Archive for ඔක්තෝබර්, 2015

වීරයන්ගේ ඇස් – වීරත්වයේ දවස්

Memorඑකම නමක් සහිත එහෙත් අහසට පොළොව මෙන් වෙනස්කම් සහිත මිනිසුන්ද ජීවිතයේදී අපට හමු වේ. ඉන් එක් අයකුගේ නමද මහින්ද විය. පාසල් ශිෂ්‍යයකු ලෙස සිටියදී ඔහු මට හමුවූයේ ශිෂ්‍ය සගයකුගේ මැදිහත්වීමෙනි. ඒ දිනවල භීෂණය උත්සන්න වී තිබිණි. එහෙත් මඟහැර යා නොහැකි යුතුකම් තිබේ. මා සමඟ සිය නිවෙස බලා යමින් සිටි ශිෂ්‍ය සගයා මට මහින්ද හඳුන්වා දුන්නේ ධවල මර්දනයට එරෙහිව සක‍්‍රිය අරගලයේ යෙදෙන සගයකු ලෙසයි.
එදා අපි 18වැනි අපේ‍්‍රල් විරු සමරුවට අවශ්‍ය රතු සහ සුදු වර්ණ පොලිතින් ගෙන සැරසිලි සූදානම් කළෙමු. ආරක්ෂක හමුදා සහ පොලිසියට අමතරව නිල නොවන කුලී ඝාතකයන් සැරිසරන ගම් නියම්ගම්වල පවා අරගලයේ වර්ණය සටහන් කළ යුතු විය. වසර 18කට පෙරාතුව දිවි පිදූ පුරෝගාමීන් වෙනුවෙන් කළ යුතු අවම දේ ඉටු කරන්නට මහින්ද යුහුසුලූව ලෑස්ති වෙමින් සිටියේය. මැණික්හින්න නගරයට ආසන්න ගමකදී පළමුවරට හා අවසන්වරට මට ඔහු මුණගැසුනේ
එසේය. දින කිහිපයකට පසුව අපේ‍්‍රල් අරගලයේ සමරුව සඳහා නගර, ගම් සූදානම් කෙරිණි. වීදිවල රතු පටියක් සහිත සුදු කොඩි ලෙළදුන් අතර තාප්පවල විරු සමරු පෝස්ටර් ඇලවිණි. විශාල බිත්තිවල ආකර්ෂණීය අකුරින් සටන්කාමී සමරු කවි ලියැවිණි.
”පිපි මල් පරව විසිරී ඇත දෙරණ මත
විහිදූ සුවඳ ඉදිරියටත් මියෙනු නැත
ඔපවත් කරන්නට එසුවඳ අපරිමිත
සුවහස් ගණන් සුපිපෙන්නට කැකුළු ඇත”
රතු හා කලූ පැහැ අකුරු සහ සිතුවමින් අලංකාර සමරු පාඨ උද්වේගයක් හා සටන්කාමීත්වයක් ජනිත කරවීය. මියගිය පුරෝගාමී සහෝදරවරුන් හා සහෝදරියන් වෙනුවෙන් හුදු රොමැන්ටික් අනුරාගයක් වඩවනු වෙනුවට දේශපාලනික ජවයක් හා විචාරාත්මක ආවර්ජනයක් කරන්නට එම සමරු පාඨ විසින් ප‍්‍රවේශයක් ලබා දෙමින් තිබිණි. අරගලකාරී තරුණයන් විසින් ජනතාව අතර පතුරුවා හරින ලද නියෝගයක් වූයේ අරගලයේ සමරුව වෙනුවෙන් අපේ‍්‍රල් 5වැනිදා රාත‍්‍රියේ සෑම නිවසකින්ම අහස්කූරු 18ක් නිකුත් කළ යුතු බවයි. ඒ සඳහා අහස්කූරු ලබාගැනීමට උදයේ සිට වැඩිහිටියන්, තරුණ තරුණියන් හා බාල දරු දැරියන් යුහුසුලූ වූ බව දක්නට ලැබිණි.
කෙසේවෙතත් දවස උදා වී මඳ වෙලාවකින් ගිනිඅවියෙන් සන්නද්ධ වූ හමුදා සෙබලූන් ගෙයක් ගානේ යමින් අහස් කූරු එකතු කරන්නට විය. බොහෝ දෙනා කීවේ තමන් අහස්කූරු 18ක් ගෙනැවිත් නැති බවයි. එහෙත් නිවසේ ඇති අහස්කූරු සියල්ල තමන් වෙත භාරදෙන ලෙස හමුදා සෙබළු බලකර සිටියහ. රාත‍්‍රියේ අහස්කූරු යැවුවහොත් දරුණු ප‍්‍රතිවිපාක අත්විය හැකි බව ඔවුහු තර්ජනාත්මකව කීහ. ඒ නිසාම අහස්කූරු සඟවාගෙන සිටියවුන්ද ඒවා සවස්යාමයේදී පත්තු කරන්නට මැළි වූහ. නිවෙස්වලින් එකතුකරගෙන ගිය අහස්කූරු එදින රාත‍්‍රියේ හමුදා කඳවුරුවලින් නිකුත් කළ බව අසන්නට ලැබුණි.
