිවාදීන් ගැන අපට ඇත්තෙ විරෝධයක් තමයි. ඒත් ඒ අය එදත් ජාතිවාදීන්. අදත් ජාතිවාදීන්. එදත් ඒ අය ප‍්‍රගීත්ලා ගැන මරා දැමුණ වෙනත් සමාජ ක‍්‍රියාකාරින් ගැන අවලාද කිව්වා. ප‍්‍රසිද්ධියේ විවේචන කළා. අදත් ඒ අවලාදය නගනවා. කාරනාව නිරවුල්. අපට ඔවුන් සමග අරගලයක් තියෙනවා. නමුත් රාජපක්ෂගෙ ඇමැති මණ්ඩලේ කකා බිබී කට වහගෙන හිටපු උන් දැන් කියන කතා කොහොමද? මේ කියන්නෙ, රාජපක්ෂ කළ අපරාධවලට විරුද්ධව කට අරින්නෙ නැතිව හිටිය අයට දැන් කිසිම දෙයක් කතා කරන්න බෑ කියන එක නෙවෙයි.

මෛතරිපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා දැන් වැඩ කරන්නෙ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරනවා වෙනුවට බලයේ දිගටම රැුඳී ඉන්න පුලූවන් පාරක් කපාගන්න බව හොඳටම පැහැදිලියි. මෛත‍්‍රී ආව ගමන් ඉඹලා පිළි අරගෙන ඡුන්දෙ දීලා විධායක පුටුවට නග්ගපු උන්ට හොඳ වැඬේ කියන්න දැන් අපට බෑ. මොකද අපි කැමැති වුනත් නැතත් දැන් මෛත‍්‍රීපාලගෙ විධායක බලය අපේ ජිවිතවලට බලපානවා. අපි කැමැති වුණත් නැතත් මෛත‍්‍රී කියන කතා අහන්න, ඒවට අප්පුඩි ගහන්න, එයා කියන දේ හරි කියන්න පිරිසක් ඉන්නවා.

ඒ නිසාම තමයි අපිට දැන් නිහ`ඩව බලාගෙන ඉන්න බැරි. ප‍්‍රගීත් වගේ බොහෝ මිනිසුන් අතුරුදන් කිරීම ගැන පැහැරගෙන ගිහින් මරා දැමීම ගැන කෙලින් කතා නොකර බයිලා කියපු බොහෝ දෙනා එදත් හිටියා. අදත් ඉන්නවා. අලූතින්ම ඒ බයිලා කණ්ඩායමට ජනාධිපති එකතු වෙලා. මහින්ද කියපු බයිලා අහපු අපට ඒක නම් පුදුමයට කාරණාවක් නෙවෙයි. මොකද මහින්ද බයිලා කියන කොට මහින්දට තාල අල්ලලා දුන්න කට්ටය අදත් ආණ්ඩු කරනවා.

ඇඹිලිපිටියෙ ඝාතනය ගැන කටක් ඇරලා කතා කරන්න මෛත‍්‍රිට බැරි වුණේ ඇයි? රටේ සිදුවන ප‍්‍රධාන දේශපාලන චලනයන් වෙනුවට වෙනත් අප‍්‍රධාන කරුණු ගැන කතාකරන ජනාධිපතිවරයා ගැන විශ්වාස කරන්නට ජනතාවට නොහැකිය. අගමැතිවරයා සහ එක්සත් ජාතික පක්ෂය සමග සහවාසයක යෙදෙන ශ‍්‍රීලනිප ඇමැතිවරුන් සමග බල ක‍්‍රීඩාවේ යෙදෙමින්ය. ඔහු තවදුරටත් උත්සාහ කරන්නේ සිය ධුරකාලය දිගුකරගන්නටය. ඒ නිසා එක්නැලිගොඩලා, ලලිත් කුගන්ලා ගැන ගැන තබා පොලිස් ඝාතන ගැන පරික්ෂණ කරන්නට හෝ වෙනත් අයිතින් තහවුරු කරන්නට ජනාධිපතිට උනන්දුවක් ඇති නොවීම පුදුමයට කරුණක් නොවේ.

කළු නැති ජූලියක් වෙනුවෙන්….

DSC09249මහින්ද රාජපක්ෂ නැවත වරක් බලයට පත්කිරීමට පෙළ ගැසුණු බලවේග ක‍්‍රියාත්මක වනු ඇත්තේ මේ රටේ ලක්ෂ ගණනක් ජීවිත විනාශ කරපු ජාතිවාදයට නැවතත් පණ පෙවීමටයි. ‘මහින්ද වීරයා’ යුද්ධය අවසන් කළ බවට ජයපැන් බිව් සිංහල අන්තවාදීන් මහින්ද නැවත බලයට පත් කිරීමේ ‘වගකීම’ වෙනුවෙන් පස් කනවා.

උතුරේ තමිල් ජනයා සංහාරය කරමින් පැවැති මර්දනකාරී යුද්ධය අවුරුදු තිහක කාලයකදී මේ රටේ සිංහල, දෙමළ හා වෙනත් ජන ප‍්‍රජාවන් එකිනෙකාගෙන් දුරස් කළා. එකිනෙකාට සතුරු ලෙස පෙළ ගැස්වූවා. තමිල් ජනයාට සිංහලයන් සතුරන් ලෙස හුවා දක්වමින් තමිල් ජාතිවාදීන් කළේ තමිල් ජනතාව අතර සිය බල ව්‍යාපෘතිය පිහිටුවීමයි. ඒ සමගම ඔවුන් සුළුතර ප‍්‍රජාවන්ට සතුරු සිංහල නායකයන්ගෙ පිළිවෙත් ඉස්මතු කරමින් මුස්ලිම් ජනයා අතරත් සිංහල විරෝධයක් ඇවිලවීමට උත්සාහ කළා. කෙසේ වෙතත් සිංහල ජාතිවාදී දේශපාලන නායකයන් යුද්ධ කාලයේ තමිල් සංහාරය වෙනුවෙන් මුස්ලිම් ජාතිවාදී බලවේග සිය වසඟයට ගන්නත් කටයුතු කළා. එල්ටීටීඊය පරාජය කිරීමේ මුවාවෙන් තමිල් පීඩිතයන් මර්දනය කිරීමට මුස්ලිම් කණ්ඩායම් සහාය කරගන්න මහින්දගේ මර්දනකාරීත්වයට හැකි වුණා. මේ අතරතුර සිංහල ජාතිවාදීන් මුස්ලිම් විරෝධයකුත් නඩත්තු කළා. උතුරේ යුද්ධය අවසන් කළ පසුව දකුණේ මුස්ලිම් ව්‍යාපාරික ස්ථාන ගිනිතැබීමට යොදාගත්තෙ මේ සිංහල ජාතිවාදයයි.

