Archive for the ‘ Journalism ’ Category

පාසල් නැවත ආරම්භ කිරීම – පුදන කොටම කාපි යකා!

පාසල් ආරම්භ කිරීමේදී 5 ශිෂ්‍යත්ව හා අ.පො.ස. උසස් පෙළ විභාගවලට මුහුණ දෙන දරු දැරියන්ට ප්‍රමුඛතාව දෙමින් පාසල් අධ්‍යාපන කටයුතු ආරම්භ කළ යුතු බව අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ, විවෘත විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවර්ධන හා දුරස්ත අධ්‍යාපන රාජ්‍ය ඇමති සුසිල් ප්‍රේම් ජයන්ත පාර්ලිමේන්තුවේදී ප්‍රකාශ කර තිබුණි. මින් පෙර දෙවරක් අධ්‍යාපන ඇමති ධුරය දරා ඇති ඔහු, ඔක්තෝබර් 8 වැනිදා මේ ප්‍රකාශය කරන්නේ විපක්ෂ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස විසින් ඉදිරිපත් කළ ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරු දෙමිනි. විපක්ෂ නායකයා විමසා ඇත්තේ කඩිනමින් පාසල් නැවත විවෘත කිරීම හා විභාග පැවැත්වීමට ආණ්ඩුව සූදානම්ද යන්න ගැනය. මේ වනවිට කොරෝනා වසංගතය හේතුවෙන් පාසල් වසා ඇති පසුබිමක ලක්ෂ 40කට ආසන්න ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්ගේ පාසල් අධ්‍යාපනය අඩාල වී ඇති නිසා බැලු බැල්මට මේ ප්‍රශ්නය හා පිළිතුර පිළිගැනීමට කිසිවකු දෙවරක් කල්පනා කරන්නේ නැත. නමුත් මේ ආකාරයට පාර්ලිමේන්තුවේ සිදුව ඇත්තේ අධ්‍යාපනය ගැන හෝ විභාග ගැන හෝ අබ මල් රේණුවක අදහසක් නොමැති සංවාදයක් බව අවධාරනය කළ යුතුව ඇත. මේ රටේ ආණ්ඩුව පමණක් නොව, විපක්ෂය පවා කල්පනා කරන්නේ ලක්ෂ 40කට අධික පාසල් දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනයේ ප්‍රශ්නය නම් සංවාදය ගත යුත්තේ ‘කඩිනමින්’ පාසල් නැවත පටන් ගැනීම ගැන හෝ ‘විභාග’ කියන පැත්තෙන් නොවේ යැයි අපි කියමු. මේ දේශපාලක දෘෂ්ටිකෝණයෙන් ශිෂ්‍ය පරපුරේ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත මව්පියන්ගේ අවධානය දිනා ගැනීමට හා ඡන්ද ආකර්ෂණය කරගැනීමට කෙරෙන ව්‍යාජ ආදරය පෑමකි. අප එසේ කියන්නේ ඇයි?

වසංගතය පළමු වරට ව්‍යාප්තවීම හේතුවෙන් පාසල් පැවැත්වීම නතර වූයේ 2020 මාර්තු මාසයේදීය. නැවත කෙටි කාලයකට පාසල් ආරම්භ වූවද දෙවැනි කොරෝනා රැල්ල සමයේ යලි පාසල් වසා දමන ලදී. මේ වන විට මෙම පාසල් වසා දැමීම් නිසා වයස 6-11ත් අතර ලක්ෂ 7කට ආසන්න දරුවන් පිරිසකට ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය අහිමි කර ඇත. මේ වන විට වයස අවුරුදු 3-6 දක්වා එවැනිම දරුවන් සංඛ්‍යාවකට පූර්ව ළමාවිය අධ්‍යාපනයත් අහිමි වී ඇත. මේ හේතුව නිසා ආණ්ඩුවේ බලධාරින් විසින් සිසුන් 100ට වඩා අඩුවෙන් සිටින පාසල් 3000කවිවෘත කිරීමට සැප්තැම්බරයේදී තීරණයක් ගෙන තිබිණි. මෙසේ පාසල් ආරම්භ කිරීමට අවශ්‍ය සෞඛ්‍ය මාර්ගෝපදේශ සෞඛ්‍ය අමාත්‍යංශය විසින් නිකුත් කර තිබිණි.

පාසල්වල 7-13 පන්තිවල ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්ට කෝවිඩ් වැළැක්වීමේ එන්නත් ලබා දී පාසල් කඩිනමින් විවෘත කිරීමට අවධානය යොමු කර ඇති බවද ඒ වෙනුවෙන් එන්නත් මාත්‍රා ලක්ෂ 40ක් අවශ්‍ය බවද අධ්‍යාපන ඇමති කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල පවසා තිබිණි. පළමු වටයේ සිසුන් 100ට අඩු පාසල් විවෘත කරන බව කියැවුණද පසුව ළමුන් 200ට අඩු පාසල් දක්වා එම සංඛ්‍යාව වැඩි කෙරිණි. නමුත් එන්නත් ලබාදීඹ තවමත් නිසි ලෙස ආරම්භ කර නැත.

මේ අතර කෝවිඩ් මර්දන විශේෂ ජනාධිපති කාර්ය සාධක බලකාය විසින් කළ අදහස් විමසීමකදී පාසල් සහ පෙර පාසල් යළි විවෘත කිරීමේදී නිසි සෞඛ්‍ය නිර්දේශ යටතේ කටයුතු කළ යුතු බවත් දෙමාපියන්ගේ කැපවීම සහ සැලකිලිමත් බව එහිදී ඉතා වැදගත් බවත් විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන් පෙන්වා දී ඇත. පාසල් පවිත්‍රකරණය සහ විෂබීජහරණයේ දී පළාත් පාලන ආයතනවල සහ ප්‍රාදේශීය සංවර්ධන කමිටුවල සෘජු දායකත්වය ලබා ගැනීමට ද තීරණය කෙරිණ.

දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය බාධාවකින් තොරව පවත්වා ගෙන යාම සඳහා කඩිනමින් විවෘත කළ යුතු බව පවසමින් ආණ්ඩුවේ ඇමතිවරු පවසන්නේ ඉදිරියේදී පැමිණෙන 5 ශිෂ්‍යත්ව විභාගය හා අධ්‍යයන පොදු සහතික පත්‍ර උසස් පෙළ හා සාමන්‍ය පෙළ විභාග දෙකට පෙනී සිටින දරුවන් වෙනුවෙන් විශේෂ අවධානයකින් වැඩපිළිවෙළක් ක්‍රියාත්මක කළ යුතු බවයි. මේ කියන වැඩපිළිවෙළ විභාග කේන්ද්‍ර කරගත් පාසල් අධ්‍යාපනයේ නාටකයක් බවට සැකයක් නැත. කොරෝනා වසංගතය නිසා පාසල් වසා දැමීම හේතුවෙන් මෙරට පාසල් වයසේ දරු දැරියන් වසර එක හමාරකට අධික කාලයක් නිවෙස් තුළ ගෙවූ පීඩාකාරී තත්වය පාසල් විවෘත කිරීමෙන් වෙනසක් වන බව නම් සත්‍යයකි. නමුත් පාසල් විවෘත කරන විට අවධානය යොමු කළ යුත්තේ දරුවන් විභාගවලට තල්ලු කර දැමීමට නොවේ. අවම වශයෙන් වසර එක හමාරක් අධ්‍යාපනය අහිමි වූ සහ සමාජයීය ජීවිතය අහිමි වීමෙන් දැඩි මානසික පීඩාවන්ට ගොදුරු වූ ලක්ෂ හතළිහකට අධික දරු දැරියන් අධ්‍යාපනය ලැබීමට සුදුසු සාමාන්‍ය තත්වයට කැඳවා ගැනීමේ ‘පුනරුත්ථාපන’ වැඩසටහනකට යොමු කළ යුතු බව මෙරට පාලකයන් කල්පනා කර නැත. විභාගවලට මුහුණ දීමට සූදානම්වන දරුවන් ලෙස 5 ශිෂ්‍යත්වය, අපොස සාමාන්‍ය පෙළ හා උසස් පෙළ සඳහා පෙළ ගස්වන දරුවන් දස දහස් ගණනකි. ඔවුන් සෙසු පාසල් ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්ට වඩා අමතර පීඩාවකට මුහුණ දුන්නේ විභාග පැවැත්වෙන දිනයක් හෝ පාසල් පටන් ගන්නා දිනයක් ගැන හෝ නොදැන සිටීම නිසාය. නමුත් දැන් හදිසයේම ‘කඩිනමින්’ පාසල් ඇරඹෙනු ඇත. විභාගවලට දින නියම කෙරෙනු ඇත. ‘සියල්ල සාමාන්‍ය ලෙස’ හෙවත් ‘නිව් නෝමල්’ වශයෙන් යළි ආරම්භ කිරීමට, ලංකාවේ පමණක් නොව, ලෝකයේ සියලු රටවල පාලකයන් තීරණය කර ඇත.

පාලකයන් විසින් සිය රාජ්‍ය පාලන යන්ත්‍රයේ දැති රෝද දිවවීම පිණිස ‘කඩිනමින්’ පාසල් ආරම්භ කිරීමට ‘තීරණ’ ගනිද්දී මේ දරු දැරියන් විඳින පීඩාව ගැන තඹ සතේකට මායිම් කරන්නේ නැත. ආණ්ඩුව පාසල් ආරම්භ කිරීමට ගෙන යන ක්‍රියාදාමය සද්භාවයෙන් සිදුකරන බව කිව නොහැක්කේ ඒ නිසාය. පාසල් විවෘත කිරීමට කඩිනම් ක්‍රියාදාමයකට යාමට උත්සාහ කරන පාලකයන්ගෙන් අප ඇසිය යුත්තේ මේ පාසල් පවත්වන්නේ, විභාග පවත්වන්නේ කා වෙනුවෙන්ද යන්නය. පාසල් අධ්‍යාපනය අහිමි වූ දරුවන් වෙනුවෙන් කළ යුතු ප්‍රධාන කාර්ය කඩිමුඩියේ පාසල් අධ්‍යාපනය ආරම්භ කිරීම නම් නොවේ. මුලින්ම පාසල් ආරම්භ කළ යුතු ආකාරයත් ඉන්පසුව පාසල් දරුවන් පාසල්වලට කැඳවා ගත යුතු ආකාරයත් සැලසුම් කළ යුතුව ඇත. දරුවන් ගැන වගකීම් සහගතව හිතන, වැඩිහිටියන් ලෙස, පාසල් දරුවන් යනු වැඩිහිටියන් යැයි වරදවා ගණන් බලමින් හදන මේ සැලසුම් දරුවන් මත පැටවීම කිසිසේත්ම නුවණට හුරු නොවේ. වැඩිහිටි අපගේ වැරදි තීරණ නිසා අප විඳින පීඩාවට දරුවන්ද ගොදුරු කිරීම දැනටමත් සිදුව තිබේ.

2019 අප්‍රේල් 21 ප්‍රහාරය හේතුවෙන් පාසල් අධ්‍යාපනය අහිමි වීමෙන් දීර්ඝ කාලයක් පාසල් වසා දැමුණේ භීතිය මුසු අවිනිශ්චිතතාවක් දරුවන්ගේ මනසට ඇතුළු කරමිනි. ඉන්පසුව, කෙටි කාලයකට පාසල් ආරම්භ වුවද නැවත 2020 මාර්තු මස වසා දැමූ පසුව දරුවන් මහත් පීඩාවකින් නිවෙස් තුළ කල් ගත කළහ. මේ දක්වා දරුවන් නිවෙස් තුළදී මුහුණ දුන්නේ නිවාස අඩස්සියක ජීවති වනවා හා සමාන තත්වයකටය. මෙම පීඩාව වැඩිහිටියන්ට දැණුන ආකාරය විවිධ ආකාරයෙන් ප්‍රකාශවන අතර දරුවන්ට තම පීඩාව ප්‍රකාශ කරන්නට හෝ පීඩාව සමනය කරගන්නට මගක් නොමැත. ඒ පීඩාවේ සැබෑ ස්වරූපය දැක්වෙන අවස්ථා පසුගිය මාස කිහිපයක කාලය තුළ අසන්නට ලැබුණි. ඉන් එකක් වන්නේ ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනය සඳහා අක්කාට සහ මල්ලීට එකම ජංගම දුරකථනය බෙදා ගැනීමට සිදුව තිබීමත් විභාගයකට සූදානම්වන අක්කාට ප්‍රමුඛතාව හිමි විය යුතු බවට වැඩිහිටියන් නියම කර තිබීම නිසා අධ්‍යාපන පන්තිවලට ඔන්ලයින් සම්බන්ධ වීමට නොහැකිවීමෙන් සිත්තැවුලට පත්ව සිය දිවි නසා ගත් ගැටවර දරුවකුගේ ඛේදජනක මරණයයි. තවත් අවස්ථාවක ගැටවර දරුවකු ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනයට ලබාදුන් ජංගම දුරකථනයෙන් ඔන්ලයින් ක්‍රීඩාවලට ඇබ්බැහිවීම නිසා පියාගෙන් පහර කා මිය ගිය අමිහිරි අත්දැකීමය. මේ වාර්තා වන අවස්ථාවක් පමණක් වන අතර වාර්තා නොවූ සිදුවීම් කොපමණදැයි කිව නොහැකිය.

ගැටවර වයසේ දරු දැරියන්ට කොරෝනා වසංගතයේ මානසික බලපෑම මෙවැනි පීඩාවක්ව තිබියදී කුඩා වයස් කාණ්ඩවල දරුවන්ට කුමන ආකාරයෙන් එය බලපා ඇත්දැයි අනුමාන කළ හැකිය. නමුත් පාසල් ආරම්භ කිරීමෙන් හා සුපුරුදු යාන්ත්‍රික අධයාපන තරගයට ඔවුන් ඇද දැමීමෙන් සිදුවන්නේ වඩාත් පීඩාකාරී ඉරණමක් වෙත ඔවුන් ගොදුරු කරවීමය. විවිධ රටවල දරුවන් පාසල් අධයාපනය අහිමි වීමෙන් මුහුණ දුන් ගැටලුවලට ඒ රටවල නායකයන් හා අධ්‍යාපන විශේෂඥයන් ලබා දුන් පිළියම් කුමනාකාරදැයි විමසා බලමින් අපේ දරුවන් වෙනුවෙන් විශේෂ වැඩපිළිවෙළක් සකස් කිරීම හා ක්‍රියාත්මක කිරීම අධ්‍යාපන බලධාරින්ට අයත් වගකීමකි. නමුත් අධ්‍යාපන තරගය සංවිධානය කරමින් වාර්ෂිකව විභාග කාලසටහනකට දරුවන් දුවවන අපේ අධ්‍යාපන පද්ධතිය තුළ එවැනි අවධානයක් නොමැති බව නම් පැහැදිළිය.

ජ්‍යෝෂ්ඨ ඇමතිවරයකු ලෙස සුසිල් ප්‍රේම් ජයන්ත් කියන ආකාරයට, පටන් ගන්නේම දරුවන් තරගයට දුවවන්නට නම් ඔවුන්ට වසංගත සමයේ මුහුණ දුන් පීඩාව දෙගුණ දෙගුණ වන පාසල් ජීවිතයක් හිමි වන බවට සැක නැත. එවැනි ඉරණමක් මිස, මේ මුග්ධ පාලකයන්ගෙන් වෙනත් යහපත් යමක් දරුවන්ට හිමි වේ යැයි අපටද සිතිය නොහැකිය.

ජනක ඒකනායක හා සිසිත ප‍්‍රියංකර වෙනුවෙන්…

ජනක ඒකනායක හා සිසිත ප්‍රියංකර ශිෂ්‍ය විරෝධතාවකදී.....

ගැඹුරු නිහඬතාවක් විය
විඩාබර වූ දසදහසක් සෙනඟ මැද
පෙර දා හයිඩ් පිටියේ දී
මියැසිය, දේශන, ගායනා,
සටන් පාඨ නතර විය….

කාක නාද පමණකි
ඉතිරි වූ අහර සොයා යන
නගරයේ සැන්දෑ අහස
උණුසුම් වාතලය කපා හැර
දහසක් හැඟුම්බර විය

ඩහදියෙන් තෙත් විය
අපේ කළු අත්පටි
ඉන්පසු වැටුණි ඩා බිඳු
ඔබ වැළලුණු…
ඔබ සටන් වැදුණු…
පොළොව මත

නැවත කැඳවන්නෙමු ඔබ
සුරැක ගන්නට ඔබ…
එහෙත් ඔබට අවැසි වූයේ
ආරක්ෂා වීම නොව,

නිල ඇඳුම් නොවීය ඔබට
ගිනි අවි අත නොරැඳුණි
එහෙයින්,
වීරයන් නොවනු ඇත ඔබ
බලවතුන් ජාගරයන් ලියන
ඉතිහාස කතාවෙහි…
දිදුලන ප‍්‍රතිමා ඉදිනොවනු ඇත
ඔබ නමින් පුරවරය මැද

කැමරා පිරිවරාගෙන
නොඑනු ඇත කුහකයන්
ඔබ බලන්නට වසරකට පසු,
කාකයන් වසුරු නොහෙළනු ඇත
පිළිමවල ඔබේ හිස් මත….