මේ අතර ටික දවසකින් අසන්නට ලැබුණේ මහින්ද අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති බවයි. ඔහු සොයන්නට මවුපියන් හිතවතුන් දැරූ ප‍්‍රයත්නය සාර්ථක වූයේ නැත. දිනපතා මරා දමන ලද දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරිකයන්ගේ සිරුරු මහමග ප‍්‍රදර්ශනය කෙරිණි. සම්පූර්ණයෙන් හෝ අඩක් දැවුනු සිරුරු ටයර්සෑවලය. වෙඩි උණ්ඩයෙන් ළය පසා කළ පසු මිය ගිය හෝ තවමත් ගොර හඩින් හුස්ම ගන්නට තතනන මිනිසුන්ගේ පණ ගැහෙන සිරුරු දැක ළය කම්පාවෙමින් එහෙත් මරණභයෙන් නිහ`ඩවන්නට සිදුවුණු මිනිසුන් අතර දැවෙමින් සිටියෙමු. එක් මරණයක් නොව සිය ගණනක් එක දවසකදී අසන්නට ලැබිනි. ගංගාවල සිරුරු පා කෙරිණි. ඇතැම් ස්ථානවල ගොඩ ගසා තිබුණේ මිනිස් හිස්ගෙඩි පමණකි. ප‍්‍රාණවත් යැයි ද සිතිය හැකි ඒ මිනිස් ශීර්ෂයන් ඇස් අයා බලා සිටින ආකාරය කිසි දිනක අමතක කළ නොහැකිය. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ධවල භීෂණය හමුවේ සියල්ල තලා දමන ලද නිසා කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මහින්ද ඇතුළු අත්අඩංගුවට පත් හා පැහැරගෙන ගිය සහෝදර සහෝදරියන්ගේ කතාව යටපත් විය.
අද අපි සූදානම් වන්නේ එදා ජනතා අරගලය වෙනුවෙන් මරණය නොතකා අරගලයේ මාවත තෝරාගත් වරදට අතුරුදන් කරනු ලැබූ මහින්දලා ගැනයි. අරගලයකදී වීරත්වය පිළිබඳ සීමා සටහන්වන්නේ අරගලයේ අරමුණු හා වීරත්වයේ සමාජමය ස්ථානගතවීම තුළින්වීම නොවැළැක්විය හැක්කකි. 1818 මාතලෙන් ඇරඹුණ කැරැුල්ලේ මෙන්ම 1848 ඌව වෙල්ලස්ස කැරැල්ලේ අරමුණ වූයේ ඉංග‍්‍රීසි ආධිපත්‍ය පලවා හැර පැරණි රාජ්‍ය බලය හා රදළ ආධිපත්‍ය යළි පිහිටුවීමය. එබැවින් කැප්පෙටිපොළලා සහ පුරන් අප්පුලා වීරයන් වන්නේ එදා පැවැති අරගලයට සාපේක්ෂවය. එදා වෙල්ලස්සේ පීඩිතයන් සටන් වැදුණේ රදළ නායකත්වය යටතේය. ඒ නිසා පීඩිතයන්ගේ විමුක්තිය වෙනුවෙන් කළ අරගලයක් ලෙස හඳුනාගන්නවාට වඩා යටත්විජිත ආධිපත්‍යයට එරෙහි කැරැල්ලක් ලෙස වටහා ගත හැකිය.
1971 සහ 1987 කළ නැගිටීම් පීඩිතයන්ගේ විමුක්තිය වෙනුවෙන් පීඩිතයන්ගේ නායකත්වයක් වටා පෙළ ගැසුනකි. අවසාන අරමුණ ලෙස තිබුණේ එක් අයකු රජකරවීම නොව සාමූහික ජයග‍්‍රහණ පිළිබඳ අදහසකි, පීඩිතයන් කිසිදු භේදයකින් තොරව පෙළගස්වා ජයග‍්‍රහණ සඳහා කැඳවාගෙන යන සමාජවාදය පිළිබඳ අරමුණකි.
උතුරේ අරගලයේ නායකත්වය මෙන්ම සාමාජිකත්වයද කළේ පීඩනයෙන් මිදීමේ අරගලයක් බව ඇත්තකි. සතුරා හමුවේ වීරත්වය පෙන්වා සටන් වැදුණු උතුරේ තරුණ තරුණියන් පිළිබඳ පුවත් ඉතිහාසයෙන් වළලා දැමිය නොහැකිවනු ඇත. එහෙත් ඔවුන්ගේ අරගලයේ අරමුණ වූයේ පොදු මිනිස් ජයග‍්‍රහණ වෙනුවෙන් කැපවීමට වඩා ජාතික සීමාවක කොටු කළ ජයග‍්‍රහණයකි. අපේක්ෂිත අවසන් ජයග‍්‍රහණය පවා පවතින ධනේශ්වර රාජ්‍ය සීමාවෙන් වටකරනු ලැබ තිබිණි. ඒ නිසා උතුරේ අරගලය සමඟ 1971 හෝ 1987 අරගල සමපාත කිිරීම ‘නිවැරදි කළ හැකි’ වරදකි.

