ඩෙල්රුක්ෂාන් – වැරදුණු පාරක මරණය!

 

mariyadas delrukshan

මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන්, අපරාධ විමර්ශන දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරියකු විසින් මට හදුන්වා දුන්නේ හතරවෙනි තට්ටුවේ රදවා සිටියදීය.  ඔහු මරණයට පත් වුයේ මීට සිව්වසරකට පෙර, එනම්, 2012 අගෝස්තු 8වැනිදා ය.

මතකයේ ඇති ආකාරයට මා මුලින්ම ඔහු හමුවූයේ 2010 ජනවාරි 31වැනිදාය. රහස් පොලිසිය විසින් මා අත්අඩංගුවට ගෙන තුන්වැනි දිනයේ දෙල්කද පිහිටි ‘ලංකා‘ පුවත්පත් කාර්යාලයට කැදවාගෙන ගිය පසුව සවස් යාමයේ නැවත හතරවැනි තට්ටුවේ සිරමැදිරියට කැදවාගෙන එන ලදී. සිරමැදිරියට ඇතුළුවනවිටම වෙනසක් මට පෙනුනි. කොණ්ඩය බූ ගෑ ලාබාල තරුණයකු සිරමැදිරියේ වාඩි වී සිටියේය. ඒ වනවිට ප්‍රධාන සිරකුටියේ සිරකරුවන් 11දෙනකු විය. ඔහු ගැන පසුව මට යම් තොරතුරක් දුන්නේ ඒ වනවිට මා හදුනාගෙන සිටි සිරමැදිරි සගයකු වූ සරත් අයියා විසිනි. ඩිල්රුක්ෂාන් ලෙස මට තරුණයා හදුන්වා දුන් පසුව සුහදව කතා කළ ඔහු පසුව මිත්‍ර විය. තමන්ගේ උපන් ගම යාපනේ බවත් එල්ටීටීඊ සැකකරුවකු ලෙස අත්අඩංගුවට ගත් බවත් ඔහු මට කීවේය. සහෝදරයෙක් සහ සහෝදරියන් තිදෙනෙක් සිටි, මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන් පවුලේ වැඩිමල් පුතාය. ධීවරයකු ලෙස ජීවිකාව කරන කි‍්‍රිස්ටෝපර් මරියදාස් නේරිස්, ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ පියා ය. යාපනයේ ශාන්ත පැට්‍රික් විද්‍යාලයේ, කලා අංශයෙන් උසස්පෙළ විභාගය සමත් වූ ඩෙල්රුක්ෂාන්ට සුලු ලකුණු ප්‍රමාණයක් මද වීමෙන් විශ්ව විද්‍යාලයට පිවිසීමට නොහැකි විය.

සිංහල බසින් කතා නොකරන ඔහුට ඉංග්‍රීසි බසින් යම් යම් අදහස් ප්‍රකාශ කළ හැකි විය. එහෙත් ඔහු තමන්ට අදාල චෝදනා ගැන හෝ එල්ටීටීඊ සබදතා ගැන කිසිවක් පැවසීමෙන් වැලකී සිටියේය. එවැනි පීඩිත තත්වයක සිටියදී ඇත්තෙන්ම ඔහු එල්ටීටීඊයට සම්බන්ධදැයි විමසන්නට නොහැකිකමක් විය. ඒ ගැන හාරා අවුස්සන්නට අවශ්‍යතාවක් මට නොවිනි. අතීත ක්‍රියාකාරකම් කුමක් වුවද දැන් ඔහු හු‍ෙදකලා සිරකරුවෙකි. රාජ්‍ය මර්දනය විසින් තලා පොඩිකර දැමූ ජීවිත ගණනාවක් සම්බන්ධව මෙන්ම එල්ටීටීඊ සැකකරුවන් ලෙස හෝ වෙනත් චෝදනා මත පැහැරගන්නා පුද්ගලයන්ට අත්වන ඉරණම ගැනද මට වැටහීමක් තිබිණි.

ඒ දිනවල විශේෂ විමර්ශන ඒකකයේ නිලධාරින් විසින් මා වරෙක ලංකා කාර්යාලයටත්, තවත් වරක් නිවෙසටත් ඉන්පසුව කඩවත පිහිටි මුද්‍රණාලයටත් මා රැගෙන ගිය දිනවල දහවල් කාලයේ දෙමළ සිරකරුවන් ඇසුරු කරන්නට තිබුණු ඉඩකඩ සීමා විය. කිසියම් හේතුවක් නිසා දහවල් කාලයේ මා සිරකුටියේ රදවා තබා නොගෙන ඉවත ගන යන සිරිතක් තිබිණි. ඒ නිසාම ඔහු අත්අඩංගුවට පත් වූ ආකාරය ගැන කිසිදු තොරතුරක් දැනගන්නට පෙරාතුව ම ඔහු හතරවැනි තට්ටුවෙන් කැදවාගෙන ගොස් තිබිණි. ඔහු ඇතුළු දෙමළ සිරකරුවන් බූස්ස රැදවුම් කදවුරට ගෙන යන ලද බවයි. අර තට්ට කොල්ලා ගැන දන්නවාදැයි නිලධාරියෙක් මගෙන් විමසා සිටියේ ඉන් පසු දවසකය. මම කිසිවක් නොදන්නා බව කී විට ඔහු කීවේ සිය දෙපාර්තමේන්තු සගයන් විසින් පැවසූ විස්තරයකි.

මේ, 2009 ඔක්තෝබර් 29 දීපවාලි දිනය දා සිදුවූවකි. වවුනියාව පොලිසියට හදිසියේ කඩාවැදුණු ත්‍රිරෝද  රථයක් නිසා පොලිස් ස්ථානයේ හුන් නිලධාරීහු කලබල වූහ. යුද්ධය අවසන් කර මාස කීපයක් ගෙවී ගොස් තිබුණද යුද්ධයේදී වැඩිදියුණු කළ සැකය හා බිය තුරන්ව නොතිබුනි. පොලිස් ස්ථානයේ බාධකය විවෘතව තිබුනේ යුද්ධය අවසන් කළ බව තහවුරු කරගත් නිසාය. එහෙත් හදිසියේම වේගයෙන් ඇතුළු වූ රිය රියැදුරා විසින් පාලනය කරගනු ලැබිණි. ඔහුද අන්ද මන්ද වී සිටියේය. පාර වැරදුණු බව වටහා ගන්නා විට ප්‍රමාද වැඩිය. එදින දීපවාලි සතුට බුක්ති විදින්නට සගයන් සමග මත්පැන් බිවු ඔහු වටපිට බැලුවේ තැතිගත් හැගීමෙනි. රිය තුල විනෝදයෙන් කෑගසමින් සිටි සගයන්ද නිහඩවූයේ තමන් පොලිස් ස්ථානය වෙත ඇතුළු වී ඇති බව වටහා ගැනීම නිසාය. ක්ෂණයකින් නැවත රිය හරවාගත් තරුණයා පොලිසියෙන් ඉවතට ගෙන සගයන් සමග වේගයෙන් පළා ගියේය. එහෙත් ඔවුන් දෙස ඇස ගසා සිටි පොලිස් නිලධාරියෙක් වහා දිවවිත් ඔවුන් යන දෙස විමසිල්ලෙන් බලා සිටියේය. ඔහු පිටව යන රිය තුළ සිටි එක් අයකු ගැන විමසිලිමත් විය. හිසකෙස් බූගා සිටියද ඒ මුහුණ කොහේ හෝ දැක ඇති බව කල්පනා කළ නිලධාරියා තමන් වෙත ඇති ඡායාරූප කිහිපයක් දිගහැර බැලුවේ පළාගිය තරුණයන් පසුපස යන්නට අවශ්‍ය බව පොලිස් ස්ථානයේ අදාළ නිලධාරින්ට දැන්වීමෙන් පසුවය. අපරාධ පරික්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවේ මර්දන ඒකකයේ රාජකාරි කළ ඔහුගේ සැකය තහවුරු කරන සේයාරුවක්  එහි තිබිණ.

ත්‍රිරෝද රිය ගිය ඉසව්වක් සොයා ලුහුබැද ගිය පොලිස් කණ්ඩායමට පහසුවෙන් ඔවුන් වෙත ළගාවිය හැකි විය. පොලිස් ස්ථානයට ප්‍රවේශවීමට ඔවුන්ගේ රිය හරවා තිබුනේ යාබද පටුමග ලෙස වරදවා වටහාගැනීමෙනි. යාබද පටු මාවතට ත්‍රිරෝද රථය යොමුවන ආකාරය පොලිස් ස්ථානයට පිටත හිද ඔවුන් පළායන දෙස බලා සිටි නිලධාරින් දැක තිබුනි. පටුමාවතේ දුරක් ගොස් රිය නවතාගෙන තරුණයන් සිය විනෝදවීම අරඹා තිබුණි. මත්පැන් පානය කළ බවක් පෙණුනු ඔවුන් වෙත කඩාවැදී එහි සිටි විශේෂ පුද්ගලයා කොටුකර ගන්නට ආරක්ෂක නිලධාරින්ට වැඩි වෙහෙසක් ගන්නට අවශ්‍ය නොවීය. 2009 ඔක්තෝබර් මස 29වැනිදා එසේ ආරක්ෂක අංශ විසින් වව්නියාවේදී අත්අඩංගුවට ගත් ඩෙල්රුක්ෂාන් කොළඹ අපරාධ පරික්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවට ගෙන ආවේ වැඩිදුර ප්‍රශ්න කිරීමටය. එහෙත් වවුනියාව පොලිසිය මින් ඔහුට විරුද්ධ නඩුවක් පවරා තිබුනේ වවුනියාව අධිකරණයේ නිසා ඔහු මාස කිහිපයකට වරක් වවුනියාව වෙත කැදවා ගෙන ආ යුතු විය. එහිදී දුෂ්කරතාවන්ට මුහුන දුන් නිලධාරින්ට ප්‍රවාහන දීමනා, අතිකාල ආදී දීමනා හිමි විය. එහෙත් තම පුතා බලන්නට යාපනේ සිට කොළඹ යන්නට සිදු වූ ඩෙල්රුක්ෂාන්ගෙ මාපියන් වෙත නීතියේ ඇස ඇරුනේ නැත. දැඩි ආයාචනා මැද අවසානයේ පුත්‍රයා වවුනියා බන්ධනාගාරයට ගෙන එන්නට හැකි වුවත් එයින් පසු අත්වන ඉරනම මේ තරම් ඛේදවාචකයක් යැයි නේරිස් මරියදාස් යුවල නොසිතන්නට ඇත.

වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ රදවා තබා සිටියදී ජූනි 29වනදා වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ සිදුවීමකදී ආරක්ෂක අංශ විසින් එල්ලකරන ලද ප‍්‍රහාරයෙන් පසු රාගම රෝහලට අතුළත් කරනු ලැබ දින ගණනක් කෝමා තත්වයෙන් සිටියේය. එම ප්‍රහාරයේදී තුවාල ලැබූ නිමලරූබන්ද මරණයට පත්විය. ඒ නිසා ඒවා සාපරාධී මනුෂ්‍ය ඝාතන බව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකිය. ආණ්ඩුවේ බන්ධනාගාරයක් තුළ සිදුකළ පහරදීමකින් ඔවුන් ඝාතනය කර වසර 4ක් ගතව තිබේ. එහෙත් උතුරේදී හෝ දකුනේදී එසේ මරාදමන ලද සිය සගයන්ට මෙන්ම ඩෙල්රුක්ෂාන්ට සහ නිමලරූබන්ට තවමත් යුක්තිය ඉටු වී නැත.

delrukshanමේ තරුණයා අත්අඩංගුවට ගත්තේ ඇයිදැයි පසු දිනක මා පෙර විස්තරය කී නිලධාරියාගෙන් විමසා සිටියේ තවත් දින කිහිපයකට පසුවය.

“ඩෙල්රුක්ෂාන් සුපර් එයිට් පොරක්“ ඒ මට ලැබුනු පිලිතුරයි. නිලධාරින් පවසන ආකාරයට ඔහු එල්ටීටීයෙන් මෙන්ම විදේශගතවද සන්නද්ධ පුහුණුව ලබා සිටියෙකි. එල්ටීටීඊ නායකත්වය ආරක්ෂා කරන්නට යොදවනු ලැබූවකු බවට ත්‍රස්ත ඒකකය චෝදනා කරන්නේ ඔහුගේ රුව සහිත එල්ටීටීඊ හැදුනුම්පතක් හමුවී ඇති නිසා බව නිලධාරියා කියා සිටියේය. ඔහු කියන කතාවට අනුව, යුද්ධය අවසන් කාලයේ මාර්ග පරික්ෂාවක යෙදුනු ආරක්ෂක හමුදාවලට වළලා තිබුනු ආයුද හා නිලඇදුම් කිහිපයක් හමු වී තිබේ. එහි තිබුණු හැදුන්ම්පතක තිබී ඇත්තේ මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ සේයාරුව බව ඔහු කියයි. මේ සියල්ල කියා ඇත්තේ 2009 ඔක්තෝබර් 29 දීපවාලි දිනයේ වැරදීමකින් පොලිස් ස්ථානය වෙත හැරවූ ත්‍රිරෝද රථයේ සිටියේ තමන් සොයන සැකකරුවකු බව හදුනාගත් නිලධාරියා විසිනි.

එහෙත් ඩෙල්රුක්ෂාන් එල්ටීටීඊයේ සිටියේද නැද්ද යන්න සනාථ කර ඔහුට දඩුවම් දියයුතු වන්නේ අධිකරණ ක්‍රියාවලියක් තුලිනි. සැකකරුවකුව සිටි ඔහු ඇතුළු සැකකරුවන්ට ම්ලේච්ඡ ලෙස පහරදුන්නේ රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ මිනිමැරීමෙන් හා කෘරත්වයෙන් ප්‍රතිවාදියා දනගස්වන ‘කැලෑවේ යුක්තිය‘ රජ කළ නිසාය. එහෙත් රාජපක්ෂ පාලනයේ වැරදි නිවැරදි කරන්නට කටමැත දොඩවමින් බලය ඩැහැගත් නූතන හවුල් ආණ්ඩුවේ රාජපක්ෂලා දැන් කියන්නේ මොකක්ද? මරාදැමුවන්ට යුක්තිය ඉටුකරනවා තබා, චෝදනා ගොනු කරන්නේද නැතිව වසර ගණන් කොටුකර සිටින මිනිසුන් දේශපාලන සිරකරුවන් ලෙස පිලිගන්නටවත් උන් සූදානම් නැත.

හතරවැනි තට්ටුවේ මා සමග දින කිහිපයක් ගත කළ ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ විචක්ෂණ ඇස් මා ඉදිරියේ බලා සිටී. පාන්දරින් අවදි වී ශාරිරික ව්‍යායාමයේ යෙදී දවස ආරම්භ කළ ඔහුගේ නිරෝගී සිරුරේ ජවය මතකයෙන් බැහැර නොවේ. සිරගත දින කිහිපය තුළ මා වෙත කතා කළේ වචන කිහිපයක් පමණකි. ඔහුගේ ජිවිතයේ තතු දැනගන්නට අවස්ථාවක් නොවීය. එහෙත් ඔහු සුහද ලෙස සෙසු සිරකරුවන් සමග ගෙවු කාලය තුළ යම් දිනක නිදහස් වූ විට ජිවිතය අලුතෙන් අරඹන්නට අධිෂ්ඨානයෙන් සිටි බවට සැකයක් නැත. එල්ටීටීඊයේ නායිකාවක ලෙස සිට අත්අඩංගුවට පත් වූ ‘තමිලිනි‘ හෙවත් සුබ්‍රමනියම් සිවකාමි සිය අත්දැකීම් සටහන් කරමින් ලියූ ‘තියුණු අසිපතක සෙවණ යට‘ ලියමින් තමන්ට කියන්නට තිබුණු බොහෝ දේ සටහන් කර ඇත. අවම වශයෙන් තමන් වෙත එල්ල කළ චෝදනා ගැන යමක් කියන්නට හෝ ඩෙල්රුක්ෂාන්ට හැකි වූයේ නැත.

එළඹෙන ඔක්තෝබරයේ 29 වැනිදාටත් දීපවාලි උත්සවය යෙදී තිබේ. මග වැරදී මර්දනයේ ගොදුරු බවට පත්වනු මිස යමක් වෙනස් ලෙස දකින්නට උතුරේ මෙන් දකුණේ දී තවමත් තාරුණ්‍යයට හැකිව නැත. එහෙත් දීපවාලියේ අරමුණ ආලෝක පූජාවයි. මිනිස් ජීවිතයට ආලෝකයක් උදා කරන්නට අපට හැකි වන්නේ ඩෙල්රුක්ෂාන් වැනි මරා දමන මිනිසුන් වෙනුවෙන් යුක්තිය ඉටු කරන්නට සූදානම් නම් හෝ ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නට සූදානම් නම් පමණකි.

සෝමවංශ අමරසිංහ – සිරි අයියා ගැන මතකය

siri

සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා ගැන 1994 ජූලි මාසෙ දවසක මුලින්ම මා දැනගත්තෙ ‘හිරු‘ පත්තර කාර්යාලයෙදි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායකයන් අතර දිවි ගලවාගත් එකම නායකයා ඔහු බව ඒ දිනවල කියැවුණා. එක්සත් ජාතික පක්ෂ භීෂනයෙන් අලුධූවිලි බවට පත් කළ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පුනර්-සම්ප්‍රාප්තිය පිළිබද ආනන්දය සමග අප සූදානම් වුණේ නව දේශපාලන අපේක්ෂා සහිතව අගොස්තු මහමැතිවරණයටයි. මල්බදුන ලකුණ යටතේ ජාතිය ගලවාගැනීමේ පෙරමුණ ලෙස තරග කරමින් 1994 අගෝස්තු 16 වැනිදා පැවති මහමැතිවරණයෙදි ජවිපෙ එක් ආසනයක් ලබාගත්තා.

ඉන්පසුව දිගු කලක් ගෙවී ගියා. 2002 ඔහු ලංකාවට පැමිණෙන බව දැනගන්නා විට මා ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ සේවය කරමින් හිටියෙ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුනේ දේශපාලනය හා අනන්‍ය වෙමින් ගතකළ එම කාලය තුළ සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා පොද්ගලිකව ඇසුරු කරන්නට හැකි වුණා. ඔහු සහභාගි වන විවිධ සමාජයීය හා දේශපාලන වැඩසටහන්වලට සහභාගි වන්නටත් හැකි වුණා. ඔහු නිරහංකාර සරල මිනිහෙක්. ඒ වගේම කියන්නට ඇති දේ කෙළින් කියන කෙනෙක්. දේශපාලන මත දැක්වීම්වලදි ඔහු සිය අදහස තහවුරු කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටියා. ඉංග්‍රීසි භාෂා හැකියාව නිසා ඔහු යම් බටහිර සාහිත්‍ය ඇසුරක්, කලාත්මක ඥානයක් අත්පත් කරගෙන හිටියා. දේශපාලන අරගලයෙදි කලාව, සාහිත්‍ය ඉටුකරන භූමිකාව ඔහු වටහාගෙන හිටියා. ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය තුළ ඇතැම් ලෙඛකයන්ගේ කෘති විශේෂයෙන් එංගලන්තයේ ධනපති ක්‍රමයේ පැවැති තත්වය සාහිත්‍යයන් නිරූපිත ආකාරය ගැන ඔහු මා සමග සාකචඡා කළා. ඇතැම් කවි පරිවර්තනය කර සිය චරිතාපදානයට එක් කරන ලෙස ඔහු මගෙන් ඉල්ලා සිටියා. ඒ කවි එංගලන්තයේ සූරාකෑම සිදුවන ආකාරය හා ඇති නැති පරතරය පිළිබද තදින් විවේචනාත්මකව නිර්මාණයවී තිබුණා. එංගලන්තයේ වාසය කළ කාළෙ ඔහු යම් සාහිත්‍ය ඇසුරක සිටි බව වැටහුණා.

නමුත් ඔහු සිය පවුල් පසුබිම තුළ ලබාගත් බොහෝ ලක්ෂණ නිසා ඇත්ත වමේ නායකයකු බවට පත්වීමේ දිශාවෙන් අපගමනය වූ බවක් නිරීක්ෂනය කරන්නට හැකි වුණා. ඒ බව මා තහවුරුකර ගත්තේ ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ කතුවරයාව ඉන්න කාලෙදි ‘මගේ කතාව‘ නමින් සිය චරිතාපදානය ලියන්නට කටයුතු කළ කාලයේ. ඉන් පෙර ඔහු ඒ ජීවිත කතාව ලියමින් සිය ළමා කාලයේ විස්තර, පන්සල් පරිසරයක හැදුණු වැඩුණු ආකාරය හා සමාජ අවබෝධය පුලුල් වූ ආකාරය සටහන් කළා. නමුත් අප ඔහුගෙන් අපේක්ෂා කළේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලන ක්‍රියාවලිය තුළ අත්දැකීම් සටහන් කිරීමයි. ඒ වෙනුවට ඔහු සිය ‘සවයංලිඛිත චරිතාපදානයක්‘ ගොඩනගමින් සිටියා. වරක් පක්ෂයේ සගයන්ගෙ විවිධ විවේචන මැද එම දීර්ඝ ලිපි පෙළ අතරමග නතර කළ ඔහු දෙවන වරටත් එම චරිත කතාවේ කොටස් පළ කරන්නට පටන් ගත්තෙ දේශපාලන කාරණාවලට වඩා පොද්ගලික අත්දැකීම් සටහන් කරමින්. ඒ නිසාම ඒ ලිපි පෙළ පළ කිරීම අත්හැර දමන්නට අප තීරණය කළා. එංගලන්තයෙ වාසය කරද්දි පොතපත ඇසුරු කළත් වමේ දේශපාලන සාහිත්‍ය පරිශීලනය කිරීමට උනන්දුවී නැති බව ඔහු පෙන්නුම් කරමින් සිටියා. මා විශ්වාස කරන්නෙ එංගලන්තයෙ ජිවත් වූ ඔහුට ඒ සදහා බොහෝ අවස්ථා තිබුණ බවයි. පශ්චාත් සෝවියට් වාමාංශික සංවාද යුරෝපයෙන් ජවිපෙ වෙත ගෙන එන්නට නොහැකිවීම විසින් ජවිපෙ ඉදිරි ගමන පිළිබද කඩඉමක් සලකුණු වුණු බව බොහෝ දෙනාගෙ අදහසයි. පක්ෂයේ ඉංග්‍රීසි බස හැසිරවූ අතලොස්සක් දෙනාට වගේම ඒ ගැන සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයටත් විවේචනයක් එල්ල වී තිබෙනවා.

