නොලියා සිටිය නොහැකිය

කෙටිකතාවක් කියවලා හැඟීම්බර වෙලා කඳුලක් ආවා. ඒ කතාව ලියු සහෘදයට දුරකථනයෙන් ඇමතුවා.

ඔහු ජිවකවරයෙක්. ඈත ගම්මානයක ළමා වෛද්‍ය සායනයක අත්දැකීම් ඔහු ලියලා තිබුණෙ. දරාගන්න බැරි වේදනාවක් ඇති වෙන කරුණු.

දුප්පත්කම, නොදැනුවත්කම, පසුගාමිත්වය, සමාජ අසාදාරනය මේසේරම එකට පෑහිලා…

දරුවො හැටියට කරපු නැති වරදකට දරන්න බැරි වේදනා විඳින කොට….

මට මගේ දරුවගෙ මූන පෙනුනා. කරන රස්සාවෙ හැටියට ඈටත් නිතරම දුක් පීඩා විඳින්න නියමිතය.

ඒත් ඈ විතරක්ද?
ඈත ගම්මානවලත්, මෑත නගර වීදිවලත් දරුවො… කුසගින්න, සූරාකෑම, අනාරක්ෂිතකම….

උන් හැමදාම නොකරපු වරදකට වද වේදනා විඳනවා. කවදා කොහොම මේ අයුක්තිය වෙනස් වේවිද?

භාරතියාර් නම් දකුණු ඉන්දිය කවියාගේ කියමනක් මට මතක් වුණා.
”එක් දරුවෙක් හෝ කුසගින්නේ හඩයි නම්, දියතම මකාලමු අපි!”

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

%d bloggers like this: