Archive for the ‘ Humanism ’ Category

රජා, මං වහලා – සාදුකාරෙන් ගිගුම් දෙඤ්ඤං….

raja man wahala

චාමික හත්ලහවත්ත නිර්මාණය කළ ‘රජා මං වහලා‘ අපූර්ව වේදිකා නාට්‍යයක්. වරක් එක්තරා කාව්‍ය කෘතියක් ගැන අදහස් දක්වද්දි පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු කවියා විසින් කියූ දෙයක් මෙහිදී සිහිපත් වෙනවා.
“මේ කවි මාව ආසාදනය කළා…මේව කියවලා මට උන ගැණුනා….!“
රජා මං වහලා නැරඹූ පසුව මට ඇති වූ ආතුර තත්වය විස්තර කරන්න වෙනත් වචන නෑ. මෑතකදි මම වැඩි වශයෙන් නැරඹුවේ නැති නමුත් වේදිකාව තුළ මාව මහත් කම්පනයට පත්කළ මගේ මනස ඇවිලවූ කෘතියක් ලෙසත් ‘රජා මං වහලා‘ හදුන්වන්න පුලුවන්. ජාත්‍යන්තර රංග වේදිකා තරණය කරන්න මේ නාට්‍ය සමත් වුණේ ඒ නිසාම වෙන්න ඇති.
umayanganaසනත් විමලසිරි, උමයංගනා වික්‍රමසිංහ, තෙරුණි අශංසා, සරත් කරුනාරත්න, තිලංක ගමගේ අපූර්ව රංග කාර්යයක යෙදෙනවා. ඔවුන් දෙබස් කියනවා, ිනා වෙනවා, අඩනවා, ඉගි බිගි පානවා, ගායනා කරනවා, නටනවා, වාදනය කරනවා, සර්කස් ජවණිකා වැනි දුෂ්කර රංගකාර්යයන්ගෙන් පවා මේ නාට්‍ය වෙත දායක කරමින් ඔවුන් මහත් වෑයමක් දරනවා…ඒ රංග ව්‍යායාමය මහත් විශිෂ්ට කාර්යයක්. නාට්‍ය අවසානයේ ඔවුන් වැළදගන්න තරම් උද්වේගයක් මා තුළ ජනිත කරවූවා. මා ඒ බව චාමිකට කිව්වා.
නාට්‍ය විසින් ස්පර්ශ කරන්නෙ වර්තමාන මිනිස් සමාජය විසින් කාලාන්තරයක් වෙහෙස මහන්සියෙන් සොයන රහසක් ගැන. වීරයා කවුද? වීරත්වය තියෙන්නෙ කොහෙද? ‘රජා මං වහලා‘ සංවාදයට ලක් කරන්නෙ පරමාදර්ශ සහ වීරත්වය අන්යුයන් සොයා යාම වෙනුවට ජිවිතයම අභියෝගයක් කරගෙන මිනිස් ජීවිතය තුළ ජයග්රරහන කරා යාමේ අභියෝගය ගැනයි.මේ නාට්යඅ තුළ ගැයෙන තේමා ගීතයක් වැනි ගායනාව තුළ තියෙන්නෙ කුකංකුණාවෙ හිමියන්ගෙ කවියකින් ගත්ත අදහසක්.
“අනේ කුහුඹින්නේ
තොපටත් රජෙක් ඉන්නේ
අපට නැත ඉන්නේ
ඒ නිසාවෙනි අප තැවෙන්නේ
රජෙක් ලැබුනොතින්
කැවුම් කිරිබත් කඤ්ඤං
පෙරහර කරඤ්ඤං
සාදුකාරෙන් ගිගුම් දෙඤ්ඤං“
මේ අපේ සමාජය තුළ වීරයා, ගැලවුම්කාරයා ගැන ඇති ජනප්‍රිය හා සම්මත අදහස. අප විසින් විදින දුෂ්කරතා ජයගැනීමට තමන් තුළ ඇති ශක්‍යතා පුබුදා ගන්නවා වෙනුවට ගැලවුම්කාරයෙක්, දියසේන කුමාරයෙක් අපේක්ෂාවෙන් අපි බොහෝ දෙනා ඉන්නෙ.
අපි කුඩා කාලෙදි අහන සුරංගනා කතා තුළ වීරයා ලෙස මවන මනුෂ්‍යත්වයට වඩා වෙනස්, අධිමානුෂික බලය ඇති, සුරංගනාවන්ගෙන් සුරදූතයන්ගෙන් අනුග්‍රාහකත්වය ලබන ඊනියා වීරයා වෙනුවට අප විසින් වීරත්වය අප තුළම සොයාගත යුතු නැද්ද කියලා ‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍ය කෘතියෙන් විමසා සිටිනවා.
sarathදුටුගැමුණු වීරයෙක් ලෙස අපට උගන්වන අධ්‍යාපනය ඇත්ටම අපව ලෝකය විනිවිද දකින්න යොමු කරනවාද නැත්නම් මායා පටලයකින් අපේ ඇසි වසා දමනවාද කියන ප්‍රශ්නය ‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍යෙයන් ප්‍රශ්න කරනවා.
අපේ කාලෙය් කතාවක් ලෙස මෙම නාට්‍යෙය් ප්‍රතිනිර්මාණය වන ප්රේනමතිලකගේ සහ නිල්මිණිගෙ කතාව විසින් නාට්යෙලය් සමස්තාර්ථ සහිත වර්තමානයට අප කැදවා යනවා. අප ලබන අධ්‍යාපනය, අපව ශික්ෂණය කරනවාය කියන ආගම, අපගේ ජීවිත බැද දමා ඇති සම්මතයන් ඇත්තටම ඒවා අප තව මිනිස් ජීවිතය තුළ ඔසවා තබනවාද? නැත්නම් අපව කූඩු කරවා අප අන්දවා මංමුලා කරනවාද? පාසල් වයසේ ප්‍රේමය පරාජය වෙද්දි පෙම්වතියට පිහියෙන් ඇන මරා දමන ප්‍රතිවීරයා ගැන අප සිතිය යුතුයි.
රජෙක් ලැබුණොත් අමන්දානන්දනය වෙන්න බලාගෙන ඉන්න, අපේ පීඩාව එසේම තිබියදී මංමුලා වෙන්න බලාගෙන ඉන්න සමාජයක් අපි. ගුටි කන්නෙ නිල් පාලකයගෙන්ද කොළ පාලකයගෙන්ද කාගෙන්ද කියලා තීරණය කරද්දි අවුරුදු කීපයකට වරක් පෝලිමේ ගිහින් කතිරෙ ගහන්නෙත් අපි. වගාඩම්බර පෙන්වන අපටම කෙළවන පාලකයන් වෙනුවෙන් අපි සාදුකාර දෙන්නෙ අපිව අමතක වෙලා, අපි ඉන්න මුලාවත් අමතක වෙලා යන්නයි.
‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍ය නරඹා අවසන් වෙද්දි විශාල කැලඹීමක් අප තුළ ඉතිරි කරනවා. සුරංගනා කතාවෙ වීරයා වගේ පරමාදර්ශ වීරත්වය අපි ජිවිත කාලෙම හොයනවා. ලැබෙන්නෙ ද්‍රෝහී අත්දැකීම් ප්‍රමාණයක්. එක් කුස උපන් සහෝදරයා, වදාපු දරුවා, අම්මා අප්පා විශ්වාස නැති සමාජයක් අපට හිමි වෙලා තියෙන්නෙ. අපි අධ්‍යාපනය ජයගන්නවා කියලා කරන්නෙ එකිනෙකා වටහා නොගන්නා එකිනෙකා ඈත් කරවන හිරගෙදරක දොරවල් ඇතුළට කඩා වැදීමයි. අන්තිමේට අපිට ආදරය කරන්නෙ කවුද අපි මිනිස්සු විදියට ඇසුරු කරන්නෙ කොහොමද කියලාවත් පාසල් අධ්යානපනයෙන්, ආගමික ඉගැන්වීම්වලින් මගපෙන්වන්නෙ නෑ. අපි අයාලෙ යන්නෙම සම්මත ජිවිත යන්ත්‍රයට හසුවීම නිසා.
ඉතින් අපේ ජිවිත මොන වගේද කියා ආපහු හැරිලා බලන්න ‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍යෙයන් ආලෝක ධාරා එල්ල කරනවා. නාට්‍යෙය් ගායනා කෙරෙන විදියටම ‘ස්වර තන්තු බිදෙන කං අපි සිංදු කියනවා‘. අපිට අපිව අමතක වෙනකං සාධු නාදෙන් ගිගුම් දෙනවා. ඒත් මේක ඉවරයක් විය යුතු නැද්ද? සුරංගනා කතාවලින් හරි දුටුගැමුණුලාගෙ කතාවලින් හරි අපට ජීවිත ඉදිරියට ගෙන යන්න පුලුවන්ද? එහෙම් නැත්නම් මේ වෙනත් පිටස්තර වීරයෙක් හොයලා ඉවර කරන්න පුලුවන් දෙයක්ද?
අප පිලිතුරු සොයාගත යුතුයි!