පසුකාලයක ‘ලංකා‘ පුවත්පතින් මෙන්ම ජවිපෙ මතවාදයෙන් වෙන්ව ගමන් කරමින් මා ඔහු දෙස විවචෙනාත්මකව බැලුවෙ ඔහු සිය දේශපාලන නායකත්ව භූමිකාව තුළින් ඉටුකළ සාධනීය දේ ප්‍රතික්ෂේප කරමින් නොවෙයි. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු දැඩි කැපකිරීමකින්, අධිෂ්ඨානයකින් වැඩ කළ කාලයක් තිබුණා. ඔහු මාක්ස්-ලෙනින්වාදය ගැන කතා කළා. ඊටත් වඩා ජාතික විමුක්ති අරගලය ඔහුගේ දේශපාලන ගමනේ අවසන් අරමුණක් ලෙස පැවතුණා. ඔහු වමේ දේශපාලනය වෙනුවෙන් මුලුමනින්ම කැපවුණු බව ඇත්ත. ජවිපෙන් ඉවත්වූ පසු ඔහු කීවෙ “මෙච්චර කල් දේශපාලනය කළාට, පක්ෂ නායකයෙක් හැටියට වැඩ කළාට මම මට කියලා කිසිම දෙයක් හම්බ කරගෙන නෑ. මට ඉන්න ගෙයක්වත් නෑ!“ කියලා. ඒක පිළිගන්න පුළුවන් ඇත්තක්. ඒ ගොරවය කිසිදාක අඩු වෙන්නෙ නෑ. එහෙත් ඔහුට තමන් පසුපස එන ජාතිකවාදී දේශපාලන සෙවනැල්ලෙන් ගැලවෙන්නට නොහැකි වුණා.

වරක් ජවිපෙ කොළඹ දිස්ත්‍රික් සහෝදර සහෝදරියන් සංවිධානය කළ කලා සංස්කෘතික වැඩසටහනකදි ඔහු මගේ දියණිය දැක්කා. එදා වේදිකාව ඉදිරිපිට ඈ හිටියෙ වේදිකාවෙන් ඇහෙන ගීත ඛණ්ඩවලට අනුව පාද තබමින් සතුටුවෙමින්. ඇගේ නැටුම් විලාසය දැක ඔහු කීවා ඇයට නර්තනයෙ සහජ දක්ෂකම් තියෙන බව. ඔහු කුඩා දරුවන් කෙරෙහි මහත් ඇල්මක් දැක්වූ මිනිහෙක්. ජවිපෙ සගයන් ඔහුට ‘සිරි අයියා‘ කියද්දි ඔවුන්ගෙ දරුවන් බොහෝ දෙනා ඔහු ඇමතුවෙ ‘සුදු සීයා‘ කියලා. යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව ජවිපෙ නියෝජිතයන් පිරිසක් යාපනේ කළ සංචාරයකදි නැවත ඔහු සමග මා එක්වුණා. ඔහු යුද්ධය නිසා අවතැන්වූ තමිල් ජනයාගෙ තාවකාලිකව ඇටවූ තහඩු නිවෙස්වලට ගිය අවස්ථාවල මහත් කම්පාවෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වුවා. පැදුරු කඩමාල්වල වාඩි වී දරුවන්ගෙ පොත පත බැලුවා. එහෙත් ඒ වනවිට ඔහු මෙන්ම අප බොහෝ දෙනා එක්ව සාධාරණීකරණය කළ යුද්ධය සම්බන්ධව ඇත්ත චිත්‍රය දකින්න අප පමා වී තිබුණා. වඩාත් නරකම දේ අප අපේ වරද පිළිබද ස්වයංවිවේචනයක් කිරීමට පසුබට වෙමින් සිටියා.

2009 මැයි 18 වැනිදා කිරිබත් කමින් වීදි දිගේ ‘ජයගොස“ නැගූ ඇතැමුන් සමග අපට ඒකාත්මික වෙන්න හැකියාවක් තිබුණෙ නෑ. වමේ දේශපාලනය තුළ නාමිකව හිදිමින් දක්ෂිණාංශයට සහාය වෙමින් අප සිදුකළ වරද පිළිබද ඇස් ඇරෙමින් තිබුණා. 2009 සැප්තැම්බරය වනවිට ‘ලංකා‘ මාධ්‍යෙව්දීන් පසුපස ත්‍රස්ත විමර්ශන පටන්ගත්තෙ ඒ නිසා. 2010 ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව මා හතරවෙනි තට්ටුවට රැගෙන ගියේ ඒ නිසා. එහෙත්ඒ හැම වෙලාවකම සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා අපේ ආරක්ෂාව ගැන විමසමින් සහෝදරාත්මකව කටයුතු කළා. රාජපක්ෂ පාලනයේ මර්දනය ගැන ඔහු ඍජුව විවේචන ඉදිරිපත් කළා. වරක් ‘ලංකා‘ පුවත්පත ගිනිතබන බවට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දුරකතනයෙන් සිදුකළ තර්ජනයක් ගැන ඔහු හෙළිදරව් කළා. ගෝඨාභයලා එවැනි මර්දන බලයක් වර්ධනය කරගත්තේ වමේ ව්‍යාපාරය තුළ අපි නිවැරදි තීරණ ගන්නවා වෙනුවට දක්ෂිණාංශයේ බලයක් වෙනුවෙන් වම දියකිරීමේ ප්‍රථිඵලයක් ලෙසයි. යුද්ධය ආරම්භ කරන්න තියෙන ලබ්බෙන් හෝ පටන් ගමු කියන්න සෝමවංශ සහෝදරයාට හැකි වුණේ දේශපාලනයෙ වැරදි නිසා බව වටහාගන්න අපි ධෛර්යමත් වුණේ නෑ. නමුත් අප විසින් කළ දේශපාලන වැරදි ගැන ඔහු හෝ මා හෝ හමුවූ කිසිදු අවස්ථාවක සාකච්ඡාවක් සිදුකළේ නෑ. ඒ වෙනුවට අප කළේ යුද්ධයෙන් පීඩාවට පත්වූවන් වෙනුවෙන් සහන ලබාදීමේ හඩ නගමින් නිවැරදිවීම අමාරු පාරට හැරෙනවා වෙනුවට හුදෙක් වරදකාරිත්වයේ පීඩාවෙන් මිදීමේ ක්‍රමවේදයයි.

maincity1pic12011 ජූලි මාසයේ පමණ සිට ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ වරින්වර නවාංග එකතු කරමින් සහ ඇත්ත වමේ විකල්ප පුවත්පතක් බවට පත් කිරීමේ අරමුණ පිළිබද සාකච්ඡා කරමින් සහ ඒ අනුව වෙනස්කම් කරමින් අප යෝජනා කළේ එම වරද නිවැරදි කිරීමක්. එහෙත් ඒක දරාගන්න ජවිපෙ නායකත්වයට හැකි වුණේ නෑ. සෝමවංශ සහෝදරයා අවසාන වරට මට හමුවුනේ ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ ඉරණම ගැන සාකච්ඡාවකට පැලවත්ත ජවිපෙ ‘මූලස්ථානයට‘ ගිය වෙලාවෙ. විවිධ ස්ථානවල නවාතැන් ගනිමින් සිටි ඔහු පක්ෂ මූලස්ථානය සිය කාර්යාලය බවට පත් කරගත්තෙ එදා. ජවිපෙ ප්‍රධාන කාර්යාලයෙ එක් කාමරයක පොත්පත් රාශියක් වනාගෙන ඔහු හිටියා.

“මොකක්ද අයියෙ වෙන්නෙ?“ මම ඇහුවා.

“මොනව වෙන්නද, මොකවත් වෙන්නෙ නෑ.“ ඔහුගෙ ස්වරයෙ තිබුණෙ අවඥාවක්.

“මේ පත්තරවල තියෙන ඒවා?“ මම ඔහුගෙන් උත්තරයක් බාපොරොත්තු වුණා.

“ ඔය ධනපති මාධ්‍යවල එක එක්කෙනා පක්ෂෙ කැඩෙනවා කියලා ලිව්වට මේ පක්ෂෙ කඩන්න බෑ.“ ඔහ මහත් විශ්වාසයෙන් කිව්වා.

“අපේ සමහර අය ප්‍රශ්නවලට මූණ දෙන්න දන්නෙ නෑ. අපිටත් මෙහෙම මෙතනට එන්න වෙලානෙ දැන් තියෙන්නෙ.“ ඔහු මා සමග සිනා සෙමින් කතා කළා.

ජවිපෙ ගොඩනගන්න කටයුතු ක පිරිසක් විසින්ම ජවිපෙ දේශපාලන ගමන්මග නැවත ප්‍රශ්න කරමින් කළ තීරනාත්මක සංවාදයට ඔහු අභිමුඛ වුණේ අවඥාවෙන් හා මගහැරයාමේ ප්‍රවේශයකින්. ජවිපෙ දේශපාලන උපායමාර්ගය ලෙස ‘ජාතික විමුක්ති අරගලය තුළින් සමාජවාදයට‘ යන්න සූත්‍රගත කෙරුණේ 80 දසකයේ රෝහණ විජේවීර සහෝදරයා ජීවත්ව සිටි නවලිබරල් ධනවාදය ලංකා සමාජයට හදුන්වා දුන් වකවාණුවෙ. එ කාලෙ සමාජවාදී අරමුණු වෙනුවෙන් සටන් වැදුණ සොමවංශ අමරසිංහ ධනවාදය තම පරම හතුරා බව විග්‍රහ කරගෙන හිටියෙ. 87-89 අරගලය බිහිසුනු මර්දනයකින් පොඩි පට්ටම් කළ පසුවත් පක්ෂය යළි ගොඩ නගන්න සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා විශේෂ මැදිහත්වීමක් කළ බව අමතක කරන්න බෑ.

නව තත්වයන් වටහාගෙන පක්ෂය කෙළින් හිටුවන්න සමත් විචාරාත්මක ඇසක් තිබුණු ඔහුට වමේ දේශපාලනය හා ජාතිකවාදය වෙන්වෙන සීමාව වටහාගන්න හැකියාවක් නොතිබුණු එක ගැන මට ඇත්තෙ කම්පාවක්. එ් විචාරාත්මක ඇස හිමිකරගන්න අප වසර විසි ගණනක් ගතකර තිබුණා. 2015 අප්‍රේල් 16 ජවිපෙන් ඉවත්වූ සෝමවංශ සහෝදරයා ගතවූ වසරකට වැඩි කාලය තුළ ජවිපෙ විවේචනය කළේ තමන් කළ දේශපාලනය පිළිබද ස්වයංවිවේචනයකින් නොවේ. ජාතිකවාදී දේශපාලනය තුළ මහින්ද බලයෙන් පහවීමෙන් පසුව ඇතිවන ඉඩකඩ පුරවන්න ජවිපෙ මූලික වෙන්නෙ නෑ කියන විවචෙනයයි සෝමවංශ සහෝදරයට තිබුණෙ. එහෙත් ඇත්ත වරද තිබෙන්නෙ ජවිපෙ නායකත්වය දරන කාලය තුළ ඔහු ඇදගෙන ගිය මාවතේම තමයි.

2011 සැප්තැම්බර් මාසෙ දවසක පැලවත්තෙ ජවිපෙ මූලස්ථානයෙන් පිටවෙන්න කලින් ‘ගිහින් එන්නම් අයියෙ‘ කියලා පුරුද්දට කිව්වට ඉන්පස්සෙ ‘සිරි අයියා‘ හමුවෙන්න හෝ වෙනයම් කාරනයකට හෝ එහි යන්න හිතක් දුන්නෙම නෑ. දේශපාලන මතය නිවැරදි කරගන්න අප කළ අරගලයෙදි ඒ යාම අවශ්‍ය වුණෙත් නෑ.

Notes from Gallows Sinhala

මවිසින් කලකට පෙර ‘පෝරකයේ සටහන්‘ නමින් පරිවර්තනය කළ ජුලියස් ෆුචික්ගේ කෘතිය තුළ ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය ගැන එන සටහනක් මෙහි නැවත පළ කරන්නට සිත් විය.