පරාජයට තනිව මුහුණ දීම

‘චින්තක එල්ලිලා මැරිලා’
ඒ ආරංචිය උදෙන්ම ආවෙ. හේතුව මොකක් වුණත් චින්තක ජීවිතේ පරාජය භාර අරගෙන. පරාජිත මිනිස්සු කොච්චර ඉන්නවද? සමස්තයක් හැටියට අපි හැමෝම එක් එක් ආකාරයට ජීවිතය පරාජය වෙලා. අපිට තියෙන්නෙ තනිවම ජයගන්න පුළුවන් අභියෝගයක් නෙවෙයි කියලා තේරුම් ගන්නෙ කීප දෙනයි. ඒත් චින්තක තනිවම පරාජය බාර අරගෙන.
මට විඳ දරාගන්න බැරි කාරණයක් තියෙනවා. දවසක් මමයි දුවයි මහරගමදි චින්තක දැක්කා. දුවට පාසල් උපකරණ වගයක් ගන්න පොත් කඬේකට ගියාම චින්තක ආවා. මම මුහුණට මුහුණ දැක්ක ගමන් චින්තක මූණ හරවාගෙන වෙන පැත්තකට ගියා. මට මූණ දෙන්න බැරිකමක් චින්තකට තියෙන්න ඇති. ඒත් මම කම්පා වෙන්නෙ පස්සෙන් ගිහින් පිටට තට්ටු කරලා කතා කරන්න මම කල්පනා නොකිරීම ගැනයි. දුවගෙ අවශ්‍යතාවට මුල්තැන දීලා මම වෙළෙඳ සේවකයට කතා කරන ගමන් චින්තක ඉන්න පැත්ත ගැනත් අවධානය යොමු කළේ කතා කරන්න අවස්ථාවක් ගන්නයි. නමුත් චින්තක ඉක්මනින්ම අවශ්‍යතාව ඉටුකරගෙන හෝ නොගෙන පිටවෙලා ගියා.
ජීවිතය විවිධ දුෂ්කරතා මතු කරනවා. චින්තක එක් දරු පියෙක් බව මම දැනගෙන හිටියා. එදා පොත් කඬේට එන්න ඇත්තෙත් දරුවගෙ පාසලට මොනවා හරි ගන්න වෙන්න ඇති. ඒත් මින් පස්සෙ චින්තක හමුවෙලා කතා කරන්න ඉඩක් නෑ.
චින්තක හමු වුණේ අහම්බයකින් තමයි. ඒත් ඒක අහඹුවක් විතරමත් නෙවෙයි. සරත් අයියා අපිට කාර්යාලයට තැනක් හොයාගෙන ආවා. ඇඹුල්දෙනියෙන් පන්නිපිටියට තැන මාරුකරන කොට ඒ ස්ථානය භාරව හිටියෙ චින්තක. කාලයක් ව්‍යාපාරික ස්ථානයක් ලෙස පාවිච්චි කරපු තැන චින්තකගෙ අක්කගෙ. විදේශගතව ඉන්න අක්කා වෙනුවට ඒ වගකීම භාර අරගත්තෙ චින්තක.
එක දවසක් චින්තක ආවා සුදු හඳුන් පැල දෙකක් අරගෙන. නැකත වෙලාවක් බලාගෙන ඒ වෙලාවට නියමිත දිහාවක් බලලා ඒ පැළ දෙක හිටෙව්වා. පැලවලට වතුර දාලා බලාගන්න පුළුවන්ද කියලා ඔහු අපෙන් ඇහුවා. අපි ඒක සතුටින් බාර ගත්තා. නමුත් කෙටි කාලයකින් අපේ අවධානයෙන් ගිලිහිලා ගිය නිසා පැළ දෙකම මැරිලා ගියා. චින්තකට ඒ බව කියන්නත් බෑ. චින්තක ආවෙත් නෑ. අන්තිමට සුදු හඳුන් පැළ ගෙනාව චින්තක තනිවම අවසන් ගමන් ගිහිල්ලා.