ඊට කළින් චාමික, ඔබට ස්තුතියි. ඔබේ කණ්ඩායමටත්…! මේ මගේ අදහස්. පක්ෂග්‍රාහි වුණාට කමක් නෑ… ඒඅදහස් පිට කැසීමක් නොවෙන්න වගබලාගන්න ඕනත්…. නාට්‍ය කණ්ඩායමේ සහෝදර සහෝදරියනි, ඔබලාමයි.

තව වැඩ කරමු, ජිවිතය අහිමි කරගත්ත සමාජයකට ජිවිතය කියවගන්න හැකි මේ වගේ නාට්‍ය කරන්න විතරක් නෙවෙයි, මිනිස් ජීවිතය නැවත ගෙන එන්න එක්ව වැඩ කරමු අපි.

Save

හඬනු මැන නිදහස!

sunil madhawaකිසිවක් කරන්නට නොහැකි කිසිවක් කළත් කිසිදු වෙනසක් නොවන දවස්වල මිනිසුන්ට පෑන වෙනුවට අවි අතට ගන්නට බලකරනු ලැබිණි. එහෙත් අවි දරන මිනිසුන් හුදු ආත්මලාභයෙන් අවි දරන්නේ නම් ඒ ගැන ලියන්නට කිසිදු යමක් ඉතිරි නොවේ. සත්‍ය නම්, අවි දරන්නට තරම් සමාජ ආර්ථික හා දේශපාලන හේතු පවතින විට මිනිසුන් අවි අතට ගන්නා බවය. පෑන වුවද අවියක් ලෙස යොදාගන්නට හේතු ඇති අවස්ථාවක එය පැහැර හැරිය නොහැකි විය. පෑන අතට ගන්නට පොළඹවා ලූ හේතු මත තවදුරටත් තීරු ලිපි ලියන්නට හේතු මට ඇත.

එවකට පෑන අවියක් කරගත් පත්තර කලාවේ සෙන්පතියන් තීරු ලිපි ලිවීමේ කාර්යට මා පොළඹවාලූයේ සිය පත්තර පිටු මතින්මය. ඔවුහු මට අකුරු කරවූයේ සිය තීරු ලිපිවලින්මය. මා ගැන කියනවාට වඩා මගේ සහෝදර පත්තර සගයන් බොහෝ දෙනාටද සමාජ අසාධාරණයට එරෙහිව පෑන අවියක් කරගන්නට මඟපෙන්වූ ආලෝකමත් ආදර්ශය තබා ඇත්තේ දයාසේන ගුණසිංහ, සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක බඳු අතේ ඇඟිලි ගණනින් කිව හැකි හුදෙකලා එහෙත් දැවැන්ත සමාජ බලවේගයක් පුවත්පත් වටා ඒකරාශී කළ පත්තර කලාවේ අදීන සෙන්පතියන් විසිනි. සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක අද ශාරීරිකව දුබලව සිටී. ඔහුගේ පත්තර කලාව වුවද අකාලයේ මිය ගිය බව සටහන් නොකරන්නට හේතු මට නැත. ඔහු එවන් ඉරණමකට පත් කරවූ විවිධ හේතු අතර දේශපාලන වශයෙන් පාවිච්චි කිරීම එකකි. එසේ පාවිච්චි කරනු ලැබීමෙන් වෙන්වන්නට නොහැකි වීම සුනිල් අයියාගේ මෙන්ම මා ඇතුළු ඔහුගෙන් මඟ හසර අසාගත් පත්තරකාරයන්ගේද අඩුවකි.
අදත් සහෘදයන් විසින් සුනිල් අයියාගේ දුක සැප බලන්නට යමින් ඔහු පෙරලා සමාජ සංවාදයේ සලකුණක් බවට පත් කරන්නට දරන උත්සාහයන් තිබේ. ඇත්ත වශයෙන්ම සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක විසින් සිය සලකුණ අපේ පත්තර කලාව තුළ නිශ්චිත ලෙස සටහන් කර අවසන්ය. පෞද්ගලිකව සුනිල් අයියාට ආදර ගෞරවයක් වශයෙන් එය නැවත කැඳවන්නට හෝ සිහිපත් කර දෙන්නට අවශ්‍ය නොවේ. සුනිල් මාධවගේ පුවත්පත්කලාව ඇගයිය යුතු වන්නේ හුදු පුණ්‍ය චේතනාවකින් ඒ අදීන පුවත්පත් කලාවේදියාගේ වර්තමාන ජිවිතය වෙනුවෙන් කරන ආයාචනාවක් ලෙසද නොවේ. ඔහු සිය පෑන අවියක් කර ගත්තේ හුදකලා වන්නට නොවේ. ඔහු සමාජ ව්‍යාපාරයක කොටස්කරුවකුව සිටි, නිරන්තරව ඒ සමාජ ව්‍යාපාරය ගැන ආශ්වාදයෙන් ලියූ, ඒ සමාජ ව්‍යාපාරය කෙරෙහි විශ්වාසය තැබූ තනි මිනිසෙකි.

අද වනවිට සුනිල් අයියා තනිව කිසිවක් කරගන්නට නොහැකි තත්වයකය. ඔහු වැනි වැඩිහිටියකුට අවශ්‍යවන්නේ ආදරය, කරුණාව හා පිළිගැනීමය. එහෙත් අද වැඩිහිටියකුට නොලැබෙන්නේද එයමය. සුනිල් මාධව වේවා අන් කවර හෝ වෘද්ධ මිනිසකුට ඒ ඉරණම අත්විය හැකිය. අප වටහාගත යුතුවන්නේ මිනිසකුට සිය අවසන් කාලයේ ආන්තිකභාවයකින් හුදෙකලාභාවයෙන් තොරව, පරාජිතභාවයෙන් තොරව ජිවත්වන්නට හැකි සමාජයක් බිහි කරන්නට නොහැකි මන්ද යන්න ගැනය. පත්තර කලාවේ අප වැනිවුන් බිහිකරන්නට යම් ආලෝකයක් සැපයූ සුනිල් මාධව පෙනී සිටියේ එවන් සමාජයක් වෙනුවෙනි.

13357800‘පේ‍්‍රමදාස අපි සූදානම්!’ වැනි සිරස්තලයකින් පෙ%්මදාස ජනාධිපතිවරයාගේ අත්තනෝමතිකත්වයට අභියෝග කර පුවත්පතක් පළ කරන්නට සමත් වූයේ ඒ සමාජ ව්‍යාපාරයේ ශක්තියයි. එය හුදකලා ශක්තියක් නොවීය. එය හුදු පුද්ගල ආත්ම විශ්වාසය පිළිබඳ සටහනක් නොවීය. සමාජ අසාධාරණය නිර්දය ලෙස විවේචනයට ලක් කරන දුසිම් ගණනක් පත්තරකාරයන් අතර සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක සලකුණ එයයි. ලංකාවේ සමාජවාදී විප්ලවයක් වෙනුවෙන් සිහින දකිමින් ඒ වෙනුවෙන් වැඩකරන මිනිසුන් අතර එක් මිනිසකු ලෙස සුනිල් අයියා නිසැකව සිය අනන්‍යතාව සටහන් කළේ පුද්ගලයකු ලෙස තනි මිනිසකු ලෙස ඉස්මතු වන්නට නොවේ. ඒ වෙනුවට ආත්මලාභය පමණක් ගරුකරන මුදලින් පමණක් සියල්ල තක්සේරු කරන මනුෂ්‍ය පැවැත්ම පරාජය කරන සමාජ ව්‍යාපාරයක් කෙරෙහි ඔහු විශ්වාසය ලැබීය. ධනය හා බලය වෙනුවෙන් තරගයක යෙදෙන සමාජය තුළ පුද්ගලයකු ලෙස හුදකලා වන්නට සිදුව ඇත්තේ ඔහු ඊට එරෙහිව සටන් කළ තත්වයකය.