 

“අද 1943 මැයි පළමුවැනිදාය. විරාමයක් ලැබීමෙන් මා හට ලිවීමට ඉඩ කඩ ලැබුණි. කොතරම් වාසනාවක්ද? නැවතත් මොහොතකට හෝ කොමියුනිස්ට්වාදී කතුවරයකුවීමට හැකිවීම… නව ලෝකයෙහි මැයි දින පෙළපාළියෙහි සටන් ශක්තිය පිළිබඳ කතාවක් ලියමි.

ලෙළදෙන ධජයක් ගැන ඇසීමට සූදානම් නොවන්න. එබඳු කිසිවක් ද ජනතාව ඇසීමට පුල පුලා සිටින ත‍්‍රාසජනක අත්දැකීමක් ද නොවේ. අද වන විට එය එතරම් ම සරලය. මැයි පළමු වැනි දින ප‍්‍රාග් නුවර වීදි අතරින් ගලායන දහස් ගණන් පුපුරු ගසන පෙළපාළිකරුවන්ගේ රළ වේගයක් නොමැත. මොස්කව් රතු චතුරශ‍්‍රයේ පිටාරව ගලනු මා දුටු මිලියන ගණනක් ජනතාවගේ චමත්කාරය නොමැත. මිලියන ගණනක් නොව සිය ගණනක් පවා ඔබට මෙහි දක්නට නොමැත. අතළොස්සක් සහෝදරවරු මෙහි සිටිති.

ඒත් එපමණකින් මෙහි වැදගත්කම අඩු නොවේ. ඊට හේතුව, බිහිසුණු ගින්නක් මැද වුවද අළු බවට නොවී වානේ බවට පන්නරය ලබන නව බලවේගයක චලනය පිළිබඳ මෙම විමර්ශනය ලියැවෙන බැවිනි. යුද බිමෙහි නිල ඇ`දුම් හැඳ යුද අගල්වලදී ලියැවෙන විමර්ශනයක් බැවිනි.

මෙම පරීක්ෂණය සිදු කරනුයේ සුළු සිදුවීම් අතරතුර බැවින්, අරගලයේ ගිනි උදුනෙහි ජීවිතය පන්නරය නෙතැබූ කිසිවකුට කියවීමෙන් එය වටහාගැනීම දුෂ්කර වනු ඇත. ඇතැම් විට, ඔබට එය වැටහෙනු ඇත. විශ්වාස කරන්න, ශක්තිය උපදිනුයේ මෙහිදීය.

අසල්වැසි සිරකුටියෙන් ලැබෙන උදෑසන සුබ පැතුම බිත්තියට තට්ටු කළ බිතෝවන් ගේ සංගීත ඛණ්ඩ දෙකකි. අද දින ප‍්‍රබල උත්සවකාරීත්වයක් තිබේ. බිත්ති පවා ඉහළ නාදවලින් කතා කරයි. අපි අපට ඇති ඉහළම තත්වයේ ඇඳුමින් සැරසී සිටියෙමු.

‘පෝරකයේ සටහන්’ කාතිය පළමු මුද්‍රණයේ මුල් කවරය

‘පෝරකයේ සටහන්’ කාතිය පළමු මුද්‍රණයේ මුල් කවරය

උත්කර්ෂවත් උදෑසනක අහරක් ගනිමු. ‘විශ්වාසවන්තයන්’ කෝපි, ජලය, පාන් රැුගෙන විවෘත කුටි දොරටු වෙත පැමිණෙති. මැයි දින සුබ පැතුම්…! සිය හැඟීම් දැනවීමට සුළු සිදුවීමක් පවා යොදා ගන්නා විපිළිසර ජීවිත ඇත්තන්ගේ සුබ පැතුම්! ආහාර බඳුනට යටින් අපගේ ඇඟිලිවලින් අදහස් පළ කළ හැකිය. එළිමහනේ ජනේලයට පහළින් කාන්තා සිරකරුවෝ සිය ශාරීරික අභ්‍යාස කරති. කම්බිකූරු අතරින් පහළ බැලීම සඳහා මම මේස කබල මත නැග ගතිමි. සමහර විට ඔවුන් ඉහළ බලනු ඇත. ඔවුන් මා දුටුවහොත් සිය මිට මොළවන සුරත ඉහළට ඔසවා ආචාර කරනු ඇත. නැවත නැවතත් එය සිදුවෙයි. පහත මාලය වඩා සකී‍්‍රය වී තිබේ. අන් දිනවලට වඩා එහි උද්‍යෝගිමත් බවක් තිබේ. ආරක්ෂකයා එය නොදනී. නොඑසේනම් දැකීමට උනන්දු නොවේ. එහෙත් එයද මැයි දින සංදර්ශනයේ අංගයක් ව ඇත.

මීළඟට පැමිණෙන්නේ අපගේ වාරයයි. ශාරීරික අභ්‍යාස සඳහා මූලිකයා මම වෙමි. අද මැයි පළමුවැනි දිනයයි.

සොයුරනි, අලූත් වූ යමකින් පටන් ගනිමු. ජේලර් බලා සිටියත් නැතත් පළමු ව්‍යායාමය වන්නේ ‘කුළුගෙඩි පහර’ වේ.
එකයි… දෙකයි… එකයි.. දෙකයි… දෙවැනියට දෑකැත්තෙන් ධාන්‍ය කැපීමයි. මිටිය හා දෑකැත්ත… මිනිසුන් වටහා ගැනීම අරඹති. සිරකරු ඛණ්ඩයන් අතර සිනහව ව්‍යාප්ත වෙයි. එසේවුවත් ඔවුහු ජවයකින් ව්‍යායාමයන්ට නැඹුරු වෙති. මේ මැයි දින සංදර්ශනය මරණය වෙත ගමන් ගනිමින් සිටින අප වෙත පැමිණි ආකල්ප සහ අධිෂ්ඨානය තවදුරටත් තදින් පිහිටුවීමේ ඉඟි නාටකයකි.

නැවතත් සිරකුටි තුළට. ක්‍රෙම්ලිනයේ ඔරලෝසු කණුවේ පෙ:ව: 9.00 නාද වන අතර මැයි පෙළපාළිය රතු චතුරශ‍්‍රය හරහා යනු ඇත.

”තාත්තේ … ඔවුන් ජාත්‍යන්තර ගීතය ගයන හැටි බලන්න.”

ජාත්‍යන්තර ගීතය ලොව පුරා ගැයෙනු ඇත. එය අපේ සිරකුටිය තුළත් රැුව්දිය යුතුය. අපි එය ගයමු… විමුක්ති ගී එකක් අවසන තව තවත් ගායනා කරමු.
අපට හුදකලා විය නොහැක… ඇත්තෙන්ම අප හුදෙකලාවී නොමැත. පිටත ලෝකයේ ගායනා කරන මිනිසුන්ට අපිද අයත් වෙමු. ඔවුහු අරගලයේ නියුතු වෙති. අප ද එසේමය.

”සිරගත සොහොයුරනි…
සීතල පවුරු අතර සිටියත්
අප හා පෙළට නොයා හැකි මුත්
ඔබ සැම අප සමගයි…
ඔබ සැම අප සමගයි”

ඔව් අප ඔබ සමඟයි. අපි අපගේ 1943 මැයි දින සංදර්ශනයේ අවසානය ලෙස එය තෝරා ගතිමු. එහෙත් එය එසේ නොවීය. කාන්තා සිරමැදිරි ‘විශ්වාසවන්තිය’ රතු හමුදාවේ පෙළපාළි රිද්මයට සිවුරුහන් බාමින් සිටියා. ඊළඟට ඇය ‘පාටිසාන්කා’ ඇතුළු අනෙකුත් ගීත වාදනය කරමින් සිරකුටි තුළ වූවන්ට ධෛර්යය ලබා දුන්නාය.
චෙක් පොලිස් නිල ඇඳුමින් සිටි සෙබළකු විසින් මට කඩදාසි හා පැන්සල් ගෙනැවිත් දෙමින් මා ලියන අතරතුර අන් භටයකුගේ කඩා පැනීම වැළැක්වීමට මගේ සිරකුටිය අසල මුර කරයි. මෙසේ මගේ ලිවීමේ කාර්යය ඇරඹූ චෙක් ජාතික භටයා මා ලියන කඩදාසි මුද්‍රණයට සුදුසු අවස්ථාවක් එළැඹෙනතුරු සඟවා තබන්නට ගෙන යයි. මේ කඩදාසි නිසා ඔහු ජීවිතය ම පරදුවට තබයි. අද සිරගත ජීවිතය සහ හෙට නිදහස අතර පාලමක් තැනීම පිණිස ඔහු සිය ජීවිතය ම අවදානමක තබයි. කොතැන සිටියත් කෙබඳු ආයුධ දැරුවත් ඔවුහු එකම අරගලයේ කොටස්කරුවන්. ඔවුන් සිය අප‍්‍රකට කාර්යභාරය පිළිබඳව නොතැවෙන… සරල ලෙස තම කාර්යභාරය දකිනවුන්ය. යුහුසුළුව සිදුවන මෙම කටයුත්ත මරණය දක්වා වන අරගලයක් බව කිසිවකුට කිසිිදිනක නොවැටහෙනු ඇත. එහිදී සිය ජීවිතය පිළිබඳ සිතා බැලීමකට ද ඔවුන්ට ඉඩක් නොමැත.

දස වතාවක්… විසිවතාවක්… විප්ලවකාරී මැයි පෙළපාළියේ සෙබළුන් ඔබ දකින්නට ඇත. එය ශ්‍රේෂ්ඨය. උත්කෘෂ්ටය… එසේවුවත් එහි සැබෑ ශක්තිය සහ අපරාජිත බව වටහාගන්නට හැකිවන්නේ අරගලයකදී පමණි. මරණය ඔබ සිතනවාට වඩා පහසුය. වීරත්වය නිසා හිසවටා දිදුලන රැුස් වළල්ලක් ද නොමැතිය. ඒත් අරගලය ඔබ සිතනවාට වඩා කෲරතර වේ. තදබල ලෙස එරෙහි වී සිටිමින් ජයග‍්‍රහණය තෙක් ගමන් කිරීමට නම් මිනිය නොහැකි ශක්තියක් අවශ්‍ය වේ.”

සුනිල් මාධවගේ පුවත්පත් කලාවේ අක්මුල් සොයායාම

Sunil1‘අටවෙනි පිටුව‘ ඇසුරෙන් වාම පුවත්පත් කලාවේ අත්පොත් තැබූ පරපුරක ගමන් සගයෝ බොහොමයකි. ‘සත්‍යවාදියාගේ දිනපොත‘ සිය සමාජාවබෝධයේ මුල් පොත බවට පත්කරගත් අපේ කාලයේ මිනිස්සු දහස් ගණනකි. එහෙත් සුනිල් මාධව නම් පත්තර කලාවේ සෙන්පතියා ඒ සියල්ල පරදුවට තබා පත්තර කොම්පැනිකාරයාගෙන් මිදී වීදියට බැස්සේ මුදලට වඩා තම ප්‍රතිපත්ති අගය කළ නිසාය. ඉන් අනතුරුව සුනිල් අයියා ‘ලක්මිණ‘ පුවත්පතේ නව විකල්ප පුවත්පත් කලාවක් වෙනුවෙන් කළ අත්හදා බැලීම වැරදුනි. අධෛර්යයට පත් නොවී ඔහු සිය සගයන් සමග තවදුරටත් ප්‍රයත්න දැරුවේ පත්තරකාරයන් ලෙස පිටකොන්ද කෙළින් තියාගෙන වැඩ කරන්නටය.

ඒ සියලු සගයන් එක්ක ‘ලක්දිව‘ සහ ‘හිරු‘ යන විකල්ප පුවත්පත් ඇසුරින් නව විකල්ප පුවත්පත් කලාවක් ලෙස වමේ පත්තර කලාවට අකුරු කළෝ අතලොස්සකි.

එය එසේ වූයේ ඇයි?  එය වරදක් ලෙස කියවන්නට පෙර වමේ පුවත්පත් කලාව යනු කුමක්දැයි තම තම නැණ පමණින් කියවා ගන්නට කියවන සහෘදයන්ට ආරාධනා කරමි. මන්ද එය මේ යැයි අරුත් දක්වන්නට යාම සපත්තුවේ තරමට කකුල කැපීමක් විය හැකි නිසාය.  වම යනු ඉතා පුළුල් සමූහයක් නිරූපිත පර්යායකි. එසේම වම යනු දකුණ මේ යැයි සනිටුහන් කරන වැදගත් නිර්ණායකයකි. ‘ආරම්භයේදී දෙවියන් විසින් පොළොව හා දිව්‍ය ලෝකය මැවී‘ යැයි බයිබලය කියයි. එහෙත් වම බිහිවූයේ එවැනි මනුෂ්‍යත්වයට ඔබ්බෙහි නම් නොවේ. රාජ වංශය පිළිබද තීන්දුවක් ගන්නට ප්‍රංශ පාර්ලිමේන්තුව රැස්වූ අවස්ථාවේ රාජ වංශය ආරක්ෂා කළ යුතු බවට තර්ක කළෝ දකුණු පස අසුන් වෙතත් රාජ වංශය අවසන් කර සමූහාණ්ඩුවට බලය අත්පත් කරගත යුතු බව කීවෝ වම් පස අසුන් වෙතත් ගොනු වූ බවට සමහරු කියති. ප්‍රතිගාමිත්වය හා ප්‍රගතිශීලිත්වය යන අරුත් දනවන්නට දකුණ හා වම යන වචන යොදාගන්නේ යම් යම් ඇඟට දැනෙන හේතු නිසාය. දකුණ යනු බොහෝ මිනිසුන්ට සිය එදිනෙදා ක්‍රියාකාරකම්වලදී හුරු වූ පැත්තයි. වම යනු අඩු පිරිසකගේ හුරු පැත්තයි. මේ නිසාම දුර්වලයන් වෙනුවෙන් කරන දේශපාලනය සංකේතවත් කරන්නට වාමා දේහපාලනය යන අදහස ගත් බවටද මතයක් පවතී. සරලව කිවහොත් මිනිස් සමාජයේ පීඩිතයන්, අවවරාප්‍රසාදිතයන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ඒ වෙනුවෙන් වැඩ කරන මිනිස් ක්‍රියාකාරිත්වය වාමාංශය ලෙස වටහා ගන්නට පුළුවන.

සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක පත්තරකාරයකු වූයේ 70 දසකයේ වුවද ඔහු  සිය වාම නැඹුරුව සක්‍රිය ලෙස අත්පත් කරගන්නේ 1977න් ඇරඹි එක්සත් ජාතික පක්ෂ පාලන කාලයයි. නව ලිබරල් සමාජ ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරන යටතේ ජේ.ආර්. – රොනී ක්‍රියාත්මක කළ වැඩපිළිවෙළට සක්‍රිය සෙ විරෝධය දැක්වූවන් අතර 1980 ජූලි වර්ජකයන් මෙන්ම සරච්චන්ද්‍ර වැනි බුද්ධිමතුන්ද විය. සුනිල් මාධව, දයාසේන ගුනසිංහ, බී.ඒ. සිරිවර්ධන, සිරිලාල් කොඩිකාර ආදී වශයෙන් වාම පුවත්පත්කලාවේදීන්ගේ භූමිකාව සලකුණුවන්නේ 1980 වර්ජනයෙන් පසුව ඇති කළ නිහැඩියාවට ප්‍රතිචාර ලෙස ඒ දේශපාලන රික්තය පිරවිමටය. එම නිහැඩියාව මහෝඝයක් වන්නේ වමේ පක්ෂවල නිද්‍රාශීලිත්වය අභිබවා වාම සමාජ ව්‍යාපාරයක් ලෙස පැන නැගුණු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පැමිණීමෙනි. ජවිපෙ දේශපාලනය 70 දසකයේ මේ බිමේ පැළ වී තිබුණද 80 දසකයේ අතු ඉති ලා වැඩෙන්නේ 80 වර්ජනය කුඩු පට්ටම් කර ඇති කළ මර්දනය තුළ ජයවර්ධනගේ පාලනයට අභියෝග කරන්නට වෙනත් දේශපාලන අවියක් නොවූ බැවිනි. සුනිල් අයියා අටවෙනි පිටුව තුළ දේශපාලන නියෝජනය ලබාදෙන්නේ ඒ අලුත් දේශපාලන රුධිරය සප්‍රාණික කරනු පිණිසය. අටවැනි පිටුවේ නිර්මාණ පල කරමින් සුනිල් අයියාගේ සෙවනේ වැඩුනු තරුණ නිර්මාණකරුවන් ඇත්ත වශයෙන්ම දේශපාලන වශයෙන් වාම හෘදය සාක්ෂියක් ඇත්තෝ වූහ. ඉනික්බිති, සියල්ල සතුටින් අවසන් වූයේ නැත.

1987 ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට එරෙහිව ගෙන ගිය අරගලය සමාජ ආර්ථික පරිවර්තනයක් කරා ගෙන යන විප්ලවකාරී අවස්තාවක් බවට පත්කරගන්නට දැරූ උත්සාහය ලෙයින් යකඩින් මර්දනය කෙරිනි. සුනිල් මාධව වැන්නෝ 87-89 අරගලය අවසන් වූ පසුද සිය කාර්යභාරය අත්හරින්නට සූදානම් නොවූහ. ඔහු සිය පුවත්පත් කලාව අපරාජිත අරගලයක් බවට පත්කරවිය. තමන් විසින් දසකයකට පෙර ඇරඹි වාම පුවත්පත් කලාව අඛන්ඩ ලෙස ඉදිරියට ගෙන යමින් සුනිල් අයියා ප්‍රසිද්ධියේ පෙනී සිටියේ වාම සමාජ ව්‍යාපාරයක යළි පැමිණිම වෙනුවෙනි. වඩා නිශ්චිතව කිවහොත් මරා, නිහඩ කරන්නට හෝ සිරගත කර අක්‍රිය කරන්නට හැකි නොවන වමේ හෘදසාක්ෂිය පිළිබද සුනිල් අයියාට දෙගිඩියාවක් නොතිබිණි.

1992 ජනවාරි මස 26 ඔහුගේ ප්‍රධාන කර්තෘත්වයෙන් ඇරඹි  ‘ලක්දිව‘ පුවත්පතතේ ප්‍රධාන පුවත වූයේ ‘ජවිපෙ නැවතත් ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනයට‘ යන්නයි. සුනිල් අයියා ගැන පමණක් මෙහි සටහන් කළද එම පුවත්පත් ක්‍රියාවලිය තවත් සාමුහික පරිශ්‍රමයක් බව කිවයුතුව තිබේ. වැදගත්වන්නේ එහි මූලිකත්වය ගන්නට සමත් සවිමත් දේශපාලන පක්ෂපාතිත්වයක් සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක සතුව තිබීමය. ඒ නිසා සුනිල් මාධව දේශපාලන පක්ෂයක ලේබලය තුළ පිහිටුවන්නට හෝ ඊට විරුද්ධ වන්නට වාද කිරීම අවශ්‍ය නැත. ‘හඩනු මැන නිදහස‘ පරිවර්තනය කරමින් ‘ස්ටීව් බිකෝ“ ගැන ඔහු ලිව්වේ ‘කලු විඥානය‘ නමැති බිකෝගේ ජාතිකවාදී දේශපාලන සංවිධානය උත්කර්ෂයට නංවන්නට නොවේ. පිඩාවට එරෙහිව නැගී සිට කුඩුපට්ටම් කළ ජනසමාජයකට යුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් කිරීමේ ධෛර්ය ඔහු ගෙනාවේ එසේය. වාම පුවත්පත් කලාවක අත්පොත් තබමින් සිටි සහෘදයන් හමුවට ‘ඩොනල්ඩ් වුඩ්ස්‘ දකුනු අප්‍රිකාවේදී ඉටු කළ භූමිකාවේ වැදගත්කම පෙන්වා දෙන්නට සුනිල් අයියා සමත් විය. වැදගත් වූයේ එයයි. නැවත නැගී සිටිය යුතු බව ජනසමාජයටත් එහි ඉදිරිගාමීන්ටත් සංඥා කරන්නට මෙන්ම එකී සංඥාකරුවන් ලෙස නව පුවත්පත් කලාවක් මග කියන්නට සුනිල් අයියා ඇතුළු ලක්දිව, හිරු වැනි පුවත්පත් තුළ පෑන දේශපාලන අවියක් ලෙස යෙදවූ කණ්ඩායම ඉටුකළ කාර්යභාරය සුවිශේෂය.

එහෙත්, ඇත්ත නම් තිත්තය. යළිත්, සියල්ල සතුටින් අවසන් වූයේ නැත. වමේ දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් දකුණේ භූමිකාව  රඟ දක්වන්නට යාමෙන් දේශපාලන ව්‍යාපාරයත් එහි ක්‍රියාධරයනුත් එකවර සතුරු කඳවුර වෙත පාවා දෙනු ලැබිණි. ධනපති දේශපාලනයේ බල ක්‍රීඩාවක ඉත්තන් අදින්නට යන බවට සාටෝප බස් කියුවද ඉත්තන් වූයේ තමන්මයැයි වටහා ගත්තෝ ගමන වෙනස් කරද්දී සුනිල් අයියා වැන්නවුන් දුර්මුඛ වූ බව සටහන් කළ යුතුය. සමාජ ව්‍යාපාරයක් විසින් තමන් නියෝජනය කරන දේශපාලනය වෙනස් කරන විට එහි සාමාජිකයන්, හිතවතුන් යන සියල්ලගේම ඉරණම් ගමන එයයි. එපමණකින් නොනැවතී වාම ව්‍යාපාරයක් එම වෙනස්කම කරන්නේ වමේ සිට දකුණටය. මුළුමහත් සමාජයක ඉරණම් ගමන තීරණය වූයේ එසේය. වාම දේශපාලන දැක්මක සිට පටු ජාතිවාදය පරයන්නට තැත් කළ අවිය වූයේ ජාතිකවාදයයි. පසුගාමී ධනපති සමාජයක ජාතිකවාදය යනු හුදු මතවාදයක් නොව ජාතිවාදයේ නිවුන් සොයුරකු බව සනාථ විය. පීඩිත ජනකායකගේ අරමුණු වෙනුවට උන්ගේ පීඩකයන්ගේ අරමුණු සිය දේශපාලන බල ක්‍රීඩාවට යොදාගත් වමේ දේශපාලන පක්ෂයක් වියයුතු පරිදිම දකුණන් අවසන් ගමන් ගියේය.

සමාජ ව්‍යාපාරයක් පිළිබඳ විශ්වාසයෙන් දේහපාලනය කළ සුනිල් මාධව වැනි බොහෝ මිනිසුන් මනුෂ්‍යත්වය අහිමි කළ සමාජයක හුදකලා කරනු ලැබිණි. විප්ලවය, සහෝදරත්වය වැනි වචනවලින් ජීවිතය දෙස බැලූ සුනිල් අයියාට මනුෂ්‍යත්වය, ප්‍රේමය වැනි පොදු තේමා ගැන කියන්නට සිදුවූ සමාජ දේහපාලන පසුබිම සකස්වූයේ එසේය.