එසේ වුව මතකද, ඔබ සිටියේ
නිරායුද කළ නොහැකි තරමට
සන්නද්ධව!
ධෛර්ය, ශක්තිය, බියපත් නොවීම
ජල ප‍්‍රහාරයෙන්, කඳුළු වායුවෙන්
පහර දෙන්නට නොහැකි තරමට

මවිසින් කිව යුත්තේ මෙයයි,
දිදුලනු ඇත ඔබේ දීප්තිය
පලඳින කිසිදු පදක්කමකට වඩා
නිහඬතාවෙන් ගෙවෙන වසරවල
අමතකව යාමේ වර්ෂාවට හසුව…
අව පැහැ ගැන්විය නොහැක
ඔබ ගැන මතකය…

(මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය විසින් ‘සයිටම්’ ආයතනය අධ්‍යාපන පෞද්ගලිකකරණය කිරීමේ අරමුනින් නීතිගත කිරීමේ ප්‍රයත්නය දරන අවදියේ ලාංකීය ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය ගෙන ගිය අරගලයේ ප්‍රමුක ක්‍රියාකාරින් දෙදෙකු වූ ජනක බණ්ඩාර ඒකනායක සහ සිසිත ප්‍රියංකර අභිරහස් මරණයකට ගොදුරු වූහ.
2012 සැප්තැම්බර් 27 වැනිදා ගම්පහ, ඉඹුල්ගොඩදී යතුරු පැදියක යමින් සිටි මෙම ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරීන් දෙදෙනා අනතුරට පත්කර පළා ගියේ ජනාධිපති ආරක්ෂක අංශයට අයත් රථයකින් බවට තොරතුරු හෙළි වී තිබේ.
ඉහත පළ වන්නේ, අධ්‍යාපන අයිතිය වෙනුවෙන් ජීවිතය කැප කළ ජනක හා සිසිත ශිෂ්‍යයන් වෙනුවෙන් විවෘත විශ්වවිද්‍යාලයේ ජ්‍යෝෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරියක හා ඉංග්‍රිසි බසින් කාව්‍යකරණයේ යෙදෙන ලාංකීය කිවිඳියක වන විවිමරී වැන්ඩර්පුටන් විසින් ලියූ පහත කවියේ පරිවර්තනයයි)

For Janaka Ekanayaka and Sisitha Priyankara

By Vivimarie Vanderpooten (vivimariev.blogspot.com)

There were two minutes of heavy silence
among ten thousand tired people
Yesterday at Hyde Park.
The music and the speeches, the chanting and the slogans.
Stopped.

Only the sound of the crows
searching for scraps
In the city’s humid afternoon slashed the air, thick with a thousand complex
emotions.

Sweat soaked into our black arm bands and then dripped onto
The soil into which you both will go: The land you struggled in
Will take you back to keep you safe
But safe is not a place you chose.

You wore no uniform, carried no gun
So you will not go down in history as heroes
In records kept by the powerful and the greedy.
There won’t be bright statues of you
Built in the town centres
No hypocrites will visit you next year
With cameras in tow
No crows will shit on you.

But you were armed, remember?
Courage, strength, fearlessness
So hard to disarm
So difficult to combat with water cannons and tear gas.
What I am trying to say is this:
You will shine brighter than
Any medal you might have worn.
And our memory of you will never rust
in the rain of forgetfulness
or in the years of silence.

(Janaka Ekanayaka and Sisitha Priyankara were two very vocal and powerfully active members of a student movement called the Inter University Students Federation currently on a campaign to restore dysfunctional universities in the country back to normalcy, to restore the freedom of students and academics, to depoliticize and de militarize higher education and to compel the government of sri lanka to spend more on state education. They were killed in a road accident two days ago. The IUSF says it has cause to believe their deaths were not accidental)

Vivimarie Vanderpooten

ශානි අබේසේකර – රාජපක්ෂ පාලනයේ සංකේතයක් ලෙස!

ජ්‍යෝෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී ශානි අබේසේකර වෙනුවෙන් ඉල්ලීමක් කිරීමට ‘තරුණ ජනමාධ්‍යවේදීන්ගේ සංගමයේ’ සහෝදරවරු අන්තර්ජාල පෙත්සමක් මා වෙත යොමුකර තිබුණා. හිතවත් ලේඛක ගාමිණි වියන්ගොඩත් එය යොමුකර තිබුණා.

පොලිස් නිලධාරියකු ‌ලෙස ඔහු කළ කාර්ය ගැන ඇගයීමක් තිබෙන අය එසේ අත්සන් කරන එක ගැන මගේ විවේචනයක් නෑ. නමුත් මා මේ නිශ්චිත කරුණ ගැන දක්වන අදහස වගේම මෙවැනි සිදුවීම් මිනිස් අදහස්, ස්ථාවරයන් ගොඩනැගීමට දායකවන ආකාරය ගැන සටහනක් තබන්න හිතුවා.

රජයේ මර්දන යන්ත්‍රයේ සාමාජිකයන් මර්දනයට ලක්වන එක සුපුරුදු දෙයක්. 87-89 කාලයේ සන්නද්ධ හමුදාවල සේවය කරමින් සිටි සොල්දාදුවන් අතරින් රජයට ඍජුවම පක්ෂ, අරගලයට පක්ෂ සහ මධ්‍යස්ථ යනුවෙන් වර්ගීකරණයක් කිරීම රහසිගතව සිදුකළ බවත් අරගලයට පක්ෂපාත සොල්දාදුවන් ඉවත් කිරීමේ ක්‍රියාවලියක් සිදු වූ බවත් ප්‍රසිද්ධ කාරණයක්.

ආණ්ඩුවක් පත්වනවිට පක්ෂපාති නිලධාරින් වරප්‍රසාද, උසස්වීම්, ලබද්දි පරාජිත පිළේ නිලධාරින් දඩයමට, හිරිහැරයට ලක්වන අවස්ථා අනන්නයි. ශානි අබේසේකරගෙ දේශපාලන පක්ෂපාතිත්වය කුමක්දැයි මා දන්නෙ නෑ. ඒ කාරණය මෙහිදී අවධානයට ගත යුතු වුත් රෝගි මිනිසකු ගැන කරන ඉල්ලීමක් මානුෂික ලෙස සැලකිය යුතුයි. මා මේ පොලිස් නිලධාරියා ගැන දැනගත්තෙ 2010දි.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ පාලන සමයේ මාධ්‍ය මර්දන ක්‍රියාවලියේ මාධ්‍යවේදීන්, මාධ්‍ය සේවකයන් හිරිහැරයට, පැහැර ගැනීමට, මරාදැමීමට හා අතුරුදන් කිරීම්වලට ලක් වුණා. එක් අවස්ථාවක් ලෙස, 2010 ජනවාරි 24 ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ අතුරුදන් කළා. 2010 ජනවාරි 26 පැවති ජනාධිපතිවරණය අවසානයේ ජනවාරි 29 වැනිදා මා අපරාධ පරික්ෂණ ‌දෙපාර්තමේන්තුවේ විශේෂ ඒකකයේ විමර්ශනයක් සඳහා හතරවෙනි තට්ටුවේ රඳවා තබා ගන්නා විට ශානි අබේසේකර, තවත් පොලිස් ප්‍රධානින් යටතේ ඒ සම්බන්ධ කටයුතු කළා. ස්ථානාධිපතිවරයකු ලෙස ඔහු ගැන අදහස් හුවමාරු කරගගන්නා විට සාමාන්‍ය නිලධාරින්ට ගරුත්වයක් තිබුණා. ඒ වගේම ඒ කාලෙය් අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධානි නියෝජ්‍ය පොලිස්පති අනුර සේනානායක සම්බන්ධ ඔවුන්ට තිබුණේ ඒවැනි චිත්‍රයක් නෙවේ. ඔහු අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට පැමිණි අවස්ථාවල පවා මා ඔහුට නොපෙන්වන්නට නිලධාරින් කටයුතු කළ බව මට දැනී තිබුණා. මගෙන් විමසනු ලැබුවේ රාජපක්ෂ පවුලේ අය සමග කිසියම් ආරෝවක් තිබෙනවාද කියාය. දින ගණනක් ප්‍රශ්න කිරීමෙන් පසුව, මා සම්බන්ධව ‌චෝදනා නැගීමට කිසිවක් නැති බව නුගේගොඩ මහෙස්ත්‍රාත් ‌වෙත වාර්තා කළේ ඔහු. විශේෂ කරුණක් ලෙස 2010 අප්‍රේල් මාසයේ සිට අගෝස්තු දක්වා ඔහු අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවෙන් සාමාන්‍ය පොලිස් සේවයට මාරු කර තිබුණා. නැවත අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට කැඳවන ලද ඔහු පසුගිය කාලයකදි ඔහු අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ අධ්‍යක්ෂ ලෙසත් කටයුතු කළා.

මර්දන යන්ත්‍රයේ සේවය කරන සියලු දෙනා එහි රාජකාරි කරන්නේ ප්‍රසාදයකින් නොවන බව මා දන්නවා. ඇතැමුන් රුදුරු බිහිසුනු චරිතවලට පණ පොවමින් පාලකයන්ට අවශ්‍ය ගහල භූමිකාවට පණ පොවනවා. ඇතැමුන් කිසියම් බල කිරීමක් නිසා ඒ කාර්යයම ඉටු කරනවා. නමුත් තවත් අය හැකි හැම විටම රාජකාරියේ සීමාවන් ආරක්ෂා කරමින් ජීවත් වෙනවා. ඒ නිසාම පාලකයන්ගෙ වරප්‍රසාද හෝ තාන්න මාන්න ඔවුන්ට හිමි වන්නේ නෑ. ඒ වෙනුවට ඔවුන් පසුපස මර්දනකාරී හස්තය පැමිණීමට ඉඩ තිබෙනවා. මා මේ කියන්නේ ශානි අබේසේකර ගැනම නෙවෙයි. පොලිස් සේවයේ මෙන්ම සන්නද්ධ හමුදාවල සේවයේ කෘර අත්දැකීම් පසුකාලයක හෙළි කළ නිලධාරින් ඉන්නවා.

අපගේ කතාවේ කතානායකයා ශානි අබේසේකර, 2020 ජූලි 31 කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාශය විසින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවා. පසුව මහර බන්ධනාගාරයේ රඳවා තබනු ලැබූ ඔහු කෝවිඩ් 19 ආසාදිතයකු බවට පත් වුණා. නමුත් මේ වනවිට IDH රෝහලට රැගෙන යනු ලැබ ප්‍රතිකාර ලබනවා. ඔහු කොරෝනා ආසාදිතයකු බවට පත්වීම කුමන්ත්‍රණකාරි පියවරක් බවට සැකයක් මා තුළද තිබෙනවා. කුමන පුද්ගලයකු වුවත් රෝගාතුර වු විට නිසි ප්‍රතිකාර කිරීම මනුෂ්‍යත්වයයි. ඈත ගෝත්‍ර යුගයේ පවා සතුරකු රෝගීව සිටින අවස්ථාවල සටනට කැඳවීම පහත් ලක්ෂණයක් ලෙස අත්හරිනු ලැබ තිබුණා. නමුත් වත්මන් ලෝකයේ එබඳු මනුස්ස ගති පැවතුම් නෑ.

සමාජයක් නීතිය හෝ විනයකට යටත් කිරීමට පාලකයන් උත්සාහ කරන්නේ ජනතාවගේ අවශ්‍යතා, අභිප්‍රායයන් ඉටු කිරීම වුන්ගේ අව්‍ශ්‍යතාව හෝ අභිප්‍රාය නොවන නිසා. කටවල් වසා තබන්න, මාධ්‍ය නිහඬ කරන්න, ජනතා විරෝධය කුඩු පට්ටම් කරන්න වගේම ජනතාව වෙනුවෙන් නැගෙන දේශපාලන ව්‍යාපාර මර්දනය කරන්න ආරක්ෂක අංශ පෙළ ගස්වනු ලබන්නේ නීතියේ, සාමයේ හා විනයේ නාමයෙන්. මර්දන ක්‍රියාදාමයට සහයෝගය දෙන හැම දෙනාම වටහා ගන්න කැමති නැති සත්‍ය ඒකයි. නමුත් ඉතිහාසය පාඩමක් කර ගන්නවා නම්, පාලකයන් සෙල්ලම් දමා විශ්‍රාම ගන්නා විට ඔවුන්ට පරම්පරා ගණනක දේපළ මෙරට හා පිටරට එක්කාසු වෙනවා. රජයේ සේවක නිලධාරින් අතයට වැටෙන ගාණක් එකතු කරගෙන ධනවත් වෙලා කරගත්තොත් මිස, පාලකයන්ගෙ මිනිමරු සෙල්ලම්වල බෝල අහුලන්න වැඩ කළ සියලු දෙනාටම ඒ ආකාරයේ විශ්‍රාම සුවයක් ලැබෙන්නෙ නෑ. මේ වනවිට නඩු හබ තියෙන නිලධාරින් පහුගිය කාලෙ කළ කී දේ ගැන මතකයට ගත්තොත් ඒක වඩා පැහැදිලි වේවි.

හොඳම වැඩේ පාලකයන්ගෙ පැත්තෙ ඉන්නවාද නැත්නම් ජනතාවගේ පැත්තේ ඉන්නවාද කියලා තමන් තීරණය කරන එක. පැත්තක් ගන්න බෑ වගේ කතා තමයි වැඩිපුර ඇහෙන්නෙ. පාඩුවේ රස්සාව කරගෙන ඉන්නවා කියලත් කියනවා. ඒ ඉතින් තමන්වම රවටා ගන්න සූත්‍රයනෙ, ගැලවිජ්ජාවේ ජීවන ක්‍රමයනෙ.

(මෙතැනින් මගේ අදහස් සටහන් කිරීම අවසන්)

ප. ලි. සමාජ අවධානයට ලක් වූ කාරණයක්‌ ලෙස ශානි අබේසේකර අත්අඩංගුවට ගන්නා අවස්ථාවෙදි ඔහු සිදුකරමින් තිබුණු විමර්ශන කිහිපයක් මෙහිදී සටහන් කළ යුතුයි.

  • නාවික හමුදා සාමාජිකයන් විසින් ශිෂ්‍යයන් ඇතුළු කොළම ආසන්න ප්‍රදේශවල පුද්ගලයන් 11 දෙනකු කප්පම් ගැනීමට පැහැර ගෙන ගොස් අතුරුදන් කිරීම
  • මාධ්‍යවේදී ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය
  • මාධ්‍යවේදී උපාලි තෙන්නකෝන්ට පහරදීම
  • මාධ්‍යවේදී ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ අතුරුදන් කිරීම
  • රගර් ක්‍රිඩක වසීම් තජුඩීන් ඝාතනය
  • වැලිකඩ බන්ධනාගාරය තුළ සිරකරුවන් 26 දෙනකු ඝාතනය කිරීම
  • රතුපස්වල විරෝධතාවයේදී වෙඩි තබා පුද්ගලයන් තිදෙනකු ඝාතනය කිරීම
  • වව්නතිව්හි පොලිස් නිලධාරින් දෙදෙනකු ඝාතනය කර අවි පැහැර ගැනීම
  • පාස්කු ප්‍රහාරය
  • මහබැංකු බැඳුම්කර වංචාව

‘මාධ්‍යයේ වසංගතය: ජුගුප්සාජනකයි!

