ඇඹිලිපිටියේ කොවුල්ආර සිට එන, සුභ පතන කොවුලකු බදා වැළඳගමි!

(සජිත් චින්තක කවිකාර සහෘදයාගේ ‘රාමු නොකළ පින්තූරය’ කාවය සංග්‍රහය වෙනුවෙන් මා විසින් ලියු පෙරවදන මෙහි සටහන් කරමි)

සජිත් චින්තක යන නම පුවත්පත් කවි පිටු අතරින් හමුවන්නට පටන් ගෙන දිග කාලයකි. පත්තරකාර ජීවිතේ සුන්දර කළේ ඈත ගම් දනව්වල සිට ජීවිතේ ගැන ලියූ උන්මය. එහෙත් ඒ කවිවල ඇති ආත්මීය සමීපකමක් තිබිණි. සජිත්ගේ කවිය මා හඳුනාගත්තේ කවියා පෞද්ගලිකව හඳුනාගන්නට පෙරාතුවය. තවත් කලකින් අගනුවර කවි පොත් දොරට වැඩුම්වලදී සජිත් හමු විය. පොත් දොරට වැඩුමක්, චිත‍්‍රපට උළෙලක් හෝ වෙනත් කලා සාහිත්‍යමය කටයුත්තක් වෙනුවෙන් දුෂ්කර මග ගෙවාගෙන කොළඹ බලා එන සහෘදයන් අතේ ඇගිලි ගණනටය. එහෙත් සජිත් බොහෝ වර එස් හමුවන්නේද නැත. ඔහු නිතර හමුවන්නේ පෙරකී පුවත්පත් කවි පිටුවලින්ය. අතරවාරයේ සජිත් දුරකථනයෙන් කිසියම් දෙයක් ගැන කතාබහට එයි. ඔහු එහිදී කතා කරන්නේද එක්කෝ කවියක් ගැනය. නැත්නම් තමන් විසින් කියවන ලද දෙයක් හෝ ඇඹිලිපිටියේ ස්වකීය ජීවිතයේදී අසන්නට දකින්නට සිදුවූ යමක් ගැනය.

”සදාචාරාගාරෙ
ලොකු සර් මුගටියා
උප හැපින්න දඩයමේ
වල් රබර් යායෙන් නැගිටින කොටම
අටේ පන්තියෙ මාලක්ක
මං ගාව
සිප්පෙක හැදුවෙ
වින්කලේ ගාව
ඉතින් අපි අපේ පාසැල සුරකිමු”

ඇත්ත, කවියා ලෝකය වෙත විවර වූ නෙත්වලින් යුක්ත විය යුතුය. සජිත් සංවේදී මිනිසෙක් බව ඇත්ත. ඒ ඔහු ගැන කියන්නට ඇති සරලම අදහසකි. ඔහුගේ කවිය ගැන පූර්විකාවකට එය අත්‍යවශ්‍ය කතාවකි. නමුත් එහි ව්‍යතිරේකයක් ඇත. සංවේදී ලේබලය ගසාගත් මිනිසුන් මැද සජිත් ඉතා නිහඩ ලෙස එහෙත් කවියෙන් නිහඩතාව බිඳ හෙළන මිනිසෙකි. පුද්ගලයා වනන්නට යාමෙන් මේ පෙරවදන වැනෙන සුලූ අදහසක් වීමේ අනතුර ගැන මා දැනුවත්ය.

සජිත්ගේ කවිය ගැන කතා කළ හැක්කේ සජිත් හා අප සැම ජීවත්වන වටපිටාව මැදය. සංවේදී නායකයන් මේ රට සිය පවුලේ ආහාර වේලක් බවට පත්කරගත් මෑත දසකය තුළ කටහඩ අවදි කළ මිනිසුන් අතර කවි කිවිඳියෝ රැසකි. දිලිප්, ටිමා, ඩොමා, බෙනා, සජිත්,…. නම් කියන්නට ගියහොත් එය දිගු ලැයිස්තුවකි. කවියෙන් සටන් කරන්නට නොහැකි යයි සමහරු කියති. කලාකරුවා නම් සුපේශල ශික්ෂාකාමී රසවතකු වියයුතු යැයි තවත් පිරිසක් තලූමරති. එහෙත්, මිනිස් සමාජය එක තැන පල්වන්නක් නොවේ. එය සිය දුර්ගුණයන් කියවමින්, එකී දුර්ගුණයන්ට එරෙහිව සටන් වදිමින් වඩාත් යහපත් ත්වයන් නිර්මාණය කරගන්නා මිනිස් ක‍්‍රියාදාමයකි. එය එසේ වන්නේ ඇයි? සහජයෙන්මත්, මිනිසා සිය පරිණාම ක‍්‍රියාවලියෙන්මත් ඔප්පුකොට ඇත්තේ තමන් ජීවත්වන පරිසරය මෙන්ම තමන්ට දී ඇති ලෝකය වෙනස් කරගැනුමේ අරගලයක නිරතවන බවයි.

”කිරි අප්පුගෙ හෝටලේ
චන්දරෙත් එක්ක
සිංහල තේ බොනව
දලං හජ්ජියාර්,
උඹලගේ සමහර ටෝච්වලින්
පාර පේන්නෑ නාන
සිග්නල් නොදාම
ස්කූටරේ වමට හැරවුණා
යන්නං චන්දරේ
ඉබේටම කියවුණා”

මිනිසුන් ලෙස අප සතු බොහෝ දුර්ගුණයන් ගැන නිතර නිතර නැවත නැවත කියමින් විවේචනය පමණක් සාධාරණ නොවේ. ඒ නිසාම හෝද හෝදා මඬේ දමන යළි ඒවා කිළිටි යැයි දෙස් දෙවොල් තබන පැවැත්මකට වඩා කිළිටි වූ දේ පිරිසිදුකරනවා මෙන්ම සප‍්‍ර`යෝජනවත් වෙනත් කාරියකට මැදිහත්වීම වැදගත්ය. ඇතැම් දුර්ගුණයන්, කිලිටිව වැරහැලිව ගිය වස්ත‍්‍ර හා සමානය. අත්හළ යුතු දේ අත් හළ යුතුමය. පිළිකෙව් කළ යුතු දේ හඳුනාගන්නට මිනිසාට හැකිය. වැළඳගත යුතු දේ තරව ගන්නටත් එහිදී වැලඳගන්නා දේ පවා විවේචනාත්මකව වටහා ගන්නටත් සමත් වියයුතුය.

කවිය වේවා, වෙනත් කලාකෘතියක අප වැලඳගන්නට උත්සාහ කරන්නේ අප ජීවත්වන සමාජ සංස්කාතික යථාර්ථයට සරිලන යමකි. එක්කෝ අපි පවතින යථාර්ථය අපගේ පැවැත්ම සමග සාධාරණිකකරණය කරගනිමු. නැත්නම් එය අපේ පැවැත්මට හරස්වන දෙයින් කලකිරෙමු, නැතිනම් මුසපත් වෙමු. කලාකරුවා කළ යුත්තේ මේ යැයි නිර්දේශ කළ නොහැකිය. නමුත් එක් දෙයක් පැහැදිලිය. පවත්නා දෙය එසේත් නැතිනම් අප ජීත්වන, අපට දී ඇති සමාජ යථාර්ථය බොහෝ දුර්ගුණයන් උරුම කරගත් සහජයෙන්ම අපගේ මිනිස් ජීවිතය පීඩාවෙන් ආසාදනය කරවන ගති ලක්ෂණවලින් යුක්තය.