‘දැන් සුනිල් අයියා විප්ලවය ගැන කතා කරනවා අඩුයි. ඒ ඇයි?“ සහෘදයන් එසේ විමසූ විට ඔහු කීවේ එවැනි දේ සර්වකාලීනව වැදගත් වුවද මේ අප ජීවත්වන මොහොතේ දේශපාලන මංමුලාවන් මැද වඩා අවධානය තැබියයුතු කරුණක් ගැනයි. නවලිබරල් ධනවාදය විසින් හුදකලා කරනු ලැබූ, යන්ත්‍ර බවට පෙරලා දමනු ලැබූ ජනසමාජයකදී වමේ දේශපාලනය දකුණට යාම ගැන විග්‍රහ කරන්නට සිදුවන්නේ එම ජනසමාජයේ ඉරණමට සාපේක්ෂවය. එහිදී බල්ලො මරා හෝ සල්ලි හොයන තරමේ පටු අරමුණු රජකරන ජනසමාජය පළමුව මනුෂ්‍යත්වය වෙත හා ආදරය වෙත කැඳවාගන්නට අවශ්‍ය බව සුනිල් අයියා කියන විට එහි වරදක් නැත. එහෙත් එය දේශපාලනික වැඩක් ලෙස ඔහු පවා වටහාගෙන තිබුනේ නැත. දකුණට කැරකුණු වමේ දේශපාලන සගයන්ට මනුෂ්‍යත්වය, සහෝදරත්වය, ප්‍රේමය, වැනි මිනිස් හැගුම් විපරිත වූ විට එවුන් ගැන විශ්වාසය තැබූවන්ට කවර කතාද?

සුනිල් අයියා විප්ලවය අත්හැර ඇතැයි ඇතැමුන් කියන විට ඔහු එය එසේ නොවන බව පෙන්වා දුන්නේ සක්‍රියභාවයෙනි. ඔහු ලක්ජන පුවත්පත ආරම්භ කරන්නට එක් කරගත්තේ තමන් සෙවනේ වාම පුවත්පත්කලාවේ අත්පොත් තැබූ සගයන් පිරිසකි. එහෙත් ධනපති ප්‍රාග්ධනය හමුවේ හෘදසාක්ෂිය ආරක්ෂා කරගෙන වාම පත්තර කලාව ඉදිරියට ගෙනයන්නට ඉඩක් නැති බව ඔහු දැන සිටියේය. මෙතෙක් රාජ්‍ය මාධ්‍ය මෙන්ම ධනපති පත්තර ආයතනවල ලද අත්දැකීම් ඔහු සතු විය. ඒ අතරම, ‘මිනිසෙක්‘, ‘මොහොමඩ් අලිගෙ කතාව‘, ‘අන්ධකාරයේ දරුවා‘ වැනි කෘති හරහා ඔහු සිය දේශපාලන අරමුණ ප්‍රකට කළේය. වෙනසක් වූයේ සමාජ ව්‍යාපාරයක් විසින් ලබාදුන් ජවය නොමැතිව හුදෙකලාභාවයට පත් ලේඛකයකු ලෙස සුනිල් අයියා සදෘෂ්‍ය වීමය.

සුනිල් අයියාගේ පත්තර ජීවිතයට 50 වසරක් සපිරීම වෙනුවෙන් සහෘදයන් පිරිසක් විසින් සංවිධානය කරනු ලබන උත්සවය ‘උපහාර උලෙලක්“ ලෙස නම් කර ඇත. එහෙත් සුනිල් මාධවගේ පුවත්පත් කලා භූමිකාවට ඇත්ත උපහාරයක් කරන්නට හැකිවන්නේ එම පුවත්පත් කලාව ගැන සැබෑ කියැවීමකිනි. මන්ද යත්. සුනිල් මාධව නම් මිනිසා ස්වකීය ජීවිතකාලයෙන් වැඩි කාලයක් යෙදවූයේ පිඩිතයා වෙනුවෙන් හඬ නගන්නටය. පිඩිතයන්ට විමුක්තිය අත්පත් කරගෙදන දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් පැන නැගිය යුතු බවත් එය සමස්ත ජනයාගේ ජයග්‍රාහී අවසානයක් කරා එනම් විප්ලවයක් කරා යායුතු බවත් සුනිල් අයියා අවංකව විශ්වාස කළේය. ඒ වෙනුවෙන් ලියුවේය. කතා පැවැත්වීය. සාහිත්‍යකරයේ යෙදුනේය. ඔහු විසින් තවදුරටත් එවැනි කාර්යභාරයක් ඉටු කරනු ඇතියි අපේක්ෂා කළ නොහැකිය. ඔහු ශාරීරිකවත් අධයාත්මිකවත් දුර්වල වී හමාරය. එය අප වටහාගත යුතුව ඇත. එහෙත් සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක අමරණීය කාර්යභාරයක ජීවමාන හිමිකරුවෙකි. ඔහුගේ භූමිකාව මින් ඉදිරියට ප්‍රාණවත් කර සජීවි කළ හැක්කේ එම කාර්යභාරය ඉදිරියට ගෙන යාමෙනි.

එය ඉටු කළ හැක්කේ සුනිල් මාධව හෝ සුනිල් අයියා දශක ගනනකට පෙර සටහන් කළ දේ යළි සිය සටහන්වල කොපි ගැසීමෙන් ද  නොවේ. ඒ වෙනුවට අපේ කාලයේ වාම පුවත්පත් කලාව වෙනුවෙන් ක්‍රියාකාරී වීමක් අවශ්‍ය වී තිබේ. හුදු උපහාර උළෙලකින් අවධාරණය කළ හැක්කේ සුනිල් මාධව භුමිකාවේ සමාජ දේහපාලන සලකනු කවරේද යන්නය. එය ඉතිහාස වේදිකාව මත කරනු ලබන අගය කිරීමකි. සුනිල් මාධව වැනි සැබෑ මිනිසුන් මහත් ආයාසයෙන් සනිටුහන් කළ වාම පුවත්පත් කලාව වර්ථමානයට කැඳවා ගැනීම සිදුවිය යුත්තේ ඔවුන්ගේ භූමිකාව නිසි ලෙස ඇගැයීමෙන් හා එය වර්ථමාන කාලයේ රෝපණය කිරීමෙනි. එවැන්නකට ජන සමාජය තුළ වඩාත් පීඩාවට පත් සාතිශය බහුතරයකගේ ආයාචනාවක් ආරාධනාවක් තිබේ. සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලකගේ පුවත්පත් කලාවේ 50 වැනි වසර සලකුණු කරන්නට කෙරෙන විවෘත ඇරැයුම තුළ එම ආරාධනාව ද ගැබ්ව ඇතැයි මම සිතමි.

සමුගැනීමේ සටහන

crucifixion-small‘නුඹත් වෙයන් ස්පාටකස් කෙනෙක්
ඒත් එපා මැරෙන්නට ඒ වගේ’

ස්පාටකස් නමැති වහල් නායකයා වහල් හිමියන්ට විරුද්ධව සටන් කළ හැටි අප කියැවූයේ සිත්තර පත්තරේ ෂෙල්ටන් සහෝදරයාගේ කතාව ලීලාරත්න සහෝදරයාගේ සිතුවමින් පණ ගැන්වුණු ආකාරයටය. පසු කාලයක ස්පාටකස් නවකතාව සහ චිත‍්‍රපට නරඹන්නට හැකි විය. එහෙත් ස්පාටකස්ලා ගැන අප තුළ පළමු සටහන තැබුවේ ෂෙල්ටන්ලා ලීලාරත්නලා විසිනි.
ස්පාටකස් මිය ගිය පසුව ඔහුගේ අරගලය ඉදිරියට ගෙන යන පුතකු ගැන ‘ස්කාගස්’ නමින් ඉදිරිපත් කළ චිත‍්‍රකතාවට හේතුපාඨය වූයේ ඉහත වැකියයි.

ස්පාටකස් අභියෝග කළේ හීනෙන්වත් පරාජය කිරීමක් ගැන හිතන්නට බැරි දැවැන්ත සන්නද්ධ බලයක් හා විශාල ධනස්කන්ධයක් හිමි රෝම අධිරාජ්‍යයටය. වහල් ක‍්‍රමයට එරෙහිව කැරලි ගැසූ වරදට ස්පාටකස් ඇතුළු වහලූන් දහස් ගණනක් කුරුස ගස්වල ඇණ ගසා ප‍්‍රදර්ශනය කරන ලදී. එහෙත් රෝම අධිරාජ්‍යය සමතලා කරමින් වහල් ක‍්‍රමය බිඳ වැටුණේ ස්පාටකස්ලා ඇරඹූ අරගලයේ පසුකාලීන අවස්ථා ජයග‍්‍රාහී අවසානයක් කරා ගෙන යමිනි.
අද වාමාංශික පත්තරකාරයන් ලෙස අප හමුවේ ඇත්තේද ස්පාටකස්ලා කළ අන්දමේ අරගලයකට මුල පුරන්නටය. සියවස් ගණන් පැවැති ධනපති පත්තර හා දැවැන්ත ප‍්‍රාග්ධන මෝගල්වරුන්ගේ ජනමාධ්‍ය ව්‍යාපාර සමඟ තරග කරමින් වමේ පත්තරයක් කරන්නට අපි උත්සාහ කළෙමු. එහෙත් ඔවුන් සමඟ කරට කර තරග කරන්නට තබා ඔවුන්ගේ ප‍්‍රචාරක යන්ත‍්‍රයේ බලපරාක‍්‍රමය හමුවේ කොතරම් බලපෑමක් කරන්නට අප සමත් වූවාදැයි නැවත සිතිය යුතුව ඇත. සතියකට තාප්ප පුරා වසා දමන වෙනත් ජනමාධ්‍ය, පෞද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන, විනෝදාස්වාද ව්‍යාපාරවල ප‍්‍රචාරක පෝස්ටර් යුද්ධයේදී අපට කිසිවක්ම කරගන්නට නොහැකි විය.

එහෙත් ‘ජනරළ’ වරක් නැවතී යළි පටන් ගත්තේ අප කළ නොහැකි දේ පවා කළ යුතුව ඇති බව පිළිගත් නිසාය. ධනපති ප‍්‍රචාරක මාධ්‍ය විසින් ඔසවා තබන මාධ්‍ය යුද්ධයකට කඩාවැදීම ස්වයංනාශක මුග්ධකමක් යැයි කිසිවකු පවසනු ඇත. එහෙත් අපි උත්සාහය අත් නොහළෙමු. වරක් දෙවරක් නොව, කිහිපවරක්ම සනාථ වී ඇති ආකාරයට ධනපති මාධ්‍ය යුද්ධය මැද විකල්ප අදහස් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ජනමාධ්‍ය කෙටිකාලයක් ආයු වළඳා කම් වූ පරදිදෙන් මිය පරලොව ගිය බව ඇත්තකි. නැතහොත් විකල්ප යන අරමුණු අත්හැර සම්මත ජනමාධ්‍ය ආයතන ලෙස ස්ථාපිත වූ අවස්ථාද නැතුවා නොවේ. එහෙත් අපි පරාජය භාරගන්නට සූදානම් නැතිව යළි යළි සටන් බිම වෙත පැමිණිය යුතුව ඇත. ඒ නිසාම 2011 ඔක්තෝබරයේ ආරම්භ කළ අරගලය තවමත් අවසන් යැයි අපි පිළිගන්නේ නැත. එහෙත් එහි යම් තර්කානුකූල විරාමයකට අපව කැඳවා තිබේ.