ඇත්තටම මේ ජාතිවාදී දේශපාලනයේ ක‍්‍රියාකාරිකයන් වෙන්නෙ පොදු ජනතාව නොවේ. ඒ වෙනුවට මැර කණ්ඩායම් යොදවා ජාතිවාදී ප‍්‍රහාර කළමනාකරණය කරනු ලබනවා. විවිධ ව්‍යාපාරික අරමුණු නිසා ප‍්‍රතිවිරුද්ධ ව්‍යාපාරික තරගකරුවන් අතුගා දමන්නත් ජාතිවාදී දේශපාලනය පාවිච්චි වෙනවා. හැමවිටම ජාතිවාදී අරගල ආරම්භ වන්නෙ ව්‍යාපාරික ස්ථානවලට එල්ල වන ප‍්‍රහාරවලින්. එහිදී ඇත්තටම සක‍්‍රියකාරී බලවේගය වෙන්නෙ ව්‍යාපාරික අරමුණු මත ප‍්‍රතිවාදියා ව්‍යාපාර ලෝකයෙන් අහෝසි කරන්න මාන බලන ධනවාදී සිතීමයි. අපරාධකාරී ලෙස ලාභ කොල්ලකෑමෙන් තොරව ධනය උපයන්න බෑ කියලා අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නෑ. හැම මහා පරිමාණ ධන සම්භාරයක් පිටුපසම ඇත්තෙ මහා පරිමාණ අපරාධ බව ලෝකය පුරාම ධනපතියන්ගෙ ජීවිත කතාවලින් සනාථ වෙනවා. ඒ අපරාධ අතරට තමන්ගේ දරුවන්, බිරිය වැනි සමීපතමයන්ගේ සිට ප‍්‍රතිවාදී ව්‍යාපාරිකයන් දක්වා සියලූ දෙනා ගොදුරු වෙනවා. ජාතිවාදී ලෙස ගැටුම් ඇවිලවීමෙන් ලාබ ලබන ව්‍යාපාරික බිම් අත්පත් කරගැනීමට උත්සාහ ගැනීම පුදුමයක් නෙවෙයි.

මේ ගැන අපට හොඳම නිදසුන් ඇත්තෙ මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ ආරම්භ කර, පෝෂණය කර නඩත්තු කරනු ලැබූ බොදු බල සේනා, සිහල රාවය, රාවන බලය වැනි සංවිධානවල ක‍්‍රියාකාරිත්වයයි. 1983 කළු ජූලියේ ආරම්භය සටහන් කෙරුණෙත් කොළඹ ප‍්‍රධාන ව්‍යාපාරික කලාපවලයි. තමිල් ව්‍යාපාරික ස්ථාන කොල්ලකෑම හා ගිනිතැබීම අගනුවර සිට ප‍්‍රාදේශීය නගර කරා රැුගෙන ගියෙත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අනුග‍්‍රහය හා නායකත්වය ලැබූ ප‍්‍රාදේශීය දේශපාලන – මැර කණ්ඩායම්.

1983 කළු ජූලිය ගැන විතරක් නෙවෙයි, රාජපක්ෂ රෙජිමය යටතේ සිදු කළ ජාතිවාදී ගිනිතැබිම් ගැන සටහන් කරන්න ඒ කාරණා සිහිපත් කරගන්න වෙනවා. ඒ කිසිදු අවස්ථාවක එක්සත් ජාතික පක්ෂය ජාතිවාදයට එරෙහි සටන් පාඨයට නායකත්වය දුන්නෙ නෑ. ඒ තමයි ධනපති දේශපාලනය ජාතිවාදය පරාජය කරනවා වෙනුවට ඒ ප‍්‍රතිවිරෝධතා බලය ඩැහැගැනීම වෙනුවෙන් කළමනාකරණය කරන ආකාරය. ඒක අදත් හෙටත් එහෙමයි. අතීත වාර්තාවත් එහෙමයි. 1983 ජූලි සිදුවීම්වලදි දිවයින පුරා තමිල් ජනයා සංහාරය කරන්න සිංහල ජාතිවාදී මැරයන් උසි ගැන්වූයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය විසින්. අද වන විට මහ මැතිවරණය තුළ රාජපක්ෂ රෙජීමය නැවත පැමිණීමට එරෙහිව ප‍්‍රධාන විවේචකයන් ඉන්නෙත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ. නමුත් රාජපක්ෂ වටා පෙළ ගැසෙන ජාතිවාදයට එරෙහිව කට අරින්න ඒ දේශපාලන පක්ෂ සමත් වෙලා නැහැ. බඬේ බිජු තියාගෙන දේශපාලනය කිරීමේ ප‍්‍රතිඵලය ඒකයි.

එහෙත් ජාතිවාදයට එරෙහි ධජය අතට ගන්න හැකියාව තියෙන්නෙ වමට. වමේ ධජයක් යටතේ මිස ජාතිවාදයට කොන්දේසි විරහිතව අභියෝග කරන්න වෙනත් බලයක් මිනිස් ඉතිහාසයේ බිහි වෙලා නෑ. ‘සකල දේශවාසී නිර්ධනයන්’ ගැන කතාකරන්න විතරක් නෙවෙයි, ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් ඔවුන්ගෙ අරමුණු වෙනුවෙන් සටන් කරන්න නම් ජාතික, ආගමික හෝ ප‍්‍රාදේශීය බෙදුම් රේඛා පිටුදකින අදහස් තිබිය යුතුයි. එපමණක් නෙවෙයි මිනිස් ඉතිහාසයේ සාමූහික ජයග‍්‍රහණ හා සාමූහික වුවමනාවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමේ හැකියාවක් තිබිය යුතුයි. සාමූහිකත්වය වෙනුවට එක් එක් බෙදීම් පාවිච්චි කරමින් පටු අරමුණු වෙනුවෙන් පෙනී සිටින නිල්, කොළ, රතු සායම් ගාගත් කුමන්ත‍්‍රණකාරී දේශපාලනය පරාජය කිරීම මේ ජූලි මාසයේ තීරණාත්මක අවශ්‍යතාවයක් වෙනවා.

පනින උන්ගේ කුණු වැමෑරීම

මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනයේ අවසානයක් දකින්නට කැමැත්තෙන් සිටින ජනයා අතර බොහෝ බලාපොරොත්තු ඇති කරමින් මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් විය.

එහෙත් ආණ්ඩුව එහි දී දැක්වූයේ සිය සුපුරුදු ප‍්‍රතිචාරයයි. කුමන්ත‍්‍රණ කතා, දූෂණ ෆයිල් ගැන කියමින් ඩලස් අලහප්පරෙැම පටන් ගත් වමාරා කෑම මහින්ද රාජපක්ෂත් සෙසු ගෝලබාලයන් පිරිසත් පුනරුච්චාරණය කරති. ආණ්ඩුවෙන් එළියට යන අයගේ දොස් වමාරන රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවට ඇතුලේ දී ඒ දොස් හෙළිකරවා ඔවුන් නිවැරැුදි කරන්නට උනන්දුවක් නැත.

ඒත් ජනාධිපතිකමට වඩා ලැජ්ජා නැතිකම ලොකුය. තවදුරටත් ෆයිල් ගැන සහ ඒවායේ ඇති චෝදනා ගැන ප‍්‍රසිද්ධියේ කියන්නට ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කරමින් සිටී.

ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ පසුගිය දා පොළොන්නරුව දිස්ත‍්‍රික්කයේ ප‍්‍රධාන බෞද්ධ පුදබිමක් ලෙස සැලකෙන සෝමාවතියේ නව දාන ශාලාවක් විවෘත කරන්නට ගියේය. එහිදී ඔහු කීවේ සමහර දේ පන්සලකට ඇවිත් කියන්නට අකැමැති වුවත් තමන්ට කියන්නට යමක් තියෙන බවයි. කුරුප්පු හන්දියේ හාල් මෝල විකිණීම තනි පුද්ගලයකුගේ වුවමනාවට සිදු කළ බව කියමින් ඔහු ඒ ගැන ජනතාවගෙන් සමාව ඉල්ලා සිටියේය. වී අලෙවි මණ්ඩලයට අයත්ව තිබී පසුගිය කාලයේ විකුණා දමන ලද ආණ්ඩුවේ වී මෝලක් සම්බන්ධව වගකීමෙන් ලිස්සා යන්නට ජනාධිපතිවරයා ගත් උත්සාහය ලජ්ජා සහගතය.

මහින්දගේ කටින් පැන්නේ මෛත‍්‍රිපාලගේ කුණුවලින් අංශුවක් බව අමුතුවෙන් කිවයුතු නැත. එහෙත් මහින්ද කටින් කෙළ බිඳක් නොහෙළා ගිලගෙන ඉන්නා ගෝලබාලයන්ගේ කුණු කප්පරක් ඇති බව නම් අපි දනිමු. තවමත් ආණ්ඩුවේ ඉන්න සිය ඇමැති මණ්ඩලයේ සියගණනක් ඇතුළු මන්ත‍්‍රීවරුන්ගේ කැරැුට්ටුව ඇස් කන් ඇරගෙන ඉන්නා ජනතාවට නම් රහසක් නොවේ. ප‍්‍රාදේශීය සභා මන්ත‍්‍රීවරයාගේ සිට ජනාධිපති දක්වා එකම වල්ලේ පොල් බව ජනතාව කියති. ඒ නිසා මෛත‍්‍රිපාල කෙනෙක් පැන්නාට පැන්නෙ නැති තවත් පාලලා සිටී. මෛත‍්‍රිපාල ආණ්ඩුවේ දිගටම හිටියා නම් කුරුප්පු හන්දියේ මෝල ගැන සමාව ඉල්ලීමක් නැත. එසේ නම් ආණ්ඩුවෙන් නොගිය පාලලාගෙ ෆයිල් මොනවාදැයි හිතා ගන්නට පුළුවන. මහින්දගේ ෆයිල් ගැන ද අදහසක් ඒ තුළින්ම සපයාගත හැකිය. තවමත් යහතින් ඉන්න මර්වින් වැනි අන්තේවාසිකයන් ද මහ දවල් අගනුවර දී වෙඩි උණ්ඩයෙන් නිහ`ඩ කෙරුණු එම්.කේ. රංජිත් වැනි ගෝලබාලයන් ද එවැනි ෆයිල් ගැන දන්නවා ඇත.

එළියට යන එකාගේ ෆයිල් විතරක් එළියට ඇදීමෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය නොකියා කියන්නේ මොකක්ද? ඇතුලේ ඉන්න හැමදෙනා ගැනම ෆයිල් මහින්ද ළඟ ඇත. (මහින්දගේ ෆයිල් ද ජනතාව අතර ඇත* ආණ්ඩුව තුළ ඉන්න තාක් ඒවායේ ඇති දේ මහින්ද පාවිච්චි කරන්නේ නැත. වෙන විදියකින් කියනවා නම්, මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනයට කරගසා සිටින තාක් සහ දේශපාලන කිලිටි හෝදන තාක් කල් ඕනෑම හොරෙකුට මේ ආණ්ඩුවට හේත්තු වී ජොලියෙන් ඉන්නට හැකිය. එහෙත් මේ සෙල්ලම ගැන විවේචනයන් ද ආණ්ඩුවෙන්ම මතු වේ. පසුගියදා රෙජිනොල්ඞ් කුරේ පවසා තිබුණේ ඒ ගැනය.

‘ෆයිල් තියාගෙන ඉන්නවා නම් ඒකත් වැරදියි. ඒකෙන් පෙනෙන්නෙ අපේ ආණ්ඩුව හොරු, වංචාකාරයෝ තියාගෙන ඉන්නවා කියලා. ආණ්ඩුවෙන් එළියට ගියාම ෆයිල් තියනවා කිව්වම ආණ්ඩුවේ ඉන්න අයගෙත් ෆයිල් ගැන කියැවෙනවා.’

නමුත් ෆයිල් ගැන කතාව එතරම් සරල ද නැත. ලංකාවේ දේශපාලනයේ පිල්මාරු කළේ මහජන නියෝජිතයන් ලෙස වරම් ලදවුන්ය. මහජන ඡුන්දයෙන් පත් වීමෙන් පසුව ඡුන්දය දුන් උන්ට කොකා පෙන්වා අල්ලස්, දූෂණ හරහා පමණක් හත්මුතු පරම්පරාවට හම්බ කරති. ඒ නිසා මන්ත‍්‍රීකම් ලද දා සිටම උන් කරන්නේ පාවාදීමේ දේශපාලනයයි. ජනතාවගේ විශ්්වාසය පාවා දී හෘද සාක්ෂිය පාවා දී ඔවුහු සිය දේශපාලන ආයුෂ දිගු කර ගනිති. දේශපාලන ජීවිතයේ දසකය, අඩ සියවස ආදී වශයෙන් පම්පෝරි ගසන විට එහි තේරුම ජනතා විශ්වාසය පාවා දුන් කාලය එතරම්ම පැරණි බවයි. වරප‍්‍රසාද සියල්ල ලබා දේශපාලන සෙල්ලමේ යෙදෙන තාක් සියල්ලෝම ගජ මිතුරන්ය. සියලූ කෙළි කෙළීමෙන් හති වැටුණු පසු ඔවුහු පක්ෂය පාවා දී පාවාදීමේ විරුද්ධ කණ්ඩායමේ අල්ලසට යට වී දේශපාලනය ඉදිරියට ගෙන යති. ධනපති දේශපාලනයේ කතාවට එහෙම පැත්තක් තිබේ. වමේ මහජන නියෝජිතයන් ලෙස යනවුන් ද මේ පාවාදීමේ ගමනට එක්වන පසුබිමක ලංකාවේ පිල් මාරු කිරීමේ අතීතය දේශපාලන ඉතිහාසයේ මුල සිටම එන්නකි.

ආණ්ඩුවේ මැක්කන් පිරිසක් මෛත‍්‍රී පිල් මාරු කිරීම ගැන ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡුා තියමින් කීවේ මොකක්ද? මේ දක්වා හොඳට හිටි එකා දැන් වසවර්තියෙක් බවය. නමුත් එය අසන අප වටහා ගතයුත්තේ වසවර්ති දේශපාලනය පටන් ගත් තැන සිටම කොයි හොඳත් යටපත්වන බවයි. පාර්ලිමේන්තුව ඌරු කොටුවක් බව කියුවේ අද ඊයේ නොවන නිසා මේ ඌරු දේශපාලනයට තිත තබන තාක් කුණු කන්දල් අවුස්සමින් ජරාව කමින් සහ ජරාව වමාරමින් මේ ගඳගහන දේශපාලනය එසේම පවතිනු ඇත.

දැන් මහින්දගේ ෆයිල්වල ඇති මැති ඇමැතියන්ගේ ජරාව ගැන හෝ මැති ඇමැතියන් අතර කියැවෙන මහින්දගේ ජරාව ගැන කතා සිය දහස් ගණනක් තිබේ. ජනතාවට ඇති අභියෝගය නම් ඌරු කොටුවේ ඌරන් සහ ජරාව පිළිකුල් භාවනා කිරීම නොවේ. ඌරන් සහ ජරාව මුළුමනින්ම පිටුදකින වෙනත් කතාවක් පටන් ගතයුතුව තිබේ.

දැන් පෙන්වනවා – මහින්ද රටපුරා!

බලන බලන තැන මහින්දගේ පෝස්ටර්. නගරවල වීදිවල මහින්දගේ කටවුට්. අරලියගහ මන්දිරයේ හැමදාම පන්දාහක් ගෙනල්ලා බඩපුරා කන්න දෙනවා, කන් පුරා ‘පක්ෂපාතීත්වය වක්කරලා’ මොළ හෝදනවා. ඒ මදිවට පත්තර පිටු පුරා, ටි වී චැනල් පුරා මහින්දගෙ වරුණෙ.

මේ කියන්නෙ මොකක්ද? මහින්ද ඡුන්ද ප‍්‍රචාරයට බැහැලා. මහින්දගෙ සට්ටඹියන්, වන්දිභට්ටයන් සේරම මේ ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම කරන්නෙ තුන්වෙනි පාරටත් මහින්දව ජනාධිපති කරවන්නනෙ. ඉතින් මෙච්චර කලබලයක්. මෙච්චර ප‍්‍රචාරයක්. මෙච්චර කලින්? අඩුගානෙ ජනාධිපතිවරණය ප‍්‍රකාශයට පත් කරන්න මාසෙකට කලින් ඉඳලනෙ මේවා කෙරෙන්නෙ. ඇයි මේ කලබලය? සමහරු කියන්නෙ මහින්දට සොහොන් ලකුණු පෙනිල නිසා මේවා කරනවා කියලා. 2010 ජනාධිපතිවරණෙදිත් දිනනවා කියන සහතිකේ නැති තත්වයක් තිබුණා. ෆොන්සේකා වටේ සෙට් වුණ කට්ටිය නිසාත් ෆොන්සේකා යුද හමුදාපති හැටියට ලබාගෙන තිබුණ කීර්තිය නිසාත් එයාට ගොඩක් ඡුන්ද ලැබෙන බව මහින්ද දැනගෙන හිටියා. ඉතින් එයා කලබල වුණා. බය වුණා.

ඒත් අවුරුදු හතරකටත් ගෙවුණා. දැන් ආපහු මහින්ද ජනාධිපතිවරණයකට යන්න ඉඳිද්දි, දැන් මොකද වෙන්නෙ? එන පොට හොඳ නැති බව මහින්දට හිතිලද? මහින්දගේ අන්තේවාසිකයන් එක්ක දැන්ම මැතිවරණ ප‍්‍රචාරයට බැහැලා තියෙන්නෙ ඒ නිසා කියන එක පැහැදිලියි. ඉතින් ප‍්‍රචාරය ‘වන් හෝස් රේස්’ ගානටම නැගලා. ආපහු පරණ විහිලූව පුනරුච්චාරණය වෙනවා.

”මේක අපි කැමැත්තෙන් කළ දෙයක් නෙවෙයි. මහින්ද තමයි ජනාධිපතිවරණය ඉක්මන් කළේ. ඉතින් ඒක නිසා දේශපාලන ක‍්‍රියාදාමයක් පටන් ගත්තා. ඒ ක‍්‍රියාදාමය තුළ අපට තීරණ ගන්න වුණා.”

මහින්ද රාජපක්ෂ වෙතින් ඉවත්වන බොහෝ දෙනාගෙ අදහස්වල අවසන් අදහස එයයි. ඒ අනුව ඔවුන් නොකියා කියන්නේ මෙවැන්නකි. ‘සමහර විට ජනාධිපතිවරණය නියමිත කාලයට පවත්වන්න පුළුවන් වුණා නම් මේ තරම් ඉක්මනට තත්වයන් වෙනස් නොවෙන්න තිබුණා.’ නමුත් ඔවුන් විසින් සඟවන එසේත් නැත්නම් නොසලකා හරින කරුණක් ඇත. එනම්, මහින්දගේ ඉක්මන්වීමට සාධාරණ හේතු ඇති බවයි. ඔහුට ඉක්මනින් ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වීමට සිදුවන්නේ තම පාලනයේ ජනප‍්‍රියතාවය ඉක්මනින් බහින කලාවට යන නිසාය. ඔහු ඒ බව වටහා ගන්නේද පළාත් සභා මැතිවරණ ප‍්‍රතිඵලවල චලනයන් තුළිනි. ඒ පළාත් සභා මැතිවරණ පවා බොහෝ විට කැඳවනු ලැබුවේ සිය බල ක‍්‍රීඩාවට අවශය ලෙස මිස නියමිත කාලයටම නොවේ. ඒ අනුව, නම් මේ මැතිවරණ ක‍්‍රීඩාවේ සෙල්ලම මහින්ද විසින්ම කරන බව කිවහොත් එය ඇත්තකි. ඒ මැතිවරණ සෙල්ලමෙන් මහින්දට බහින කලාවම ඇතිවන බව ද ඇත්තකි.