පසුකාලයක චින්තක විවිධ බැරි අමාරුකම්වලට මුහුණදෙද්දි අක්කා ඒ වගකීම එයාගෙන් නිදහස් කරලා තිබුණා. චින්තකට බොහෝ අය උදව් කරන්න උත්සාහ කළා. අක්කා විදේශගතව ඉඳිද්දි චින්තකගේ ණය තුරුස් නිදහස් කරගන්න උදව් කළා. ඒ අතරම වෙනස් ජීවිතයක් ගෙනියන්න චින්තක විවිධ සුළු සුළු කටයුතු කළා. වෙලාවක නිමි ඇඳුම් අලෙවි කළ ඔහු තවත් වෙලාවක ගෘහභාණ්ඩ ව්‍යාපාරික හිතවතකු ළඟ සේවය කළා. ඒත් තනිවම කරන්න උත්සාහ කළ ව්‍යාපාරික කටයුතුවලදි ඔහු අමාරුවෙ වැටුණා.
ණයකරුවන් තවදුරටත් ඔහුට සහනයක් දෙන්න කැමැතිවුණේ නෑ. ඒවට මුහුණ දෙන්න පවා ඔහු ශක්තිමත් ආකාරයට උත්සාහ ගත්තා කියන්න අමාරුයි. චින්තක ජීවිතය ගොඩනඟාගෙන තිබුණෙ වෙනස් විදියට. මත්පැන් සහ වෙනත් දේවල් ඔහුගෙ ජීවිතයේ වින්දනය ලෙස තෝරාගෙන තිබුණා. වෙනත් ජීවිත ගැටලූ ඔහුට තිබුණද නැද්ද කියලා දන්නෙ නෑ. නමුත් චින්තක හිතවත්කමින් ඇසුරු කරන්න පුළුවන් හොඳ මිනිහෙක් බව නම් ඇත්ත. චින්තක ගැන දන්න කියන බොහෝ දෙනෙක් ඒ කාරණේ පිළිගන්නවා. ඒත් චින්තකගෙ දුර්වලකම් විතරක් නෙවෙයි, ඔහුට වෙනස් කරන්න බැරි තත්වයන් ඇති.
ඇබ්බැහි වෙච්ච දේවල් නිසා ජීවිතය වෙනස් කරගන්න අපි බොහෝ දෙනකුට අමාරු නිසා චින්තකට විතරක් දොස් කියන්න අමාරුයි. ඒත් චින්තක ඇසුරු කරපු අයට ඔහුගෙ හිනාව, කටහ`ඩ අහපු අයට ඒක හීනියට ඇනෙන වේදනාවක්. කවුරුත් එක්ක හොඳින් සුහදව හිටිය මිනිහෙක් ජීවිතයට තනිවම මුහුණ දෙන්න උත්සාහ කරලා, පරාජය බාර අරගෙන තනිවම තීරණයක් අරගෙන.
සියදිවි නසාගැනීම්වලදි මේක පොදු තත්වයක්. හොඳින් ඇසුරු කරන අයට පවා හිතාගන්න බැරි විදියට ගන්නා ඒ තීරණය ගුප්තයි. මනෝ වෛiවරු එවැනි අවස්ථා ගැන විවිධ සාධක සමඟ විස්තර කරනවා. මොළයේ රසායනික වෙනස්කම් ගැනත් කියනවා.
ඒත් චින්තක වගේ කෙනෙක් ගැන දන්න නිසාම ඒ සාධක මොනවා වුණත් ජීවිතයෙ පරාජය විඳ දරාගන්න බැරිවෙන සාධක දිවිනසාගැනීමකදි ප‍්‍රමුඛ බව අමුතුවෙන් කියන්න අවශ්‍ය නෑ. රජරට ගොවියන් සියදිවි නසාගත් කාලෙදි සමහරු කීවෙ ජොලියට වහ බොනවා කියලා. ඇත්ත හේතු වෙනස් කරන එකට වඩා ඒ වගේ මුග්ධ උත්තර දෙන එක ලේසියි.
විදේශගතව ඉන්න සහෝදරිය එනතුරු චින්තකගෙ මළගමේ අවසන් කටයුතු සෙනසුරාදාට නියමිතයි. පණ තියෙන චින්තකට පිටට තට්ටු කරලා සුහදතාව පළකරන්න අවස්ථාව අහිමි කරගත් මට ප‍්‍රාණ නිරුද්ධ චින්තකගෙ මළගමට යන්න හිත හදාගන්න වෙනවා.