ඒ නිසා සුනිල් අයියා ගැන යළි යළිත් ලියන්නට හෝ කතා කරන්නට අවශ්‍ය නම්, කළ යුත්තේ ඇත්තටම සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක පත්තර කලාවේ අදීනයකු ලෙස සිය සලකුණ තැබුවේ කෙසේ දැයි නැවත කියවා බැලීමය. වැරදියට කියවා බැලූවන් කියවනු ඇත්තේ ආදරය හා මනුෂ්‍යත්වය ඉල්ලා සිටි පරාජිත සුනිල් මාධවයන් ගැනය. වැරදියට ගණන් බැලූවන් උත්සාහ කරනු ඇත්තේ සුනිල් මාධව වෙනුවෙන් අරමුදල් තර කරන්නටය. සමාජ ව්‍යාපාරයක් කෙරෙහි තබනු ලැබූ විශ්වාසය බිඳී ගිය සුනිල් මාධවගෙන් ‘හඩනු මැන නිදහස’ වැනි කෘති බිහි  නොවීම තේරුම්ගත හැකිය. දේශපාලන අරගලය ගැන ලියනු වෙනුවට සිය ජීවිතයේ සටන්කාමී සමය අවසාන කරමින් ඔහු පසුකාලයකදී ආදරය හා මනුෂ්‍යත්වය ගැන ලියන්නට පටන්ගත් බව සිහියට නඟනු කැමැත්තෙමි.

මහා සමාජ ව්‍යාකූලතා පැන නඟද්දී තවදුරටත් සමාජ ව්‍යාපාරයක කාර්යභාරය ගැන විශ්වාසයක් නොමැති මිනිසකුට පසුබසින්නට සිදුවන්නේ එවැනි බංකරයක් තුළටය. ඒ බංකරය තුළ හිඳ ලියද්දී ඔහුට ලේක්හවුසියේ වැඩ කරන්නට නැවත අවස්ථාව හිමි විය. දේශපාලකයන්ගෙන් වරදාන හිමි විය. අනුන්ගේ ව්‍යාපෘතිවලට කරගසන්නට සුනිල් මාධව පාවිච්චි කරන තැරුව්කරුවන් පිරිසක්ද බිහි විය. ඔහු එවැනි තත්වයකට පත් කරවූයේ සුනිල් මාධව තදින් විශ්වාස කළ සමාජවාදී විප්ලවය වෙනුවට ප‍්‍රතිසංස්කරණවාදයට යටපත් කළ සමාජ ව්‍යාපාරයේ බිඳවැටීම්ය. ඒ නිසාම සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක නමැති අදීන පත්තරකාරයා සටහන් කළ පුවත්පත් කලාවේ සුවිශේෂ සලකුණ විවිධ අයට විවිධ අරුත් ගැන්වීමට හැකි දෙයක් ලෙස නොසිතමි. එය, ඔහු සිය සටන්කාමී පත්තරකලාව තුළ වෙනත් අරුත්ගැන්විම් කළ නොහැකි ලෙසම තබා ඇත.

අද දවසේත් සුනිල් අයියා ගැන ලෙංගතුව ඔහුගේ ශාරීරික සෞඛ්‍ය හා පවුලේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් වැඩ කරන සහෘදයන් පැසසිය යුතුය. එහෙත් මිනිසුන්ගේ දේශපාලන අරමුණු බිඳවැටෙන තරමේ හේතු මත මිනිසුන් විවිධ හුදකලා බංකර්වල ලැඟුම්ගන්නා ඇත්ත හේතු වටහා ගතයුතුව ඇත.

කළු නැති ජූලියක් වෙනුවෙන්….

DSC09249මහින්ද රාජපක්ෂ නැවත වරක් බලයට පත්කිරීමට පෙළ ගැසුණු බලවේග ක‍්‍රියාත්මක වනු ඇත්තේ මේ රටේ ලක්ෂ ගණනක් ජීවිත විනාශ කරපු ජාතිවාදයට නැවතත් පණ පෙවීමටයි. ‘මහින්ද වීරයා’ යුද්ධය අවසන් කළ බවට ජයපැන් බිව් සිංහල අන්තවාදීන් මහින්ද නැවත බලයට පත් කිරීමේ ‘වගකීම’ වෙනුවෙන් පස් කනවා.

උතුරේ තමිල් ජනයා සංහාරය කරමින් පැවැති මර්දනකාරී යුද්ධය අවුරුදු තිහක කාලයකදී මේ රටේ සිංහල, දෙමළ හා වෙනත් ජන ප‍්‍රජාවන් එකිනෙකාගෙන් දුරස් කළා. එකිනෙකාට සතුරු ලෙස පෙළ ගැස්වූවා. තමිල් ජනයාට සිංහලයන් සතුරන් ලෙස හුවා දක්වමින් තමිල් ජාතිවාදීන් කළේ තමිල් ජනතාව අතර සිය බල ව්‍යාපෘතිය පිහිටුවීමයි. ඒ සමගම ඔවුන් සුළුතර ප‍්‍රජාවන්ට සතුරු සිංහල නායකයන්ගෙ පිළිවෙත් ඉස්මතු කරමින් මුස්ලිම් ජනයා අතරත් සිංහල විරෝධයක් ඇවිලවීමට උත්සාහ කළා. කෙසේ වෙතත් සිංහල ජාතිවාදී දේශපාලන නායකයන් යුද්ධ කාලයේ තමිල් සංහාරය වෙනුවෙන් මුස්ලිම් ජාතිවාදී බලවේග සිය වසඟයට ගන්නත් කටයුතු කළා. එල්ටීටීඊය පරාජය කිරීමේ මුවාවෙන් තමිල් පීඩිතයන් මර්දනය කිරීමට මුස්ලිම් කණ්ඩායම් සහාය කරගන්න මහින්දගේ මර්දනකාරීත්වයට හැකි වුණා. මේ අතරතුර සිංහල ජාතිවාදීන් මුස්ලිම් විරෝධයකුත් නඩත්තු කළා. උතුරේ යුද්ධය අවසන් කළ පසුව දකුණේ මුස්ලිම් ව්‍යාපාරික ස්ථාන ගිනිතැබීමට යොදාගත්තෙ මේ සිංහල ජාතිවාදයයි.

ඇත්තටම මේ ජාතිවාදී දේශපාලනයේ ක‍්‍රියාකාරිකයන් වෙන්නෙ පොදු ජනතාව නොවේ. ඒ වෙනුවට මැර කණ්ඩායම් යොදවා ජාතිවාදී ප‍්‍රහාර කළමනාකරණය කරනු ලබනවා. විවිධ ව්‍යාපාරික අරමුණු නිසා ප‍්‍රතිවිරුද්ධ ව්‍යාපාරික තරගකරුවන් අතුගා දමන්නත් ජාතිවාදී දේශපාලනය පාවිච්චි වෙනවා. හැමවිටම ජාතිවාදී අරගල ආරම්භ වන්නෙ ව්‍යාපාරික ස්ථානවලට එල්ල වන ප‍්‍රහාරවලින්. එහිදී ඇත්තටම සක‍්‍රියකාරී බලවේගය වෙන්නෙ ව්‍යාපාරික අරමුණු මත ප‍්‍රතිවාදියා ව්‍යාපාර ලෝකයෙන් අහෝසි කරන්න මාන බලන ධනවාදී සිතීමයි. අපරාධකාරී ලෙස ලාභ කොල්ලකෑමෙන් තොරව ධනය උපයන්න බෑ කියලා අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නෑ. හැම මහා පරිමාණ ධන සම්භාරයක් පිටුපසම ඇත්තෙ මහා පරිමාණ අපරාධ බව ලෝකය පුරාම ධනපතියන්ගෙ ජීවිත කතාවලින් සනාථ වෙනවා. ඒ අපරාධ අතරට තමන්ගේ දරුවන්, බිරිය වැනි සමීපතමයන්ගේ සිට ප‍්‍රතිවාදී ව්‍යාපාරිකයන් දක්වා සියලූ දෙනා ගොදුරු වෙනවා. ජාතිවාදී ලෙස ගැටුම් ඇවිලවීමෙන් ලාබ ලබන ව්‍යාපාරික බිම් අත්පත් කරගැනීමට උත්සාහ ගැනීම පුදුමයක් නෙවෙයි.

මේ ගැන අපට හොඳම නිදසුන් ඇත්තෙ මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ ආරම්භ කර, පෝෂණය කර නඩත්තු කරනු ලැබූ බොදු බල සේනා, සිහල රාවය, රාවන බලය වැනි සංවිධානවල ක‍්‍රියාකාරිත්වයයි. 1983 කළු ජූලියේ ආරම්භය සටහන් කෙරුණෙත් කොළඹ ප‍්‍රධාන ව්‍යාපාරික කලාපවලයි. තමිල් ව්‍යාපාරික ස්ථාන කොල්ලකෑම හා ගිනිතැබීම අගනුවර සිට ප‍්‍රාදේශීය නගර කරා රැුගෙන ගියෙත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අනුග‍්‍රහය හා නායකත්වය ලැබූ ප‍්‍රාදේශීය දේශපාලන – මැර කණ්ඩායම්.