තවදුරටත් මේ බහින කලාව මහින්දගේම ඉක්මන්වීමේ ප‍්‍රතිඵලයක් බව කීම තරමක වැරදි වටහා ගැනීමකි. මන්ද, මහින්දට සියල්ල තනියම කරන්න පුළුවන් නම්, සන්ධාන ආණ්ඩුවක්, ඇමැති මණ්ඩලයක් හෝ උපදේශකයන් මොකටද? අනික මහින්ද කියන්නෙත් එයාගෙ පාලනය කියන්නෙත් ආණ්ඩුව කියන්නෙත් මේ රටේ සේරම පාලනය කරනවා කියල හිතාගෙන ඉන්න, ඒත් සිදුවන ක‍්‍රියාදාමයක කොටස්කාරයන් විතරයි.

උදාහරණයකට මෙහෙම ගත්තොත් මිරියබැද්දෙදි වෙච්ච විනාශය වළක්වන්න තිබුණා කියන්න පුළුවන්ද? සමහරු කියනවා ‘ඒ විනාශය වළක්වාගන්න තිබුණා’ කියලා. ඒ කියන්නෙ නාය යාම නවත්වන එක නෙවෙයි, මිනිස් ජිවිත රැුකගන්න තිබුණා කියන එකයි. ඒකට ඇත්ත පාලකයකු හැටියට වේලාසනින් ලැබුණු විද්‍යාත්මක අනාවැකිවල අනතුරු ඇඟවීම්වල ආකාරයට ජනයා වෙනත් ප‍්‍රදේශවල පදිංචි කරවන්න මහින්දලාගේ පාලනයට කාලය තිබුණා. ඒ නිසා වළක්වන්න බැරිවීම නොහැකියාවෙම ප‍්‍රතිඵලයක්. නාය යාම වගේ ස්වභාවික සංසිද්ධි වලක්වන්න බැරි වුණාට එහි අවාසිදායක කොන්දේසි වෙනස් කරගන්න තිබුණා.

නමුත් මේ දැන් වෙන්නෙ දේශපාලන නාය යාමක්නෙ. ඒක වළක්වන්න තිබුණද? ඒක ගැන ටිකක් සංකීර්ණ උත්තරයක් තියෙන්නෙ. ඒ ගැන කතා කරන්න නම් මහින්දම තියපු මැතිවරණවලින් කියැවෙන අනාවැකි ගැන හොයලා බලන්න වෙනවා. ඒක වෙනම කරන්න තියලා මේ තරම් කලබලෙන් දේශපාලන තීරණ ගන්න මහින්දට සිදුවන එක ගැන මහින්දගෙන්ම කියවා ගන්න හැකියාව තියෙනවා.

සමහර මිනිස්සු ගන්න සමහර තීරණ ගැන පස්සෙ කියන්නෙ මෙහෙම. ‘ෂහ්’ මට මෙහෙම කරන්න තිබුණා. එහෙම කළා නම්, මේක වෙන්නෙ නෑනෙ’ නැත්නම්, ‘මම ඒ වෙලාවෙ හදිසි වුණා වගේ දෙයක් ඒත් මහින්දට වෙලා තියෙන්නෙ ඒකමද කියන්න අපි දන්නෙ නෑ. කොහොම වුණත් ලොකු කලබලයක් ඇති වෙන්න නම් මොකක් හරි බයක් ඇති වෙන්න ඕන. මහින්ද නිතරම හොයා බලන්නෙ බුද්ධි අංශ වාර්තාවලින් කියැවෙන දේවල් ද දන්නෙ නෑ. ඒවා හොඳ නැති බව දැනගත්තොත් පාලකයන්ට බය හිතෙනවා. බය ඇති වුණාම ලැජ්ජාවක් නැති වෙනවා. ලැජ්ජාවක් බයක් නැති මිනිහට කරන්න බැරි මොනවද?

බලය ගැන කෑදර නිසාම බලය අත්හරින්න වෙන එක හිතා ගන්න බැරි දෙයක්. කොහොමටත් තමන් හිතුමතේට පාලන කටයුතු ගෙන ගිය අත්තනෝමතික පාලකයන්ට ඉතිහාසයේ අන්තිමට වැරදුණේ බලය අත්හරින්න අකැමැති වීම නිසයි. ‘වේදිකාවෙන් බහින්න’ කියන්න වෙන්නෙම බහින්න කැමැති නැති නළුවන්ටයි.

‘ගෙදර යන්න වෙලාව හරි’ කියන්න වෙන්නෙ ගෙදර යන්න සිහියක් නැති බේබද්දන්ටයි. බලයෙන් මත් වුණාමත් ඒ හා සමාන අකැමැත්තක් ඇති වෙනවා. ඒ නිසා ලැජ්ජාව, බය නැති, බලයෙන් මත් වුණු පාලකයකු ලෙස මහින්දත් ඉතිහාසයෙන් බැහැල යන්න නියමිතයි. ප‍්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ ඒ ලැජ්ජා බිය නැති සිහියක් නැති පාලකයා වෙනුවෙන් ඊළඟට එන කෙනා වෙනස්ද කියන එකයි.

ආපහු කතාව පරන පාරකම යනවා නම් ඉතින් මොන ලැජ්ජා නැති එකා ආවත් මොකා ගියත් වැඩක් නෑ.

මොකද එක අවලමෙක් වෙනුවට තව කෝලමෙක් ගෙන්නගන්න අපටත් ලැජ්ජා නැද්ද?

ඒක ගැන හිතන්න වෙනවා. හොඳටම හිතන්න වෙන්නෙ හැමදාම මේ ජාතියෙ පාලකයන් පත් කරගන්න කතිරෙ ගහන අපිම තමයි.

සංවේගයෙන් දැනුම් දීමයි (මල් වඩම් අනවශ්‍යයි)

නිකලස්ප‍්‍රවීණ ගීත රචකයකු – සිනමා තිරනාටක රචකයකු හා සිනමා ලේඛකයකු වූ කේ.ඞී. නිකලස් කලාකරුවා පසුගිය 29 වැනිදා බොරැුල්ල කනත්තෙන් අවසන් ගමන් ගියේය. කෙටි කලක් රෝගාතුරව සිටි ඔහු මිය යනවිට 70 වැනි වියේ පසුවිය.

ඒ මරණය ගැන බොහෝ දෙනා බොහෝ දේ කියන කාලයක ඔහුගේ මරණය ගැන කතා කරනවාට වඩා ජීවිතය ගැන කතා කිරීම අවශ්‍ය යයි අපි සිතමු.
‘ඒ රටේ මිනිස්සු තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු’ ආදී ජනප‍්‍රිය ගීත සහ චිත‍්‍රපට ගීත රැුසක් ඔහු විසින් රචනා කොට ඇත. කේ.ඞී. නිකලස් අතින් රචනා වූ චිත‍්‍රපට තිර නාටක සංඛ්‍යාව 40කට අධිකය. බිතුසිතුවම්, ආයාචනා, සඳමාලි, නුවන් රේණු, මධුවන්ති, සඳකඩපහන, ඇසළ සඳ, අරලියා මල්, ගුඞ් බායි ටෝකියෝ, චන්නයි කෙල්ලො දෙන්නයි, වැඩ බැරි ටාසන් 1 ඉන් කිහිපයකි. ‘සුරඟන යහන’ සිනමාපටයට ඔහු ලියූ ‘බඳවා උඩු වියන් බඳවා’ ගීතයට හොඳම ගී රචනයට හිමි ජනාධිපති සම්මානය ද හිමි විය. සරසවිය සිනමා උළෙලේ ‘බිතු සිතුවම්‘ චිත‍්‍රපටය සඳහා හොඳම තිර නාටක රචකයාට හිමි සම්මානය දිනා ගත්තේ කේ. ඞී. නිකලස්ය. තිරගත වූ ඇතැම් ජනප‍්‍රිය චිත‍්‍රපට රැුසකම නිල නොලත් තිර නාටක රචකයා වූයේ ද නිකලස්ය.

කෙසේ වෙතත් ‘ඒ රටේ මිනිස්සු තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු’ ගීතය පිළිබඳ අවලාද නඟන සිදුවීම් කිහිපයක් නිසා මෙම කලාකරුවාගේ කලා භාවිතය පවතින වත්මන් ජාතිකවාදී පාලක පෙළැන්තිය අතින් ගර්හාවට ලක් විය.
මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා විසින් ද මෙම ගීතය ගැන කතා කරන්නට ගොස් කලාව ගැන සිය අවබෝධයත් මහින්ද චින්තනය යටතේ භාවිතයට ගැනෙන විචාරක මිනුම් ද`ඩුත් හෙළිදරව් කරන ලදී. මේ 2011 මැයි 03 වැනිදා කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයේ පැවැති 162 වැනි වාර්ෂික ත්‍යාග ප‍්‍රදානෝත්සවයේ ප‍්‍රධාන ආරාධිතයා ලෙස සහභාගී වෙමින් පළ කළ අදහසයි.

”රටක්‌ විනාශ කරන්න තියෙන හොඳම මඟ තමයි කුඩා දරුවන්ගේ හිතට, හදවතට, උපන් රටට හිනාවෙන අදහස්‌ කාවැද්දීම. මෑත කාලයේ ලියවුන ඇතැම් ගීතවල මම අහලා තියෙනවා ”‍ඒ රටේ මිනිස්‌සු තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු”‍ කියලා. මේ රට ලෝකයේ නරකම රටක්‌ හැටියට කියලා හිනා වෙනවා. නමුත් අතීතයේ ලියැවුණු ගීතවල තිබුණේ ”‍ලෝකෙන් උතුම් රට ලංකාවයි”‍ කියලා. මේවායින්, රට නිදහස්‌ කරගන්න සටනට ලොකු සේවයක්‌ වුණා, ඒ වගේම රටට හිනාවෙන ගීතවලින් රට දෙකඩ කරන්න සටන්කරන අයටත් ලොකු වාසියක්‌ වුණ බව මතක තියාගන්න  ඕනෑ.”
රාජපක්ෂ පවුලේ ගෝලයන් ද මේ ගීතය නිසා කෝපයට පත් වූ අවස්ථා වාර්තා විය. ගාල්ල රිච්මන්ඞ් විද්‍යාලය සම්බන්ධ සාදයක දී සුනිල් පෙරේරා මෙම ගීතය ගායනා කරන්නට සූදානම් වන විට වී.කේ. ඉන්දික නම් පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයා ගෝරනාඩුවක් කරමින් යකා නැටුවේය. ‘රාජපක්ෂ පවුල ගැන කියැවෙන’ මෙවැනි ගීත තමන් ඉදිරියේ දී ගායනය කරන්නට ඉඩ දිය නොහැකි බව ඔහු පවසා තිබිණි.

කෙසේ වෙතත් මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා විසින් කේ.ඞී. නිකලස්ගේ මෘත දේහයට අවසන් ගෞරවය පිණිස මල්වඩමක් ද එවා තිබිණි. ඔහු රෝගාතුරව සිටිය දී ලක්ෂ ගණනක් රෝහල් ගාස්තු ගෙවා ගන්නට නොහැකිව සිටි බව ජනාධිපතිවරයා දැන සිටියේ නැත. ඒ නිසා ජනාධිපති අරමුදලේ සතයක්වත් ඒ සඳහා ලැබුණේ නැත. එහෙත් ජනාධිපතිවරණයක් ආසන්න නිසා හෝ කලාකරුවකුගේ මරණය අවස්ථාවේ ‘ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ’ගේ නමින් මල්වඩමක් ප‍්‍රදර්ශනය කරන්නට කටයුතු කර ඇත.

කලාකරුවන් මිය යන විට මල්වඩම් අවශ්‍ය නැත. ඔවුන් සිය ජීවිත කාලය පුරා පුබුදවන කලාවට ධෛර්යයක් දෙන්නට හැකි නම්, මල් හතයි කියන්නට අපට පුළුවන. කලාකරුවකුගේ නිර්මාණාත්මක අදහසක් ගරහාවට ලක් කළ පසුව මල්වඩම් කුමටද? පාලකයන්ට ස්වාධීනව කටයුතු කරන කලාකරුවන් පෙනෙන්නේ හතුරන් විදියටය. කොහොමටත් ඒ පාලකයන්ගේ හැටියකි. හැබැයි කලාකරුවන් ද සිය ඉරණමට වගකිව යුතුව ඇත. රාජපක්ෂ පවුලේත් ආණ්ඩුවේ සෙසු ලොක්කන්ගේත් පිට කහන සහ ඇට මිරිකන කලාකරුවන් යෙහෙන් වැජඹෙති. මහා කලාකරුවන් අරලියගහ මන්දිරයේ කිලිටි සේදීමට ගිය පසුව සෙසු කලාකරුවන් ගැන ද ඔවුන් හිතන්නේ ඒ මිම්මෙනි.