පහේ ශිෂ්‍යත්ව උගුලෙන් දරුවන් නිදහස් කළ යුතු

පස්වැනි ශ්‍රේණියේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගයේ ප‍්‍රතිඵල නිකුත්වීම නිසා එම විභාගයට මුහුණ දුන් දරුවන්ට හා මවුපියන්ට සතුට හා දුක මුසු තත්වයන් උද්ගත වී තිබෙනවා.

පසුගිය අගෝස්තු 23 වැනිදා ඒ තරගකාරි විභාගයට මුහුණ දුන් තුන්ලක්ෂ හතළිස් එක්දහසකට ආසන්න දරුවන් අතර මගේ දියණියත් සිටියා. ඇය ලැබූ ප‍්‍රතිඵලයත් සමත් යැයි සම්මත ලකුණු සංඛ්‍යාවත් අතර පරතරය නිසා ඇය මහත් කනගාටුවට පත් වුණා. ශිෂ්‍යත්වය කියන්නෙ එක් විභාගයක් පමණක් බවත් ලැබූ ලකුණ ගැන සෑහිමකට පත් වී ඉදිරි ඉගෙනුම් වැඩ කරගෙන යෑම අවශ්‍ය බවත් පන්තියට යන්නට පෙරාතුවම මම ඇයට පැහැදිලි කළා. ඒත් ඇයට දුකක් තිබුණා. ඇගේ පන්තියේ අඩු ලකුණු ලැබූ යාළුවන් කඳුළු පෙරමින් සිටි නිසා ඇගේ දුක තවත් වැඩි වුණා. පාසලේදී ඔවුන් අස්වසමින් කරුණු පැහැදිලි කිරීමක් කෙරුනාද දන්නෙ නෑ. පාසලෙන් පිටතට පැමිණි මට ඇතැම් මවුපියන් මූණ අඳුරු කරගෙන ඉන්න හැටි පෙනුණා.

පාසල අවසන් වී නිවසට ආ දියණිය කීවේ වැඩි ලකුණු අපේක්ෂාවෙන් හිටිය යාළුවන් අඩු ලකුණු ලැබූ නිසා ගෙදර ගියාම ගුටි කයිද දන්නෙ නෑ කියලා. ඇයට එවැනි වදයක් ශිෂ්‍යත්වයට පෙරාතුවත් නොදුන් නිසා විභාග ප‍්‍රතිඵලය ගැන අඩු සැලකිලි නොලැබෙන බව දියණිය දැනගෙන හිටියා. ඒත් මින් පෙර අවුරුදුවලදි දරුවන්ගෙ ප‍්‍රතිඵල අඩුවීම නිසා මවුපියන් තම දරුවන්ට වධහිංසා කළ බව ඇය දන්නවා.  ඔවුන් වැඩි දෙනා තම දරුවන් ජනප‍්‍රිය පාසල්වලට යවන හීනයක හිටි අයයි. ඇත්ත වශයෙන්ම ජනප‍්‍රිය පාසල් ලෙස හඳුන්වන පාසල්වලට හැමදෙනාගෙම දරුවන් යවන්න ඉඩ නෑ. නමුත් සල්ලි බාගෙ අතදිග හැර වියදම් කරන අයට ඒක කජ්ජක් නෙවෙයි. ශිෂ්‍යත්වයෙන් අඩු ලකුණු ලබන දරු දැරියන්ගෙ මවුපියන් ඊළඟට බලන්නෙ යම් මුදලක් වියදම් කරමින් ජනප‍්‍රිය පාසලකට දරුවන් ඇතුළු කිරීමටයි. ඒ මුදල වියදම් වෙන්න, ජනප‍්‍රිය පාසලේ ආදි ශිෂ්‍ය හෝ වෙනත් පදනමකින් ආධාර කිරීමටයි. එහෙමත් නැත්නම් කාර්යාල සේවකයාගේ සිට ඉහළ බලධාරින් ලවා අල්ලස් ලබාදීමටත් මවුපියන් වියදම් කරනවා.

නිදහස් අධ්‍යාපන ක‍්‍රමය ලෙස හඳුන්වන රටාව තුළ ශිෂ්‍යත්ව ක‍්‍රමය ආරම්භ කෙරුණේ අව වරප‍්‍රසාදිත පවුල්වල දරුවන්ට වඩා පහසුකම් හිමි පාසල්වල අධ්‍යාපනය ලැබීමේ අවස්ථා සැලසීමක් හැටියටයි. ලක්ෂ ගණනක් විභාගයට පෙනී සිටියත් රජයෙන් අඩු ආදායම්ලාභීන්ට ලැබෙන ශිෂ්‍යාධාරය හිමි වෙන්නෙ එයින් 10%කට පමණයි. ජනප‍්‍රිය පාසලකට යන්න අවස්ථා ලැබෙන්නෙ එයිනුත් කොටසකටයි. ඒ නිසා ශිෂ්‍යත්ව විභාගයේ මුල් තේරුම ගිලිහී ගිහින්. මේ නිසා පහේ ශිෂ්‍යත්වයට මුහුණදීම සඳහා තම දරුවන් ටියුෂන් පන්ති කීපයකට යවමින් මහා ධාවන තරගයක යොදවන මවුපියන් ලකුණු අඩු වීම ගැන දුර්මුඛ වීම අහන්න දෙයක් නෑ. නමුත් දරුවන් ඒ ධාවනය නිසා හති වැටෙන එකත් දරුවන්ගෙ අයිතිවාසිකම් අහිමි කෙරෙන එකත් ගැන කවුරුවත් වගකියන්නෙ නෑ.