1983 කළු ජූලිය ගැන විතරක් නෙවෙයි, රාජපක්ෂ රෙජිමය යටතේ සිදු කළ ජාතිවාදී ගිනිතැබිම් ගැන සටහන් කරන්න ඒ කාරණා සිහිපත් කරගන්න වෙනවා. ඒ කිසිදු අවස්ථාවක එක්සත් ජාතික පක්ෂය ජාතිවාදයට එරෙහි සටන් පාඨයට නායකත්වය දුන්නෙ නෑ. ඒ තමයි ධනපති දේශපාලනය ජාතිවාදය පරාජය කරනවා වෙනුවට ඒ ප‍්‍රතිවිරෝධතා බලය ඩැහැගැනීම වෙනුවෙන් කළමනාකරණය කරන ආකාරය. ඒක අදත් හෙටත් එහෙමයි. අතීත වාර්තාවත් එහෙමයි. 1983 ජූලි සිදුවීම්වලදි දිවයින පුරා තමිල් ජනයා සංහාරය කරන්න සිංහල ජාතිවාදී මැරයන් උසි ගැන්වූයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය විසින්. අද වන විට මහ මැතිවරණය තුළ රාජපක්ෂ රෙජීමය නැවත පැමිණීමට එරෙහිව ප‍්‍රධාන විවේචකයන් ඉන්නෙත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ. නමුත් රාජපක්ෂ වටා පෙළ ගැසෙන ජාතිවාදයට එරෙහිව කට අරින්න ඒ දේශපාලන පක්ෂ සමත් වෙලා නැහැ. බඬේ බිජු තියාගෙන දේශපාලනය කිරීමේ ප‍්‍රතිඵලය ඒකයි.

එහෙත් ජාතිවාදයට එරෙහි ධජය අතට ගන්න හැකියාව තියෙන්නෙ වමට. වමේ ධජයක් යටතේ මිස ජාතිවාදයට කොන්දේසි විරහිතව අභියෝග කරන්න වෙනත් බලයක් මිනිස් ඉතිහාසයේ බිහි වෙලා නෑ. ‘සකල දේශවාසී නිර්ධනයන්’ ගැන කතාකරන්න විතරක් නෙවෙයි, ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් ඔවුන්ගෙ අරමුණු වෙනුවෙන් සටන් කරන්න නම් ජාතික, ආගමික හෝ ප‍්‍රාදේශීය බෙදුම් රේඛා පිටුදකින අදහස් තිබිය යුතුයි. එපමණක් නෙවෙයි මිනිස් ඉතිහාසයේ සාමූහික ජයග‍්‍රහණ හා සාමූහික වුවමනාවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමේ හැකියාවක් තිබිය යුතුයි. සාමූහිකත්වය වෙනුවට එක් එක් බෙදීම් පාවිච්චි කරමින් පටු අරමුණු වෙනුවෙන් පෙනී සිටින නිල්, කොළ, රතු සායම් ගාගත් කුමන්ත‍්‍රණකාරී දේශපාලනය පරාජය කිරීම මේ ජූලි මාසයේ තීරණාත්මක අවශ්‍යතාවයක් වෙනවා.

ෆේස්බුක්…..

wariyapolaවාරියපොළ තිළිණි ඉමල්කා විසින් චන්ද්‍රකුමාරට කම්මුල් පහරදීම පොදු සමාජයේ එතරම් කතාබහට ලක් නොවුණත් තරුණ සමාජය තුළ මහත් අවධානයට ලක් වුණා.

විශේෂයෙන් ෆේස්බුක් අඩවියේ සැරිසරන කොල්ලන් කෙල්ලන් හා සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයන් අතර මේ ගැන විවිධ සංවාද සිදු වුණා. ඊට ආරම්භයක් ලැබුණේ මේ සිදුවීම රහසේ සිය ජංගම දුරකථනයෙන් වීඩියෝ ගතකළ කිසිවකු විසින් එය අන්තර්ජාලයට මුදා හැරීමෙන් පසුවයි. ඒ විඩියෝ දර්ශන මිනිත්තුවකුත් තත්පර 19ක් දර්ශනය වෙනවා. එහි දී චන්ද්‍රකුමාර හෙවත් සෙල්වා බොහෝ බයාදු ලෙස බලා සිටිද්දී තිළිණි විසින් කිහිප වරක්ම ඔහුට අත දිගහැර කම්මුල් පහර දෙනවා. වාරියපොළ බස් නැවතුමේ සිදු වූ මේ සිද්ධිය නරඹන අය වික්ෂිප්ත වූ සේම අන්තර්ජාලයෙන් එය නරඹන අයත් මුල දී වික්ෂිප්ත වෙන්නේ මෙවැනි දෙයක් ලංකාවේ සිදු විය හැකිද යන සැකය නිසයි. තමන්ට ලිංගික හිරිහැරයක් සිදු කළ පුද්ගලයකුට පහර දෙන කාන්තාවන් අඩු ප‍්‍රමාණයක් හරි ලංකාවෙ ඉන්න බව ඇත්ත. ඒත් එවැනි අය මේ තරමින් නිදහසේ චූදිතයාට චෝදනා කරමින් නැවත නැවත පහර දෙන්නේ නෑ. ඒ විශේෂත්වය නිසා කුපිත වූ සමහරු මේ තරුණිය දේශපාලකයකුගේ දියණියකගේ සිට ‘බඩුවක්’ යන පරාසය දක්වා නාමකරණය කර තිබුණා.

සිදුවීමේ පසුබිම ගැන අවම තොරතුරු ප‍්‍රමාණයකින් එවැනි ඉක්මන් නිගමනවලට පැමිණීමට අපහසුයි. මෙවැනි අපූරු සිදුවීමක් ගැන නිගමනයක් කරන්න මිනිත්තුවකුත් තත්පර දහනවයක දර්ශනයක් ප‍්‍රමාණවත් නෑ. ජීවිතය ගැන සහ මිනිස් සමාජය ගැන යම් අවබෝධයක් ඇති කෙනෙකුට ඒ බව තේරුම් ගන්න පුළුවන්.

ඒත් ෆේස්බුක් අඩවියේ සැරිසරන බොහෝ දෙනා මේ සිදුවීම ඒ කෙටි කාලයේ දී නරඹා විවිධ සාහසික නිගමනවලට පැමිණ ක්ෂණික අදහස් මෝචනය කර තිබුණා. ලෝකය ගැන සහ මිනිස් ජීවිතය ගැන දැනගන්න එක සමාජාවබෝධය එහෙමත් නැත්නම් ජීවිතාවබෝධය කියන වචනවලින් විස්තර කරනු ලබනවා. ඒ වුණත් දැන් අන්තර්ජාලයේ සැරිසරන, අන්තර්ජාලයේ නිදන – නිදිවරන එයින්ම අවදි වී එහි ම දත්මැද කා, බී, දවස ගෙවා දමන, අවසානයේ ෆේස්බුක් අඩවියේ රස්තියාදු ගසමින් සිටින පරම්පරාවක් ඉන්නවා. ඔවුන් නිවසේ කාමරයේ මෙන්ම මහපාරේ, බස් රියේ, දුම්රියේ පන්ති කාමරවල හෝ කාර්යාලවල දකින්නට ලැබෙනවා. කන් දෙකේ ඉයර්ෆෝන් ඇබ ගසාගෙන මනස් ලෝකවල ජීවත් වන වර්තමාන පරම්පරාවෙ බහුතරයකට වටපිටාවේ සිදු වන දේවල් ගැන කිසිදු අවබෝධයක් නෑ. ඒ ගැන දැනගන්න උවමනාවකුත් නෑ.

සජීවී මිනිස් සම්බන්ධතා වෙනුවට අපේ කොල්ලන් කෙල්ලන් වැඩිදෙනා දන්නේ විකෘති සහගත අර්ධ-මානව

අර්ධ තිරිසන් සබඳතා පමණයි. මුදල් හා වෙනත් උපයෝගිතා අරමුණු මත ජීවිතය පෙළගස්වන ඔවුන්ට තරුණයකු හා තරුණියක අතර ඇති වන සිදුවීමක් හුදු සරල පැතලි කෝණයකින් අරුත් ගන්වන්න පුළුවන්. ඒත් ඒක ඇත්තම කතාවත් නෙවෙයි. ෆේස්බුක් අඩවිය මිනිස් සමාජය වෙනත් තලයකින් සම්බන්ධතා පවත්වන තැනකට ගෙනැවිත් තිබෙන බවට සමහරු තර්ක කරනවා. දේශපාලන අදහස්, මතිමතාන්තර පළල් සංවාදයකට ගන්න එහි දී යම් වාසියක් වෙන බව ඇත්ත. ඒත් ෆේස්බුක් වේවා, ට්වීටර්, බ්ලොග්, ස්කයිප්, යූ ටියුබ් ආදී සියල්ල අපි භාර ගන්නේ අප ජීවත් වන සමාජ ආර්ථික නරාවළ තුළයි.