 

පද රචනය : කේ.ඞී. නිකලස් – ගායනය : දීපාල් සිල්වා

ඔළුව තදින් නරක් චෙච්ච – මිනිසුන් පිරිසක් රැඳිච්ච

අරුම පුදුම රටක් තියෙනව ඕයි…

මහ මුහුදින් වට කෙරිච්ච අඹ ගෙඩියක හැඩය වෙච්ච

ඒකට මරු නමක් කියනව ඕයි…

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සූ///

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු ඕයි…

 

එකෙක් නඟිනකොට ඉහළට – ඇහේ කටු ඇනෙයි අනෙකට

අදියි බිමට හෙලයි පහළට ඕයි…

නිස්සො සුදුස්සෝ යටකොට – පුස්සො වැඩදෙනව යමරෙට

සෙතක් වේද එහෙම රටකට ඕයි…

බඩට නැති වුණත් ලූණුකැඳ – ඇඟට ඕනෙමයි විල්ලූද

ඒකයි හෙනම සන්තෝසෙ ඕයි…

නැති බැරි අගහිඟකම් මැද – බිය සැක ලෙඩ දුක් විඳ විඳ

පෙන්නයි ලෝකෙට පරකාසෙ ඕයි….

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සූ///

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු ඕයි…

 

රටවටකර සාගරයයි – එහි සම්පත් ආකරයයි

පිටින් මාළු රටට ගේනව ඕයි…

රටවට තනි වෙල් යායයි – බැලූවම හරි සිරියාවයි

නැවෙන් ගෙනත් හාල් බානව ඕයි…

දකින දකින මිනිහ අතේ බැඳල ඔරලෝසු ඇතේ

ටයිම් එකට කිසිම වැඩක් නෑ ඕයි…

උන් 7 කියන්නෙ 8ට පුතේ – 8 කිව්වොත් 9 වෙතේ

කැත පුරුදු අතඅරින්නෙ නෑ ඕයි…

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සූ///

ඒ රටේ මිනිස්සූ තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සු ඕයි…

 

Mahinda-Flower-wreath

ඒ රටේ මිනිස්සු තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සූ ———————————————————–

ෆේස්බුක්…..

wariyapolaවාරියපොළ තිළිණි ඉමල්කා විසින් චන්ද්‍රකුමාරට කම්මුල් පහරදීම පොදු සමාජයේ එතරම් කතාබහට ලක් නොවුණත් තරුණ සමාජය තුළ මහත් අවධානයට ලක් වුණා.

විශේෂයෙන් ෆේස්බුක් අඩවියේ සැරිසරන කොල්ලන් කෙල්ලන් හා සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයන් අතර මේ ගැන විවිධ සංවාද සිදු වුණා. ඊට ආරම්භයක් ලැබුණේ මේ සිදුවීම රහසේ සිය ජංගම දුරකථනයෙන් වීඩියෝ ගතකළ කිසිවකු විසින් එය අන්තර්ජාලයට මුදා හැරීමෙන් පසුවයි. ඒ විඩියෝ දර්ශන මිනිත්තුවකුත් තත්පර 19ක් දර්ශනය වෙනවා. එහි දී චන්ද්‍රකුමාර හෙවත් සෙල්වා බොහෝ බයාදු ලෙස බලා සිටිද්දී තිළිණි විසින් කිහිප වරක්ම ඔහුට අත දිගහැර කම්මුල් පහර දෙනවා. වාරියපොළ බස් නැවතුමේ සිදු වූ මේ සිද්ධිය නරඹන අය වික්ෂිප්ත වූ සේම අන්තර්ජාලයෙන් එය නරඹන අයත් මුල දී වික්ෂිප්ත වෙන්නේ මෙවැනි දෙයක් ලංකාවේ සිදු විය හැකිද යන සැකය නිසයි. තමන්ට ලිංගික හිරිහැරයක් සිදු කළ පුද්ගලයකුට පහර දෙන කාන්තාවන් අඩු ප‍්‍රමාණයක් හරි ලංකාවෙ ඉන්න බව ඇත්ත. ඒත් එවැනි අය මේ තරමින් නිදහසේ චූදිතයාට චෝදනා කරමින් නැවත නැවත පහර දෙන්නේ නෑ. ඒ විශේෂත්වය නිසා කුපිත වූ සමහරු මේ තරුණිය දේශපාලකයකුගේ දියණියකගේ සිට ‘බඩුවක්’ යන පරාසය දක්වා නාමකරණය කර තිබුණා.

සිදුවීමේ පසුබිම ගැන අවම තොරතුරු ප‍්‍රමාණයකින් එවැනි ඉක්මන් නිගමනවලට පැමිණීමට අපහසුයි. මෙවැනි අපූරු සිදුවීමක් ගැන නිගමනයක් කරන්න මිනිත්තුවකුත් තත්පර දහනවයක දර්ශනයක් ප‍්‍රමාණවත් නෑ. ජීවිතය ගැන සහ මිනිස් සමාජය ගැන යම් අවබෝධයක් ඇති කෙනෙකුට ඒ බව තේරුම් ගන්න පුළුවන්.

ඒත් ෆේස්බුක් අඩවියේ සැරිසරන බොහෝ දෙනා මේ සිදුවීම ඒ කෙටි කාලයේ දී නරඹා විවිධ සාහසික නිගමනවලට පැමිණ ක්ෂණික අදහස් මෝචනය කර තිබුණා. ලෝකය ගැන සහ මිනිස් ජීවිතය ගැන දැනගන්න එක සමාජාවබෝධය එහෙමත් නැත්නම් ජීවිතාවබෝධය කියන වචනවලින් විස්තර කරනු ලබනවා. ඒ වුණත් දැන් අන්තර්ජාලයේ සැරිසරන, අන්තර්ජාලයේ නිදන – නිදිවරන එයින්ම අවදි වී එහි ම දත්මැද කා, බී, දවස ගෙවා දමන, අවසානයේ ෆේස්බුක් අඩවියේ රස්තියාදු ගසමින් සිටින පරම්පරාවක් ඉන්නවා. ඔවුන් නිවසේ කාමරයේ මෙන්ම මහපාරේ, බස් රියේ, දුම්රියේ පන්ති කාමරවල හෝ කාර්යාලවල දකින්නට ලැබෙනවා. කන් දෙකේ ඉයර්ෆෝන් ඇබ ගසාගෙන මනස් ලෝකවල ජීවත් වන වර්තමාන පරම්පරාවෙ බහුතරයකට වටපිටාවේ සිදු වන දේවල් ගැන කිසිදු අවබෝධයක් නෑ. ඒ ගැන දැනගන්න උවමනාවකුත් නෑ.