මම පහේ පන්තියෙදි විභාගයට සූදානම් කෙරුණෙත් ශිෂ්‍යත්ව පන්තියකට සහභාගි වෙමින්. ඒ මීට අවුරුදු 33කට කලින්, 1982දි. ශිෂ්‍යත්වයට ඉගැන්වීමෙන් ප‍්‍රතිඵල ලබාදුන් ආචාර්යවරියක් ටියුෂන් පන්තියේ ඉගැන්වුවා. පාසලේදිත් පන්තිභාර ගුරුවරයා පමණක් නෙවෙයි, අනෙක් පන්තිවල ගුරුවරුත් අපට ඉගැන්වුවා. මම ඉගෙන ගන්න කාලෙ පාතදුම්බර මහ විද්‍යාලයේ පහේ පන්ති තුනක් තිබුණා. ඒ පන්ති තුනේම ගුරුවරු සහයා්ගයෙන් අපට ඉගැන්වුවා. හදිසියේ අසනීප වීමකින් එක ගුරුවරයෙක් ආවෙ නැත්නම් අනෙක් පන්තියේ ගුරුවරයා ඒ පන්තියට ඇවිත් පන්ති දෙකටම ඉගැන්වුවා. පහේ පන්තියෙදි, ඒ කියන්නෙ අවුරුදු 10දී ළමුන්ගෙ ක‍්‍රියාකාරිත්වය හිතුවම ඒක එතරම් සරල වැඩක් නෙවෙයි. අපේ පාසලේ ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් 12ක් ඒ වතාවෙ ශිෂ්‍යත්වයෙන් සමත් වුණා. ඒ අවුරුද්දෙ මහනුවර දිස්ත‍්‍රික්කයේ ඉහළම ලකුණු ගත්තෙත් අපේ පන්තියෙ ශිෂ්‍යයෙක්.

අද පහේ පන්තියෙ දරුවන්ගෙ, ගුරුවරුන්ගෙ වගේම මවුපියන්ගෙ ක‍්‍රියාකාරිත්වය ගත්තත් යාන්ත‍්‍රික බවක් මට පෙනෙනවා. ගුරුවරු අතර සහයෝගය නැත්තටම නැති වෙලා කියන්න බෑ. ඒත් තරගකාරිත්වය නිසා අනෙක් පන්තියෙ දරුවන්ට වඩා තමන්ගෙ පන්තිය ගැන හිතන්න ගුරුවරු පෙලඹෙනවා. අසනීපෙන් ගුරුවරයෙක් ආවෙ නැත්නම් උදව් කරන්නත් යනවා. නමුත් අපි ඉගෙන ගත්ත කාලෙ තරම් මානුෂිකත්වයක් පහේ පන්තිවල ඉගෙන ගන්න දරුවන්, ගුරුවරු, මවුපියන් අතර නෑ. ඒක සිදුවෙන්නෙ මුළු සමාජයෙම අවමානුෂිකකරණයේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසයි.

මා අසා ඇති එක සිදුවීමකදී දරුවෙක් තමන්ගෙ අම්මා එක්ක හිටියෙ තරහෙන්.  තමන් ශිෂ්‍යත්වය සමත් කිරීම වෙනුවෙන් ඇය විසින් කරන හිරිහැරය නිසා ඔහු හෙම්බත්ව හිටියෙ. පන්තිවලට යවන්න, උදයෙන් අවදි කරන්න, ගෙදර වැඩ කරවන්න අම්මා උනන්දු වුණාට දරුවට ඒක මහා පීඩාවක් වෙලා. ශිෂ්‍යත්වය දවසෙ ඔහු විභාග ශාලාවට ගියේ මෙහෙම කියාගෙන.

”අද තමයි මම අම්මට හොඳ පාඩමක් උගන්වන්නෙ…”

ආරංචි විදියට දරුවා ප‍්‍රශ්න පත‍්‍රයේ එක ප‍්‍රශ්නයකටවත් පිළිතුරු ලියලා නෑ. ඒ දරුවා සහ මව ගැන ඉන්පස්සෙ තොරතුරු මට දැනගන්න ලැබුණෙ නෑ. කොහොම නමුත් මේ වගේ සිදුවීම් අනුව අපේ දරුවන්ගෙ පෞරුෂ වර්ධනයට හානිකර නිදහස් සිතුම් පැතුම් මොට කරන ශිෂ්‍යත්ව විභාග ධාවනය ගැන නැවත හිතා බලන්න අපට සිදු වෙනවා. නැත්නම් අපි හැමෝම එකිනෙකා පරයාගෙන, එකිනෙකා රවටමින් විනාශය කරා යන එක නවත්වන්න බැරි වෙනවා.

අඩුම ගානෙ තමන්ගෙ දරුවන් ගැන හිතලා මේ තත්වය වෙනස් කරන්න අපි හැමෝම කල්පනා කළ යුතු වෙනවා.

උපාධි විකිණීම හා දැන්වීම් ආදායම

CAM03877මාලඹේ පිහිටා ඇති මුදලට වෛද්‍ය උපාධි පිරිනමන බව කියන ආයතනය ගැන අප විසින් කාලයක් තිස්සේ කළ හෙළිදරව්ව කිසිදු බලධාරියකුගේ කනට ඇසුණේ නැත.