2013 ඔක්තෝබරයේ හිටි අඩියේ නැවතුණු පසුව මාස කිහිපයක විරාමයක් ගෙන අපි යළි පැමිණියේ දැවැන්ත සාමූහික ශ‍්‍රමයක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. එහෙත් ආරම්භයක් තබන අවස්ථාවේම සිදු වූ වෙනස්කම් හේතුවෙන් ඉදිරියට යාමේ අපේක්ෂා බොඳ කරන ලද අත්දැකීම් අපට තිබේ. ඒ වෙනස්කම් නිසා ජනරළ නැවත පැමිණීම සිදු වූයේ අපේක්ෂිත ඉලක්ක සපුරා නොගෙනමය. දැන් වසර දෙකක ඇවෑමෙන් අපට යළිත් පාඨකයන් හමුවේ කියන්නට සිදුව ඇත්තේ තාවකාලික පසුබැසීමකට අවස්ථාව එළඹ ඇති බවය.
‘ජනරළ’ විසින් පසුගිය දෙවසර තුළ මෙන්ම ඉන් පෙර දෙවසර තුළද ආරක්ෂා කරන්නට උත්සාහ කළ දේශපාලන සදාචාරයක් විය. එනම් පොදු සාමුහික අරමුණු වෙනුවෙන් සටන්වදින මිනිසුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා හැර පටු පෞද්ගලික අරමුණු වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටීමය. අප වටහාගත් ප‍්‍රමාණයට එම සීමාව ආරක්ෂා කරගන්නට හැකිව තිබේ. අප වචනයට නැඟුවේ සටන්කාමී මිනිසුන් විසින් සහෝදර ජනසමාජය වෙත කිවයුතු අදහස්මය. එවැනි පුළුල් අරමුණු වෙනුවෙන් ‘සටන් කරන අකුරු’ ලියැවුණේ එක් අයකුගේ දෙදෙනකුගේ වෙහෙස මහන්සියෙන් නොවන බව ඔබ දැනගත යුතුය.

සටන් කරන අකුරු, අදහස් පෙළගස්වමින් කර්තෘ මණ්ඩලයේත් ප‍්‍රාදේශීය මාධ්‍ය සගයන්ගේ හා නිදහස් ලේඛකයන්ගේ නම් මේ පිටුමත ලියැවුණද ඔවුන් පළ කළ සටන්කාමීත්වය හා බැඳුණු තවත් නම් සිය ගණනකි. එක්කෝ දුරකථනයෙන් නැතිනම් ලියුමකින් හෝ ඊමේල් මඟින්, එසේත් නැත්නම් හමු වූ අවස්ථාවල විවිධ තොරතුරු දෙමින් සටන් කරන අකුරු සවිමත් කළෝ විවිධ පරාසයක සිටිති. ඔවුන් කිසිදාක ඒ සහයෝගය ‘ජනරළ’ වෙත ලබාදුන්නේ පත්තර පිටුවක සිය නම් පළ කිරීමේ අරමුණකින් හෝ වෙනයම් පටු අරමුණකින් නොවේ. පුවත්පතට ලිපි සැපයීමේ සිට එය මුද්‍රණද්වාරයෙන් වෙළෙඳපොළට යැවීම දක්වා සාමූහික අරමුණකින් ස්වෙච්ඡුාවෙන් ශ‍්‍රමය වැගිරවූවන් මෙහි සටහන් කිරීමට පවා නොඑැකි තරමේ නම් වැලකි.

සෑම බ්රහ්සපතින්දාවකම ‘ජනරළ’ මුද්‍රණය කිරීමේ කාර්යට සම්බන්ධවන මුද්‍රණාල කාර්ය මණ්ඩලයේ සහෘදයන් මෙන්ම බෙදාහැරීමේ පාර්සල් සැකසීම සහ ඒවා ලොරි මඟින් ගෙන යාම දක්වා කායික ශ‍්‍රමයෙන් හා නිදිවර්ජිතව වැඩ කළ සොයුරු සොයුරියන් සිය ගණනකි. ඉන්පසුව පුවත්පතේ අළෙවි අංශය වෙනුවෙන් ස්වෙච්ඡුාවෙන් කැප වෙමින් ඉලක්ක සැපිරීමේ අරමුණින් වැඩ කළ සහෝදර සහෝදරියන් අමතක කළ නොහැකිය.

අගනුවර වීදි මැද විරෝධතා දක්වමින් පහරකමින් ජන අරගලය අවුළුවන සහෝදර ජනයාගෙන් මෙන්ම ඈත ගම් නියම්ගම්වල ජීවිතයේ පීඩාවන්ට එරෙහිව නැඟී සිටින ජනයාගේ කාහල නාදය අසමින් අපට ‘ජනරළ’ නවතා දමන්නට සිදුව තිබේ. ඇත්තෙන්ම මුද්‍රිත මාධ්‍යයක් ලෙස ජනරළ වෙළෙඳපොළෙන් බැස ගියද සැබෑ නිදහස වෙනුවෙන් පැන නැෙඟන ජනරළ රටපුරාම පැනනැෙඟමින් තිබේ. පසුබැසීමේ පීඩාව අබිබවා අප තුළ අපේක්ෂා ඇති කරවන්නේ එයමය. උස් මිනිස් නිදහස වෙනුවෙන් සැබෑ ජනරළ සමඟ එක්වන අදහසින් අපි තාවකාලිකව නවතිමු. එහෙත් අපේ එසැවූ අත්වල ලෙලදෙන පෑන් කිසිදා අත්නොහරින්නෙමු. යළිත් දවසක සටන් කරන අකුරු සමඟ එන අරමුණින් මේ සටහන අවසන් කරන්නට මෙසේ පවසමු.

සහෝදරියනි, සහෝදරවරුනි,
පසුබසින්නට බලකරනු ලැබ තිබේ, එහෙත්…
‘සටන් කරන අකුරු’ තවදුරටත්
සටන් කරන අරමුණින්ය….

සුනිල් මාධවගේ සිට අපේ කාලය දක්වා….

Sunil1සුනිල් මාධව ගැන ලියූ පසු ඒ ගැන විවිධ ප‍්‍රතිචාර ලැබුණා. සමහරු ඒ ලිවීම සුනිල් මාධව පේ‍්‍රමතිලක විවේචනය කිරීමක් ලෙස තේරුම් අරගෙන තිබුණා. තවත් සමහරුන්ට එය සුනිල් මාධව ගැන ඇති මිශ‍්‍ර අදහස් වෙනුවට නිශ්චිත අදහසක් ලෙස සලකුණු කරගත හැකි වුනා. සුනිල් මාධව වෙනුවෙන් යමක් කරන්න උත්සාහ කරන සොයුරු සොයුරියන්ට මේ සටහන දැණුනේ දිරිමත් කිරීමක් ලෙසයි. ඔවුන් විසින් සුනිල් අයියගේ පත්තරකලාව සහ ලේඛක ජිවිතය පිළිබඳ ඇගැයීම් අවස්ථාවක් සංවිධානය කරන්න කටයුතු යොදමින් ඉන්නවා.

සුනිල් අයියා ජිවත්වන හුදෙකලාභාවයෙන් පිටතට ගන්න හැකි නම් එවැනි උත්සාහයන් අවශ්‍යයි. ඒ අන්දමේ උත්සාහයන් වෙනත් සමාජ ක‍්‍රියාකාරිකයන්ගේ හෝ වෙනත් වැඩිහිටියන්, ජ්‍යෙෂ්ඨ පුරවැසියන් අරභයා සිදු විය යුතුයි. හතු පිපෙනවා වගේ කෙරෙන කලාකරු උපහාර උත්සව වෙනුවට වෙනස් දේවල් තෝරාගන්න වෙනවා. සුන්දර මිනිසකු වූ සුනිල් අයියා වෙනුවෙන් යමක් කරන්න උත්සාහ ගනිද්දි එවැනි උත්සාහයන් සමාජමය ක‍්‍රියාවලියක් ලෙස ස්ථාපිත කරන්න හැකි කොහොමද කියලා කල්පනා කළ යුතුයි.
ජීවිතය හැමවිටම ගෙන එන අත්දැකීම් සුන්දර යැයි අපි අපේක්ෂා කරමු. එහෙත් ඇත්තටම සුන්දර වන්නේ කටුක තත්වයන් මැද ගලා යන ජීවන අත්දැකීම්ය. හැමවිටම සුන්දර නොවන ඒ අත්දැකීම් විසින් අපව ඇද දමන්නේ එක්වරම වටහා ගත නොහැකි, එක්වරම සමස්තයක අර්ථ ගෙන නොදෙන හුදෙකලාභාවයටය. පත්තරකාරයන් බවට පත්වූ විට දිනපතා ගෙවෙන්නේ අලූත්වන තොරතුරු මැදය. ඒ තොරතුරු වරෙක සුන්දර වුවද බොහෝ විට අප ඇද දමන්නේ චිත්ත පීඩාවකටය. සමාජ අත්දැකීම් ඇත්තකු වුවද යොමුවන්නේ නිතර අසන්නට දකින්නට ඇති දේ පිටස්තරයකු ලෙස භාරගැනීමටය. එහෙත් වාමාංශික පුවත්පත්කලාව විසින් සාමුහික ජිවිතයක් අරමුණු කළ දැක්මක් වෙත යොමු වූ පත්තරකාරයන්ට එය එසේ නොවේ.

එදිනෙදා සිදුවන දෙයින් කම්පාවට හෝ සතුටට පත්වන සංවේදීභාවයක් ඇතිකරගැනීම පහසුවන්නේ සමාජ අරමුණු ඇති අයටමය. ඒ නිසා පොදු අත්දැකීම්වල තමන්ද ජීවත් වෙමින් එම හැඟීම් බෙදාහදා ගනිමින් පත්තර කලාව කරන්නට වාමාංශික පුවත්පත්කලාවේදියාට පුළුවන. වරදවා තේරුම් නොගතයුතු කාරණය නම් වාමාංශික පුවත්පත්කලාවේදියා යනු හුදෙක් වමේ පත්තරයක පුවත්පත්කලාවේදියා නොවන බවයි.

ධනපති පුවත්පත්වල සේවය කරමින් වමේ අරමුණු වෙනුවෙන් පත්තරකලාව මෙහෙයවූ මිනිසුන්ගේ අත්දැකීම් අපට ඇත. සුනිල් මාධව වැනි සුප‍්‍රකට උදාහරණ වගේම අද තත්වයන් අත්දැකීම් ලෙස තිබේ. කලක් ‘ලංකා’ පුවත්පතේ මෙන්ම පසුව ‘ජනරළ’ සමඟ වැඩ කළ බොහෝ පත්තර මිත‍්‍රයන් දැන් වෙනත් ආයතනවල සේවය කරමින් සිටී. ඔවුන් විවිධ ඉදිරිගාමී අරමුණු හා ප‍්‍රාග්ධන ප‍්‍රහාරයේ පසුබැසීම් සහිත තත්වයන් මැද ඉටුකරමින් ඉන්නේ සමාජ අරමුණු ජයග‍්‍රහණය කරවීමේ පුළුල් ක‍්‍රියාවලියට හැකි පමණින් දායකවීමේ උත්සාහයකයි. සුනිල් මාධව වැනි පත්තර කලාවේ පතාක යෝධයන් ඇද වැටුණු අවස්ථා ගැනත් නොවැටී සටන් කළ අවස්ථා ගැනත් පසු විපරමක් කරමින් අපේ කාලයේ වාම පත්තර කලාවකට සූදානම්වන්නන්ට අවස්ථාවක් තිබිය යුතුය.

පත්තරකාරයන් අත එක්රැුස්වන ජිවන තොරතුරු, සමාජ අත්දැකීම් සියල්ල ප‍්‍රමාණවත් මනුෂ්‍ය ඇගැයීම් පද්ධතියකින් විග‍්‍රහ කළවිට ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටි පථය යොමුවනු ඇත්තේ වඩා යහපත් ලෝකයක් වෙතය. හැමදාම අත්විඳින දේ එලෙසින්ම බාර නොගන්නා මිනිස්සු ලෝකය වෙනස් කළ බව අප දන්නා දෙයයි.