සජීවී මිනිස් සම්බන්ධතා වෙනුවට අපේ කොල්ලන් කෙල්ලන් වැඩිදෙනා දන්නේ විකෘති සහගත අර්ධ-මානව

අර්ධ තිරිසන් සබඳතා පමණයි. මුදල් හා වෙනත් උපයෝගිතා අරමුණු මත ජීවිතය පෙළගස්වන ඔවුන්ට තරුණයකු හා තරුණියක අතර ඇති වන සිදුවීමක් හුදු සරල පැතලි කෝණයකින් අරුත් ගන්වන්න පුළුවන්. ඒත් ඒක ඇත්තම කතාවත් නෙවෙයි. ෆේස්බුක් අඩවිය මිනිස් සමාජය වෙනත් තලයකින් සම්බන්ධතා පවත්වන තැනකට ගෙනැවිත් තිබෙන බවට සමහරු තර්ක කරනවා. දේශපාලන අදහස්, මතිමතාන්තර පළල් සංවාදයකට ගන්න එහි දී යම් වාසියක් වෙන බව ඇත්ත. ඒත් ෆේස්බුක් වේවා, ට්වීටර්, බ්ලොග්, ස්කයිප්, යූ ටියුබ් ආදී සියල්ල අපි භාර ගන්නේ අප ජීවත් වන සමාජ ආර්ථික නරාවළ තුළයි.

අන්තර්ජාලය නිර්මාණය වෙන්නෙ 21 වැනි සියවසේ මිනිස් තාක්ෂණ ජයග‍්‍රහණ නිසා. ඒත් ඒ ජයග‍්‍රහණ ආයෝජනය වෙන්නෙ 16-17 වැනි සියවස්වල සිට තවමත් අතහරින්න අසමත් වුණු පසුගාමීත්වය රජ කරන සමාජයකයි. පොදු මිනිස් සමාජය තුළ විවිධ පටු බෙදීම් තිබුණට අන්තර්ජාලය, ස්කයිප්, ෆේස්බුක් වගේ යෙදවුම් හරහා ඒ පටු බෙදීම් බොඳ කරන්න පුළුවන්. ජාතිවාදයට හා ආගම්වාදයට විරුද්ධව වගේම ස්ත‍්‍රීන්ට එරෙහි ප‍්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහිව තාක්ෂණික ජයග‍්‍රහණ යොදන්න පුළුවන්.

ඒත් ජාතිවාදය ආගම්වාදය වැනි පසුගාමී අගතීන් අධිපතිවාදී සංකල්ප තුළ සැඟවිලා පවතිනවා. පවතින ධනේශ්වර සමාජ ආකල්පවල ජාතිකවාදය, ආගමික භක්තිය විතරක් නෙවෙයි,  ආදරය, කරුණාව, අසරණයන්ට සැලකීම, අම්මා, තාත්තා දරුවන්, බිරිය යන සියල්ල අලෙවි කරනු ලබනවා. ඒ අලෙවියෙන් ලාභ ලබන්නෙ දේශපාලකයන් සහ වෙළෙන්දන් තමයි. නමුත් ආගම්වාදය හා ජාතිවාදය වගේ සංකල්පවලට එරෙහිව සටන්කාමී අදහස් දක්වන පරම්පරාවක් ඉන්නවා. ෆේස්බුක් අඩවියේ සටන් පැනනඟිනවා. ජාතිකවාදය හා ජාතිවාදය විසින් ක‍්‍රියාකාරීව ගෙනයන මතවාදී හා භෞතික ප‍්‍රචණ්ඩත්වය ප‍්‍රසිද්ධියේ විවෙචනය කරන්නෙ ෆේස්බුක් හෝ එවැනි සීමිත ස්ථානයක පමණයි. ජාතිවාදය හා ආගම්වාදය පරාජය කිරීමේ ඇත්ත දේශපාලනය තිබෙන්නෙ මහපාරේ. ආගමික හා ජාතික බෙදුම් රේඛා නඩත්තු කරන ව්‍යාපාර රැුකෙන්නෙත් පන්සල් පල්ලි ආශ‍්‍රිතවයි. ඒ අන්තවාදයන් වෙනුවට  මිනිස්කම් එකතු කරන සමාජ ව්‍යාපාරයක් අවශ්‍ය වෙනවා.  නමුත් ෆේස්බුක් අදහස් හා සටන් ජවනිකාවල දි මරාගෙන මැරෙන්න යන තරුණ තරුණියන් ප‍්‍රායෝගිකව ජාතිවාදයට හෝ ආගම්වාදයට හෝ ස්ත‍්‍රියට එරෙහි ප‍්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහි ක‍්‍රියාකාරී කාර්යභාරයකට එකතු වෙන්නෙ නෑ.

ඒ නිසා වාරියපොළ තිළිණි-සෙල්වා සිදුවීම ගැන හෝ බොදු බල සේනා ප‍්‍රචණ්ඩත්වය ගැන විවෘතව ප‍්‍රගතිශීලී අදහස් දක්වන බොහෝ දෙනා තමන්ගෙ ජීවිතවල සීමාවන්ගෙන් ඔබ්බට යන්නෙ කලාතුරකින්. ඒ හැමෝම ජාතිවාදයට එරෙහිව, කාන්තාවන්ට එරෙහි සංකල්පවලට එරෙහිව මහපාරේ යුද වදින්නෙ නෑ. ඒ වෙනුවට තම තමන්ගෙ සුවපහසු ලෝකවල න්‍යායික ගල්ගුහාවල හුදෙකලා වෙන්න ඒ අයට පුළුවන්. ඒක ජාතිවාදයට එරෙහිව හෝ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට පක්ෂව වැඩ කරන එකට වඩා සුවදායකයි. රාජ්‍ය මතවාදයට හෝ රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය ලබන මැරයන්ට විරුද්ධ වන සටන්කරුවන් මුහුණ දෙන අභියෝගයත් එයයි.