අන්තර්ජාලය නිර්මාණය වෙන්නෙ 21 වැනි සියවසේ මිනිස් තාක්ෂණ ජයග‍්‍රහණ නිසා. ඒත් ඒ ජයග‍්‍රහණ ආයෝජනය වෙන්නෙ 16-17 වැනි සියවස්වල සිට තවමත් අතහරින්න අසමත් වුණු පසුගාමීත්වය රජ කරන සමාජයකයි. පොදු මිනිස් සමාජය තුළ විවිධ පටු බෙදීම් තිබුණට අන්තර්ජාලය, ස්කයිප්, ෆේස්බුක් වගේ යෙදවුම් හරහා ඒ පටු බෙදීම් බොඳ කරන්න පුළුවන්. ජාතිවාදයට හා ආගම්වාදයට විරුද්ධව වගේම ස්ත‍්‍රීන්ට එරෙහි ප‍්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහිව තාක්ෂණික ජයග‍්‍රහණ යොදන්න පුළුවන්.

ඒත් ජාතිවාදය ආගම්වාදය වැනි පසුගාමී අගතීන් අධිපතිවාදී සංකල්ප තුළ සැඟවිලා පවතිනවා. පවතින ධනේශ්වර සමාජ ආකල්පවල ජාතිකවාදය, ආගමික භක්තිය විතරක් නෙවෙයි,  ආදරය, කරුණාව, අසරණයන්ට සැලකීම, අම්මා, තාත්තා දරුවන්, බිරිය යන සියල්ල අලෙවි කරනු ලබනවා. ඒ අලෙවියෙන් ලාභ ලබන්නෙ දේශපාලකයන් සහ වෙළෙන්දන් තමයි. නමුත් ආගම්වාදය හා ජාතිවාදය වගේ සංකල්පවලට එරෙහිව සටන්කාමී අදහස් දක්වන පරම්පරාවක් ඉන්නවා. ෆේස්බුක් අඩවියේ සටන් පැනනඟිනවා. ජාතිකවාදය හා ජාතිවාදය විසින් ක‍්‍රියාකාරීව ගෙනයන මතවාදී හා භෞතික ප‍්‍රචණ්ඩත්වය ප‍්‍රසිද්ධියේ විවෙචනය කරන්නෙ ෆේස්බුක් හෝ එවැනි සීමිත ස්ථානයක පමණයි. ජාතිවාදය හා ආගම්වාදය පරාජය කිරීමේ ඇත්ත දේශපාලනය තිබෙන්නෙ මහපාරේ. ආගමික හා ජාතික බෙදුම් රේඛා නඩත්තු කරන ව්‍යාපාර රැුකෙන්නෙත් පන්සල් පල්ලි ආශ‍්‍රිතවයි. ඒ අන්තවාදයන් වෙනුවට  මිනිස්කම් එකතු කරන සමාජ ව්‍යාපාරයක් අවශ්‍ය වෙනවා.  නමුත් ෆේස්බුක් අදහස් හා සටන් ජවනිකාවල දි මරාගෙන මැරෙන්න යන තරුණ තරුණියන් ප‍්‍රායෝගිකව ජාතිවාදයට හෝ ආගම්වාදයට හෝ ස්ත‍්‍රියට එරෙහි ප‍්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහි ක‍්‍රියාකාරී කාර්යභාරයකට එකතු වෙන්නෙ නෑ.

ඒ නිසා වාරියපොළ තිළිණි-සෙල්වා සිදුවීම ගැන හෝ බොදු බල සේනා ප‍්‍රචණ්ඩත්වය ගැන විවෘතව ප‍්‍රගතිශීලී අදහස් දක්වන බොහෝ දෙනා තමන්ගෙ ජීවිතවල සීමාවන්ගෙන් ඔබ්බට යන්නෙ කලාතුරකින්. ඒ හැමෝම ජාතිවාදයට එරෙහිව, කාන්තාවන්ට එරෙහි සංකල්පවලට එරෙහිව මහපාරේ යුද වදින්නෙ නෑ. ඒ වෙනුවට තම තමන්ගෙ සුවපහසු ලෝකවල න්‍යායික ගල්ගුහාවල හුදෙකලා වෙන්න ඒ අයට පුළුවන්. ඒක ජාතිවාදයට එරෙහිව හෝ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට පක්ෂව වැඩ කරන එකට වඩා සුවදායකයි. රාජ්‍ය මතවාදයට හෝ රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය ලබන මැරයන්ට විරුද්ධ වන සටන්කරුවන් මුහුණ දෙන අභියෝගයත් එයයි.

සටනකට පෙර ගිලන් වූ සටන් සගයෙකුට….

for a new-lifeලක්මාල් සහෝදරයා හදිසියේ අසනීප වූ බව දැනගත්තත් බලන්න යන්න වෙලාවක් ලැබුණෙ දවස් කීපයකට පස්සෙ. ජයවර්ධනපුර රෝහලේ 8 වැනි වාට්ටුවේ සිටිද්දී ලැබුණු ප‍්‍රතිකාර වගේම පියාගේ මවගේ සහ සටන් සගයන්ගේ ආදරය රැුකවරණය නිසාත් ඔහු සුවපත් වෙමින් සිටියා. ඒත් දැඩි ලෙස රෝගාතුර වීමෙන් පීඩාව දරාගෙන සිටි ලකීගෙ මුහුණේ ගිලී ගිය ඇස්වල තිබුණු දුර්මුඛ බැල්ම දරාගන්න බැරි තරම්.

ලකී කලාතුරකින් හමුවන උනන්දුවෙක්. නිතරම ක‍්‍රියාශීලීත්වයකින් හා දේශපාලන අවධානයකින් සිටි ඔහු සමාජවාදී කලා සංගමයේ වගකීම් දරමින් සමාජ අරගලයේ කොටස්කරුවෙක් බවට පත් වුණා. ජවිපෙන් වෙන්ව ජන අරගලයක සහෝදරාත්මක දුක්පීඩා විඳදරාගන්නට කැමති වූ පිරිස අතර ඔහුත් සිටියා. අන් හැම සගයෙක් වගේම වමේ දේශපාලනයේ සැබෑ පියසටහන් සොයා යාමේ දී ලකී දැක්වූයේ උන්නතිකාමයක්. එහි දී වුව ද සම්මුතිකාමයෙන් තොර විවේචනාත්මක බවකින් ඔහු වැඩ කළා. නිසැකවම ඔහු තවදුරටත් නව සමාජයක් වෙනුවෙන් සටන් වදින්නට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි කෙනෙක්. සටන් ආරම්භ කිරීමේ කාලය දිගේලි කළ හේතු නිසාම දුර්මුඛව ගිය සියයක් සගයන් අතර ඉදිරියෙන් සිටි කෙනෙක්. එහෙත් ඒ හේතුව ඇතුළු වෙනත් යම් හේතු නිසා ඔහුට සිය සගයන් එක්ක හැම තැනදිම එකඟ විය හැකි වුණේ නෑ.

වෙනස් වෙනස් ජීවිත අත්දැකීම් ගවේෂණය කරන්න ඔහු ඇතුළු සගයන්ට උවමනා වුණා. ඒ පාරෙ යන ගමන් ඔහු රෝගාතුර වුණේ ශාරීරික දුබලතා ගැන නොසැලකීමේ ප‍්‍රතිඵලයක් විදියටයි. අසනීප තත්වයට හේතුව අග්න්‍යාශයේ ආබාධයක් වුවත් ලොල් වූ දේ ගැන පාලනයක් නොතිබුණ නිසා ආබාධය උත්සන්න වූ බවට ලකී පවා පිළිගන්නවා. තමන්ගේ දේශපාලන විචාරක්ෂිය තුළ සිදු කරන පසුවිපරමකින් තොර වීමත් නොසැලකිලිමත් ජීවන පුරුදුත් එයට හේතු වූ බව සිතිය හැකියි. දැන් ඔහු රෝහල් ඇඳේ හිඳිමින් මෑත අතීතය ආවර්ජනය කරනවා. ජීවිතය ගැන නැවත හිතා බලන්න කෙනෙකුට කලාතුරකින් ලැබෙන අවස්ථාවක් දැන් ලක්මාල් සහෝදරයට ලැබිලා තියෙනවා. රෝගී අවස්ථාවක විවේකයෙන් ජීවිතය ගැන හිතන්න ලැබුණු පළමු වැන්නා ලකී නෙවෙයි. ජීවිතය නිසලව එක දිගට ගලා යන විට හෝ වේගයෙන් දිව යන වකවානුවක ඒ ගැන හිතන්න පෙලඹෙන අවස්ථා අඩුයි.