කොරෝනා වසංගතය නිසා සිදුවී ඇති දහසක් ආපදා, අනතුරු මැද්දෙ හිත සනසාගන්න තියෙන එක කාරණයක් හැටියට මම දකින්නෙ මේ රටේ ජනමාධ්‍ය චැනල්, මුද්‍රිත පත්තර මොනතරම් ජුගුප්සාජනකද කියලා අනාවරණය වීම.
මට එහෙම හිතුනෙ ‘විවර’ වෙබ් අඩවියට වත්මන් මාධ්‍ය භාවිතය සම්බන්ධයෙන් අදහස් පළ කරන්න කියලා කෙරුණු ඉල්ලීම ගැන හිතන වෙලාවෙ.
අපේ සමාජයේ ඇතැම් තීරණාත්මක අවස්ථා එනවා, ඒවා හරිම තීරණාත්මකයි සහ ඉක්මනින් දේවල් වෙනස්කම්වලට ලක් වෙනවා. සිදුවීම් පෙළ ගැහෙන වේගයට අනුව, මිනිස්සු ප්‍රතිචාර දක්වනවා, හැසිරීම වෙනස් කරනවා. ‘කොරෝනා වසංගතය’ අන්න ඒ වගේ අවස්ථාවක්. මාධ්‍ය විසින් වසංගත තත්වය භාරගත් විදිය සහ ඒ ව්‍යසනය වාර්තා කරන්න, ව්‍යසනයෙන් බැට කන මිනිස්සු ගැන කතාකරන්න පටන් ගත්තා. නමුත් මාධ්‍ය ආයතනවල වැඩකරන අයට වෙනත් අවස්ථාවලදි වගේම මේ වසංගතය ගැන තමන්ගෙම අත්දැකීම් ලැබෙන්නෙ නෑනෙ. යුද්දෙදි නම් අඩුගානෙ හමුදා වාහනයක නැගලා ගිහින් ඔවුන් කියන කරන දේ වාර්තා කරලා මාධය ආයතන ‘රේටිං’ නග්ගා ගත්තා. මේ වගේ වෙලාවකත් කරන්න වෙන්නෙත් එක්කො පොලිසිය, හමුදාව එහෙමත් නැත්නං වෛද්‍යවරයෙක් හෝ වෙනත් සෞඛ්‍ය නිලධාරියෙක් කියන කරුනු අරන් තමන් ඇහුවා දැක්කා වගේ ලියන එක. ඒ නිසා ඔවුන් සංඛ්‍යාලේඛන එහෙම අරන් කොරෝනා වසංගතය ගැන වාර්තා ලියමින් තරගයක යෙදුණා.

පෞද්ගලික මාධ්‍ය හැසිරීම

එක් මාධ්‍ය ආයතනයක කරුණු හොඳින්ම විස්තර කෙරුනොත් අනෙක් ආයතනයට ඒක අවාසියි. මේ නිසා හොයලා හොයලා අලුත්ම දේ වගේ වෙනස් දේ ප්‍රචාරය කළේ නැත්නම් මාධ්‍ය සමාගමේ පාලකයන් සතුටු කරන්න බෑ. ඉතින් තොරතුරු වාර්තාකරණය වෙනුවට වෙනත් කාරනා ඇතුලත් කරලා වාර්තා කෙරෙනවා. වසංගතය මැඩ පැවැත්වීමේ සමාජ අරමුණ වෙනුවට මාධ්‍ය හිමිකාර ධනකුවේරයන්ට තියෙන්නෙ රේටිං වැඩිකරගෙන වැඩිපුර දැන්වීම් ආදායම් ලබාගන්නා ඉලක්ක. විවිධ ප්‍රකට හා අප්‍රකට ව්‍යාපාර කරගෙන යන ධනකුවෙරයන් මේ රටේ පෞද්ගලික මාධ්‍ය ආයතනවලට ධනය වැය කරන්නෙ අත ලෙවකන්නද? නෑ ඔවුන් ‘ප්‍රචාරක මැෂින්’ ලෙස එහෙමත් නැත්නම් දේශපාලකයන්ගෙ කුණු හෝදන ‘වොෂින් මැෂින්’ හැටියට හසුරුවන මේ මාධ්‍ය ආයතන නිසා එකවර ප්‍රාග්ධන බලයක් වගේම, ‘දේශපාලන බලයක්’ හිමි කරගන්නවා. පාලකයන්ට මේ මැෂින් කුලියට දීලා ඔවුන් රාජ්‍ය ආයතනවල දැන්වීම් වගේම වෙනත් ව්‍යාපාරික අවස්ථා හිමිකර ගන්නවා. ඒ නිසා වැඩියෙන් ජනප්‍රිය මුහුණුවරකින් චැනල් සහ පත්තර පවත්වාගෙන යාමේ ඉලක්ක මාධ්‍ය ආයතන හිමි කුවේරයන්ට තියෙනවා.
ඒ ඉලක්ක සපුරන්න මාධ්‍ය ආයතනයේ වැඩකරන පිරිස සමත් නොවුණොත් ඔවුන්ට වැටුප් වැඩිවෙන්නෙ නෑ, උසස්වීම් ලැබෙන්නෙ නෑ, අමතර දීමනා කැපෙන්න පුලුවන්, වෙන අලුත් කට්ටිය අරන් තමන්ගෙ රස්සාව නැති වෙන්නත් පුලුවන්. ඒ නිසා මේ අය ඇත්තටම මාධ්‍යවේදීන් කියනවට වඩා ඔවුන්ම තමන් ‘කුලීකාරයන්’ ලෙස හඳුන්වාගන්න තත්වයට ඇද වැටිලා. ඒ නිසා, අලුත්ම පුවත් හැටියට මොනවා හෝ ආවේගාත්මක, හැඟීම්බර, කුණු රස තොරතුරු චැනල්වල ප්‍රචාරය කිරීමේ අවශ්‍යතාව මොකක්ද? ඒක වාර්තා සපයන අයගෙ අසනීපයක්ම නෙවෙයි. ඒවා ඉල්ලන්නෙ මාධ්‍ය ආයතනවලින්. ඒ වගේ වාර්තා තමයි හොඳින් ප්‍රචාරය වෙන්නෙ. මේ මාධ්‍ය රේටිං තරගය නිසාම රෝගය බෝවන ආකාරයෙන් සහ ඒ ආසාදියන් සම්බන්ධ හෙළිකළ යුතු නොවන අතිශය පෞද්ගලික තොරතුරු, ඔවුන්ගේ ඡායාරූප, දරුවන්ගෙ පින්තූර, පවුලේ විස්තර, ගෙවල්වල ඡායාරූප හෝ වීඩියෝ දර්ශන වැඩි වැඩියෙන් ප්‍රචාරය වුණා.

රාජ්‍ය මාධ්‍ය හැසිරීම

රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතනවල වැඩකරන අයට සිදුවෙන්නෙ මේ ඉලක්කවලටම යන්න නෙවෙයි. ඔවුන්ට ඒ වෙනුවට කරන්න වෙන්නෙ ආණ්ඩුවේ ප්‍රචාරක අරමුණු ඉටු කිරීමයි. විශේෂයෙන් මහමැතිවරණයක් කැඳවලා තියෙද්දි කොරෝනා වසංගතය වර්ධනය වෙන එක ගැන හෝ ඒක එහෙම වෙන්න බලපාන දුර්වලතා වාර්තා කිරීමට රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතනවලට බෑ. ඒ වෙනුවට වසංගතය අද හෙටම අවසන්වන බවට තොරතුරු පණ පිහිටුවලා වාර්තා කරන්න වෙනවා. ඇත්ත මොකක් වුණත් රජයේ මාධ්‍ය සාකච්ඡාවල මැති ඇමතිලා කියන දේවල් අරගෙන ඒවාටම සෙට් වෙන රාජ්‍ය නිලදාරින්ගෙ අදහස්, පාර තොටේ හමුවන ජනතාවගේ අදහස් පළ කරන්න වෙනවා. ජනාධිපතුතිතුමගේ නායකත්වයෙන්, අගමැතිතුමාගෙ මග පෙන්වීමෙන් කොරෝනා වසංගතය අවසන් කිරීම සිදුවෙන බව ඔවුන් කියනවා. ඒ වගේම මේ වසංගත මර්දනයට සෞඛ්‍ය සේවකයන් කොච්චර කට්ටක් කෑවත්, ආණ්ඩුව විසින් මුල්තැන දුන්න හමුදාපතිවරයාගේ මූලිකත්වය හා රණවිරුවන් වීරෝදාර කැපකිරීම නිසා වසංගතය පාලනය කළ බව කියන්න ඔවුන් කටයුතු කරනවා.
අපි දන්න විදියට එක නගරයක ආහාර ද්‍රව්‍ය වෙළඳසල් දහයක් දොළහකින් බඩු ගත්ත, ඇඳුම් කඩ, ඖෂධ ශාලා හතර පහකින් අවශ්‍යතා සපුරාගත දස දහස් ගණන් මිනිස්සු ඇඳිරි නීතිය දැම්මම එක කඩේකින්, හොරෙන් හරි ආහාර ද්‍රව්‍ය හා වෙනත් අවශ්‍යතා සපුරාගන්න උත්සාහ කරනවා. තමන්ගෙ සනීපදායක ජීවිතය බිඳවැටුණු නිසා කලබල වෙන මධ්‍යම පන්තික පරිභෝජන මනෝභාවය විසින් ඒ.ටී.එම්. පෝලිම්වල, සුපර්මාකට්වල පොදිකනවා. මාස ගානකින් එළියට එන්න බැරි වෙයි කියලා, මාසෙ ගණනකට බඩු මිලදී අරන් පොදි ගහ ගන්නවා.
නමුත් මේ සිදුවන දේ සම්බන්ධ රජයේ වගකීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න කරන අයට මේ මාධ්‍ය ක්‍රියාදාමය ඇතුලේ ඉඩ නෑ. මැතිවරණයක් ප්‍රකාශයට පත් වෙලා තියෙද්දි ආණ්ඩුවේ දේශපාලන ප්‍රචාරයට විශාල ඉඩක් හිමි වෙලා. විපක්ෂය කියන ආණ්ඩුවේම පිළිවෙත ගෙනයන අනෙක් කල්ලියටත් අවස්ථා හිමිවන මාධ්‍ය තුල වාමාංශික අදහස්වලට කිසිදු ඉඩක් නෑ. මේ වසංගතය තුළ මිනිස් සමාජයේ අරමුනු වෙන්වෙන්, වසංගතයෙන් බැට කන මිනිසුන් වෙනුවෙන් සටන්කරන මත පළ කරන විකල්ප දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් අරගෙන එන වාම දේශපාලන පාර්ශ්වයන්ට කිසිදු අවස්ථාවක් හිමි වෙලා නෑ.

පීඩාව හා සූරාකෑම වසං කිරීම

එදා වේල හොයාගන්න නැතිව, කඩසාප්පුවලින් එදිනෙදා ආහාර ද්‍රව්‍ය ටික ටික මිලයට ගත්ත මිනිස්සු පිස්සු වැටිලා දුවන කොට, ඇඳිරි නීතිය කඩලා මුලු රටේම වසංගතය පතුරුවන්න හදන දේශද්‍රෝහීන් මෙන්න කියලා මිනිස්සුන්ගෙ මූණු පෙන්වන්න, පොලිසිය ඔවුන් නවත්තවලා බැණ වදින හැටි වාර්තා කරන්න රාජ්‍ය පෞද්ගලික මාධ්‍ය හරිම උනන්දුවක් ගන්නවා.
ඒ නිසා මේවා දකිද්දි අපට හිතෙන්නෙ, කොරෝනා වසංගතය අපව, අපේ සාමාන්‍ය ජන සමාජය මොන තරම් පීඩාවට ඇද දැමුවත්, මේක ජනමාධ්‍ය සම්බන්ධ හොඳම කියවා ගැනීමක් කරන්න ලැබුණු අවස්ථාවක්. ජනසමාජය ඇද වැටී තිබෙන පීඩාව පවා ගසා කමින් රේටිං වැඩිකරගන්න ඔවුන් තරගයක යෙදෙනවා. ආපදා සහන යාත්‍රා පවා ඒ රේටිං යුද්ධයේ අරමුණක්. ඒකෙන් කාට හරි සහන ලැබෙන එක හොඳයි තමයි. නමුත් ඒ සහන පාර්සල් ලැබෙන මිනිස්සුත් චැනල්වලට ප්‍රශස්ති කියන්නො වෙලා මාධ්‍ය ප්‍රචාරණයෙ සහ මාධ්‍ය කුවේරයන්ගේ ප්‍රාග්ධන යුද්ධයේ ගොදුරු ලෙස දරුණු සූරාකෑමකට ලක් වෙනවා.
මේ වෙලාවෙ කොරෝනා වසංගතය ගැන කොතරම් තොරතුරු හුවමාරු වුණත් ඇත්ත තත්වය මොකක්ද? මේ වසංගතය අවසානයේ මොකද වෙන්නෙ? අපි සමාජයක් හැටියට කොහොමද මේ ඇතිවන ආර්ථික හානිය ජය ගන්නෙ, අධ්‍යාපන කටයුතුවලින් ඈත් වුණ දරුවන් මොකද කරන්නෙ? ඔවුන් තුළ ඇතිවන ගැටලු මොනවද? පවුලේ අය එකතු වෙලා ඉන්න එක හොඳයි කියන අතරෙම ඇත්තටම මේ රටේ පවුල් තුළ එවැනි සුන්දර ජීවිත තියෙනවද? මේ කාරනා ගැන මාධ්‍ය අවධානය යොමු වෙන්නෙ ඉතාම අවම වශයෙන්. අඩුම ගානෙ මේ වසංගතය නිසා පීඩාවට පත්වන මිනිස්සු ගැන ඔවුන් සම්බන්ධ වැඩපිළිවෙළක් ගැන මේ මාධ්‍ය තරගයෙදි කතාබහ කරන්න, වාර්තා කරන්න අවධානයක් යොමු වෙන්නෙ නෑ. මේ පසුබිම තුළ විවිධ ආකාරයෙන් හිරිහැරයට ලක්වන අය ගැන පවා වාර්තා කරන්නෙ ජනප්‍රිය වාර්තාවක් ලබා දීමෙන් චැනල් එකේ රේටිං වැඩිකරගන්න පටු අරමුණින්. ඒ වින්දිතයන්ගෙ මූණු පවා පළ කරනවා.
ඒ නිසා අපි වසංගතය නැති කාලෙදි ජනමාධ්‍ය භාවිතය හා මේ අවස්ථාවෙ භාවිතය තුළ ගුණාත්මකව වෙනසක් දකින්නෙ නෑ. ප්‍රමානාත්මකව තමන් කරගෙන ගිය දේ වඩාත් ජුගුප්සාජනක ලෙස කරගෙන යන බව පෙනෙනවා.
මාධ්‍ය ආයතන සමාජමය වගකීමෙන් නිදහස් කරගෙන පටු පෞදගලික අරමුණු ඇති අය අතේ පාලනය වනතුරු මේක වෙනස් කරන්න බෑ. ලාභය මුල්කරගත් සමාජයක පැවැත්ම වෙනුවෙන් දේශපාලන ප්‍රචාරක අරමුණු හා ලාභ උපදවන ධනකුවේරයන්ගේ අරමුණු මිශ්‍ර ලෙස පවතින රාජ්‍ය හෝ පෞද්ගලික මාධ්‍ය ආයතන ඔක්කොම මේ වසංගතය තුළ වඩාත් අවලස්සන ලෙස පෙනෙන්න තියෙනවා.

ඉල්මාසය පැමිණේ – අතීතය අමතක නොකළ යුත්තේ අනාගතය උදෙසාය!

_47760393_009204683-1

මේ එක් අතකින් සැප්තැම්බර් සිට ඔක්තෝබර් දක්වා වෙනස්වීමේ කතාවකි. එසේම එය 2011 සිට 2016 දක්වා අප ආ ගමනේ ආවර්ජනයක ස්වරූපයද ගනී.

පළමුවෙන් එක් දෙයක් සටහන් කළ යුතුව ඇත. අපි මේ පවතින සූරාකෑමේ සමාජ ආර්ථික ක්‍රමය ප්‍රතික්ෂේප කරමු. එසේම ඒ දුෂ්ට අවනීතික සමාජයේ පැවැත්මට එරෙහි වාම දේශපාලන අරගලයක් හා සමාජවාදී සමාජ පරිවර්තනයක් විශ්වාස කරමු. ඒ වමේ දේශපාලනය ජනතාවගේ උවමනාවන් හා බැදුනු එකකි. ඒ නිසාම වීදියේදී අතිශය සාමාන්‍ය අරගල පවා දේශපාලන වැදගත්කමක් උසුලයි. එසේම වාම දේශපාලනය වීදියේ අරගලයක් පමණක් නොවේ. එම අරගලයේ ස්වභාවය න්‍යායගතකිරීමෙන් තොරව තමන් කරන්නේ කුමක්දැයි පසුවිපරම් කරමින් ස්වයංවිවේචනාත්මක ලෙස වාම දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් බිහිකරගත නොහැකිය.

ලංකාවේ වමේ දේශපාලනයේ අව්‍යාජ ගමන ලෙස සිතමින් අප පාසල් අවදියේ සිට එක්ව බැදුණු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, පවතින ධනපති ක්‍රමයේම ගොදුරක් බවට පත්ව තිබිණි. විකල්ප දේශපාලන බලයක් වෙනුවට එම ව්‍යාපාරය පවතින ක්‍රමයේ බල ව්‍යාපෘතියක් බවට පත්වීමෙන් පසුව අප තීරණය කළේ එය නිවැරදි කරගත යුතු බවටයි. ඒ සදහා ගෙන ගිය අරගලයේ අවසානය වූයේ ජවිපෙ නායකත්වය සතුරු ප්‍රතිවිරෝධයක් බවට පත්වීමෙන් පක්ෂය දෙකඩ වීමය.