අපි හැම දෙනාම අඩු වැඩි වශයෙන් ඒ ගති ලක්ෂණවලින් පීඩා විඳිමු. අපි ඒ ගති ලක්ෂණවලන් පීඩා විඳිමින් එහි ජීවත් වෙමු. නමුත් පීඩාවට එරෙහිව සටන් කරන්නට අවශ්‍යතාවක් තිබේ. ඇතැමුන් කියන ආකාරයට පවතින සමාජ යථාර්ථය නිර්දය ලෙස විවරණය කරවීමත් එයට එරෙහි සටනේ එක් කොටසකි. අපි අමුවට කිවහොත්, අප ජීවත්වන සමාජ ආර්ථික ක‍්‍රමයේ දුර්ගුණ සහ එයින් අප මත පටවන පීඩාව අප වෙලාගන්නට සමත්වන්නේ අප එයට යටත් වුවහොත් පමණකි. අප එම තත්වය වෙනස් කරන්නට ප‍්‍රයත්න දැරිය යුත්තේ එක් අතකින් අප එහි ගිලී යාම වැලැක්වීමටය. අනෙක් අතට පවතින තත්වයන්ට, අපට දී ඇති තත්වයන්ට, අපව පෙළන සමාජ පරිසරයට එරෙහිව සටන් වැදීම මනුෂ්‍යත්වයේ ඓතිහාසික උරුමයකි. අප එයට පිටුපෑම යනු, අප මනුෂ්‍යත්වයෙන් දුරස් කරවන, දී ඇති තත්වයන්ට, අප පෙළන සමාජ පරිසරයට යටත් වීමකි.

”සිපිරි හිමි හා දරු රකින
විජයපත් සිල්ලරේ බැරිම තැන
ඇඟ ඇගුම් බස්සෙකෙන් බසී දම්මි
දුටිමි මට දාව ගැබ්ගත් දාරියක්

වමටත් දකුණටත් නැති
දූලි හුළං කතාවක්
ලියනවා මං තාම
පෙම්පතක් ගානටම නුඹ නොගත්”

ඉතින් එක් දෙයක් පැහැදිලිය. අප සටන් වැදිය යුතුය. සටන් වැදිය යුත්තේ කෙසේද යන්න ගැන අප අතර විවාද තිබිය හැකිය. ඇතැමුන් කියන ආකාරයට සටන් කළ යුත්තේ ස්වාධීන කලාකරුවන් ලෙසය. පවතින සමාජ පරිසරය විසින් දී ඇති ව්‍යුුහයන් සමග එක්ව එවැනි සටනක් තළ නොහැකිය. අප අත්දකින හා අත්විඳින ලෝකයට පිටතින් සිට බලමින් එය කළ යුතුය වැනි සංවාද තිබේ. කලාකරුවා සම්බන්ධ කාරණාවලට අප පිවිසනේනේ එතැනදීය.

එක් අතකින් කලාකරුවාගේ භාවිතය ප‍්‍රඥාව උපයාගැනීමේ ක‍්‍රියාදාමයට සම්බන්ධය. කලාව විඳීම, විචාරය, එන්නේ එතැන් පටන්ය. වෙනත් තලයකින් පිවිසුණහොත් එය කලා කෘතිය, රසිකයා හා විචාරකයා අතර සම්බන්ධය මිනිසා සිය ජිවිතයේ පවතින තත්වයන්ට එරෙහිව සිදුකරන අරගලය හා බැඳී තිබෙන්නකි. පොදු මිනිස් සමාජය පීඩාව විඳිමින් එයට එරෙහිව අරගලයක නිරත වේ. ඇතැම්විට එම අරගලය පෙරලා සමාජයීය පීඩාව පෝෂණය කරන්නකි. කලාකරුවන්ට හිමිව ඇත්තේ ඒ මිනිස් සමාජය වෙත ප‍්‍රඥාව සපයාගත හැකි අරුත් සම්පාදනය කිරීමේ භූමිකාවකි. කුමන තත්වයක් යටතේ වුව ද කලාකරුවන්ට ප‍්‍රකෘතිය ප‍්‍රතිනිර්මාණය කිරීමේ දී එය ස්පර්ශ කිරීම හෙවත් ජීවිතාවබෝධය වැදගත් වේ. එනම් විවිධ අත්දැකීම්, අනුභූතීන් පාදක කරගන්නට සිදු වේ. ලෝකයේ සියලූ මිනිසුන් අත්දැකීම් ලබන නමුත් කලාකරුවා එසේ ලබන අත්දැකීම් සිය නිර්මාණ සඳහා අනුභූතීන් ලෙස යොදා ගනී. නැවත එම කලා කෘති රසවිඳිනවුන්ට නැතහොත් රසිකයන්ට තමන්ම විඳි අත්දැකීමක් කලාකරුවාගේ අනුභූතියක් ලෙස කියවා ගන්නට ලැබේ. එහි දී රසිකයා ප‍්‍රඥා සම්පන්න කිරීමේ ක‍්‍රියාවලිය ඇරඹේ.

”පූසාරි මව්ලවි
එලවා ගුවනින්
රූප පෙට්ටියෙන්
පදලංගලින්
මාවරලින්
රැුව් දේ දිවා ?
දකුණේ ආඩම්බර
වෙඩි බණ සීතලෙන්”

සජිත් මෙම කාව්‍ය එකතුව මුද්‍රිත කෘතියක් ලෙස සහෘදයන් වෙත ලබා දෙමින් කියා සිටියේ ඔහු යෙදී සිටින කාව්‍යකරණය ඉදිරි පියවරක් තබන බවයි. නැවත නැවත ඒ කවි කියවමින් විඳිමින් පද අරුත් ගලපමින් ඔහු විසින් අත් විඳි සමාජ යථාර්ථයේ සියුම් පදාස අප වෙත ළඟා කරවන්නට ඔහු උත්සාහ ගනී. එහිදී ඔහුගේ භාෂාව, කාව්‍යාලංකාර ආදිය ගැන විචාර විවාද තරන්නට හැතියාව තිබේ. ඔහු තුළ පවතින සීමාකම්ද මේ කවි අතර ගැබ් වේ. නමුත් මා අදහස් කරන්නේ එතැනට යාම වෙනුවට සජිත් විසින් පරිහරණය කරන මාර්ගය ඔහුගේ කවි කියැවීමට, රසවිඳිමට හා විචාරයට සීමා නොකර සමස්ත කාව්‍ය ව්‍යාපාරයේ ගමන්මග තුළ කියවා ගන්නටය. අපේ කාලයේ කාව්‍ය ව්‍යාපාරය නිසැකවම වෙනස් පැති මානවලින් සමන්විත, විවිධ මතවාදවලින් හැඩ ගැන්වුණු එහෙත් මානවවාදය හරය කොට ගත්තක් බවට සැක නැත.