ජීවිතය ගැන නැවත හිතා බලන්න මිනිස්සු පෙලඹුණු අවස්ථා නිසා ලෝකයේ අත්දැකීම් සුවිශේෂී කඩඉම් බවට පත් වුණු වෙනත් අවස්ථා ගැන ගිලන් ඇඳේ ඉන්න ලකීත් මෙය කියවන ඔබත් දන්නවා. ඬේවිඞ් ලීන් අධ්‍යක්ෂණය කළ ස්පාටකස් පුරාවෘත්තයෙන් උදාහරණයක් ගන්නම්. වහලූන්ට විරුද්ධව සටනක් කරන්න ස්පාටකස්ට ධෛර්යය දුන්නෙ ගලැඩියේටර්වරුන් ලෙස ඇරීනාවෙ සටන් කරද්දි ‘ඩ‍්‍රාබා’ විසින් ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් යුතුව ලබා දුන් සහෝදරත්වයේ පාඩම නොවේද? ඒ ශ්‍රේෂ්ඨ ඉතියෝපියානුවා විසින් සිය ආත්මලාභය තකා පරාජිත සගයා වූ ස්පාටකස් ඝාතනය කළේ නෑ. ඒ වෙනුවට පාලකයන් දෙසට ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කළ නිසා රැකවලූන් විසින් මරාදැමුවා. ස්පාටකස් එසේ මරාදැමුණා නම් ජීවිතය ගැන නැවත සිතීමට අවස්ථාවක් ඔහුට හිමි වන්නේ නෑ.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායකත්වයෙන් 1971දීත් 1987-89 පැනනැගුනු අරගලවල දී ලාංකේය සටන්කාමීන්ට හිමි වූ පරාජයන් ජීවිතය ගැන නැවත සිතා බලන්නට අවස්ථාවන් උදා කළා. විප්ලවවාදීන්ගෙන් හා ඇතැම්විට අරගලයට කොහෙත්ම සම්බන්ධ නොවුණු තරුණ තරුණියන්ගෙන් පිරවුණු සිරගෙවල් වමේ දේශපාලනය ගැන බොහෝ පාඩම් උගන්වන විශ්වවිiාල බවට පත් වුණා. ඉන් අනතුරුව ඒ උගත් පාඩම් ප‍්‍රායෝගිකත්වයට නැංවීමේ තත්වයන් ගැන විවාදයක් තිබිය හැකි වුවත් නැවත සිතා බැලීමේ අවස්ථාව ජීවිතයට මෙන්ම දේශපාලනයට ද අත්‍යවශ්‍ය අංගයක්.

සිරගත වූයේ නැතත් දේශපාලනය කරනවුන්ටත් එසේ නොවන අයටත් ජීවිතයේ කඩඉම් අවස්ථා උදාවෙනවා. ඒ නිසා තැබූ පියවර ගැන ස්වයං විවේචනයක් කරගන්න ඒ හැම කඩඉමක්ම අවස්ථාවක් වෙනවා. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සටන් සගයන් සිරගතව සිටිය දී තමන් යෙදී සිටි අරගල ගැනත් එහි උපාය උපක‍්‍රම ගැනත් නැවත සලකා බැලූණු බව පැරණි ජවිපෙ සගයන් නිතර කියනවා. ඒ අයට අලූතෙන් හිතන්න බල කරපු අත්දැකීම් වගේම නැවත නැවත කියවමින් නව ජීවිතයක් ඉදිරියට ගෙන යන්න වමේ ව්‍යාපාරයේ සමස්ත කතාවම උපකාරී වෙනවා.

පවතින සමාජ ආර්ථික ක‍්‍රමයේ නරුමත්වය පිළිගන්නා අපට එහි ගොදුරු බවට පත් නොවී ඉන්න යම් ව්‍යායාමයක යෙදෙන්න වෙනවා. කොතරම් වෑයම් කළත් මොන දුබලකමකින් හෝ ධනවාදයේ දුර්ගුණ අපේ ජීවිතයට කඩා වදින තැන් තියෙනවා. නැවත නැවත සිතමින් ජීවිතයේ කඩඉම් ප‍්‍රයෝජනවත් වෙනවා.

ලක්මාල් කොළඹ රෝහලේ ප‍්‍රතිකාර ගනිමින් නව ජීවිතයක් ගැන හිතන බව කියද්දී සියුම් සතුටක් ඇති වෙනවා. ඇත්තෙන්ම ඒ අදහස අනෙකුත් සගයන්ටත් සුභාරංචියක් බව කිවයුතුයි. නමුත් ඒක සීයට සීයක් ප‍්‍රායෝගිකත්වයට නඟන්න ඔහුට තනිවම හැකි යයි සහතිකයක් නෑ. ඒ ව්‍යායාමයෙ දි ඔහු සමඟ අරගල කරන්නටත් සහෝදරත්වයෙන් ආදරයෙන් වැළඳ ගන්නටත් සටන් සගයන්ට හැකි වන බව නම් නිසැකයි.

සමාජවාදය වෙනුවෙන් කැප කළ ජීවිතයක්

10-07දිගටි රැවුලකින් හා ආකර්ෂණීය සිනාවකින් යුතු ඔහු මට මුලින්ම හමු වුණේ මීට අවුරුදු පහකට කලින්. ඉබ්බාගමුවෙ ඉපලව පිහිටි නිවසට මම ගිය මොහොතේ සිට පැය කීපයක් අප කතා කළේ ඔවුන්ගෙ අතීත කතාව ගැනය.

‘ලංකා’ පුවත්පතේ සිටිය දී මම ඒ ගමන ගියේ ඞී. ගුරුසිංහ නමැති වාමාංශික මිනිසා හමුවීමටය. ඉබ්බාගමුවේ දී මා හමු වන්නට පැමිණියේ ඔහුගේ බාල පුත‍්‍රයාය. යතුරු පැදියකින් සිය නිවස වෙත මා කැඳවාගෙන ගිය ඔහු ‘මේ තමයි අපෙ තාත්තා’ යනුවෙන් ඒ සටන්කාමී මිනිසා මට හඳුන්වා දුන්නේය. ඇත්තෙන්ම ඔහු වමේ ව්‍යාපාරයේ පසුකාලීන ක‍්‍රියාකාරීන් රැුසකට පියකු විය. පසුගිය දිනක නැවත වරක් ඒ නිවසට ගිය හිමිදිරියේ ඔහුගේ නිසල දේහය අසල සිටගත් මට පසක් වූයේ අදටත් එම පීතෘත්වය වෙනස්ව නැති බවයි.

සිය අතීත කතාව යළි කැඳවන්නට ඔහු ඉදිරිපත් වූ උෙiා්ගිමත් විලාසය මට අද මෙන් මතකය. ”1971 මම හිටියෙ කුණ්ඩසාලෙ කෘෂිකර්ම විද්‍යාලෙ. අපි පක්ෂෙට සම්බන්ධ වෙලා හිටියෙ. අපේ‍්‍රල් 5 වැනිදා සටන් ආරම්භ කරන්න කියලා අපට උපදෙස් ලැබුණම කිසිම පැකිළීමක් නැතිව අපි කට්ටිය ගියා නියමිත ඉලක්කවලට. අපට තිබුණෙ පල්ලෙකැලේ පොලිසිය යටත් කරන්න. අපේ ප‍්‍රහාර උපක‍්‍රම වැරදුණු නිසා ඒ ඉලක්කය සාර්ථක කරගන්න බැරි වුණා. සමහර සහෝදරවරු තුවාල වුණා. තවත් අය යටත් වුණා. අපි උපක‍්‍රමශීලීව පහු බැස්සා. පස්සෙ අපි නැවත පක්ෂය ගොඩ න`ගන වැඬේටත් සම්බන්ධ වුණා.”

ඔහු ආස්වාදයකින් යුතුව අතීත දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරීත්වය ගැන තොරතුරු කිව්වා.
වාමාංශික දේශපාලන පසුබිමක් ගුරුසිංහ සහෝදරයට තිබුණා. උඩකැන්දවල සරණංකර හාමුදුරුවො ඥාතිත්වයෙන් මාමා. ඒ ආභාසය ඔහුට ලැබුණා. හිඟුරක්ගොඩ පාසල් ගිහින් ගලහිටියාව මධ්‍ය මහ විiාලයේ උසස් පෙළ අධ්‍යාපනයට පැමිණියා. උඩකැන්දවල හාමුදුරුවන්ගෙ ආභාසය එහිදිත් ලබාගෙන තිබුණා. 1971 කුණ්ඩසාලේ කෘෂිකර්ම විදුහලේ ශිෂ්‍යයකු ලෙස සිටිය දී පක්ෂයට සම්බන්ධ වුණා. පළවෙනි පත්වීම ලැබුණේ අම්පාර හාඩි තාක්ෂණ විiායතනයේ ආචාර්යවරයකු වශයෙන්.

එහි දී තම රැුකියාව පවා පරදුවට තබමින් පරිත්‍යාගශීලීව දේශපාලන කටයුතුවලට ඔහුගේ සහයෝගය දී තිබේ. 1978 මැයි දිනයට සහභාගී වීම නිසා එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව ගුරුසිංහ පියාට කුලියාපිටිය කාර්මික විදුහලට ද`ඩුවම් මාරුවක් ලබා දී ඇත. එයින් වඩාත් ධෛර්යමත් වූ ඔවුහු තවදුරටත් වමේ ව්‍යාපාරයේ ක‍්‍රියාකාරී ආධාරකරුවන් බවට පත් වූහ.
ඔහුගේ දේශපාලන ජීවිතය පවුල් ජීවිතයෙන් වෙන් කරගත් එකක් නොවීය. එය සිය ප‍්‍රියයාගේ හා සමීපතම සටන් සගයාගේ වියෝගයෙන් කනගාටු වන ගුරුසිංහ අම්මා ගැනත් සටහන් කළ යුතු අතීතයකි. ඇතැම් වාම ක‍්‍රියාකාරීන්ට අදත් වෙනස් වන්නට බැරි පාර්ශ්වයක් ලෙස සිය බිරිය දේශපාලනයට එක් වනවාට ගුරුසිංහ තාත්තා විරුද්ධ නොවීය. 1980 වසර වන විට ඇය පොතුබෝව විදුහලේ ආචාර්යවරියකි. ඇය වැඩ වර්ජනයට සම්බන්ධ වීම නිසා එක්සත් ජාතික පක්ෂ මැරයන් විසින් ඔවුන්ගේ නිවසට ද අලාභ හානි කරන ලදී. වැඩවර්ජනයේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ගුරුසිංහ මහත්මියගේ රැුකියාව අහිමි කෙරිණි. එහි දී ඇය සමාජවාදී කාන්තා සංගමයේ පූර්ණකාලීන කටයුතුවලට එක් වූවාය. කියුබාවේ පැවැති ලෝක තරුණ උළෙලට ලංකාවේ වමේ ව්‍යාපාරය නියෝජනය කරමින් සහභාගි වූ පිරිස අතර ද ඇය සිටියාය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පළමු කාන්තා සම්මේලනය පැවැත්වීම සඳහා සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා ඇතුළු පක්ෂයේ ක‍්‍රියාකාරීන් සම`ග කරට කර වැඩ කළ ඇය සමාජවාදී කාන්තා සංගමයේ ඉදිරි පෙළ නායිකාවක් බවට පත් වූවාය. ඇය, ඔහුගේ නිසල දේහය ඉදිරිපිට මොහොතක් බලා සිටි මා දෙස ශෝකාකූලව බලා සිටියාය.
”චන්දන පුතා නේද?”

ඇය වසර පහ හයක කාලයකට පසුව වුවත් කිසිදු පමාවක් නැතිව මා හඳුනා ගත්තාය. එදා නිසි ආහාරයක්, විවේකයක් හෝ සාමාන්‍ය ජීවිතයේ කිසිදු සහනයක් නැතිව සමාජ ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නැඟීමට දිවා රාත‍්‍රී වෙහෙසුණු ඇයට සිය සමීපතමයාගේ වියෝගය දරාගත නොහැකිය.
ගුරුසිංහ තාත්තා ගිලන්ව සිටිය දී පැමිණීමට නොහැකි වීමේ පශ්චාත්තාපයෙන් පෙළෙමින් සිටි මට, ඇය ඉකිගසා වැලපෙන විට ”අම්මෙ ඉතින් නොහ`ඩා ඉන්න” යැයි කියන්නට ධෛර්යයක් නොවීය. බොහෝ දෙනා පවසන ආකාරයට ගුරුසිංහ තාත්තා නිතරම උෙiා්ගයෙන් හා සිනාමුසු මුහුණින් කල්ගත කළ අයෙකි. ඒ පළමු හමුවීමේදීම එය මගේ මතකයේ රැුඳුණු ලක්ෂණයක් විය. එහෙත් වසර ගණනාවකට පෙර පළමු වරට හමු වූ පසුව නැවත හමු වන්නට නොහැකි විය.
හිඟුරක්ගොඩ හතරෙ කණුවෙ පිහිටි සිය නිවස හා ඉඩම ජවිපෙ ගොවිපළක් සඳහා භාවිතා කිරීමට ඔහු ඉඩ දුන්නේය. 1980 දශකය අවසානයට එළඹි රුදුරු මර්දනය හමුවේ පවා ඔහු පක්ෂ සාමාජිකයන් හා හිතවතුන් ආරක්ෂා කිරීම සිය වගකීමක් ලෙස සලකා කටයුතු කළේය. කුරුණෑගල මූකලන්යාය ප‍්‍රදේශයේ පදිංචිව සිටි ගුරුසිංහ යුවළ සටන්කාමී තරුණයන් වෙනුවෙන් සිය නිවස දිවා රාතී‍්‍ර විවෘත කළේ ආණ්ඩුවේ මර්දනය හමුවේ ආරක්ෂිත ස්ථානයක් ලෙසය.
සිය දරුවන් කුඩා කාලයේදීම දේශපාලන අව බෝධය ලබාගැනීම සම්බන්ධව ඔහුගේ උනන්දුවක් පැවතිණි. එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔවුන් ජවිපෙ දේශපාලනයට සම්බන්ධ වූ අතර බොහෝ විට විවාහයන් සිදුවූයේද වාමාංශික ක‍්‍රියාකාරින් සමගය. පසුව ඇති වූ වෙනස්වීම් හමුවේ ඔවුන් වෙනත් විවිධ මාවත් ඔස්සේ ජීවිතය ගෙන ගියද තවමත් වමේ ව්‍යාපාරයේ ආභාෂය ඔවුන්ගේ ජීවිතවලින් ඈත් වී නැත.

මිය යන අවස්ථාව වනවිටත් වමේ දේශපාලනය පිළිබඳ ඔහුගේ උනන්දුව වියැකුණේ නැත. එහෙත් වැදගත්ම කාරණය නම්, ඔහු සිය ජීවිතයේ වගා කරගත් වාමාංශික ආදර්ශයන් පාවා දුන්නේ නැත. කෙසේ වෙතත් ඛේදවාචකය නම්, ඔහු විසින් ගොඩනැඟූ දේශපාලන ව්‍යාපාරය පවා ඔහුගේ අවසන් අවස්ථාවේ ඔහු අතහැර සිටීමය. මැතිවරණ දේශපාලනයේ නියැලෙන ක‍්‍රියාකාරීන් ලෙස රෝගාතුර මිනිසකු ගැන සෙවීමට වඩා ඔවුන්ට වැඩ තිබෙන්නට ඇත. ගුරුසිංහ තාත්තා මිය ගිය පසුව මළගෙදර බැනරයක් දැමීමට පැමිණි සහෝදරවරුන්ට ඒ සඳහා ඉඩ දීමට ඥාති හිතවතුන්ට නොහැකි වූයේ පෑරුන හදවත් තවත් පාරන්නට නොහැකි නිසා විය යුතුය. කෙසේ වෙතත් ගුරුසිංහ තාත්තා දේශපාලන ව්‍යාපාරයකට හෝ පක්ෂයකට අයත් මිනිසකු ලෙස නොවන බව නම් පැහැදිලිය.

1971 අරගලයට හෝ 87-89 අරගලයට එක් වූ නිසා දරුණු මර්දනයකට හසුව එයින්ද නොනැවතී යළි වමේ දේශපාලනයේ යෙදීමට ඉදිරිපත් වූවන් ගැන සිහිපත් කරමින් මේ සටහන අවසන් කරන්නට මට සිතේ නව වාමාංශික ව්‍යාපාරයක් ගොඩනැඟීමට කැප වූ, සංඛ්‍යාවෙන් කුඩා මිනිස් සමූහයක් ගැන වර්තමාන පරපුරේ අය විසින් වහරනු ලබන සරල යෙදුම් රාශියකි. ගුරුසිංහ තාත්තා බඳු මිනිසුන් ‘71 කැරැුල්ලෙ අය’, ‘පරණ ජේවීපී කාරයන්’ හෝ නොව ශ්‍රේෂ්ඨ පරාජයකින් පාඩම් ඉගෙන ගත් අපරාජිත මිනිසුන් බව සටහන් කළ යුතුය.