ජාතිකවාදී මතය උස්සමින් වාමාංශික මතය දෙවැනි තුන්වැනි තැනට ඇද දමන, ප්‍රතිසංස්කරණවාදී දේශපාලන අරගල හා පාර්ලිමේන්තුවාදී සන්ධාන ප්‍රතික්ෂේප කරන්නටත් ආ මග වැරදි පිළිබද ස්වයංවිවේචනාත්මකව දකිමින් නිවැරදි වන්නටත් ගත් තීරණ ක්‍රියාවට නැගුනේ නැත. වංචා දූෂන විරෝධී හුදු ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පත්තරකලාව වෙනුවට ‘ලංකා‘ වාම විකල්ප පත්තරයක් බවට පත් වියයුතු බව පුවත්පතට සම්බන්ධ සහෝදර සහෝදරියන් අතර කෙරුනු සංවාදය වැරදි ලෙස අර්ථ ගන්වා තිබිණි. ඒ නිසාම වාම දේශපාලන අරගලය වෙනුවෙන් ‘රිබෙල්‘ නමින් සැලසුම් කළ විශේෂ අතිරේකයද ජවිපෙ නායකයන්ට ප්‍රශ්නයක් විය. ‘කැරලිකාරයා පැමිණේ‘ යනුවෙන් අප ඒ සදහා ගෙන ගිය පූර්ව ප්‍රචාරක දැන්වීම පක්ෂය කලබලයට පත්කර තිබිණි.

පුවත්පතේ සිදුවූ ප්‍රශ්නය ගැන බොහෝ දෙනා විමසා සිටිති. ඒ දිනවල ඒ ගැන අප කළ පැහැදිලි කිරීම ජවිපෙට සමීප මාධ්‍ය ව්‍යපාරික බලය යොදා ගෙන පවත්වාගෙන ගිය ප්‍රචාරය හරහා බාහිර සමාජය තුළ මකා දමන්නට හැකි විය.

“ආපහු එකට ගමනක් යන්න බැරිද සහෝදරයා?“

අදත් සමහර සහෝදරවරුන්ගේ කම්පාව එසේ පළ වන්නේ පසුවසරකට පෙර සිදුවූ ඒ වේදනාකාරී වෙන්ව යාමේ දේශපාලන තීරණාත්මක බව හරිහැටි වටහා නොගනය. එහෙත් යම් වාම දේශපාලන අදහසක් තිබුනු සැමට අප කී කාරණය අමතක විය නොහැකිය. ‘ලංකා‘ පුවත්පත පිළිබද කතා කරන්නට, විජිත සහෝදරයා විසින් අප පැළවත්ත මූලස්ථානයට කැදවූ අවස්ථාවේ ව්‍යාජ සිනහවක් මිස කිසිදු දෙයක් පැහැදිලි වූයේ නැත.

“මල්ලි මොකද ඉතින් පත්තරේ වැඩ… අවුලක් නෑනෙ… ?“

ටිල්වින් සහෝදරයා එදා මගෙන් එසේ විමසා සිටියේය.

“අයියෙ පත්තරේ අවුලක් නෑ. අපිට ප්‍රශ්නෙ පක්ෂෙ මොකද වෙන්නෙ කියන එක. පක්ෂෙ ප්‍රශ්න බෙරගන්න, පත්තරේ පෙළගස්වගන්න වෙන්නෙත් ප්‍රශ්න විසදගෙන පක්ෂෙ හරියට පෙළ ගස්වා ගත්තොත් නේද?“ යනුවෙන් මම ඇසුවෙමි.

ඔහු ඒ ගැන කිසිවක් කීවේ නැත. එය මෙතෙක් අපගේ අවසන් හමුවීම විය. ඉන්පසුව ජවිපෙ තවදුරටත් පැරනි දේශපාලන අගතීන් තුල සිරගතවන ලකුනු පෙන්වමින් අප ද්‍රෝහීන් ලෙස නම් කර සාමාජිකයන්ට ගල්ගැසීමට උසිගන්වන ලදී.

ඒ ආකාරයෙන් අප නික්ම ආවේ අප පරම පිවිතුරු පත්තරකාරයන් හෝ පරමාදර්ශී විප්ලවවාදීන් යැයි පුරසාරම් දොඩවන්නට නොවේ. අදත් අප විසින් කළ යුතු කාර්යයක් ඇත. එදා අප ‘ජනරළ‘ ආරම්භ කළේ ඒ අරමුන ඇතිවය. අප වාම දේශපාලනයේ පැමිනි ගමන ආපසු හැරී බැලීමටත් අඩුපාඩ් හදුනාගනිමින් වාම පත්තරකලාව තවදුරටත් හදාරමින් නිවැරදි ලෙස ජනතාව වෙත තොරතුරු සහ දේශපාලන අධ්‍යාපනය ගෙනයන්නටත් අපට අවශ්‍ය විය. එහෙත් සිදුවන්නේ ධනපති ප්‍රාග්ධන ක්‍රියාදාමය තුළ පවතින්නට බැරි පත්තරයක් ලෙස ‘ජනරළ‘ නැවතීමය. කමුත් අප නැවතී හෝ පරාජය වී නැත.

අපේ දේශපාලන අරගලය ධනපති මාධ්‍ය විසින් වාරණය කරන නමුත් අපි ජනතාව ආමන්ත්‍රණය කිරිමේ විවිධ ක්‍රම අනුගමනය කරමින් ධනපති මාධය තුළ ලැබෙන අවස්ථා පාවිච්චි කරමින් එසේ නොවන අවස්ථාවල ජනතාව හමුවට යමින් අපේ කාර්යය ඉටුකරන්නට උත්හාහ කරමු. මේ ගමන නිසැකවම දුෂ්කරතා බහුල ගිරිදුර්ඝ මාර්ගයක් මැදින් වැටී ඇත. අප සමග ගමන්ගත් සහෝදර සහෝදරියන් බොහෝ දෙනා වෙහෙසට පත්ව මග ඇද වැටුණ නමුත් ඔවුන් දිරිමත් කරමින් නොනැවතී ඉදිරියට යාම අපේ අරමුණය. මග දෙපස හිද අපට කැට මුගුරු හා වසුරු හෙළනවුන් ගැන අපට ඇත්තේ උපේක්ෂාවක් නොවේ. ඒ අපේ පන්තියේ මිනිසුන්මය. පන්ති අරගලයේ තීව්‍රතාවය මත හා දේශපාලන බල අරගලයේ වාම මංසලකුනු අතර ඔවුන් අප හදුනාගන්නා දවසක් එනු ඇත. එකේ අපි ධෛර්යමත් ලෙස අරගල බිමේ දෙපයින් සිට සටන් වදිමු!

අප නියෝජනය කරන්නේ අප හා අත්වැල් බැදගත්තවුන් පමනක් නොවේ. අප දෙස අපේක්ෂා තබන හෝ මේ කිසිවක් නොදැන අප දෙස බලා සිටින එසේම අපට අවමන් කරන සියලු පීඩිතයන්ගේ නියෝජනය පිලිබද අපට වැටහීමක් ඇත. අප විසින් ඔසවා ගෙන යන රතු ධජය යම් දිනක ඒ හැම දෙනාටම සෙවණ සදනු ඇත එතෙක්, ඔව්, ඒ සාමුහික ප්‍රයත්නය තෙක් පෙරමුණු ධජය ඔසවා හිදින්නට තරම් ශක්තිය හා ධෛර්ය ඉතිහාසයේ සටන් කළ මිනිසුන් විසින් අපට දී තිබේ!

ඉල් විරුවන් නමින් වේවා, අප්‍රෙල් විරුවන් නමින් වේවා, නාදුනන අරගලකරුවන් ලෙස වේවා වහල් යුගයේ ස්පාටකස්ලාගේ සිට අද දක්වා අරගලයේ මාවත එකලු කළ ප්‍රභාමත් ඇස් අපට මග පෙන්වයි.

ඩෙල්රුක්ෂාන් – වැරදුණු පාරක මරණය!

 

mariyadas delrukshan

මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන්, අපරාධ විමර්ශන දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරියකු විසින් මට හදුන්වා දුන්නේ හතරවෙනි තට්ටුවේ රදවා සිටියදීය.  ඔහු මරණයට පත් වුයේ මීට සිව්වසරකට පෙර, එනම්, 2012 අගෝස්තු 8වැනිදා ය.

මතකයේ ඇති ආකාරයට මා මුලින්ම ඔහු හමුවූයේ 2010 ජනවාරි 31වැනිදාය. රහස් පොලිසිය විසින් මා අත්අඩංගුවට ගෙන තුන්වැනි දිනයේ දෙල්කද පිහිටි ‘ලංකා‘ පුවත්පත් කාර්යාලයට කැදවාගෙන ගිය පසුව සවස් යාමයේ නැවත හතරවැනි තට්ටුවේ සිරමැදිරියට කැදවාගෙන එන ලදී. සිරමැදිරියට ඇතුළුවනවිටම වෙනසක් මට පෙනුනි. කොණ්ඩය බූ ගෑ ලාබාල තරුණයකු සිරමැදිරියේ වාඩි වී සිටියේය. ඒ වනවිට ප්‍රධාන සිරකුටියේ සිරකරුවන් 11දෙනකු විය. ඔහු ගැන පසුව මට යම් තොරතුරක් දුන්නේ ඒ වනවිට මා හදුනාගෙන සිටි සිරමැදිරි සගයකු වූ සරත් අයියා විසිනි. ඩිල්රුක්ෂාන් ලෙස මට තරුණයා හදුන්වා දුන් පසුව සුහදව කතා කළ ඔහු පසුව මිත්‍ර විය. තමන්ගේ උපන් ගම යාපනේ බවත් එල්ටීටීඊ සැකකරුවකු ලෙස අත්අඩංගුවට ගත් බවත් ඔහු මට කීවේය. සහෝදරයෙක් සහ සහෝදරියන් තිදෙනෙක් සිටි, මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන් පවුලේ වැඩිමල් පුතාය. ධීවරයකු ලෙස ජීවිකාව කරන කි‍්‍රිස්ටෝපර් මරියදාස් නේරිස්, ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ පියා ය. යාපනයේ ශාන්ත පැට්‍රික් විද්‍යාලයේ, කලා අංශයෙන් උසස්පෙළ විභාගය සමත් වූ ඩෙල්රුක්ෂාන්ට සුලු ලකුණු ප්‍රමාණයක් මද වීමෙන් විශ්ව විද්‍යාලයට පිවිසීමට නොහැකි විය.

සිංහල බසින් කතා නොකරන ඔහුට ඉංග්‍රීසි බසින් යම් යම් අදහස් ප්‍රකාශ කළ හැකි විය. එහෙත් ඔහු තමන්ට අදාල චෝදනා ගැන හෝ එල්ටීටීඊ සබදතා ගැන කිසිවක් පැවසීමෙන් වැලකී සිටියේය. එවැනි පීඩිත තත්වයක සිටියදී ඇත්තෙන්ම ඔහු එල්ටීටීඊයට සම්බන්ධදැයි විමසන්නට නොහැකිකමක් විය. ඒ ගැන හාරා අවුස්සන්නට අවශ්‍යතාවක් මට නොවිනි. අතීත ක්‍රියාකාරකම් කුමක් වුවද දැන් ඔහු හු‍ෙදකලා සිරකරුවෙකි. රාජ්‍ය මර්දනය විසින් තලා පොඩිකර දැමූ ජීවිත ගණනාවක් සම්බන්ධව මෙන්ම එල්ටීටීඊ සැකකරුවන් ලෙස හෝ වෙනත් චෝදනා මත පැහැරගන්නා පුද්ගලයන්ට අත්වන ඉරණම ගැනද මට වැටහීමක් තිබිණි.

ඒ දිනවල විශේෂ විමර්ශන ඒකකයේ නිලධාරින් විසින් මා වරෙක ලංකා කාර්යාලයටත්, තවත් වරක් නිවෙසටත් ඉන්පසුව කඩවත පිහිටි මුද්‍රණාලයටත් මා රැගෙන ගිය දිනවල දහවල් කාලයේ දෙමළ සිරකරුවන් ඇසුරු කරන්නට තිබුණු ඉඩකඩ සීමා විය. කිසියම් හේතුවක් නිසා දහවල් කාලයේ මා සිරකුටියේ රදවා තබා නොගෙන ඉවත ගන යන සිරිතක් තිබිණි. ඒ නිසාම ඔහු අත්අඩංගුවට පත් වූ ආකාරය ගැන කිසිදු තොරතුරක් දැනගන්නට පෙරාතුව ම ඔහු හතරවැනි තට්ටුවෙන් කැදවාගෙන ගොස් තිබිණි. ඔහු ඇතුළු දෙමළ සිරකරුවන් බූස්ස රැදවුම් කදවුරට ගෙන යන ලද බවයි. අර තට්ට කොල්ලා ගැන දන්නවාදැයි නිලධාරියෙක් මගෙන් විමසා සිටියේ ඉන් පසු දවසකය. මම කිසිවක් නොදන්නා බව කී විට ඔහු කීවේ සිය දෙපාර්තමේන්තු සගයන් විසින් පැවසූ විස්තරයකි.

මේ, 2009 ඔක්තෝබර් 29 දීපවාලි දිනය දා සිදුවූවකි. වවුනියාව පොලිසියට හදිසියේ කඩාවැදුණු ත්‍රිරෝද  රථයක් නිසා පොලිස් ස්ථානයේ හුන් නිලධාරීහු කලබල වූහ. යුද්ධය අවසන් කර මාස කීපයක් ගෙවී ගොස් තිබුණද යුද්ධයේදී වැඩිදියුණු කළ සැකය හා බිය තුරන්ව නොතිබුනි. පොලිස් ස්ථානයේ බාධකය විවෘතව තිබුනේ යුද්ධය අවසන් කළ බව තහවුරු කරගත් නිසාය. එහෙත් හදිසියේම වේගයෙන් ඇතුළු වූ රිය රියැදුරා විසින් පාලනය කරගනු ලැබිණි. ඔහුද අන්ද මන්ද වී සිටියේය. පාර වැරදුණු බව වටහා ගන්නා විට ප්‍රමාද වැඩිය. එදින දීපවාලි සතුට බුක්ති විදින්නට සගයන් සමග මත්පැන් බිවු ඔහු වටපිට බැලුවේ තැතිගත් හැගීමෙනි. රිය තුල විනෝදයෙන් කෑගසමින් සිටි සගයන්ද නිහඩවූයේ තමන් පොලිස් ස්ථානය වෙත ඇතුළු වී ඇති බව වටහා ගැනීම නිසාය. ක්ෂණයකින් නැවත රිය හරවාගත් තරුණයා පොලිසියෙන් ඉවතට ගෙන සගයන් සමග වේගයෙන් පළා ගියේය. එහෙත් ඔවුන් දෙස ඇස ගසා සිටි පොලිස් නිලධාරියෙක් වහා දිවවිත් ඔවුන් යන දෙස විමසිල්ලෙන් බලා සිටියේය. ඔහු පිටව යන රිය තුළ සිටි එක් අයකු ගැන විමසිලිමත් විය. හිසකෙස් බූගා සිටියද ඒ මුහුණ කොහේ හෝ දැක ඇති බව කල්පනා කළ නිලධාරියා තමන් වෙත ඇති ඡායාරූප කිහිපයක් දිගහැර බැලුවේ පළාගිය තරුණයන් පසුපස යන්නට අවශ්‍ය බව පොලිස් ස්ථානයේ අදාළ නිලධාරින්ට දැන්වීමෙන් පසුවය. අපරාධ පරික්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවේ මර්දන ඒකකයේ රාජකාරි කළ ඔහුගේ සැකය තහවුරු කරන සේයාරුවක්  එහි තිබිණ.