කවි පොත් සිය ගණනක් වසරකට පළ වන අතර පුවත්පත් කවි පිටුවල අලූත් කවි කිවිඳියන්ගේ හැඩ තළ මතු වේ. පොදුවේ 70 දසකයෙන් උපන් කිසියම් සමාජ විචාරාත්මක කලා භාවිතයක සෙවණැල්ල වත්මන් කවිය මතද වැටී තිබේ. ඒ අතරම අපේ කාලයේ කලා සාහිත්‍ය කතිකාව නව පැතිමානයන්ගේ ආලෝක ධාරාවලින් සමන්විතය. එයද නැවත කාව්‍යකරණයේ යදෙනවුන්ට බලපෑම් සහගතය. ඒ නිසාම වඩා සුබවාදී අදහසකින් සජිත්ගේ කවි පොත සහෘද පාඨකයන් විසින් පිළිගනු ඇතැයි සිතමි. සජිත් චින්තක කවියා සිය කාව්‍යකරණයේ දක්වන සීමාසහිත තත්වයන් ඉක්මවා යන්නට සමත් කඩඉමක් බවට මෙම කාව්‍ය සංග‍්‍රහයේ පැමිණීම විසින් සටහන් කරනු ඇතැයිද අපේක්ෂා කරමි.

”සිදුහත් වගේ ෆාදර් පල්ලිය හැර ගියත් හනිකට
තන්හා රති රගා තාමත් නටනවා මංගල්ලෙ දවසට
කිසා ගෝතමියක් වගේ ක‍්‍රිස්ටිනා දුවනවා දැක දැක
රාහුලෙක් උපන්නට මං ගරහන්නෙ නෑ ක‍්‍රිස්තු චරිතෙට


පසුව ලියමි

දිලිප් කුමාර කතා කළේ මධ්‍යම රාත‍්‍රියට ආසන්නයේය.
”චන්දන අයියෙ, කවි පොත එනවා. පුලූවන්කමක් තියෙනවා නම් එදාට ඇවිත් යන්න එන්න”
ඔහු කිව් දිනයේ කිසියම් වැඩක් යොදාගෙන තිබුණද නැද්ද යන්න නොතකාම මම ඒ සොඳුරු ඇරැුයුමෙන් ආනන්දයට පත් වීමි.
බෙනාගේ මීළඟ කවි පොත දොරට වැඩුම ගැනද සුභාරංචිය ලැබුණේ ඊයෙ පෙරේදාය. එළඹෙන දින කීපයේ කලා සංස්කෘතික කටයුතු ගැන ආරංචි ලැබෙද්දී පපුව හිරවෙන්නට පටන් ගැණුනි. සජිත්…. සජිත්ගෙ කවි පොත මුද්‍රණය කරන්න සූදානමින් ඇති බව … මට එහි වගකීමක් පැවරී ඇති බව….
”චන්දන අයියෙ, මගෙ වැඬේ කෙරෙනවා නේද?” ඔහු එසේ ඇසූ වාර ගණනද වැඩිය. මා දුන් පොරොන්දුද වැඩිය. සජිත් චින්තකගේ කවි පොතට ලියන පෙරවදන, ඒ පොතටම නැත්නම් කවියටම, සීමා කළ යුතු යැයි නොසිතුවෙමි.
අද රාත‍්‍රියේ එය කෙසේ හෝ ලබා දෙන බවට මම පොරොන්දු වූ විට ඔහුගේ ප‍්‍රතිචාරය කෙටියෙන් ෆේස්බුක් පණිවිඩයක් ලෙස සටහන් විය.
”බදා ගමි”
පොොරන්දුව ඉටු කළ යුතු බවද නිශ්චිත විය. සජිත් පළමු වරට ඒ කවි පොත සදහා කවි තෝරාගෙන සූදානම් වූයේ මීට වසරකට පමණ පෙරාතුවය. එදා මා වෙත එවු කවි පෙළ මා වෙත තිබියදී කල් ඉකුක් විය. එයට එක් හේතුවක් වූයේ මාය. එපමණක් නොවේ. මුද්‍රණය කරගන්නට ඔහු අත මුදල් ප‍්‍රමාණවත් නොවීය. මෑතකදී සජිත් තවත් කවි එක් වී කවි පොතකට පිටු සකසා මා වෙත එවූයේ මේ වතාව නම් පොත ගහනවාමයි කියමින්. නමුත් දැන් මාස දෙකක් තුනක් ගතවී ඇත. මා විසින් පෙරවදනක් ලියා නොදුන් වරදකාරිත්වය මැද මෙය සටහන් කළෙමි.

චන්දන සිරිමල්වත්ත
2017-07-25

පාද සටහනක්-  දිලිප්ගෙ සහ බෙනාගෙ කෘති ජනගතකරන දා ඒහි යන්නට නොහැකවීම ගැන දුක් වෙමි

Advertisements

රජා, මං වහලා – සාදුකාරෙන් ගිගුම් දෙඤ්ඤං….