විශේෂයෙන් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ සෞඛ්‍ය ඇමැතිවරයාව සිටි මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන පවා උපාධිය මුදලට විකුණන කාර්යයට සහාය පළ කළේය. එවකට උසස් අධ්‍යාපන ඇමැති එස්.බී. දිසානායක කීවේ අධ්‍යාපනය පෞද්ගලික අංශයට අවකාශ දෙන එක සිය රාජ්‍ය ප‍්‍රතිපත්තිය බවයි. එහෙත් සරසවි ශිෂ්‍ය ප‍්‍රජාව ඊට විරෝධය පළ කරමින් නිරන්තර අරගලයක යෙදුණි. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට නායකත්වය දෙමින් අන්තරය නිදහස් අධ්‍යාපන අයිතීන් රැකගැනීම පිණිස වෙහෙස මහන්සි වී ජනතා ව්‍යාපාරයක් නිර්මාණය කරමින් සටන් වැදුණි.

නිදහස් අධ්‍යාපන අයිතීන් රැකගැනීමේ සිසු ජන පෙළගැස්ම සඳහා මමද එක් වූයෙමි. එහෙත් රට පුරා හතළිස් තුන් ලක්ෂයක් ශිෂ්‍ය ප‍්‍රජාවටත් ඔවුන්ගේ මාපියන්ටත් එස්බීගේ අත්තනෝමතිකත්වයට අභියෝග කිරීම පහසු නොවීය. කවුරුන් කෙසේ කීවත් ඒ පිළිවෙත ඉදිරියට ගෙන යන බව කී ඔහුගේ උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය යටතේ සරසවි සිසුන් ගෙන ගිය විරෝධය වෙඩි තබා, කුලූ පොලූ පහර දී පොඩි පට්ට්ම් කෙරිණි. ජානක හා සිසිත වැනි ශිෂ්‍ය නායකයන්ට අබිරහස් මරණය හිමි විය. සිය ගණනක් සිසුන්ගේ පන්ති තහනම් කෙරිණි. තවත් සිය ගණනකට ව්‍යාජ චෝදනා නගමින් විනය පරීක්ෂණ කැඳවන ලදී.  දුසිම් ගණනක් සරසවි ශිෂ්‍ය ක‍්‍රියාකාරිකයන්ට සරසවි බිම තහනම් කෙරිණි. දාහක් හෝ සරසවියෙන් ඉවත් කර දමා එය ක‍්‍රියාවේ යොදවන බවට එස්.බී. වහසි බස් කීවේය. අවසානයේ එස්.බී. ඇතුළු රාජපක්ෂ පාලනය ගෙදර යවමින් මහා ජන පෙළගැස්මක් නිර්මාණය වූයේ අධ්‍යාපන අයිතීන් වළලා දමන එස්.බී. ඇතුළු රාජපක්ෂ පාලනයට එරෙහිව දීර්ඝතම අරගලයක් ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය විසින් ගෙන ගිය නිසාය. විරෝධයේ පළමු ගිනිදලූ ඇවිළවූයේ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයයි. සෙසු ජනතා බලවේග නිද්‍රාවට පත්ව සිටියදී ඔවුන් අවදි කළේ වීදි පුරා විරෝධතා සටන් පාඨ මුරගාමින් කඳුළු ගෑස් හා ඇමෝනියා ජල පහර කමින් ඇද වැටෙමින් යළි නැඟිටිමින් සටන් වැදුනු ශිෂ්‍ය ක‍්‍රියාකාරින් විසින්ය.

එදා රාජපක්ෂ පාලනයේ රස මසවුලූ වළෙඳමින් යෙහෙන් වැජඹුණු කිසිදු ඇමැතියෙක් ශිෂ්‍ය අරගලය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ නැත. ඒ නිසාම මාලඹේ උපාධි කඩය පවත්වාගෙන යාමට හැකිවූයේ වත්මන් ජනාධිපති සිරිසේනගේද දායකත්වයකි. රාජපක්ෂ පාලනය ගෙනගිය පිළිවෙතට අනුව එදා අධ්‍යාපනය වෙළෙඳ භාණ්ඩයක් කරන්නට වහසි බස් දුන්, මාලඹේ උපාධි කඩය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි එස්.බී. අද ඔහුගේ ඇමැති මණ්ඩලයේ සමාජ සුභසාධන ඇමැතිවරයාය.

අද අධ්‍යාපන ඇමැති අකිල විරාජ් කාරියවසම් පෞද්ගලික උපාධි ආයතන පවත්වාගෙන යාමට විරුද්ධ නැත. රාජපක්ෂ පලවා හැරි පසුව ඔහුගේ පාලනය සියතට ගෙන ඉදිරියට ගෙනයාම හැර විකල්පයක් සිරිසේන-රනිල් හවුල් ආණ්ඩුවට නැත. ඒ නිසාම ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය අධ්‍යාපන පෞද්ගලිකකරණයට එරෙහිව ගෙන ගිය අරගලය තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යා යුතුව ඇත.