ත්‍රිරෝද රිය ගිය ඉසව්වක් සොයා ලුහුබැද ගිය පොලිස් කණ්ඩායමට පහසුවෙන් ඔවුන් වෙත ළගාවිය හැකි විය. පොලිස් ස්ථානයට ප්‍රවේශවීමට ඔවුන්ගේ රිය හරවා තිබුනේ යාබද පටුමග ලෙස වරදවා වටහාගැනීමෙනි. යාබද පටු මාවතට ත්‍රිරෝද රථය යොමුවන ආකාරය පොලිස් ස්ථානයට පිටත හිද ඔවුන් පළායන දෙස බලා සිටි නිලධාරින් දැක තිබුනි. පටුමාවතේ දුරක් ගොස් රිය නවතාගෙන තරුණයන් සිය විනෝදවීම අරඹා තිබුණි. මත්පැන් පානය කළ බවක් පෙණුනු ඔවුන් වෙත කඩාවැදී එහි සිටි විශේෂ පුද්ගලයා කොටුකර ගන්නට ආරක්ෂක නිලධාරින්ට වැඩි වෙහෙසක් ගන්නට අවශ්‍ය නොවීය. 2009 ඔක්තෝබර් මස 29වැනිදා එසේ ආරක්ෂක අංශ විසින් වව්නියාවේදී අත්අඩංගුවට ගත් ඩෙල්රුක්ෂාන් කොළඹ අපරාධ පරික්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවට ගෙන ආවේ වැඩිදුර ප්‍රශ්න කිරීමටය. එහෙත් වවුනියාව පොලිසිය මින් ඔහුට විරුද්ධ නඩුවක් පවරා තිබුනේ වවුනියාව අධිකරණයේ නිසා ඔහු මාස කිහිපයකට වරක් වවුනියාව වෙත කැදවා ගෙන ආ යුතු විය. එහිදී දුෂ්කරතාවන්ට මුහුන දුන් නිලධාරින්ට ප්‍රවාහන දීමනා, අතිකාල ආදී දීමනා හිමි විය. එහෙත් තම පුතා බලන්නට යාපනේ සිට කොළඹ යන්නට සිදු වූ ඩෙල්රුක්ෂාන්ගෙ මාපියන් වෙත නීතියේ ඇස ඇරුනේ නැත. දැඩි ආයාචනා මැද අවසානයේ පුත්‍රයා වවුනියා බන්ධනාගාරයට ගෙන එන්නට හැකි වුවත් එයින් පසු අත්වන ඉරනම මේ තරම් ඛේදවාචකයක් යැයි නේරිස් මරියදාස් යුවල නොසිතන්නට ඇත.

වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ රදවා තබා සිටියදී ජූනි 29වනදා වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ සිදුවීමකදී ආරක්ෂක අංශ විසින් එල්ලකරන ලද ප‍්‍රහාරයෙන් පසු රාගම රෝහලට අතුළත් කරනු ලැබ දින ගණනක් කෝමා තත්වයෙන් සිටියේය. එම ප්‍රහාරයේදී තුවාල ලැබූ නිමලරූබන්ද මරණයට පත්විය. ඒ නිසා ඒවා සාපරාධී මනුෂ්‍ය ඝාතන බව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකිය. ආණ්ඩුවේ බන්ධනාගාරයක් තුළ සිදුකළ පහරදීමකින් ඔවුන් ඝාතනය කර වසර 4ක් ගතව තිබේ. එහෙත් උතුරේදී හෝ දකුනේදී එසේ මරාදමන ලද සිය සගයන්ට මෙන්ම ඩෙල්රුක්ෂාන්ට සහ නිමලරූබන්ට තවමත් යුක්තිය ඉටු වී නැත.

delrukshanමේ තරුණයා අත්අඩංගුවට ගත්තේ ඇයිදැයි පසු දිනක මා පෙර විස්තරය කී නිලධාරියාගෙන් විමසා සිටියේ තවත් දින කිහිපයකට පසුවය.

“ඩෙල්රුක්ෂාන් සුපර් එයිට් පොරක්“ ඒ මට ලැබුනු පිලිතුරයි. නිලධාරින් පවසන ආකාරයට ඔහු එල්ටීටීයෙන් මෙන්ම විදේශගතවද සන්නද්ධ පුහුණුව ලබා සිටියෙකි. එල්ටීටීඊ නායකත්වය ආරක්ෂා කරන්නට යොදවනු ලැබූවකු බවට ත්‍රස්ත ඒකකය චෝදනා කරන්නේ ඔහුගේ රුව සහිත එල්ටීටීඊ හැදුනුම්පතක් හමුවී ඇති නිසා බව නිලධාරියා කියා සිටියේය. ඔහු කියන කතාවට අනුව, යුද්ධය අවසන් කාලයේ මාර්ග පරික්ෂාවක යෙදුනු ආරක්ෂක හමුදාවලට වළලා තිබුනු ආයුද හා නිලඇදුම් කිහිපයක් හමු වී තිබේ. එහි තිබුණු හැදුන්ම්පතක තිබී ඇත්තේ මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ සේයාරුව බව ඔහු කියයි. මේ සියල්ල කියා ඇත්තේ 2009 ඔක්තෝබර් 29 දීපවාලි දිනයේ වැරදීමකින් පොලිස් ස්ථානය වෙත හැරවූ ත්‍රිරෝද රථයේ සිටියේ තමන් සොයන සැකකරුවකු බව හදුනාගත් නිලධාරියා විසිනි.

එහෙත් ඩෙල්රුක්ෂාන් එල්ටීටීඊයේ සිටියේද නැද්ද යන්න සනාථ කර ඔහුට දඩුවම් දියයුතු වන්නේ අධිකරණ ක්‍රියාවලියක් තුලිනි. සැකකරුවකුව සිටි ඔහු ඇතුළු සැකකරුවන්ට ම්ලේච්ඡ ලෙස පහරදුන්නේ රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ මිනිමැරීමෙන් හා කෘරත්වයෙන් ප්‍රතිවාදියා දනගස්වන ‘කැලෑවේ යුක්තිය‘ රජ කළ නිසාය. එහෙත් රාජපක්ෂ පාලනයේ වැරදි නිවැරදි කරන්නට කටමැත දොඩවමින් බලය ඩැහැගත් නූතන හවුල් ආණ්ඩුවේ රාජපක්ෂලා දැන් කියන්නේ මොකක්ද? මරාදැමුවන්ට යුක්තිය ඉටුකරනවා තබා, චෝදනා ගොනු කරන්නේද නැතිව වසර ගණන් කොටුකර සිටින මිනිසුන් දේශපාලන සිරකරුවන් ලෙස පිලිගන්නටවත් උන් සූදානම් නැත.

හතරවැනි තට්ටුවේ මා සමග දින කිහිපයක් ගත කළ ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ විචක්ෂණ ඇස් මා ඉදිරියේ බලා සිටී. පාන්දරින් අවදි වී ශාරිරික ව්‍යායාමයේ යෙදී දවස ආරම්භ කළ ඔහුගේ නිරෝගී සිරුරේ ජවය මතකයෙන් බැහැර නොවේ. සිරගත දින කිහිපය තුළ මා වෙත කතා කළේ වචන කිහිපයක් පමණකි. ඔහුගේ ජිවිතයේ තතු දැනගන්නට අවස්ථාවක් නොවීය. එහෙත් ඔහු සුහද ලෙස සෙසු සිරකරුවන් සමග ගෙවු කාලය තුළ යම් දිනක නිදහස් වූ විට ජිවිතය අලුතෙන් අරඹන්නට අධිෂ්ඨානයෙන් සිටි බවට සැකයක් නැත. එල්ටීටීඊයේ නායිකාවක ලෙස සිට අත්අඩංගුවට පත් වූ ‘තමිලිනි‘ හෙවත් සුබ්‍රමනියම් සිවකාමි සිය අත්දැකීම් සටහන් කරමින් ලියූ ‘තියුණු අසිපතක සෙවණ යට‘ ලියමින් තමන්ට කියන්නට තිබුණු බොහෝ දේ සටහන් කර ඇත. අවම වශයෙන් තමන් වෙත එල්ල කළ චෝදනා ගැන යමක් කියන්නට හෝ ඩෙල්රුක්ෂාන්ට හැකි වූයේ නැත.

එළඹෙන ඔක්තෝබරයේ 29 වැනිදාටත් දීපවාලි උත්සවය යෙදී තිබේ. මග වැරදී මර්දනයේ ගොදුරු බවට පත්වනු මිස යමක් වෙනස් ලෙස දකින්නට උතුරේ මෙන් දකුණේ දී තවමත් තාරුණ්‍යයට හැකිව නැත. එහෙත් දීපවාලියේ අරමුණ ආලෝක පූජාවයි. මිනිස් ජීවිතයට ආලෝකයක් උදා කරන්නට අපට හැකි වන්නේ ඩෙල්රුක්ෂාන් වැනි මරා දමන මිනිසුන් වෙනුවෙන් යුක්තිය ඉටු කරන්නට සූදානම් නම් හෝ ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නට සූදානම් නම් පමණකි.

සෝමවංශ අමරසිංහ – සිරි අයියා ගැන මතකය

siri

සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා ගැන 1994 ජූලි මාසෙ දවසක මුලින්ම මා දැනගත්තෙ ‘හිරු‘ පත්තර කාර්යාලයෙදි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායකයන් අතර දිවි ගලවාගත් එකම නායකයා ඔහු බව ඒ දිනවල කියැවුණා. එක්සත් ජාතික පක්ෂ භීෂනයෙන් අලුධූවිලි බවට පත් කළ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පුනර්-සම්ප්‍රාප්තිය පිළිබද ආනන්දය සමග අප සූදානම් වුණේ නව දේශපාලන අපේක්ෂා සහිතව අගොස්තු මහමැතිවරණයටයි. මල්බදුන ලකුණ යටතේ ජාතිය ගලවාගැනීමේ පෙරමුණ ලෙස තරග කරමින් 1994 අගෝස්තු 16 වැනිදා පැවති මහමැතිවරණයෙදි ජවිපෙ එක් ආසනයක් ලබාගත්තා.

ඉන්පසුව දිගු කලක් ගෙවී ගියා. 2002 ඔහු ලංකාවට පැමිණෙන බව දැනගන්නා විට මා ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ සේවය කරමින් හිටියෙ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුනේ දේශපාලනය හා අනන්‍ය වෙමින් ගතකළ එම කාලය තුළ සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා පොද්ගලිකව ඇසුරු කරන්නට හැකි වුණා. ඔහු සහභාගි වන විවිධ සමාජයීය හා දේශපාලන වැඩසටහන්වලට සහභාගි වන්නටත් හැකි වුණා. ඔහු නිරහංකාර සරල මිනිහෙක්. ඒ වගේම කියන්නට ඇති දේ කෙළින් කියන කෙනෙක්. දේශපාලන මත දැක්වීම්වලදි ඔහු සිය අදහස තහවුරු කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටියා. ඉංග්‍රීසි භාෂා හැකියාව නිසා ඔහු යම් බටහිර සාහිත්‍ය ඇසුරක්, කලාත්මක ඥානයක් අත්පත් කරගෙන හිටියා. දේශපාලන අරගලයෙදි කලාව, සාහිත්‍ය ඉටුකරන භූමිකාව ඔහු වටහාගෙන හිටියා. ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය තුළ ඇතැම් ලෙඛකයන්ගේ කෘති විශේෂයෙන් එංගලන්තයේ ධනපති ක්‍රමයේ පැවැති තත්වය සාහිත්‍යයන් නිරූපිත ආකාරය ගැන ඔහු මා සමග සාකචඡා කළා. ඇතැම් කවි පරිවර්තනය කර සිය චරිතාපදානයට එක් කරන ලෙස ඔහු මගෙන් ඉල්ලා සිටියා. ඒ කවි එංගලන්තයේ සූරාකෑම සිදුවන ආකාරය හා ඇති නැති පරතරය පිළිබද තදින් විවේචනාත්මකව නිර්මාණයවී තිබුණා. එංගලන්තයේ වාසය කළ කාළෙ ඔහු යම් සාහිත්‍ය ඇසුරක සිටි බව වැටහුණා.

නමුත් ඔහු සිය පවුල් පසුබිම තුළ ලබාගත් බොහෝ ලක්ෂණ නිසා ඇත්ත වමේ නායකයකු බවට පත්වීමේ දිශාවෙන් අපගමනය වූ බවක් නිරීක්ෂනය කරන්නට හැකි වුණා. ඒ බව මා තහවුරුකර ගත්තේ ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ කතුවරයාව ඉන්න කාලෙදි ‘මගේ කතාව‘ නමින් සිය චරිතාපදානය ලියන්නට කටයුතු කළ කාලයේ. ඉන් පෙර ඔහු ඒ ජීවිත කතාව ලියමින් සිය ළමා කාලයේ විස්තර, පන්සල් පරිසරයක හැදුණු වැඩුණු ආකාරය හා සමාජ අවබෝධය පුලුල් වූ ආකාරය සටහන් කළා. නමුත් අප ඔහුගෙන් අපේක්ෂා කළේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලන ක්‍රියාවලිය තුළ අත්දැකීම් සටහන් කිරීමයි. ඒ වෙනුවට ඔහු සිය ‘සවයංලිඛිත චරිතාපදානයක්‘ ගොඩනගමින් සිටියා. වරක් පක්ෂයේ සගයන්ගෙ විවිධ විවේචන මැද එම දීර්ඝ ලිපි පෙළ අතරමග නතර කළ ඔහු දෙවන වරටත් එම චරිත කතාවේ කොටස් පළ කරන්නට පටන් ගත්තෙ දේශපාලන කාරණාවලට වඩා පොද්ගලික අත්දැකීම් සටහන් කරමින්. ඒ නිසාම ඒ ලිපි පෙළ පළ කිරීම අත්හැර දමන්නට අප තීරණය කළා. එංගලන්තයෙ වාසය කරද්දි පොතපත ඇසුරු කළත් වමේ දේශපාලන සාහිත්‍ය පරිශීලනය කිරීමට උනන්දුවී නැති බව ඔහු පෙන්නුම් කරමින් සිටියා. මා විශ්වාස කරන්නෙ එංගලන්තයෙ ජිවත් වූ ඔහුට ඒ සදහා බොහෝ අවස්ථා තිබුණ බවයි. පශ්චාත් සෝවියට් වාමාංශික සංවාද යුරෝපයෙන් ජවිපෙ වෙත ගෙන එන්නට නොහැකිවීම විසින් ජවිපෙ ඉදිරි ගමන පිළිබද කඩඉමක් සලකුණු වුණු බව බොහෝ දෙනාගෙ අදහසයි. පක්ෂයේ ඉංග්‍රීසි බස හැසිරවූ අතලොස්සක් දෙනාට වගේම ඒ ගැන සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයටත් විවේචනයක් එල්ල වී තිබෙනවා.

පසුකාලයක ‘ලංකා‘ පුවත්පතින් මෙන්ම ජවිපෙ මතවාදයෙන් වෙන්ව ගමන් කරමින් මා ඔහු දෙස විවචෙනාත්මකව බැලුවෙ ඔහු සිය දේශපාලන නායකත්ව භූමිකාව තුළින් ඉටුකළ සාධනීය දේ ප්‍රතික්ෂේප කරමින් නොවෙයි. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු දැඩි කැපකිරීමකින්, අධිෂ්ඨානයකින් වැඩ කළ කාලයක් තිබුණා. ඔහු මාක්ස්-ලෙනින්වාදය ගැන කතා කළා. ඊටත් වඩා ජාතික විමුක්ති අරගලය ඔහුගේ දේශපාලන ගමනේ අවසන් අරමුණක් ලෙස පැවතුණා. ඔහු වමේ දේශපාලනය වෙනුවෙන් මුලුමනින්ම කැපවුණු බව ඇත්ත. ජවිපෙන් ඉවත්වූ පසු ඔහු කීවෙ “මෙච්චර කල් දේශපාලනය කළාට, පක්ෂ නායකයෙක් හැටියට වැඩ කළාට මම මට කියලා කිසිම දෙයක් හම්බ කරගෙන නෑ. මට ඉන්න ගෙයක්වත් නෑ!“ කියලා. ඒක පිළිගන්න පුළුවන් ඇත්තක්. ඒ ගොරවය කිසිදාක අඩු වෙන්නෙ නෑ. එහෙත් ඔහුට තමන් පසුපස එන ජාතිකවාදී දේශපාලන සෙවනැල්ලෙන් ගැලවෙන්නට නොහැකි වුණා.

වරක් ජවිපෙ කොළඹ දිස්ත්‍රික් සහෝදර සහෝදරියන් සංවිධානය කළ කලා සංස්කෘතික වැඩසටහනකදි ඔහු මගේ දියණිය දැක්කා. එදා වේදිකාව ඉදිරිපිට ඈ හිටියෙ වේදිකාවෙන් ඇහෙන ගීත ඛණ්ඩවලට අනුව පාද තබමින් සතුටුවෙමින්. ඇගේ නැටුම් විලාසය දැක ඔහු කීවා ඇයට නර්තනයෙ සහජ දක්ෂකම් තියෙන බව. ඔහු කුඩා දරුවන් කෙරෙහි මහත් ඇල්මක් දැක්වූ මිනිහෙක්. ජවිපෙ සගයන් ඔහුට ‘සිරි අයියා‘ කියද්දි ඔවුන්ගෙ දරුවන් බොහෝ දෙනා ඔහු ඇමතුවෙ ‘සුදු සීයා‘ කියලා. යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව ජවිපෙ නියෝජිතයන් පිරිසක් යාපනේ කළ සංචාරයකදි නැවත ඔහු සමග මා එක්වුණා. ඔහු යුද්ධය නිසා අවතැන්වූ තමිල් ජනයාගෙ තාවකාලිකව ඇටවූ තහඩු නිවෙස්වලට ගිය අවස්ථාවල මහත් කම්පාවෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වුවා. පැදුරු කඩමාල්වල වාඩි වී දරුවන්ගෙ පොත පත බැලුවා. එහෙත් ඒ වනවිට ඔහු මෙන්ම අප බොහෝ දෙනා එක්ව සාධාරණීකරණය කළ යුද්ධය සම්බන්ධව ඇත්ත චිත්‍රය දකින්න අප පමා වී තිබුණා. වඩාත් නරකම දේ අප අපේ වරද පිළිබද ස්වයංවිවේචනයක් කිරීමට පසුබට වෙමින් සිටියා.

2009 මැයි 18 වැනිදා කිරිබත් කමින් වීදි දිගේ ‘ජයගොස“ නැගූ ඇතැමුන් සමග අපට ඒකාත්මික වෙන්න හැකියාවක් තිබුණෙ නෑ. වමේ දේශපාලනය තුළ නාමිකව හිදිමින් දක්ෂිණාංශයට සහාය වෙමින් අප සිදුකළ වරද පිළිබද ඇස් ඇරෙමින් තිබුණා. 2009 සැප්තැම්බරය වනවිට ‘ලංකා‘ මාධ්‍යෙව්දීන් පසුපස ත්‍රස්ත විමර්ශන පටන්ගත්තෙ ඒ නිසා. 2010 ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව මා හතරවෙනි තට්ටුවට රැගෙන ගියේ ඒ නිසා. එහෙත්ඒ හැම වෙලාවකම සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා අපේ ආරක්ෂාව ගැන විමසමින් සහෝදරාත්මකව කටයුතු කළා. රාජපක්ෂ පාලනයේ මර්දනය ගැන ඔහු ඍජුව විවේචන ඉදිරිපත් කළා. වරක් ‘ලංකා‘ පුවත්පත ගිනිතබන බවට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දුරකතනයෙන් සිදුකළ තර්ජනයක් ගැන ඔහු හෙළිදරව් කළා. ගෝඨාභයලා එවැනි මර්දන බලයක් වර්ධනය කරගත්තේ වමේ ව්‍යාපාරය තුළ අපි නිවැරදි තීරණ ගන්නවා වෙනුවට දක්ෂිණාංශයේ බලයක් වෙනුවෙන් වම දියකිරීමේ ප්‍රථිඵලයක් ලෙසයි. යුද්ධය ආරම්භ කරන්න තියෙන ලබ්බෙන් හෝ පටන් ගමු කියන්න සෝමවංශ සහෝදරයාට හැකි වුණේ දේශපාලනයෙ වැරදි නිසා බව වටහාගන්න අපි ධෛර්යමත් වුණේ නෑ. නමුත් අප විසින් කළ දේශපාලන වැරදි ගැන ඔහු හෝ මා හෝ හමුවූ කිසිදු අවස්ථාවක සාකච්ඡාවක් සිදුකළේ නෑ. ඒ වෙනුවට අප කළේ යුද්ධයෙන් පීඩාවට පත්වූවන් වෙනුවෙන් සහන ලබාදීමේ හඩ නගමින් නිවැරදිවීම අමාරු පාරට හැරෙනවා වෙනුවට හුදෙක් වරදකාරිත්වයේ පීඩාවෙන් මිදීමේ ක්‍රමවේදයයි.

maincity1pic12011 ජූලි මාසයේ පමණ සිට ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ වරින්වර නවාංග එකතු කරමින් සහ ඇත්ත වමේ විකල්ප පුවත්පතක් බවට පත් කිරීමේ අරමුණ පිළිබද සාකච්ඡා කරමින් සහ ඒ අනුව වෙනස්කම් කරමින් අප යෝජනා කළේ එම වරද නිවැරදි කිරීමක්. එහෙත් ඒක දරාගන්න ජවිපෙ නායකත්වයට හැකි වුණේ නෑ. සෝමවංශ සහෝදරයා අවසාන වරට මට හමුවුනේ ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ ඉරණම ගැන සාකච්ඡාවකට පැලවත්ත ජවිපෙ ‘මූලස්ථානයට‘ ගිය වෙලාවෙ. විවිධ ස්ථානවල නවාතැන් ගනිමින් සිටි ඔහු පක්ෂ මූලස්ථානය සිය කාර්යාලය බවට පත් කරගත්තෙ එදා. ජවිපෙ ප්‍රධාන කාර්යාලයෙ එක් කාමරයක පොත්පත් රාශියක් වනාගෙන ඔහු හිටියා.

“මොකක්ද අයියෙ වෙන්නෙ?“ මම ඇහුවා.

“මොනව වෙන්නද, මොකවත් වෙන්නෙ නෑ.“ ඔහුගෙ ස්වරයෙ තිබුණෙ අවඥාවක්.

“මේ පත්තරවල තියෙන ඒවා?“ මම ඔහුගෙන් උත්තරයක් බාපොරොත්තු වුණා.

“ ඔය ධනපති මාධ්‍යවල එක එක්කෙනා පක්ෂෙ කැඩෙනවා කියලා ලිව්වට මේ පක්ෂෙ කඩන්න බෑ.“ ඔහ මහත් විශ්වාසයෙන් කිව්වා.

“අපේ සමහර අය ප්‍රශ්නවලට මූණ දෙන්න දන්නෙ නෑ. අපිටත් මෙහෙම මෙතනට එන්න වෙලානෙ දැන් තියෙන්නෙ.“ ඔහු මා සමග සිනා සෙමින් කතා කළා.

ජවිපෙ ගොඩනගන්න කටයුතු ක පිරිසක් විසින්ම ජවිපෙ දේශපාලන ගමන්මග නැවත ප්‍රශ්න කරමින් කළ තීරනාත්මක සංවාදයට ඔහු අභිමුඛ වුණේ අවඥාවෙන් හා මගහැරයාමේ ප්‍රවේශයකින්. ජවිපෙ දේශපාලන උපායමාර්ගය ලෙස ‘ජාතික විමුක්ති අරගලය තුළින් සමාජවාදයට‘ යන්න සූත්‍රගත කෙරුණේ 80 දසකයේ රෝහණ විජේවීර සහෝදරයා ජීවත්ව සිටි නවලිබරල් ධනවාදය ලංකා සමාජයට හදුන්වා දුන් වකවාණුවෙ. එ කාලෙ සමාජවාදී අරමුණු වෙනුවෙන් සටන් වැදුණ සොමවංශ අමරසිංහ ධනවාදය තම පරම හතුරා බව විග්‍රහ කරගෙන හිටියෙ. 87-89 අරගලය බිහිසුනු මර්දනයකින් පොඩි පට්ටම් කළ පසුවත් පක්ෂය යළි ගොඩ නගන්න සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා විශේෂ මැදිහත්වීමක් කළ බව අමතක කරන්න බෑ.

නව තත්වයන් වටහාගෙන පක්ෂය කෙළින් හිටුවන්න සමත් විචාරාත්මක ඇසක් තිබුණු ඔහුට වමේ දේශපාලනය හා ජාතිකවාදය වෙන්වෙන සීමාව වටහාගන්න හැකියාවක් නොතිබුණු එක ගැන මට ඇත්තෙ කම්පාවක්. එ් විචාරාත්මක ඇස හිමිකරගන්න අප වසර විසි ගණනක් ගතකර තිබුණා. 2015 අප්‍රේල් 16 ජවිපෙන් ඉවත්වූ සෝමවංශ සහෝදරයා ගතවූ වසරකට වැඩි කාලය තුළ ජවිපෙ විවේචනය කළේ තමන් කළ දේශපාලනය පිළිබද ස්වයංවිවේචනයකින් නොවේ. ජාතිකවාදී දේශපාලනය තුළ මහින්ද බලයෙන් පහවීමෙන් පසුව ඇතිවන ඉඩකඩ පුරවන්න ජවිපෙ මූලික වෙන්නෙ නෑ කියන විවචෙනයයි සෝමවංශ සහෝදරයට තිබුණෙ. එහෙත් ඇත්ත වරද තිබෙන්නෙ ජවිපෙ නායකත්වය දරන කාලය තුළ ඔහු ඇදගෙන ගිය මාවතේම තමයි.

2011 සැප්තැම්බර් මාසෙ දවසක පැලවත්තෙ ජවිපෙ මූලස්ථානයෙන් පිටවෙන්න කලින් ‘ගිහින් එන්නම් අයියෙ‘ කියලා පුරුද්දට කිව්වට ඉන්පස්සෙ ‘සිරි අයියා‘ හමුවෙන්න හෝ වෙනයම් කාරනයකට හෝ එහි යන්න හිතක් දුන්නෙම නෑ. දේශපාලන මතය නිවැරදි කරගන්න අප කළ අරගලයෙදි ඒ යාම අවශ්‍ය වුණෙත් නෑ.

මැයි පළමුවැනිදා – 1943 ප්‍රාග් සිර මැදිරියකදී

Notes from Gallows Sinhala

මවිසින් කලකට පෙර ‘පෝරකයේ සටහන්‘ නමින් පරිවර්තනය කළ ජුලියස් ෆුචික්ගේ කෘතිය තුළ ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය ගැන එන සටහනක් මෙහි නැවත පළ කරන්නට සිත් විය.

 

“අද 1943 මැයි පළමුවැනිදාය. විරාමයක් ලැබීමෙන් මා හට ලිවීමට ඉඩ කඩ ලැබුණි. කොතරම් වාසනාවක්ද? නැවතත් මොහොතකට හෝ කොමියුනිස්ට්වාදී කතුවරයකුවීමට හැකිවීම… නව ලෝකයෙහි මැයි දින පෙළපාළියෙහි සටන් ශක්තිය පිළිබඳ කතාවක් ලියමි.

ලෙළදෙන ධජයක් ගැන ඇසීමට සූදානම් නොවන්න. එබඳු කිසිවක් ද ජනතාව ඇසීමට පුල පුලා සිටින ත‍්‍රාසජනක අත්දැකීමක් ද නොවේ. අද වන විට එය එතරම් ම සරලය. මැයි පළමු වැනි දින ප‍්‍රාග් නුවර වීදි අතරින් ගලායන දහස් ගණන් පුපුරු ගසන පෙළපාළිකරුවන්ගේ රළ වේගයක් නොමැත. මොස්කව් රතු චතුරශ‍්‍රයේ පිටාරව ගලනු මා දුටු මිලියන ගණනක් ජනතාවගේ චමත්කාරය නොමැත. මිලියන ගණනක් නොව සිය ගණනක් පවා ඔබට මෙහි දක්නට නොමැත. අතළොස්සක් සහෝදරවරු මෙහි සිටිති.

ඒත් එපමණකින් මෙහි වැදගත්කම අඩු නොවේ. ඊට හේතුව, බිහිසුණු ගින්නක් මැද වුවද අළු බවට නොවී වානේ බවට පන්නරය ලබන නව බලවේගයක චලනය පිළිබඳ මෙම විමර්ශනය ලියැවෙන බැවිනි. යුද බිමෙහි නිල ඇ`දුම් හැඳ යුද අගල්වලදී ලියැවෙන විමර්ශනයක් බැවිනි.

මෙම පරීක්ෂණය සිදු කරනුයේ සුළු සිදුවීම් අතරතුර බැවින්, අරගලයේ ගිනි උදුනෙහි ජීවිතය පන්නරය නෙතැබූ කිසිවකුට කියවීමෙන් එය වටහාගැනීම දුෂ්කර වනු ඇත. ඇතැම් විට, ඔබට එය වැටහෙනු ඇත. විශ්වාස කරන්න, ශක්තිය උපදිනුයේ මෙහිදීය.

අසල්වැසි සිරකුටියෙන් ලැබෙන උදෑසන සුබ පැතුම බිත්තියට තට්ටු කළ බිතෝවන් ගේ සංගීත ඛණ්ඩ දෙකකි. අද දින ප‍්‍රබල උත්සවකාරීත්වයක් තිබේ. බිත්ති පවා ඉහළ නාදවලින් කතා කරයි. අපි අපට ඇති ඉහළම තත්වයේ ඇඳුමින් සැරසී සිටියෙමු.

‘පෝරකයේ සටහන්’ කාතිය පළමු මුද්‍රණයේ මුල් කවරය

‘පෝරකයේ සටහන්’ කාතිය පළමු මුද්‍රණයේ මුල් කවරය

උත්කර්ෂවත් උදෑසනක අහරක් ගනිමු. ‘විශ්වාසවන්තයන්’ කෝපි, ජලය, පාන් රැුගෙන විවෘත කුටි දොරටු වෙත පැමිණෙති. මැයි දින සුබ පැතුම්…! සිය හැඟීම් දැනවීමට සුළු සිදුවීමක් පවා යොදා ගන්නා විපිළිසර ජීවිත ඇත්තන්ගේ සුබ පැතුම්! ආහාර බඳුනට යටින් අපගේ ඇඟිලිවලින් අදහස් පළ කළ හැකිය. එළිමහනේ ජනේලයට පහළින් කාන්තා සිරකරුවෝ සිය ශාරීරික අභ්‍යාස කරති. කම්බිකූරු අතරින් පහළ බැලීම සඳහා මම මේස කබල මත නැග ගතිමි. සමහර විට ඔවුන් ඉහළ බලනු ඇත. ඔවුන් මා දුටුවහොත් සිය මිට මොළවන සුරත ඉහළට ඔසවා ආචාර කරනු ඇත. නැවත නැවතත් එය සිදුවෙයි. පහත මාලය වඩා සකී‍්‍රය වී තිබේ. අන් දිනවලට වඩා එහි උද්‍යෝගිමත් බවක් තිබේ. ආරක්ෂකයා එය නොදනී. නොඑසේනම් දැකීමට උනන්දු නොවේ. එහෙත් එයද මැයි දින සංදර්ශනයේ අංගයක් ව ඇත.

මීළඟට පැමිණෙන්නේ අපගේ වාරයයි. ශාරීරික අභ්‍යාස සඳහා මූලිකයා මම වෙමි. අද මැයි පළමුවැනි දිනයයි.

සොයුරනි, අලූත් වූ යමකින් පටන් ගනිමු. ජේලර් බලා සිටියත් නැතත් පළමු ව්‍යායාමය වන්නේ ‘කුළුගෙඩි පහර’ වේ.
එකයි… දෙකයි… එකයි.. දෙකයි… දෙවැනියට දෑකැත්තෙන් ධාන්‍ය කැපීමයි. මිටිය හා දෑකැත්ත… මිනිසුන් වටහා ගැනීම අරඹති. සිරකරු ඛණ්ඩයන් අතර සිනහව ව්‍යාප්ත වෙයි. එසේවුවත් ඔවුහු ජවයකින් ව්‍යායාමයන්ට නැඹුරු වෙති. මේ මැයි දින සංදර්ශනය මරණය වෙත ගමන් ගනිමින් සිටින අප වෙත පැමිණි ආකල්ප සහ අධිෂ්ඨානය තවදුරටත් තදින් පිහිටුවීමේ ඉඟි නාටකයකි.

නැවතත් සිරකුටි තුළට. ක්‍රෙම්ලිනයේ ඔරලෝසු කණුවේ පෙ:ව: 9.00 නාද වන අතර මැයි පෙළපාළිය රතු චතුරශ‍්‍රය හරහා යනු ඇත.

”තාත්තේ … ඔවුන් ජාත්‍යන්තර ගීතය ගයන හැටි බලන්න.”

ජාත්‍යන්තර ගීතය ලොව පුරා ගැයෙනු ඇත. එය අපේ සිරකුටිය තුළත් රැුව්දිය යුතුය. අපි එය ගයමු… විමුක්ති ගී එකක් අවසන තව තවත් ගායනා කරමු.
අපට හුදකලා විය නොහැක… ඇත්තෙන්ම අප හුදෙකලාවී නොමැත. පිටත ලෝකයේ ගායනා කරන මිනිසුන්ට අපිද අයත් වෙමු. ඔවුහු අරගලයේ නියුතු වෙති. අප ද එසේමය.