raja man wahala

චාමික හත්ලහවත්ත නිර්මාණය කළ ‘රජා මං වහලා‘ අපූර්ව වේදිකා නාට්‍යයක්. වරක් එක්තරා කාව්‍ය කෘතියක් ගැන අදහස් දක්වද්දි පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු කවියා විසින් කියූ දෙයක් මෙහිදී සිහිපත් වෙනවා.
“මේ කවි මාව ආසාදනය කළා…මේව කියවලා මට උන ගැණුනා….!“
රජා මං වහලා නැරඹූ පසුව මට ඇති වූ ආතුර තත්වය විස්තර කරන්න වෙනත් වචන නෑ. මෑතකදි මම වැඩි වශයෙන් නැරඹුවේ නැති නමුත් වේදිකාව තුළ මාව මහත් කම්පනයට පත්කළ මගේ මනස ඇවිලවූ කෘතියක් ලෙසත් ‘රජා මං වහලා‘ හදුන්වන්න පුලුවන්. ජාත්‍යන්තර රංග වේදිකා තරණය කරන්න මේ නාට්‍ය සමත් වුණේ ඒ නිසාම වෙන්න ඇති.
umayanganaසනත් විමලසිරි, උමයංගනා වික්‍රමසිංහ, තෙරුණි අශංසා, සරත් කරුනාරත්න, තිලංක ගමගේ අපූර්ව රංග කාර්යයක යෙදෙනවා. ඔවුන් දෙබස් කියනවා, ිනා වෙනවා, අඩනවා, ඉගි බිගි පානවා, ගායනා කරනවා, නටනවා, වාදනය කරනවා, සර්කස් ජවණිකා වැනි දුෂ්කර රංගකාර්යයන්ගෙන් පවා මේ නාට්‍ය වෙත දායක කරමින් ඔවුන් මහත් වෑයමක් දරනවා…ඒ රංග ව්‍යායාමය මහත් විශිෂ්ට කාර්යයක්. නාට්‍ය අවසානයේ ඔවුන් වැළදගන්න තරම් උද්වේගයක් මා තුළ ජනිත කරවූවා. මා ඒ බව චාමිකට කිව්වා.
නාට්‍ය විසින් ස්පර්ශ කරන්නෙ වර්තමාන මිනිස් සමාජය විසින් කාලාන්තරයක් වෙහෙස මහන්සියෙන් සොයන රහසක් ගැන. වීරයා කවුද? වීරත්වය තියෙන්නෙ කොහෙද? ‘රජා මං වහලා‘ සංවාදයට ලක් කරන්නෙ පරමාදර්ශ සහ වීරත්වය අන්යුයන් සොයා යාම වෙනුවට ජිවිතයම අභියෝගයක් කරගෙන මිනිස් ජීවිතය තුළ ජයග්රරහන කරා යාමේ අභියෝගය ගැනයි.මේ නාට්යඅ තුළ ගැයෙන තේමා ගීතයක් වැනි ගායනාව තුළ තියෙන්නෙ කුකංකුණාවෙ හිමියන්ගෙ කවියකින් ගත්ත අදහසක්.
“අනේ කුහුඹින්නේ
තොපටත් රජෙක් ඉන්නේ
අපට නැත ඉන්නේ
ඒ නිසාවෙනි අප තැවෙන්නේ
රජෙක් ලැබුනොතින්
කැවුම් කිරිබත් කඤ්ඤං
පෙරහර කරඤ්ඤං
සාදුකාරෙන් ගිගුම් දෙඤ්ඤං“
මේ අපේ සමාජය තුළ වීරයා, ගැලවුම්කාරයා ගැන ඇති ජනප්‍රිය හා සම්මත අදහස. අප විසින් විදින දුෂ්කරතා ජයගැනීමට තමන් තුළ ඇති ශක්‍යතා පුබුදා ගන්නවා වෙනුවට ගැලවුම්කාරයෙක්, දියසේන කුමාරයෙක් අපේක්ෂාවෙන් අපි බොහෝ දෙනා ඉන්නෙ.
අපි කුඩා කාලෙදි අහන සුරංගනා කතා තුළ වීරයා ලෙස මවන මනුෂ්‍යත්වයට වඩා වෙනස්, අධිමානුෂික බලය ඇති, සුරංගනාවන්ගෙන් සුරදූතයන්ගෙන් අනුග්‍රාහකත්වය ලබන ඊනියා වීරයා වෙනුවට අප විසින් වීරත්වය අප තුළම සොයාගත යුතු නැද්ද කියලා ‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍ය කෘතියෙන් විමසා සිටිනවා.
sarathදුටුගැමුණු වීරයෙක් ලෙස අපට උගන්වන අධ්‍යාපනය ඇත්ටම අපව ලෝකය විනිවිද දකින්න යොමු කරනවාද නැත්නම් මායා පටලයකින් අපේ ඇසි වසා දමනවාද කියන ප්‍රශ්නය ‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍යෙයන් ප්‍රශ්න කරනවා.
අපේ කාලෙය් කතාවක් ලෙස මෙම නාට්‍යෙය් ප්‍රතිනිර්මාණය වන ප්රේනමතිලකගේ සහ නිල්මිණිගෙ කතාව විසින් නාට්යෙලය් සමස්තාර්ථ සහිත වර්තමානයට අප කැදවා යනවා. අප ලබන අධ්‍යාපනය, අපව ශික්ෂණය කරනවාය කියන ආගම, අපගේ ජීවිත බැද දමා ඇති සම්මතයන් ඇත්තටම ඒවා අප තව මිනිස් ජීවිතය තුළ ඔසවා තබනවාද? නැත්නම් අපව කූඩු කරවා අප අන්දවා මංමුලා කරනවාද? පාසල් වයසේ ප්‍රේමය පරාජය වෙද්දි පෙම්වතියට පිහියෙන් ඇන මරා දමන ප්‍රතිවීරයා ගැන අප සිතිය යුතුයි.
රජෙක් ලැබුණොත් අමන්දානන්දනය වෙන්න බලාගෙන ඉන්න, අපේ පීඩාව එසේම තිබියදී මංමුලා වෙන්න බලාගෙන ඉන්න සමාජයක් අපි. ගුටි කන්නෙ නිල් පාලකයගෙන්ද කොළ පාලකයගෙන්ද කාගෙන්ද කියලා තීරණය කරද්දි අවුරුදු කීපයකට වරක් පෝලිමේ ගිහින් කතිරෙ ගහන්නෙත් අපි. වගාඩම්බර පෙන්වන අපටම කෙළවන පාලකයන් වෙනුවෙන් අපි සාදුකාර දෙන්නෙ අපිව අමතක වෙලා, අපි ඉන්න මුලාවත් අමතක වෙලා යන්නයි.
‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍ය නරඹා අවසන් වෙද්දි විශාල කැලඹීමක් අප තුළ ඉතිරි කරනවා. සුරංගනා කතාවෙ වීරයා වගේ පරමාදර්ශ වීරත්වය අපි ජිවිත කාලෙම හොයනවා. ලැබෙන්නෙ ද්‍රෝහී අත්දැකීම් ප්‍රමාණයක්. එක් කුස උපන් සහෝදරයා, වදාපු දරුවා, අම්මා අප්පා විශ්වාස නැති සමාජයක් අපට හිමි වෙලා තියෙන්නෙ. අපි අධ්‍යාපනය ජයගන්නවා කියලා කරන්නෙ එකිනෙකා වටහා නොගන්නා එකිනෙකා ඈත් කරවන හිරගෙදරක දොරවල් ඇතුළට කඩා වැදීමයි. අන්තිමේට අපිට ආදරය කරන්නෙ කවුද අපි මිනිස්සු විදියට ඇසුරු කරන්නෙ කොහොමද කියලාවත් පාසල් අධ්යානපනයෙන්, ආගමික ඉගැන්වීම්වලින් මගපෙන්වන්නෙ නෑ. අපි අයාලෙ යන්නෙම සම්මත ජිවිත යන්ත්‍රයට හසුවීම නිසා.
ඉතින් අපේ ජිවිත මොන වගේද කියා ආපහු හැරිලා බලන්න ‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍යෙයන් ආලෝක ධාරා එල්ල කරනවා. නාට්‍යෙය් ගායනා කෙරෙන විදියටම ‘ස්වර තන්තු බිදෙන කං අපි සිංදු කියනවා‘. අපිට අපිව අමතක වෙනකං සාධු නාදෙන් ගිගුම් දෙනවා. ඒත් මේක ඉවරයක් විය යුතු නැද්ද? සුරංගනා කතාවලින් හරි දුටුගැමුණුලාගෙ කතාවලින් හරි අපට ජීවිත ඉදිරියට ගෙන යන්න පුලුවන්ද? එහෙම් නැත්නම් මේ වෙනත් පිටස්තර වීරයෙක් හොයලා ඉවර කරන්න පුලුවන් දෙයක්ද?
අප පිලිතුරු සොයාගත යුතුයි!

ඊට කළින් චාමික, ඔබට ස්තුතියි. ඔබේ කණ්ඩායමටත්…! මේ මගේ අදහස්. පක්ෂග්‍රාහි වුණාට කමක් නෑ… ඒඅදහස් පිට කැසීමක් නොවෙන්න වගබලාගන්න ඕනත්…. නාට්‍ය කණ්ඩායමේ සහෝදර සහෝදරියනි, ඔබලාමයි.

තව වැඩ කරමු, ජිවිතය අහිමි කරගත්ත සමාජයකට ජිවිතය කියවගන්න හැකි මේ වගේ නාට්‍ය කරන්න විතරක් නෙවෙයි, මිනිස් ජීවිතය නැවත ගෙන එන්න එක්ව වැඩ කරමු අපි.

Save

ඉල්මාසය පැමිණේ – අතීතය අමතක නොකළ යුත්තේ අනාගතය උදෙසාය!

_47760393_009204683-1

මේ එක් අතකින් සැප්තැම්බර් සිට ඔක්තෝබර් දක්වා වෙනස්වීමේ කතාවකි. එසේම එය 2011 සිට 2016 දක්වා අප ආ ගමනේ ආවර්ජනයක ස්වරූපයද ගනී.