පවතින සමාජ ආර්ථික දේශපාලන පරිසරය හමුවේ පෙරලා සටන් වදින හුදෙකලා පුද්ගල පෞරුෂයන් මෙන්ම මිනිස් සාමුහිකයන් අවසානයේ සන්නිවේදනය කරන්නේ ඒවා වෙනස් කරන්නට ඇති ජව බලයයි. ඒ වගේම පත්තරකාරයන් ඒ සන්නිවේදන කාර්යයෙන් පිටතට ඇවිත් සිය ජීවිතයෙන් එකී ක‍්‍රියාවලියට සම්බන්ධ වියයුතුය. හුදු පෑන් ලෙලවමින් සමාජමය අරමුණු ඒකරාහිකරන අප වාමාංශික පත්තරකලාවක සිරගත වියයුතු නැත.

වාමාංශික ජීවිතයක හා වාමාංශික දේශපාලනයක ක‍්‍රියාකාරිත්වයට එක් නොවුනොත් අප විසින් ධනවාදයේ ගොදුරු බවට පත්වීම වැළැක්විය නොහැකියි. මා නැවතත් සුනිල් අයියාගේ ජිවිතය කියවන්නට ආරාධනා කරන්නේ ඔහු පුද්ගලයකු ලෙසින් පෙන්වූ සද්භාවය හා ශක්‍යතාවය පිළිබඳ ඇගයීමකටයි. තනිව නොව, වාම අරමුණු ඇතිව, වාමාංශික ව්‍යාපාරය සමඟ නැගී සිටි පෑන් සමාජයීය ප‍්‍රවාහයක් වියයුතුයි.

වාමාංශික මිනිස් සාමුහිකයෙන් පිටස්තරව ස්ථානගත වූ හැම විටම වමේ මිනිස්සු ප‍්‍රතිගාමී බලවේගවල ගොදුරක් ලෙස පාවිච්චි කිරීමට ලක්වීම වැළැක්විය යුතුයි. එක් එක් තනි තනි සාමාජිකයා මෙන්ම වාම දේශපාලන ව්‍යාපාරය විසින් ඒ බව වටහා ගත යුතුයි. තනිව නැගී සිටින්නට, හැකි වෙන්නේ සීමිත ජිවිත අභිලාෂයන් තුළ පමණයි. ජිවිතයේ අරගලය දේශපාලන අරගලයක් නොවුණු තැන ගොවියාට, කම්කරුවාට, ශිෂ්‍යයාට හෝ වෙනත් අරගලකාරී සමාජ බලවේගවලට මුහුණ දෙන්නට සිදුවන ඉරණමත් ඒකමයි.

ඒ නිසා වාමාංශික පත්තරකාරයන්ට ඒ ඉරණමෙන් ගැලවෙන්න තමන් සතු පෑනේ හයිය විතරක්ම ප‍්‍රමාණවත් නෑ. වාම හෘද සාක්ෂිය යනු හැඟීම්, අදහස් හා සටන් සූදානම ප‍්‍රකාශනයකින් අවසන් නොවන දෙයක්. ඒ නිසා වාම දේශපාලනයේ සාමුහික ඉරණමෙන් පිටස්තරව වාමාංශික භාවිතාවක් හෝ වාම පුවත්පත් කලාවක් පවත්වාගැනීමම අභියෝගයක්.

ජනාධිපති බයිලා

එක්නැලිගොඩ පැහැරගැනීම ගැන කතා කරන්න විශේෂඥ දැනුමක් සන්ධ්‍යා එක්නැලිගොඩට නෑ කියන්න තරම් මෛත්‍රීට තියෙන විශේෂඥ දැනුම මොකක්ද? එයාට එහෙම කියන්නද මේ රට් ලක්ෂ ගණන් ජනතාව ඡන්ද දුන්නෙ?

පසුගිය රාජපක්ෂ පාලනය කාලෙදි විරුද්ධ මතධාරින්ට එරෙහිව සිදු කළ මානව හිමිකම් අපරාධ, පැහැරගෙනයාම්, ඝාතන, පහරදීම්, සැකකරුවන් ඝාතන වැනි පිළිගත නොහැකි තත්වයන් අමතක කරවන්නට කවුරු උත්සාහ කලද ඒවා විඳි අයට ඒ කිසිවක් අමතක නොවේ. ඒ කිසිවක් ගැන ඒවා සිදුවන අවස්ථාවේදී ක‍්‍රියාකාරී ලෙස විරෝධයක් පළ නොකළ ජනාධිපතිවරයා අදවන විට එවැනි කිසිවක් සිදුවූයේ නැති අන්දමින් බයිලා කියන්නට පටන් ගෙන තිබේ.

අතුරුදන් කළ ප‍්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ සහෝදරයා සම්බන්ධව ඥානසාර කතා කරන ආකාරය අපට තේරුම් ගන්න පුලූවන්. තමන්ගෙ වූ ජාතිවාදී දේශපාලන ස්ථාවරයක් තුළ ඉඳගෙන එයා කියන්නෙ, ප‍්‍රගීත් එල්.ටී.ටී.ඊ. එකත් එක්ක සම්බන්ධකම් පැවැත්වුවා ඒ නිසා එයත් කොටියෙක් කියලා. නමුත් ප්‍රශ්නය තියෙන්නෙ ප්‍රගීත් කවුරු එක්ක සම්බන්ධකම් පැවැත්වුවත් ඔහුව පැහැරගෙන අතුරුදන් කළ එකයි. ඥානසාර පැහැරගෙන ගියත් කවුරුහරි ඔය කොටි කතාවට සමාන දේවල් කියන්න පුලූවන්. වැරැුද්ද ඒකයි. ඒවැරැුද්දට එරෙහි වෙන්න බැරි වුන මහින්ද ඒක පාවිච්චි කළා. මෛත‍්‍රී කට අරින්නෙ නැතිව හිටියා. අදත් කරන්නෙ ඒකමයි.

ප‍්‍රගීත් විසින් කළාය කියන එක එක අයගෙ ‘ලූ’ කතාවලට වඩා අපිට ඇස් ඉදිරිපිට තියෙන කරුනු ප‍්‍රමාණයක් තියෙනවා. මතුපිටින් නොබලා ගැඹුරින් හිතන්න දේවල් ප‍්‍රගීත් කරලා තියෙනවා. ඒවා එල්.ටී.ටී.ඊ. එකට දායක වෙන්න කළ දේවල් නෙවෙයි. ඥානසාරලාට රාජ්‍ය ආරක්ෂාව ලැබෙන අතරෙ කිසිම ආරක්ෂාවක් නැතිව හිටිය මේ රටේ සාමාන්‍ය ජනතාවට සිදු වුනු අයුක්තිය හා අසාධාරණය ගැන ප‍්‍රගීත් සිය දේශපාලන විරෝධය පළ කළා. රාජපක්ෂ පාලනය කාලෙ ආයුද සන්නද්ධ ආරක්ෂාව ඇතිව හිටිය සුලූතරයට වඩා නිරායුද මිනිස්සු ජිවත්වීමේ ප‍්‍රශ්නය තුළ දුක් වින්දා. අදත් ඒක එහෙමමයි.

නමුත් ජනමාධ්‍යවේදීන් යම් ප‍්‍රමාණයකට මේ ගැන කරුණු ඉදිරිපත් කරන්න උත්සාහ කළා. රාජපක්ෂලාගෙ වලව් පිලිකන්නෙ රිංගගෙන ඉඳුල් කෑව සමහරු ඒ ගැන කතා කරන්න කැමති වුනේ නෑ. ඒ අය ජනමාධ්‍ය කියන්නෙ මොකක්ද කියලා දන්නෙත් නෑ. නමුත් ඒ සියල්ල මැද ඇත්තටම ජනතා අයිතිය ගැන වැඩ කරපු පිරිසක් හිටියා. එහෙම වැඩ කරපු අයට රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ මර්දනයට මුහුණ දෙන්න සිදු වුණා.

රාජපක්ෂගෙ තුරුලේ වැඩුනු ජාතිවාදීන් ගැන අපට ඇත්තෙ විරෝධයක් තමයි. ඒත් ඒ අය එදත් ජාතිවාදීන්. අදත් ජාතිවාදීන්. එදත් ඒ අය ප‍්‍රගීත්ලා ගැන මරා දැමුණ වෙනත් සමාජ ක‍්‍රියාකාරින් ගැන අවලාද කිව්වා. ප‍්‍රසිද්ධියේ විවේචන කළා. අදත් ඒ අවලාදය නගනවා. කාරනාව නිරවුල්. අපට ඔවුන් සමග අරගලයක් තියෙනවා. නමුත් රාජපක්ෂගෙ ඇමැති මණ්ඩලේ කකා බිබී කට වහගෙන හිටපු උන් දැන් කියන කතා කොහොමද? මේ කියන්නෙ, රාජපක්ෂ කළ අපරාධවලට විරුද්ධව කට අරින්නෙ නැතිව හිටිය අයට දැන් කිසිම දෙයක් කතා කරන්න බෑ කියන එක නෙවෙයි.

මෛතරිපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා දැන් වැඩ කරන්නෙ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරනවා වෙනුවට බලයේ දිගටම රැුඳී ඉන්න පුලූවන් පාරක් කපාගන්න බව හොඳටම පැහැදිලියි. මෛත‍්‍රී ආව ගමන් ඉඹලා පිළි අරගෙන ඡුන්දෙ දීලා විධායක පුටුවට නග්ගපු උන්ට හොඳ වැඬේ කියන්න දැන් අපට බෑ. මොකද අපි කැමැති වුනත් නැතත් දැන් මෛත‍්‍රීපාලගෙ විධායක බලය අපේ ජිවිතවලට බලපානවා. අපි කැමැති වුණත් නැතත් මෛත‍්‍රී කියන කතා අහන්න, ඒවට අප්පුඩි ගහන්න, එයා කියන දේ හරි කියන්න පිරිසක් ඉන්නවා.

ඒ නිසාම තමයි අපිට දැන් නිහ`ඩව බලාගෙන ඉන්න බැරි. ප‍්‍රගීත් වගේ බොහෝ මිනිසුන් අතුරුදන් කිරීම ගැන පැහැරගෙන ගිහින් මරා දැමීම ගැන කෙලින් කතා නොකර බයිලා කියපු බොහෝ දෙනා එදත් හිටියා. අදත් ඉන්නවා. අලූතින්ම ඒ බයිලා කණ්ඩායමට ජනාධිපති එකතු වෙලා. මහින්ද කියපු බයිලා අහපු අපට ඒක නම් පුදුමයට කාරණාවක් නෙවෙයි. මොකද මහින්ද බයිලා කියන කොට මහින්දට තාල අල්ලලා දුන්න කට්ටය අදත් ආණ්ඩු කරනවා.

ඇඹිලිපිටියෙ ඝාතනය ගැන කටක් ඇරලා කතා කරන්න මෛත‍්‍රිට බැරි වුණේ ඇයි? රටේ සිදුවන ප‍්‍රධාන දේශපාලන චලනයන් වෙනුවට වෙනත් අප‍්‍රධාන කරුණු ගැන කතාකරන ජනාධිපතිවරයා ගැන විශ්වාස කරන්නට ජනතාවට නොහැකිය. අගමැතිවරයා සහ එක්සත් ජාතික පක්ෂය සමග සහවාසයක යෙදෙන ශ‍්‍රීලනිප ඇමැතිවරුන් සමග බල ක‍්‍රීඩාවේ යෙදෙමින්ය. ඔහු තවදුරටත් උත්සාහ කරන්නේ සිය ධුරකාලය දිගුකරගන්නටය. ඒ නිසා එක්නැලිගොඩලා, ලලිත් කුගන්ලා ගැන ගැන තබා පොලිස් ඝාතන ගැන පරික්ෂණ කරන්නට හෝ වෙනත් අයිතින් තහවුරු කරන්නට ජනාධිපතිට උනන්දුවක් ඇති නොවීම පුදුමයට කරුණක් නොවේ.

පසුහඹන්න

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 4,488 other followers