බල්ලන්, බූරුවන් පරාජය කළ ශිෂ්‍යයෝ…!

panhindaඅධිකරණයට අයත් වැඩ ද තිබේ. අධිකරණය වුවද අත නොගැසිය යුතු වැඩ ද තිබේ. බල්ලාගේ වැඩේ බූරුවා කරන්නට යා යුතු නැති බව නීතිය නොවේ අකුරක් පවා නූගත් ගැමියෝ වුවද හොඳහැටි දනිති. එහෙත් අපේ රටේ ජනතාව ගොන්නුන් යැයි සිතා සිටින බූරු වහන්සේලාට ජයවේවා! උන් නීතියට මුවා වී ආණ්ඩුවේ මල අසූචි හෝදන්නට යන බව ඔප්පු වී හමාරය. අසූචි නාගන්නේ ඒ ආකාරයෙන් තමන්ට අයිති නැති දේ කරන්නට යන පක්කලි මහත්වරුන් නෝනාවරුන්ය. ඇතැම් විට එවැනි පක්කලියන් විනිශ්චය ආයතනවලට පත් කරන්නේ ද ආණ්ඩුව කරවන උන්මය. උන් උන්ගේ හැටියට වැඩ කරති. පාලකයෝ පාලනය ගෙන යන්නේ ජනතාව පෙළමින්ය. ඒ පාලනය සාධාරණිකකරණය කිරීම පක්කලියන්ගේ රාජකාරිය විය හැකිය. එහෙත් එය අධිකරණයේ කාරිය විය නොහැකිය.

මේ පූර්විකාව කියන්නට සිදු වූයේ ජනතාවට විරෝධය පළ කිරීමේ අයිතියක් නැති බවට පූර්ව නිගමනයකින් යුතුව කටයුතු කරන විනිසුරුවරුන් සිටින නිසාය. එවැනි විනිසුරුවරුන්ට කිව යුත්තේ තනතුරේ ගෞරවය ආරක්ෂා කරන්නට නොහැකි නම් පාලකයන්ගේ ගෙවල්වල වළං පිඟන්, කිළිටි රෙදි සෝදා යැපෙන්නට සූදානම් වන ලෙසය. ඇතැම් විනිසුරුවරු වෘත්තීය සමිති නායකයන්ට අයිතීන් දිනා ගන්නට සටන් කිරීම ගැන නියෝග පනවති. තවත් විනිසුරුවරු මහජන උද්ඝෝෂණවල යෙදී සිටි හේතුව නිසා මිනීමැරුම්වලට සම්බන්ධ යැයි පොලිසිය විසින් කියන ගම්වාසීන් වැලිකඩට දක්කති.

තවත් විනිසුරුවරු පාලකයන්ගේ පඩුරු පාක්කුඩම් ලබා ගන්නට උන්ගේ මන්දිරවලට බඩ ගාති. එහෙත් කොට්ටෝරුවා කොටා ගෙන ගොස් කෙසෙල් ගහට කෙටූ විට සිදු වන්නේ හොට පැටලීමයි. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය විසින් ඊයේ පෙරේදා පැවැත්වූ පෙළපාළිය නිසා එසේ හොට පටලවා ගත් උන් කීප දෙනෙක්ම වූහ. මේ ශිෂ්‍යයන් විරෝධය පළ කළේ හේතු ඇතිවය. ‘සම සෞඛ්‍ය’ උපාධිය කප්පාදු කිරීම ගැන තමන් ගෙන යන විරෝධතාව ගණනකට නොගත් නිසා විශ්වවිද්‍යාල ප‍්‍රතිපාදන කොමිසම ඉදිරිපිට ඊට විරෝධය පළ කර සිටීම ශිෂ්‍යයන් සතු අයිතියකි. එය උදුරා ගන්නට පාලකයන්ට හෝ පාලකයන් විසින් උසි ගැන්වූ පොලිසියට හෝ පාලකයන් විසින් කඬේ යවනු ලබන විනිසුරුවනට නොහැකිය.

සම සෞඛ්‍ය උපාධි අයිතිය ඉල්ලා අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලය විසින් කැඳවා තිබුණු විරෝධතා පෙළපාළිය ගැන අධිකරණය දී තිබුණේ අපූරු නියෝගයකි. එහි දී කියා තිබුණේ සිසුන් කොළඹ නගරයේ ස්ථානවල විරෝධය කළ යුතු නැති බවයි. කරනවා නම් උද්ඝෝෂණය කොටුව දුම්රියපොළ ඉදිරිපිට කළ යුතු බව අධිකරණයේ නියෝගය විය. විරෝධතාවක් පළ කරන්නේ යම් විරෝධයක් ඉදිරිපත් කිරීමටය. විරෝධය පළ කරන්නට සුදුසු තැන එය නොකර වෙනත් තැනක විරෝධය පළ කරන්නේ නිවටයන්ය. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය කිසිදා නිවටකම් කරන්නේ නැති බව පසුගිය දා යළි සනාථ කළේය. ඒ ශිෂ්‍ය විරෝධය සංවිධානය කරන බව දැනගත් වහාම පාලකයන්ගේ නියමයෙන් පොලිසිය බත්බැලයන් පිරිසක් කළේ අරුම පුදුම නාඩගමක් නැටීමය.

ඔවුහු අධිකරණය හමුවට ගොස් ශිෂ්‍ය උද්ඝෝෂණ පැවැත්වේ යැයි ඔත්තු සේවා වාර්තා කළ ස්ථානවල දී කිසිදු විරෝධතාවක් හෝ නොපැවැත්විය යුතුය යන නියෝගයක් අධිකරණයෙන් ලබා ගත්හ. ඒ මදිවාට උද්ඝෝෂණ කළ යුතු තැන ලෙස කොටුව දුම්රියපොළ ඉදිරිපිට අධිකරණය හරහා නම් කිරීමට ද මේ බත්බැල නිලධාරීහු සමත් වූහ. අධිකරණය කළ යුත්තේ යුක්තිය පසිඳලීම මිස බල්බැලයන් කියන කියන විදිහට පාලකයන්ට අවශ්‍ය නියෝග නිකුත් කිරීම නොවේ.

ඉතින්, විරෝධය පළ කිරීමේ අයිතිය තමන් සතු බව අධිකරණයට වඩා හොඳින් දන්නා ශිෂ්‍යයෝ අධිකරණ නියෝගවලින් පසුබැස ගියේ නැත. ඒ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය අඩපණ කිරීමට අධිකරණය හරහා ශිෂ්‍ය නායකයන් පිරිසක් නම් කරමින් ඔවුන්ට විරුද්ධව නියෝග ගැනීමට ද පාලකයන්ගේ කටු ලෙව කන නිලධාරීහු සමත් වූහ. ඉතින් උන්ට මකුළු දැලින් හමන සුළං වැළකිය හැකි වූයේ නැත. ශිෂ්‍ය නායකයන්ගේ මව්පියන්ට තම නිවෙස් අයිති ප‍්‍රදේශයේ පොලිසියට වාර්තා කරන ලෙසට දන්වා තිබේ. ජනතාව මර්දනය කිරීමේ කැත හෙලූව මේ තරම් ඉක්මනින් පෙන්වීමට පාලකයන් ඉදිරිපත්ව තිබේ. තම දරුවන් වයස අවුරුදු 18 ට වැඩි නිසා ඔවුනට යම් මතයක් දැරීමට හා ක‍්‍රියාමාර්ග ගැනීමට අයිතිය ඇති බව මව්පියන් විසින් පොලිසියේ දී ප‍්‍රකාශ කර තිබේ.

පාලකයන්ටත් බත්බැල පොලිසියටත් බල්ලාගේ වැඬේ කරන්නට යන අධිකරණයේ බූරුවන්ටත් පාඩමක් ඉගෙන ගන්නට නොහැකි වූ බව දනිමු. මන්ද නියෝග කඩකල ශිෂ්‍ය නායකයන්ගෙන් පලිගැනීම අරඹා ඇති බැවිනි. අධිකරණය තමන්ට අයිති නැති නියෝග නිකුත් කිරීම මෙතැනින් නවතින්නේ නැති බව ද සහතිකය. එහෙත් බල්ලාගේ වැඬේ කරන්නට යන බූරුවන් කොහේ සිටියත් උන්ට හිස නැවිය යුතු නැති බව පෙන්වා දුන් ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට ජයවේවා! නියෝග කඩදාසිය දෙකට නවා …. ගසා 07 වැනිදා පැවැති පෙළපාළියට ගිය ශිෂ්‍යයන්ට සුබ පතමින් මේ සටහන නිමා කරමි.