පළමුවෙන් එක් දෙයක් සටහන් කළ යුතුව ඇත. අපි මේ පවතින සූරාකෑමේ සමාජ ආර්ථික ක්‍රමය ප්‍රතික්ෂේප කරමු. එසේම ඒ දුෂ්ට අවනීතික සමාජයේ පැවැත්මට එරෙහි වාම දේශපාලන අරගලයක් හා සමාජවාදී සමාජ පරිවර්තනයක් විශ්වාස කරමු. ඒ වමේ දේශපාලනය ජනතාවගේ උවමනාවන් හා බැදුනු එකකි. ඒ නිසාම වීදියේදී අතිශය සාමාන්‍ය අරගල පවා දේශපාලන වැදගත්කමක් උසුලයි. එසේම වාම දේශපාලනය වීදියේ අරගලයක් පමණක් නොවේ. එම අරගලයේ ස්වභාවය න්‍යායගතකිරීමෙන් තොරව තමන් කරන්නේ කුමක්දැයි පසුවිපරම් කරමින් ස්වයංවිවේචනාත්මක ලෙස වාම දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් බිහිකරගත නොහැකිය.

ලංකාවේ වමේ දේශපාලනයේ අව්‍යාජ ගමන ලෙස සිතමින් අප පාසල් අවදියේ සිට එක්ව බැදුණු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, පවතින ධනපති ක්‍රමයේම ගොදුරක් බවට පත්ව තිබිණි. විකල්ප දේශපාලන බලයක් වෙනුවට එම ව්‍යාපාරය පවතින ක්‍රමයේ බල ව්‍යාපෘතියක් බවට පත්වීමෙන් පසුව අප තීරණය කළේ එය නිවැරදි කරගත යුතු බවටයි. ඒ සදහා ගෙන ගිය අරගලයේ අවසානය වූයේ ජවිපෙ නායකත්වය සතුරු ප්‍රතිවිරෝධයක් බවට පත්වීමෙන් පක්ෂය දෙකඩ වීමය.

ජාතිකවාදී මතය උස්සමින් වාමාංශික මතය දෙවැනි තුන්වැනි තැනට ඇද දමන, ප්‍රතිසංස්කරණවාදී දේශපාලන අරගල හා පාර්ලිමේන්තුවාදී සන්ධාන ප්‍රතික්ෂේප කරන්නටත් ආ මග වැරදි පිළිබද ස්වයංවිවේචනාත්මකව දකිමින් නිවැරදි වන්නටත් ගත් තීරණ ක්‍රියාවට නැගුනේ නැත. වංචා දූෂන විරෝධී හුදු ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පත්තරකලාව වෙනුවට ‘ලංකා‘ වාම විකල්ප පත්තරයක් බවට පත් වියයුතු බව පුවත්පතට සම්බන්ධ සහෝදර සහෝදරියන් අතර කෙරුනු සංවාදය වැරදි ලෙස අර්ථ ගන්වා තිබිණි. ඒ නිසාම වාම දේශපාලන අරගලය වෙනුවෙන් ‘රිබෙල්‘ නමින් සැලසුම් කළ විශේෂ අතිරේකයද ජවිපෙ නායකයන්ට ප්‍රශ්නයක් විය. ‘කැරලිකාරයා පැමිණේ‘ යනුවෙන් අප ඒ සදහා ගෙන ගිය පූර්ව ප්‍රචාරක දැන්වීම පක්ෂය කලබලයට පත්කර තිබිණි.

පුවත්පතේ සිදුවූ ප්‍රශ්නය ගැන බොහෝ දෙනා විමසා සිටිති. ඒ දිනවල ඒ ගැන අප කළ පැහැදිලි කිරීම ජවිපෙට සමීප මාධ්‍ය ව්‍යපාරික බලය යොදා ගෙන පවත්වාගෙන ගිය ප්‍රචාරය හරහා බාහිර සමාජය තුළ මකා දමන්නට හැකි විය.

“ආපහු එකට ගමනක් යන්න බැරිද සහෝදරයා?“

අදත් සමහර සහෝදරවරුන්ගේ කම්පාව එසේ පළ වන්නේ පසුවසරකට පෙර සිදුවූ ඒ වේදනාකාරී වෙන්ව යාමේ දේශපාලන තීරණාත්මක බව හරිහැටි වටහා නොගනය. එහෙත් යම් වාම දේශපාලන අදහසක් තිබුනු සැමට අප කී කාරණය අමතක විය නොහැකිය. ‘ලංකා‘ පුවත්පත පිළිබද කතා කරන්නට, විජිත සහෝදරයා විසින් අප පැළවත්ත මූලස්ථානයට කැදවූ අවස්ථාවේ ව්‍යාජ සිනහවක් මිස කිසිදු දෙයක් පැහැදිලි වූයේ නැත.

“මල්ලි මොකද ඉතින් පත්තරේ වැඩ… අවුලක් නෑනෙ… ?“

ටිල්වින් සහෝදරයා එදා මගෙන් එසේ විමසා සිටියේය.

“අයියෙ පත්තරේ අවුලක් නෑ. අපිට ප්‍රශ්නෙ පක්ෂෙ මොකද වෙන්නෙ කියන එක. පක්ෂෙ ප්‍රශ්න බෙරගන්න, පත්තරේ පෙළගස්වගන්න වෙන්නෙත් ප්‍රශ්න විසදගෙන පක්ෂෙ හරියට පෙළ ගස්වා ගත්තොත් නේද?“ යනුවෙන් මම ඇසුවෙමි.

ඔහු ඒ ගැන කිසිවක් කීවේ නැත. එය මෙතෙක් අපගේ අවසන් හමුවීම විය. ඉන්පසුව ජවිපෙ තවදුරටත් පැරනි දේශපාලන අගතීන් තුල සිරගතවන ලකුනු පෙන්වමින් අප ද්‍රෝහීන් ලෙස නම් කර සාමාජිකයන්ට ගල්ගැසීමට උසිගන්වන ලදී.

ඒ ආකාරයෙන් අප නික්ම ආවේ අප පරම පිවිතුරු පත්තරකාරයන් හෝ පරමාදර්ශී විප්ලවවාදීන් යැයි පුරසාරම් දොඩවන්නට නොවේ. අදත් අප විසින් කළ යුතු කාර්යයක් ඇත. එදා අප ‘ජනරළ‘ ආරම්භ කළේ ඒ අරමුන ඇතිවය. අප වාම දේශපාලනයේ පැමිනි ගමන ආපසු හැරී බැලීමටත් අඩුපාඩ් හදුනාගනිමින් වාම පත්තරකලාව තවදුරටත් හදාරමින් නිවැරදි ලෙස ජනතාව වෙත තොරතුරු සහ දේශපාලන අධ්‍යාපනය ගෙනයන්නටත් අපට අවශ්‍ය විය. එහෙත් සිදුවන්නේ ධනපති ප්‍රාග්ධන ක්‍රියාදාමය තුළ පවතින්නට බැරි පත්තරයක් ලෙස ‘ජනරළ‘ නැවතීමය. කමුත් අප නැවතී හෝ පරාජය වී නැත.

අපේ දේශපාලන අරගලය ධනපති මාධ්‍ය විසින් වාරණය කරන නමුත් අපි ජනතාව ආමන්ත්‍රණය කිරිමේ විවිධ ක්‍රම අනුගමනය කරමින් ධනපති මාධය තුළ ලැබෙන අවස්ථා පාවිච්චි කරමින් එසේ නොවන අවස්ථාවල ජනතාව හමුවට යමින් අපේ කාර්යය ඉටුකරන්නට උත්හාහ කරමු. මේ ගමන නිසැකවම දුෂ්කරතා බහුල ගිරිදුර්ඝ මාර්ගයක් මැදින් වැටී ඇත. අප සමග ගමන්ගත් සහෝදර සහෝදරියන් බොහෝ දෙනා වෙහෙසට පත්ව මග ඇද වැටුණ නමුත් ඔවුන් දිරිමත් කරමින් නොනැවතී ඉදිරියට යාම අපේ අරමුණය. මග දෙපස හිද අපට කැට මුගුරු හා වසුරු හෙළනවුන් ගැන අපට ඇත්තේ උපේක්ෂාවක් නොවේ. ඒ අපේ පන්තියේ මිනිසුන්මය. පන්ති අරගලයේ තීව්‍රතාවය මත හා දේශපාලන බල අරගලයේ වාම මංසලකුනු අතර ඔවුන් අප හදුනාගන්නා දවසක් එනු ඇත. එකේ අපි ධෛර්යමත් ලෙස අරගල බිමේ දෙපයින් සිට සටන් වදිමු!