”සිරගත සොහොයුරනි…
සීතල පවුරු අතර සිටියත්
අප හා පෙළට නොයා හැකි මුත්
ඔබ සැම අප සමගයි…
ඔබ සැම අප සමගයි”

ඔව් අප ඔබ සමඟයි. අපි අපගේ 1943 මැයි දින සංදර්ශනයේ අවසානය ලෙස එය තෝරා ගතිමු. එහෙත් එය එසේ නොවීය. කාන්තා සිරමැදිරි ‘විශ්වාසවන්තිය’ රතු හමුදාවේ පෙළපාළි රිද්මයට සිවුරුහන් බාමින් සිටියා. ඊළඟට ඇය ‘පාටිසාන්කා’ ඇතුළු අනෙකුත් ගීත වාදනය කරමින් සිරකුටි තුළ වූවන්ට ධෛර්යය ලබා දුන්නාය.
චෙක් පොලිස් නිල ඇඳුමින් සිටි සෙබළකු විසින් මට කඩදාසි හා පැන්සල් ගෙනැවිත් දෙමින් මා ලියන අතරතුර අන් භටයකුගේ කඩා පැනීම වැළැක්වීමට මගේ සිරකුටිය අසල මුර කරයි. මෙසේ මගේ ලිවීමේ කාර්යය ඇරඹූ චෙක් ජාතික භටයා මා ලියන කඩදාසි මුද්‍රණයට සුදුසු අවස්ථාවක් එළැඹෙනතුරු සඟවා තබන්නට ගෙන යයි. මේ කඩදාසි නිසා ඔහු ජීවිතය ම පරදුවට තබයි. අද සිරගත ජීවිතය සහ හෙට නිදහස අතර පාලමක් තැනීම පිණිස ඔහු සිය ජීවිතය ම අවදානමක තබයි. කොතැන සිටියත් කෙබඳු ආයුධ දැරුවත් ඔවුහු එකම අරගලයේ කොටස්කරුවන්. ඔවුන් සිය අප‍්‍රකට කාර්යභාරය පිළිබඳව නොතැවෙන… සරල ලෙස තම කාර්යභාරය දකිනවුන්ය. යුහුසුළුව සිදුවන මෙම කටයුත්ත මරණය දක්වා වන අරගලයක් බව කිසිවකුට කිසිිදිනක නොවැටහෙනු ඇත. එහිදී සිය ජීවිතය පිළිබඳ සිතා බැලීමකට ද ඔවුන්ට ඉඩක් නොමැත.

දස වතාවක්… විසිවතාවක්… විප්ලවකාරී මැයි පෙළපාළියේ සෙබළුන් ඔබ දකින්නට ඇත. එය ශ්‍රේෂ්ඨය. උත්කෘෂ්ටය… එසේවුවත් එහි සැබෑ ශක්තිය සහ අපරාජිත බව වටහාගන්නට හැකිවන්නේ අරගලයකදී පමණි. මරණය ඔබ සිතනවාට වඩා පහසුය. වීරත්වය නිසා හිසවටා දිදුලන රැුස් වළල්ලක් ද නොමැතිය. ඒත් අරගලය ඔබ සිතනවාට වඩා කෲරතර වේ. තදබල ලෙස එරෙහි වී සිටිමින් ජයග‍්‍රහණය තෙක් ගමන් කිරීමට නම් මිනිය නොහැකි ශක්තියක් අවශ්‍ය වේ.”

සුනිල් මාධවගේ පුවත්පත් කලාවේ අක්මුල් සොයායාම

Sunil1‘අටවෙනි පිටුව‘ ඇසුරෙන් වාම පුවත්පත් කලාවේ අත්පොත් තැබූ පරපුරක ගමන් සගයෝ බොහොමයකි. ‘සත්‍යවාදියාගේ දිනපොත‘ සිය සමාජාවබෝධයේ මුල් පොත බවට පත්කරගත් අපේ කාලයේ මිනිස්සු දහස් ගණනකි. එහෙත් සුනිල් මාධව නම් පත්තර කලාවේ සෙන්පතියා ඒ සියල්ල පරදුවට තබා පත්තර කොම්පැනිකාරයාගෙන් මිදී වීදියට බැස්සේ මුදලට වඩා තම ප්‍රතිපත්ති අගය කළ නිසාය. ඉන් අනතුරුව සුනිල් අයියා ‘ලක්මිණ‘ පුවත්පතේ නව විකල්ප පුවත්පත් කලාවක් වෙනුවෙන් කළ අත්හදා බැලීම වැරදුනි. අධෛර්යයට පත් නොවී ඔහු සිය සගයන් සමග තවදුරටත් ප්‍රයත්න දැරුවේ පත්තරකාරයන් ලෙස පිටකොන්ද කෙළින් තියාගෙන වැඩ කරන්නටය.

ඒ සියලු සගයන් එක්ක ‘ලක්දිව‘ සහ ‘හිරු‘ යන විකල්ප පුවත්පත් ඇසුරින් නව විකල්ප පුවත්පත් කලාවක් ලෙස වමේ පත්තර කලාවට අකුරු කළෝ අතලොස්සකි.

එය එසේ වූයේ ඇයි?  එය වරදක් ලෙස කියවන්නට පෙර වමේ පුවත්පත් කලාව යනු කුමක්දැයි තම තම නැණ පමණින් කියවා ගන්නට කියවන සහෘදයන්ට ආරාධනා කරමි. මන්ද එය මේ යැයි අරුත් දක්වන්නට යාම සපත්තුවේ තරමට කකුල කැපීමක් විය හැකි නිසාය.  වම යනු ඉතා පුළුල් සමූහයක් නිරූපිත පර්යායකි. එසේම වම යනු දකුණ මේ යැයි සනිටුහන් කරන වැදගත් නිර්ණායකයකි. ‘ආරම්භයේදී දෙවියන් විසින් පොළොව හා දිව්‍ය ලෝකය මැවී‘ යැයි බයිබලය කියයි. එහෙත් වම බිහිවූයේ එවැනි මනුෂ්‍යත්වයට ඔබ්බෙහි නම් නොවේ. රාජ වංශය පිළිබද තීන්දුවක් ගන්නට ප්‍රංශ පාර්ලිමේන්තුව රැස්වූ අවස්ථාවේ රාජ වංශය ආරක්ෂා කළ යුතු බවට තර්ක කළෝ දකුණු පස අසුන් වෙතත් රාජ වංශය අවසන් කර සමූහාණ්ඩුවට බලය අත්පත් කරගත යුතු බව කීවෝ වම් පස අසුන් වෙතත් ගොනු වූ බවට සමහරු කියති. ප්‍රතිගාමිත්වය හා ප්‍රගතිශීලිත්වය යන අරුත් දනවන්නට දකුණ හා වම යන වචන යොදාගන්නේ යම් යම් ඇඟට දැනෙන හේතු නිසාය. දකුණ යනු බොහෝ මිනිසුන්ට සිය එදිනෙදා ක්‍රියාකාරකම්වලදී හුරු වූ පැත්තයි. වම යනු අඩු පිරිසකගේ හුරු පැත්තයි. මේ නිසාම දුර්වලයන් වෙනුවෙන් කරන දේශපාලනය සංකේතවත් කරන්නට වාමා දේහපාලනය යන අදහස ගත් බවටද මතයක් පවතී. සරලව කිවහොත් මිනිස් සමාජයේ පීඩිතයන්, අවවරාප්‍රසාදිතයන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ඒ වෙනුවෙන් වැඩ කරන මිනිස් ක්‍රියාකාරිත්වය වාමාංශය ලෙස වටහා ගන්නට පුළුවන.

සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක පත්තරකාරයකු වූයේ 70 දසකයේ වුවද ඔහු  සිය වාම නැඹුරුව සක්‍රිය ලෙස අත්පත් කරගන්නේ 1977න් ඇරඹි එක්සත් ජාතික පක්ෂ පාලන කාලයයි. නව ලිබරල් සමාජ ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරන යටතේ ජේ.ආර්. – රොනී ක්‍රියාත්මක කළ වැඩපිළිවෙළට සක්‍රිය සෙ විරෝධය දැක්වූවන් අතර 1980 ජූලි වර්ජකයන් මෙන්ම සරච්චන්ද්‍ර වැනි බුද්ධිමතුන්ද විය. සුනිල් මාධව, දයාසේන ගුනසිංහ, බී.ඒ. සිරිවර්ධන, සිරිලාල් කොඩිකාර ආදී වශයෙන් වාම පුවත්පත්කලාවේදීන්ගේ භූමිකාව සලකුණුවන්නේ 1980 වර්ජනයෙන් පසුව ඇති කළ නිහැඩියාවට ප්‍රතිචාර ලෙස ඒ දේශපාලන රික්තය පිරවිමටය. එම නිහැඩියාව මහෝඝයක් වන්නේ වමේ පක්ෂවල නිද්‍රාශීලිත්වය අභිබවා වාම සමාජ ව්‍යාපාරයක් ලෙස පැන නැගුණු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පැමිණීමෙනි. ජවිපෙ දේශපාලනය 70 දසකයේ මේ බිමේ පැළ වී තිබුණද 80 දසකයේ අතු ඉති ලා වැඩෙන්නේ 80 වර්ජනය කුඩු පට්ටම් කර ඇති කළ මර්දනය තුළ ජයවර්ධනගේ පාලනයට අභියෝග කරන්නට වෙනත් දේශපාලන අවියක් නොවූ බැවිනි. සුනිල් අයියා අටවෙනි පිටුව තුළ දේශපාලන නියෝජනය ලබාදෙන්නේ ඒ අලුත් දේශපාලන රුධිරය සප්‍රාණික කරනු පිණිසය. අටවැනි පිටුවේ නිර්මාණ පල කරමින් සුනිල් අයියාගේ සෙවනේ වැඩුනු තරුණ නිර්මාණකරුවන් ඇත්ත වශයෙන්ම දේශපාලන වශයෙන් වාම හෘදය සාක්ෂියක් ඇත්තෝ වූහ. ඉනික්බිති, සියල්ල සතුටින් අවසන් වූයේ නැත.

1987 ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට එරෙහිව ගෙන ගිය අරගලය සමාජ ආර්ථික පරිවර්තනයක් කරා ගෙන යන විප්ලවකාරී අවස්තාවක් බවට පත්කරගන්නට දැරූ උත්සාහය ලෙයින් යකඩින් මර්දනය කෙරිනි. සුනිල් මාධව වැන්නෝ 87-89 අරගලය අවසන් වූ පසුද සිය කාර්යභාරය අත්හරින්නට සූදානම් නොවූහ. ඔහු සිය පුවත්පත් කලාව අපරාජිත අරගලයක් බවට පත්කරවිය. තමන් විසින් දසකයකට පෙර ඇරඹි වාම පුවත්පත් කලාව අඛන්ඩ ලෙස ඉදිරියට ගෙන යමින් සුනිල් අයියා ප්‍රසිද්ධියේ පෙනී සිටියේ වාම සමාජ ව්‍යාපාරයක යළි පැමිණිම වෙනුවෙනි. වඩා නිශ්චිතව කිවහොත් මරා, නිහඩ කරන්නට හෝ සිරගත කර අක්‍රිය කරන්නට හැකි නොවන වමේ හෘදසාක්ෂිය පිළිබද සුනිල් අයියාට දෙගිඩියාවක් නොතිබිණි.

1992 ජනවාරි මස 26 ඔහුගේ ප්‍රධාන කර්තෘත්වයෙන් ඇරඹි  ‘ලක්දිව‘ පුවත්පතතේ ප්‍රධාන පුවත වූයේ ‘ජවිපෙ නැවතත් ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනයට‘ යන්නයි. සුනිල් අයියා ගැන පමණක් මෙහි සටහන් කළද එම පුවත්පත් ක්‍රියාවලිය තවත් සාමුහික පරිශ්‍රමයක් බව කිවයුතුව තිබේ. වැදගත්වන්නේ එහි මූලිකත්වය ගන්නට සමත් සවිමත් දේශපාලන පක්ෂපාතිත්වයක් සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක සතුව තිබීමය. ඒ නිසා සුනිල් මාධව දේශපාලන පක්ෂයක ලේබලය තුළ පිහිටුවන්නට හෝ ඊට විරුද්ධ වන්නට වාද කිරීම අවශ්‍ය නැත. ‘හඩනු මැන නිදහස‘ පරිවර්තනය කරමින් ‘ස්ටීව් බිකෝ“ ගැන ඔහු ලිව්වේ ‘කලු විඥානය‘ නමැති බිකෝගේ ජාතිකවාදී දේශපාලන සංවිධානය උත්කර්ෂයට නංවන්නට නොවේ. පිඩාවට එරෙහිව නැගී සිට කුඩුපට්ටම් කළ ජනසමාජයකට යුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් කිරීමේ ධෛර්ය ඔහු ගෙනාවේ එසේය. වාම පුවත්පත් කලාවක අත්පොත් තබමින් සිටි සහෘදයන් හමුවට ‘ඩොනල්ඩ් වුඩ්ස්‘ දකුනු අප්‍රිකාවේදී ඉටු කළ භූමිකාවේ වැදගත්කම පෙන්වා දෙන්නට සුනිල් අයියා සමත් විය. වැදගත් වූයේ එයයි. නැවත නැගී සිටිය යුතු බව ජනසමාජයටත් එහි ඉදිරිගාමීන්ටත් සංඥා කරන්නට මෙන්ම එකී සංඥාකරුවන් ලෙස නව පුවත්පත් කලාවක් මග කියන්නට සුනිල් අයියා ඇතුළු ලක්දිව, හිරු වැනි පුවත්පත් තුළ පෑන දේශපාලන අවියක් ලෙස යෙදවූ කණ්ඩායම ඉටුකළ කාර්යභාරය සුවිශේෂය.

එහෙත්, ඇත්ත නම් තිත්තය. යළිත්, සියල්ල සතුටින් අවසන් වූයේ නැත. වමේ දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් දකුණේ භූමිකාව  රඟ දක්වන්නට යාමෙන් දේශපාලන ව්‍යාපාරයත් එහි ක්‍රියාධරයනුත් එකවර සතුරු කඳවුර වෙත පාවා දෙනු ලැබිණි. ධනපති දේශපාලනයේ බල ක්‍රීඩාවක ඉත්තන් අදින්නට යන බවට සාටෝප බස් කියුවද ඉත්තන් වූයේ තමන්මයැයි වටහා ගත්තෝ ගමන වෙනස් කරද්දී සුනිල් අයියා වැන්නවුන් දුර්මුඛ වූ බව සටහන් කළ යුතුය. සමාජ ව්‍යාපාරයක් විසින් තමන් නියෝජනය කරන දේශපාලනය වෙනස් කරන විට එහි සාමාජිකයන්, හිතවතුන් යන සියල්ලගේම ඉරණම් ගමන එයයි. එපමණකින් නොනැවතී වාම ව්‍යාපාරයක් එම වෙනස්කම කරන්නේ වමේ සිට දකුණටය. මුළුමහත් සමාජයක ඉරණම් ගමන තීරණය වූයේ එසේය. වාම දේශපාලන දැක්මක සිට පටු ජාතිවාදය පරයන්නට තැත් කළ අවිය වූයේ ජාතිකවාදයයි. පසුගාමී ධනපති සමාජයක ජාතිකවාදය යනු හුදු මතවාදයක් නොව ජාතිවාදයේ නිවුන් සොයුරකු බව සනාථ විය. පීඩිත ජනකායකගේ අරමුණු වෙනුවට උන්ගේ පීඩකයන්ගේ අරමුණු සිය දේශපාලන බල ක්‍රීඩාවට යොදාගත් වමේ දේශපාලන පක්ෂයක් වියයුතු පරිදිම දකුණන් අවසන් ගමන් ගියේය.

සමාජ ව්‍යාපාරයක් පිළිබඳ විශ්වාසයෙන් දේහපාලනය කළ සුනිල් මාධව වැනි බොහෝ මිනිසුන් මනුෂ්‍යත්වය අහිමි කළ සමාජයක හුදකලා කරනු ලැබිණි. විප්ලවය, සහෝදරත්වය වැනි වචනවලින් ජීවිතය දෙස බැලූ සුනිල් අයියාට මනුෂ්‍යත්වය, ප්‍රේමය වැනි පොදු තේමා ගැන කියන්නට සිදුවූ සමාජ දේහපාලන පසුබිම සකස්වූයේ එසේය.