රාජපක්ෂ පාලනය හෝ වත්මන් හවුල් පාලනය අධ්‍යාපනය විකිණීමේ පිළිවෙතක සිටින බව දැන් රහසක් නොවේ. එහෙත් ජනතාව වෙනුවෙන් වැඩ කරනවාය කියන විවිධ පුද්ගලයන් රාජපක්ෂ පාලනය යටතේද දැන්ද ඊට අනුග‍්‍රහය දක්වන බව හෙළිදරව් විය. මේ අතර විවිධ ජනමාධ්‍ය ආයතන මාලඹේ උපාධි කඩයට කඬේ යමින් සිටී. සත්‍ය වෙනුවෙන් බයිලා කියන මේ ඇතැම් මාධ්‍ය ආයතන වෛද්‍ය උපාධි විකුණන්නට මාලඹේ පිහිටුවන ලද ආයතනය සහ ඊට අනුබද්ධ රෝහල දක්වා ක‍්‍රියාවලියේ වංචනික බව වසන් කරති. මේ ජනමාධ්‍ය ආයතනවලට මිලියන ගණනින් දැන්වීීම් ලැබෙන නිසා නිදහස් අධ්‍යාපන අයිතීන් වළලා දැමීම ඔවුන්ට එතරම් ගැටලූවක් නොවේ. වරක් එක්තරා සති අන්ත ඉංග‍්‍රීසි පුවත්පතක මුල් පිටුවේ පුවතකට වෛi නෙවිල් ප‍්‍රනාන්දු නම් ව්‍යාපාරිකයාගේ ප‍්‍රකාශයක් ගෙන තිබුණි. ඔහු පවසා තිබුණේ මාලඹේ නෙවිල් ප‍්‍රනාන්දු රෝහලට විරුද්ධ වන අයට ශාප වන බවයි. ජාතික මට්ටමේ පුවත්පතක මෙවැනි පුවතක් පළ වන්නේ ඇයි? විශේෂයෙන්ම මාධ්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ ප‍්‍රවීණයන් සිටින පුවත්පත්වල මෙබඳු ජුගුප්සාජනක තත්වයන් ඇති වන්නේ මිලියන ගණනින් ගෙවන දැන්වීම්වලට පුවත්පත්කලාව යටපත් කෙරෙන බැවිනි.

එක්තරා විද්‍යුත් මාධ්‍ය ආයතනයක උදෑසන සංවාදයක් සඳහා මාතෘකාව වූයේ උපාධි විකුණන්නට  ඇරඹුණු මාලඹේ පිහිටි ආයතනය පිළිබඳවයි. එහිදී එම ආයතනයට පක්ෂ කිහිපදෙනකු සාකච්ඡුාවට සම්බන්ධ වූවද ඊට විවේචන ගෙන එන කිසිවකු සම්බන්ධ නොකෙරිණි. ඒ ගැන විමසීමට ශිෂ්‍ය ක‍්‍රියාකාරිකයකු දුරකථනයෙන් කතා කළ විට ලැබී තිබුණේ අපූරු පිළිතුරකි. අදාළ ආයතනයේ ප‍්‍රකාශකයෙක් කියා සිටියේ තම ප‍්‍රධානීන්ට එල්ල වුණු දේශපාලන බලපෑමක් නිසා මෙවැනි ආකාරයට පක්ෂග‍්‍රාහී වන්නට සිදුව ඇති බවයි. දේශපාලන පක්ෂපාතීත්වය නිසා විවිධ පහත් වැඩ කරන ආයතන විසින් මෙවැනි බොරු හේතු දැක්වූවද ඇත්ත කාරණය නම් හතළිස්තුන් ලක්ෂයක ශිෂ්‍ය ප‍්‍රජාවට වඩා ඔවුන්ට හිමි වන මිලියන ගණනින් දැන්වීම් ආදායම් වැඩි වටිනාකම් සහිත බවයි.

ප‍්‍රධාන කර්තෘවරුන් ලෙස පත්ව සිටින ප‍්‍රවීණ පත්තරකාරයන් ජනමාධ්‍ය නිදහස වෙනුවෙන් පෙනී සිටියද ඔවුන්ට තම පුවත්පත්වලදී එවැනි යමක් පෙන්වන්නට නොහැකි වන්නේ ඊට වඩා මේ දැන්වීම් ආදායම් බලවත් නිසාය. නිදහස් අධ්‍යාපන අයිතිවාසිකම් භුක්ති විඳිමින් විවාදවල නිදහස් අධ්‍යාපනය ගැන තර්ක කළ පුද්ගලයන් මාධ්‍ය ආයතනවල වගකීම් ඉසිලූවද ඔවුන්ට පවා දැන්වීම් ආදායම් ප‍්‍රශ්නය හමුවේ හෘදසාක්ෂිය හකුලන්නට සිදුව ඇත.