අප නියෝජනය කරන්නේ අප හා අත්වැල් බැදගත්තවුන් පමනක් නොවේ. අප දෙස අපේක්ෂා තබන හෝ මේ කිසිවක් නොදැන අප දෙස බලා සිටින එසේම අපට අවමන් කරන සියලු පීඩිතයන්ගේ නියෝජනය පිලිබද අපට වැටහීමක් ඇත. අප විසින් ඔසවා ගෙන යන රතු ධජය යම් දිනක ඒ හැම දෙනාටම සෙවණ සදනු ඇත එතෙක්, ඔව්, ඒ සාමුහික ප්‍රයත්නය තෙක් පෙරමුණු ධජය ඔසවා හිදින්නට තරම් ශක්තිය හා ධෛර්ය ඉතිහාසයේ සටන් කළ මිනිසුන් විසින් අපට දී තිබේ!

ඉල් විරුවන් නමින් වේවා, අප්‍රෙල් විරුවන් නමින් වේවා, නාදුනන අරගලකරුවන් ලෙස වේවා වහල් යුගයේ ස්පාටකස්ලාගේ සිට අද දක්වා අරගලයේ මාවත එකලු කළ ප්‍රභාමත් ඇස් අපට මග පෙන්වයි.

ඩෙල්රුක්ෂාන් – වැරදුණු පාරක මරණය!

 

mariyadas delrukshan

මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන්, අපරාධ විමර්ශන දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරියකු විසින් මට හදුන්වා දුන්නේ හතරවෙනි තට්ටුවේ රදවා සිටියදීය.  ඔහු මරණයට පත් වුයේ මීට සිව්වසරකට පෙර, එනම්, 2012 අගෝස්තු 8වැනිදා ය.

මතකයේ ඇති ආකාරයට මා මුලින්ම ඔහු හමුවූයේ 2010 ජනවාරි 31වැනිදාය. රහස් පොලිසිය විසින් මා අත්අඩංගුවට ගෙන තුන්වැනි දිනයේ දෙල්කද පිහිටි ‘ලංකා‘ පුවත්පත් කාර්යාලයට කැදවාගෙන ගිය පසුව සවස් යාමයේ නැවත හතරවැනි තට්ටුවේ සිරමැදිරියට කැදවාගෙන එන ලදී. සිරමැදිරියට ඇතුළුවනවිටම වෙනසක් මට පෙනුනි. කොණ්ඩය බූ ගෑ ලාබාල තරුණයකු සිරමැදිරියේ වාඩි වී සිටියේය. ඒ වනවිට ප්‍රධාන සිරකුටියේ සිරකරුවන් 11දෙනකු විය. ඔහු ගැන පසුව මට යම් තොරතුරක් දුන්නේ ඒ වනවිට මා හදුනාගෙන සිටි සිරමැදිරි සගයකු වූ සරත් අයියා විසිනි. ඩිල්රුක්ෂාන් ලෙස මට තරුණයා හදුන්වා දුන් පසුව සුහදව කතා කළ ඔහු පසුව මිත්‍ර විය. තමන්ගේ උපන් ගම යාපනේ බවත් එල්ටීටීඊ සැකකරුවකු ලෙස අත්අඩංගුවට ගත් බවත් ඔහු මට කීවේය. සහෝදරයෙක් සහ සහෝදරියන් තිදෙනෙක් සිටි, මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන් පවුලේ වැඩිමල් පුතාය. ධීවරයකු ලෙස ජීවිකාව කරන කි‍්‍රිස්ටෝපර් මරියදාස් නේරිස්, ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ පියා ය. යාපනයේ ශාන්ත පැට්‍රික් විද්‍යාලයේ, කලා අංශයෙන් උසස්පෙළ විභාගය සමත් වූ ඩෙල්රුක්ෂාන්ට සුලු ලකුණු ප්‍රමාණයක් මද වීමෙන් විශ්ව විද්‍යාලයට පිවිසීමට නොහැකි විය.

සිංහල බසින් කතා නොකරන ඔහුට ඉංග්‍රීසි බසින් යම් යම් අදහස් ප්‍රකාශ කළ හැකි විය. එහෙත් ඔහු තමන්ට අදාල චෝදනා ගැන හෝ එල්ටීටීඊ සබදතා ගැන කිසිවක් පැවසීමෙන් වැලකී සිටියේය. එවැනි පීඩිත තත්වයක සිටියදී ඇත්තෙන්ම ඔහු එල්ටීටීඊයට සම්බන්ධදැයි විමසන්නට නොහැකිකමක් විය. ඒ ගැන හාරා අවුස්සන්නට අවශ්‍යතාවක් මට නොවිනි. අතීත ක්‍රියාකාරකම් කුමක් වුවද දැන් ඔහු හු‍ෙදකලා සිරකරුවෙකි. රාජ්‍ය මර්දනය විසින් තලා පොඩිකර දැමූ ජීවිත ගණනාවක් සම්බන්ධව මෙන්ම එල්ටීටීඊ සැකකරුවන් ලෙස හෝ වෙනත් චෝදනා මත පැහැරගන්නා පුද්ගලයන්ට අත්වන ඉරණම ගැනද මට වැටහීමක් තිබිණි.

ඒ දිනවල විශේෂ විමර්ශන ඒකකයේ නිලධාරින් විසින් මා වරෙක ලංකා කාර්යාලයටත්, තවත් වරක් නිවෙසටත් ඉන්පසුව කඩවත පිහිටි මුද්‍රණාලයටත් මා රැගෙන ගිය දිනවල දහවල් කාලයේ දෙමළ සිරකරුවන් ඇසුරු කරන්නට තිබුණු ඉඩකඩ සීමා විය. කිසියම් හේතුවක් නිසා දහවල් කාලයේ මා සිරකුටියේ රදවා තබා නොගෙන ඉවත ගන යන සිරිතක් තිබිණි. ඒ නිසාම ඔහු අත්අඩංගුවට පත් වූ ආකාරය ගැන කිසිදු තොරතුරක් දැනගන්නට පෙරාතුව ම ඔහු හතරවැනි තට්ටුවෙන් කැදවාගෙන ගොස් තිබිණි. ඔහු ඇතුළු දෙමළ සිරකරුවන් බූස්ස රැදවුම් කදවුරට ගෙන යන ලද බවයි. අර තට්ට කොල්ලා ගැන දන්නවාදැයි නිලධාරියෙක් මගෙන් විමසා සිටියේ ඉන් පසු දවසකය. මම කිසිවක් නොදන්නා බව කී විට ඔහු කීවේ සිය දෙපාර්තමේන්තු සගයන් විසින් පැවසූ විස්තරයකි.