‘දැන් සුනිල් අයියා විප්ලවය ගැන කතා කරනවා අඩුයි. ඒ ඇයි?“ සහෘදයන් එසේ විමසූ විට ඔහු කීවේ එවැනි දේ සර්වකාලීනව වැදගත් වුවද මේ අප ජීවත්වන මොහොතේ දේශපාලන මංමුලාවන් මැද වඩා අවධානය තැබියයුතු කරුණක් ගැනයි. නවලිබරල් ධනවාදය විසින් හුදකලා කරනු ලැබූ, යන්ත්‍ර බවට පෙරලා දමනු ලැබූ ජනසමාජයකදී වමේ දේශපාලනය දකුණට යාම ගැන විග්‍රහ කරන්නට සිදුවන්නේ එම ජනසමාජයේ ඉරණමට සාපේක්ෂවය. එහිදී බල්ලො මරා හෝ සල්ලි හොයන තරමේ පටු අරමුණු රජකරන ජනසමාජය පළමුව මනුෂ්‍යත්වය වෙත හා ආදරය වෙත කැඳවාගන්නට අවශ්‍ය බව සුනිල් අයියා කියන විට එහි වරදක් නැත. එහෙත් එය දේශපාලනික වැඩක් ලෙස ඔහු පවා වටහාගෙන තිබුනේ නැත. දකුණට කැරකුණු වමේ දේශපාලන සගයන්ට මනුෂ්‍යත්වය, සහෝදරත්වය, ප්‍රේමය, වැනි මිනිස් හැගුම් විපරිත වූ විට එවුන් ගැන විශ්වාසය තැබූවන්ට කවර කතාද?

සුනිල් අයියා විප්ලවය අත්හැර ඇතැයි ඇතැමුන් කියන විට ඔහු එය එසේ නොවන බව පෙන්වා දුන්නේ සක්‍රියභාවයෙනි. ඔහු ලක්ජන පුවත්පත ආරම්භ කරන්නට එක් කරගත්තේ තමන් සෙවනේ වාම පුවත්පත්කලාවේ අත්පොත් තැබූ සගයන් පිරිසකි. එහෙත් ධනපති ප්‍රාග්ධනය හමුවේ හෘදසාක්ෂිය ආරක්ෂා කරගෙන වාම පත්තර කලාව ඉදිරියට ගෙනයන්නට ඉඩක් නැති බව ඔහු දැන සිටියේය. මෙතෙක් රාජ්‍ය මාධ්‍ය මෙන්ම ධනපති පත්තර ආයතනවල ලද අත්දැකීම් ඔහු සතු විය. ඒ අතරම, ‘මිනිසෙක්‘, ‘මොහොමඩ් අලිගෙ කතාව‘, ‘අන්ධකාරයේ දරුවා‘ වැනි කෘති හරහා ඔහු සිය දේශපාලන අරමුණ ප්‍රකට කළේය. වෙනසක් වූයේ සමාජ ව්‍යාපාරයක් විසින් ලබාදුන් ජවය නොමැතිව හුදෙකලාභාවයට පත් ලේඛකයකු ලෙස සුනිල් අයියා සදෘෂ්‍ය වීමය.

සුනිල් අයියාගේ පත්තර ජීවිතයට 50 වසරක් සපිරීම වෙනුවෙන් සහෘදයන් පිරිසක් විසින් සංවිධානය කරනු ලබන උත්සවය ‘උපහාර උලෙලක්“ ලෙස නම් කර ඇත. එහෙත් සුනිල් මාධවගේ පුවත්පත් කලා භූමිකාවට ඇත්ත උපහාරයක් කරන්නට හැකිවන්නේ එම පුවත්පත් කලාව ගැන සැබෑ කියැවීමකිනි. මන්ද යත්. සුනිල් මාධව නම් මිනිසා ස්වකීය ජීවිතකාලයෙන් වැඩි කාලයක් යෙදවූයේ පිඩිතයා වෙනුවෙන් හඬ නගන්නටය. පිඩිතයන්ට විමුක්තිය අත්පත් කරගෙදන දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් පැන නැගිය යුතු බවත් එය සමස්ත ජනයාගේ ජයග්‍රාහී අවසානයක් කරා එනම් විප්ලවයක් කරා යායුතු බවත් සුනිල් අයියා අවංකව විශ්වාස කළේය. ඒ වෙනුවෙන් ලියුවේය. කතා පැවැත්වීය. සාහිත්‍යකරයේ යෙදුනේය. ඔහු විසින් තවදුරටත් එවැනි කාර්යභාරයක් ඉටු කරනු ඇතියි අපේක්ෂා කළ නොහැකිය. ඔහු ශාරීරිකවත් අධයාත්මිකවත් දුර්වල වී හමාරය. එය අප වටහාගත යුතුව ඇත. එහෙත් සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක අමරණීය කාර්යභාරයක ජීවමාන හිමිකරුවෙකි. ඔහුගේ භූමිකාව මින් ඉදිරියට ප්‍රාණවත් කර සජීවි කළ හැක්කේ එම කාර්යභාරය ඉදිරියට ගෙන යාමෙනි.

එය ඉටු කළ හැක්කේ සුනිල් මාධව හෝ සුනිල් අයියා දශක ගනනකට පෙර සටහන් කළ දේ යළි සිය සටහන්වල කොපි ගැසීමෙන් ද  නොවේ. ඒ වෙනුවට අපේ කාලයේ වාම පුවත්පත් කලාව වෙනුවෙන් ක්‍රියාකාරී වීමක් අවශ්‍ය වී තිබේ. හුදු උපහාර උළෙලකින් අවධාරණය කළ හැක්කේ සුනිල් මාධව භුමිකාවේ සමාජ දේහපාලන සලකනු කවරේද යන්නය. එය ඉතිහාස වේදිකාව මත කරනු ලබන අගය කිරීමකි. සුනිල් මාධව වැනි සැබෑ මිනිසුන් මහත් ආයාසයෙන් සනිටුහන් කළ වාම පුවත්පත් කලාව වර්ථමානයට කැඳවා ගැනීම සිදුවිය යුත්තේ ඔවුන්ගේ භූමිකාව නිසි ලෙස ඇගැයීමෙන් හා එය වර්ථමාන කාලයේ රෝපණය කිරීමෙනි. එවැන්නකට ජන සමාජය තුළ වඩාත් පීඩාවට පත් සාතිශය බහුතරයකගේ ආයාචනාවක් ආරාධනාවක් තිබේ. සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලකගේ පුවත්පත් කලාවේ 50 වැනි වසර සලකුණු කරන්නට කෙරෙන විවෘත ඇරැයුම තුළ එම ආරාධනාව ද ගැබ්ව ඇතැයි මම සිතමි.

සමුගැනීමේ සටහන

crucifixion-small‘නුඹත් වෙයන් ස්පාටකස් කෙනෙක්
ඒත් එපා මැරෙන්නට ඒ වගේ’

ස්පාටකස් නමැති වහල් නායකයා වහල් හිමියන්ට විරුද්ධව සටන් කළ හැටි අප කියැවූයේ සිත්තර පත්තරේ ෂෙල්ටන් සහෝදරයාගේ කතාව ලීලාරත්න සහෝදරයාගේ සිතුවමින් පණ ගැන්වුණු ආකාරයටය. පසු කාලයක ස්පාටකස් නවකතාව සහ චිත‍්‍රපට නරඹන්නට හැකි විය. එහෙත් ස්පාටකස්ලා ගැන අප තුළ පළමු සටහන තැබුවේ ෂෙල්ටන්ලා ලීලාරත්නලා විසිනි.
ස්පාටකස් මිය ගිය පසුව ඔහුගේ අරගලය ඉදිරියට ගෙන යන පුතකු ගැන ‘ස්කාගස්’ නමින් ඉදිරිපත් කළ චිත‍්‍රකතාවට හේතුපාඨය වූයේ ඉහත වැකියයි.

ස්පාටකස් අභියෝග කළේ හීනෙන්වත් පරාජය කිරීමක් ගැන හිතන්නට බැරි දැවැන්ත සන්නද්ධ බලයක් හා විශාල ධනස්කන්ධයක් හිමි රෝම අධිරාජ්‍යයටය. වහල් ක‍්‍රමයට එරෙහිව කැරලි ගැසූ වරදට ස්පාටකස් ඇතුළු වහලූන් දහස් ගණනක් කුරුස ගස්වල ඇණ ගසා ප‍්‍රදර්ශනය කරන ලදී. එහෙත් රෝම අධිරාජ්‍යය සමතලා කරමින් වහල් ක‍්‍රමය බිඳ වැටුණේ ස්පාටකස්ලා ඇරඹූ අරගලයේ පසුකාලීන අවස්ථා ජයග‍්‍රාහී අවසානයක් කරා ගෙන යමිනි.
අද වාමාංශික පත්තරකාරයන් ලෙස අප හමුවේ ඇත්තේද ස්පාටකස්ලා කළ අන්දමේ අරගලයකට මුල පුරන්නටය. සියවස් ගණන් පැවැති ධනපති පත්තර හා දැවැන්ත ප‍්‍රාග්ධන මෝගල්වරුන්ගේ ජනමාධ්‍ය ව්‍යාපාර සමඟ තරග කරමින් වමේ පත්තරයක් කරන්නට අපි උත්සාහ කළෙමු. එහෙත් ඔවුන් සමඟ කරට කර තරග කරන්නට තබා ඔවුන්ගේ ප‍්‍රචාරක යන්ත‍්‍රයේ බලපරාක‍්‍රමය හමුවේ කොතරම් බලපෑමක් කරන්නට අප සමත් වූවාදැයි නැවත සිතිය යුතුව ඇත. සතියකට තාප්ප පුරා වසා දමන වෙනත් ජනමාධ්‍ය, පෞද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන, විනෝදාස්වාද ව්‍යාපාරවල ප‍්‍රචාරක පෝස්ටර් යුද්ධයේදී අපට කිසිවක්ම කරගන්නට නොහැකි විය.

එහෙත් ‘ජනරළ’ වරක් නැවතී යළි පටන් ගත්තේ අප කළ නොහැකි දේ පවා කළ යුතුව ඇති බව පිළිගත් නිසාය. ධනපති ප‍්‍රචාරක මාධ්‍ය විසින් ඔසවා තබන මාධ්‍ය යුද්ධයකට කඩාවැදීම ස්වයංනාශක මුග්ධකමක් යැයි කිසිවකු පවසනු ඇත. එහෙත් අපි උත්සාහය අත් නොහළෙමු. වරක් දෙවරක් නොව, කිහිපවරක්ම සනාථ වී ඇති ආකාරයට ධනපති මාධ්‍ය යුද්ධය මැද විකල්ප අදහස් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ජනමාධ්‍ය කෙටිකාලයක් ආයු වළඳා කම් වූ පරදිදෙන් මිය පරලොව ගිය බව ඇත්තකි. නැතහොත් විකල්ප යන අරමුණු අත්හැර සම්මත ජනමාධ්‍ය ආයතන ලෙස ස්ථාපිත වූ අවස්ථාද නැතුවා නොවේ. එහෙත් අපි පරාජය භාරගන්නට සූදානම් නැතිව යළි යළි සටන් බිම වෙත පැමිණිය යුතුව ඇත. ඒ නිසාම 2011 ඔක්තෝබරයේ ආරම්භ කළ අරගලය තවමත් අවසන් යැයි අපි පිළිගන්නේ නැත. එහෙත් එහි යම් තර්කානුකූල විරාමයකට අපව කැඳවා තිබේ.

2013 ඔක්තෝබරයේ හිටි අඩියේ නැවතුණු පසුව මාස කිහිපයක විරාමයක් ගෙන අපි යළි පැමිණියේ දැවැන්ත සාමූහික ශ‍්‍රමයක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. එහෙත් ආරම්භයක් තබන අවස්ථාවේම සිදු වූ වෙනස්කම් හේතුවෙන් ඉදිරියට යාමේ අපේක්ෂා බොඳ කරන ලද අත්දැකීම් අපට තිබේ. ඒ වෙනස්කම් නිසා ජනරළ නැවත පැමිණීම සිදු වූයේ අපේක්ෂිත ඉලක්ක සපුරා නොගෙනමය. දැන් වසර දෙකක ඇවෑමෙන් අපට යළිත් පාඨකයන් හමුවේ කියන්නට සිදුව ඇත්තේ තාවකාලික පසුබැසීමකට අවස්ථාව එළඹ ඇති බවය.
‘ජනරළ’ විසින් පසුගිය දෙවසර තුළ මෙන්ම ඉන් පෙර දෙවසර තුළද ආරක්ෂා කරන්නට උත්සාහ කළ දේශපාලන සදාචාරයක් විය. එනම් පොදු සාමුහික අරමුණු වෙනුවෙන් සටන්වදින මිනිසුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා හැර පටු පෞද්ගලික අරමුණු වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටීමය. අප වටහාගත් ප‍්‍රමාණයට එම සීමාව ආරක්ෂා කරගන්නට හැකිව තිබේ. අප වචනයට නැඟුවේ සටන්කාමී මිනිසුන් විසින් සහෝදර ජනසමාජය වෙත කිවයුතු අදහස්මය. එවැනි පුළුල් අරමුණු වෙනුවෙන් ‘සටන් කරන අකුරු’ ලියැවුණේ එක් අයකුගේ දෙදෙනකුගේ වෙහෙස මහන්සියෙන් නොවන බව ඔබ දැනගත යුතුය.

සටන් කරන අකුරු, අදහස් පෙළගස්වමින් කර්තෘ මණ්ඩලයේත් ප‍්‍රාදේශීය මාධ්‍ය සගයන්ගේ හා නිදහස් ලේඛකයන්ගේ නම් මේ පිටුමත ලියැවුණද ඔවුන් පළ කළ සටන්කාමීත්වය හා බැඳුණු තවත් නම් සිය ගණනකි. එක්කෝ දුරකථනයෙන් නැතිනම් ලියුමකින් හෝ ඊමේල් මඟින්, එසේත් නැත්නම් හමු වූ අවස්ථාවල විවිධ තොරතුරු දෙමින් සටන් කරන අකුරු සවිමත් කළෝ විවිධ පරාසයක සිටිති. ඔවුන් කිසිදාක ඒ සහයෝගය ‘ජනරළ’ වෙත ලබාදුන්නේ පත්තර පිටුවක සිය නම් පළ කිරීමේ අරමුණකින් හෝ වෙනයම් පටු අරමුණකින් නොවේ. පුවත්පතට ලිපි සැපයීමේ සිට එය මුද්‍රණද්වාරයෙන් වෙළෙඳපොළට යැවීම දක්වා සාමූහික අරමුණකින් ස්වෙච්ඡුාවෙන් ශ‍්‍රමය වැගිරවූවන් මෙහි සටහන් කිරීමට පවා නොඑැකි තරමේ නම් වැලකි.

සෑම බ්රහ්සපතින්දාවකම ‘ජනරළ’ මුද්‍රණය කිරීමේ කාර්යට සම්බන්ධවන මුද්‍රණාල කාර්ය මණ්ඩලයේ සහෘදයන් මෙන්ම බෙදාහැරීමේ පාර්සල් සැකසීම සහ ඒවා ලොරි මඟින් ගෙන යාම දක්වා කායික ශ‍්‍රමයෙන් හා නිදිවර්ජිතව වැඩ කළ සොයුරු සොයුරියන් සිය ගණනකි. ඉන්පසුව පුවත්පතේ අළෙවි අංශය වෙනුවෙන් ස්වෙච්ඡුාවෙන් කැප වෙමින් ඉලක්ක සැපිරීමේ අරමුණින් වැඩ කළ සහෝදර සහෝදරියන් අමතක කළ නොහැකිය.

අගනුවර වීදි මැද විරෝධතා දක්වමින් පහරකමින් ජන අරගලය අවුළුවන සහෝදර ජනයාගෙන් මෙන්ම ඈත ගම් නියම්ගම්වල ජීවිතයේ පීඩාවන්ට එරෙහිව නැඟී සිටින ජනයාගේ කාහල නාදය අසමින් අපට ‘ජනරළ’ නවතා දමන්නට සිදුව තිබේ. ඇත්තෙන්ම මුද්‍රිත මාධ්‍යයක් ලෙස ජනරළ වෙළෙඳපොළෙන් බැස ගියද සැබෑ නිදහස වෙනුවෙන් පැන නැෙඟන ජනරළ රටපුරාම පැනනැෙඟමින් තිබේ. පසුබැසීමේ පීඩාව අබිබවා අප තුළ අපේක්ෂා ඇති කරවන්නේ එයමය. උස් මිනිස් නිදහස වෙනුවෙන් සැබෑ ජනරළ සමඟ එක්වන අදහසින් අපි තාවකාලිකව නවතිමු. එහෙත් අපේ එසැවූ අත්වල ලෙලදෙන පෑන් කිසිදා අත්නොහරින්නෙමු. යළිත් දවසක සටන් කරන අකුරු සමඟ එන අරමුණින් මේ සටහන අවසන් කරන්නට මෙසේ පවසමු.

සහෝදරියනි, සහෝදරවරුනි,
පසුබසින්නට බලකරනු ලැබ තිබේ, එහෙත්…
‘සටන් කරන අකුරු’ තවදුරටත්
සටන් කරන අරමුණින්ය….