මේ, 2009 ඔක්තෝබර් 29 දීපවාලි දිනය දා සිදුවූවකි. වවුනියාව පොලිසියට හදිසියේ කඩාවැදුණු ත්‍රිරෝද  රථයක් නිසා පොලිස් ස්ථානයේ හුන් නිලධාරීහු කලබල වූහ. යුද්ධය අවසන් කර මාස කීපයක් ගෙවී ගොස් තිබුණද යුද්ධයේදී වැඩිදියුණු කළ සැකය හා බිය තුරන්ව නොතිබුනි. පොලිස් ස්ථානයේ බාධකය විවෘතව තිබුනේ යුද්ධය අවසන් කළ බව තහවුරු කරගත් නිසාය. එහෙත් හදිසියේම වේගයෙන් ඇතුළු වූ රිය රියැදුරා විසින් පාලනය කරගනු ලැබිණි. ඔහුද අන්ද මන්ද වී සිටියේය. පාර වැරදුණු බව වටහා ගන්නා විට ප්‍රමාද වැඩිය. එදින දීපවාලි සතුට බුක්ති විදින්නට සගයන් සමග මත්පැන් බිවු ඔහු වටපිට බැලුවේ තැතිගත් හැගීමෙනි. රිය තුල විනෝදයෙන් කෑගසමින් සිටි සගයන්ද නිහඩවූයේ තමන් පොලිස් ස්ථානය වෙත ඇතුළු වී ඇති බව වටහා ගැනීම නිසාය. ක්ෂණයකින් නැවත රිය හරවාගත් තරුණයා පොලිසියෙන් ඉවතට ගෙන සගයන් සමග වේගයෙන් පළා ගියේය. එහෙත් ඔවුන් දෙස ඇස ගසා සිටි පොලිස් නිලධාරියෙක් වහා දිවවිත් ඔවුන් යන දෙස විමසිල්ලෙන් බලා සිටියේය. ඔහු පිටව යන රිය තුළ සිටි එක් අයකු ගැන විමසිලිමත් විය. හිසකෙස් බූගා සිටියද ඒ මුහුණ කොහේ හෝ දැක ඇති බව කල්පනා කළ නිලධාරියා තමන් වෙත ඇති ඡායාරූප කිහිපයක් දිගහැර බැලුවේ පළාගිය තරුණයන් පසුපස යන්නට අවශ්‍ය බව පොලිස් ස්ථානයේ අදාළ නිලධාරින්ට දැන්වීමෙන් පසුවය. අපරාධ පරික්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවේ මර්දන ඒකකයේ රාජකාරි කළ ඔහුගේ සැකය තහවුරු කරන සේයාරුවක්  එහි තිබිණ.

ත්‍රිරෝද රිය ගිය ඉසව්වක් සොයා ලුහුබැද ගිය පොලිස් කණ්ඩායමට පහසුවෙන් ඔවුන් වෙත ළගාවිය හැකි විය. පොලිස් ස්ථානයට ප්‍රවේශවීමට ඔවුන්ගේ රිය හරවා තිබුනේ යාබද පටුමග ලෙස වරදවා වටහාගැනීමෙනි. යාබද පටු මාවතට ත්‍රිරෝද රථය යොමුවන ආකාරය පොලිස් ස්ථානයට පිටත හිද ඔවුන් පළායන දෙස බලා සිටි නිලධාරින් දැක තිබුනි. පටුමාවතේ දුරක් ගොස් රිය නවතාගෙන තරුණයන් සිය විනෝදවීම අරඹා තිබුණි. මත්පැන් පානය කළ බවක් පෙණුනු ඔවුන් වෙත කඩාවැදී එහි සිටි විශේෂ පුද්ගලයා කොටුකර ගන්නට ආරක්ෂක නිලධාරින්ට වැඩි වෙහෙසක් ගන්නට අවශ්‍ය නොවීය. 2009 ඔක්තෝබර් මස 29වැනිදා එසේ ආරක්ෂක අංශ විසින් වව්නියාවේදී අත්අඩංගුවට ගත් ඩෙල්රුක්ෂාන් කොළඹ අපරාධ පරික්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවට ගෙන ආවේ වැඩිදුර ප්‍රශ්න කිරීමටය. එහෙත් වවුනියාව පොලිසිය මින් ඔහුට විරුද්ධ නඩුවක් පවරා තිබුනේ වවුනියාව අධිකරණයේ නිසා ඔහු මාස කිහිපයකට වරක් වවුනියාව වෙත කැදවා ගෙන ආ යුතු විය. එහිදී දුෂ්කරතාවන්ට මුහුන දුන් නිලධාරින්ට ප්‍රවාහන දීමනා, අතිකාල ආදී දීමනා හිමි විය. එහෙත් තම පුතා බලන්නට යාපනේ සිට කොළඹ යන්නට සිදු වූ ඩෙල්රුක්ෂාන්ගෙ මාපියන් වෙත නීතියේ ඇස ඇරුනේ නැත. දැඩි ආයාචනා මැද අවසානයේ පුත්‍රයා වවුනියා බන්ධනාගාරයට ගෙන එන්නට හැකි වුවත් එයින් පසු අත්වන ඉරනම මේ තරම් ඛේදවාචකයක් යැයි නේරිස් මරියදාස් යුවල නොසිතන්නට ඇත.

වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ රදවා තබා සිටියදී ජූනි 29වනදා වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ සිදුවීමකදී ආරක්ෂක අංශ විසින් එල්ලකරන ලද ප‍්‍රහාරයෙන් පසු රාගම රෝහලට අතුළත් කරනු ලැබ දින ගණනක් කෝමා තත්වයෙන් සිටියේය. එම ප්‍රහාරයේදී තුවාල ලැබූ නිමලරූබන්ද මරණයට පත්විය. ඒ නිසා ඒවා සාපරාධී මනුෂ්‍ය ඝාතන බව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකිය. ආණ්ඩුවේ බන්ධනාගාරයක් තුළ සිදුකළ පහරදීමකින් ඔවුන් ඝාතනය කර වසර 4ක් ගතව තිබේ. එහෙත් උතුරේදී හෝ දකුනේදී එසේ මරාදමන ලද සිය සගයන්ට මෙන්ම ඩෙල්රුක්ෂාන්ට සහ නිමලරූබන්ට තවමත් යුක්තිය ඉටු වී නැත.

delrukshanමේ තරුණයා අත්අඩංගුවට ගත්තේ ඇයිදැයි පසු දිනක මා පෙර විස්තරය කී නිලධාරියාගෙන් විමසා සිටියේ තවත් දින කිහිපයකට පසුවය.

“ඩෙල්රුක්ෂාන් සුපර් එයිට් පොරක්“ ඒ මට ලැබුනු පිලිතුරයි. නිලධාරින් පවසන ආකාරයට ඔහු එල්ටීටීයෙන් මෙන්ම විදේශගතවද සන්නද්ධ පුහුණුව ලබා සිටියෙකි. එල්ටීටීඊ නායකත්වය ආරක්ෂා කරන්නට යොදවනු ලැබූවකු බවට ත්‍රස්ත ඒකකය චෝදනා කරන්නේ ඔහුගේ රුව සහිත එල්ටීටීඊ හැදුනුම්පතක් හමුවී ඇති නිසා බව නිලධාරියා කියා සිටියේය. ඔහු කියන කතාවට අනුව, යුද්ධය අවසන් කාලයේ මාර්ග පරික්ෂාවක යෙදුනු ආරක්ෂක හමුදාවලට වළලා තිබුනු ආයුද හා නිලඇදුම් කිහිපයක් හමු වී තිබේ. එහි තිබුණු හැදුන්ම්පතක තිබී ඇත්තේ මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ සේයාරුව බව ඔහු කියයි. මේ සියල්ල කියා ඇත්තේ 2009 ඔක්තෝබර් 29 දීපවාලි දිනයේ වැරදීමකින් පොලිස් ස්ථානය වෙත හැරවූ ත්‍රිරෝද රථයේ සිටියේ තමන් සොයන සැකකරුවකු බව හදුනාගත් නිලධාරියා විසිනි.

එහෙත් ඩෙල්රුක්ෂාන් එල්ටීටීඊයේ සිටියේද නැද්ද යන්න සනාථ කර ඔහුට දඩුවම් දියයුතු වන්නේ අධිකරණ ක්‍රියාවලියක් තුලිනි. සැකකරුවකුව සිටි ඔහු ඇතුළු සැකකරුවන්ට ම්ලේච්ඡ ලෙස පහරදුන්නේ රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ මිනිමැරීමෙන් හා කෘරත්වයෙන් ප්‍රතිවාදියා දනගස්වන ‘කැලෑවේ යුක්තිය‘ රජ කළ නිසාය. එහෙත් රාජපක්ෂ පාලනයේ වැරදි නිවැරදි කරන්නට කටමැත දොඩවමින් බලය ඩැහැගත් නූතන හවුල් ආණ්ඩුවේ රාජපක්ෂලා දැන් කියන්නේ මොකක්ද? මරාදැමුවන්ට යුක්තිය ඉටුකරනවා තබා, චෝදනා ගොනු කරන්නේද නැතිව වසර ගණන් කොටුකර සිටින මිනිසුන් දේශපාලන සිරකරුවන් ලෙස පිලිගන්නටවත් උන් සූදානම් නැත.

හතරවැනි තට්ටුවේ මා සමග දින කිහිපයක් ගත කළ ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ විචක්ෂණ ඇස් මා ඉදිරියේ බලා සිටී. පාන්දරින් අවදි වී ශාරිරික ව්‍යායාමයේ යෙදී දවස ආරම්භ කළ ඔහුගේ නිරෝගී සිරුරේ ජවය මතකයෙන් බැහැර නොවේ. සිරගත දින කිහිපය තුළ මා වෙත කතා කළේ වචන කිහිපයක් පමණකි. ඔහුගේ ජිවිතයේ තතු දැනගන්නට අවස්ථාවක් නොවීය. එහෙත් ඔහු සුහද ලෙස සෙසු සිරකරුවන් සමග ගෙවු කාලය තුළ යම් දිනක නිදහස් වූ විට ජිවිතය අලුතෙන් අරඹන්නට අධිෂ්ඨානයෙන් සිටි බවට සැකයක් නැත. එල්ටීටීඊයේ නායිකාවක ලෙස සිට අත්අඩංගුවට පත් වූ ‘තමිලිනි‘ හෙවත් සුබ්‍රමනියම් සිවකාමි සිය අත්දැකීම් සටහන් කරමින් ලියූ ‘තියුණු අසිපතක සෙවණ යට‘ ලියමින් තමන්ට කියන්නට තිබුණු බොහෝ දේ සටහන් කර ඇත. අවම වශයෙන් තමන් වෙත එල්ල කළ චෝදනා ගැන යමක් කියන්නට හෝ ඩෙල්රුක්ෂාන්ට හැකි වූයේ නැත.

එළඹෙන ඔක්තෝබරයේ 29 වැනිදාටත් දීපවාලි උත්සවය යෙදී තිබේ. මග වැරදී මර්දනයේ ගොදුරු බවට පත්වනු මිස යමක් වෙනස් ලෙස දකින්නට උතුරේ මෙන් දකුණේ දී තවමත් තාරුණ්‍යයට හැකිව නැත. එහෙත් දීපවාලියේ අරමුණ ආලෝක පූජාවයි. මිනිස් ජීවිතයට ආලෝකයක් උදා කරන්නට අපට හැකි වන්නේ ඩෙල්රුක්ෂාන් වැනි මරා දමන මිනිසුන් වෙනුවෙන් යුක්තිය ඉටු කරන්නට සූදානම් නම් හෝ ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නට සූදානම් නම් පමණකි.

සෝමවංශ අමරසිංහ – සිරි අයියා ගැන මතකය

siri

සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා ගැන 1994 ජූලි මාසෙ දවසක මුලින්ම මා දැනගත්තෙ ‘හිරු‘ පත්තර කාර්යාලයෙදි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායකයන් අතර දිවි ගලවාගත් එකම නායකයා ඔහු බව ඒ දිනවල කියැවුණා. එක්සත් ජාතික පක්ෂ භීෂනයෙන් අලුධූවිලි බවට පත් කළ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පුනර්-සම්ප්‍රාප්තිය පිළිබද ආනන්දය සමග අප සූදානම් වුණේ නව දේශපාලන අපේක්ෂා සහිතව අගොස්තු මහමැතිවරණයටයි. මල්බදුන ලකුණ යටතේ ජාතිය ගලවාගැනීමේ පෙරමුණ ලෙස තරග කරමින් 1994 අගෝස්තු 16 වැනිදා පැවති මහමැතිවරණයෙදි ජවිපෙ එක් ආසනයක් ලබාගත්තා.

ඉන්පසුව දිගු කලක් ගෙවී ගියා. 2002 ඔහු ලංකාවට පැමිණෙන බව දැනගන්නා විට මා ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ සේවය කරමින් හිටියෙ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුනේ දේශපාලනය හා අනන්‍ය වෙමින් ගතකළ එම කාලය තුළ සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා පොද්ගලිකව ඇසුරු කරන්නට හැකි වුණා. ඔහු සහභාගි වන විවිධ සමාජයීය හා දේශපාලන වැඩසටහන්වලට සහභාගි වන්නටත් හැකි වුණා. ඔහු නිරහංකාර සරල මිනිහෙක්. ඒ වගේම කියන්නට ඇති දේ කෙළින් කියන කෙනෙක්. දේශපාලන මත දැක්වීම්වලදි ඔහු සිය අදහස තහවුරු කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටියා. ඉංග්‍රීසි භාෂා හැකියාව නිසා ඔහු යම් බටහිර සාහිත්‍ය ඇසුරක්, කලාත්මක ඥානයක් අත්පත් කරගෙන හිටියා. දේශපාලන අරගලයෙදි කලාව, සාහිත්‍ය ඉටුකරන භූමිකාව ඔහු වටහාගෙන හිටියා. ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය තුළ ඇතැම් ලෙඛකයන්ගේ කෘති විශේෂයෙන් එංගලන්තයේ ධනපති ක්‍රමයේ පැවැති තත්වය සාහිත්‍යයන් නිරූපිත ආකාරය ගැන ඔහු මා සමග සාකචඡා කළා. ඇතැම් කවි පරිවර්තනය කර සිය චරිතාපදානයට එක් කරන ලෙස ඔහු මගෙන් ඉල්ලා සිටියා. ඒ කවි එංගලන්තයේ සූරාකෑම සිදුවන ආකාරය හා ඇති නැති පරතරය පිළිබද තදින් විවේචනාත්මකව නිර්මාණයවී තිබුණා. එංගලන්තයේ වාසය කළ කාළෙ ඔහු යම් සාහිත්‍ය ඇසුරක සිටි බව වැටහුණා.

නමුත් ඔහු සිය පවුල් පසුබිම තුළ ලබාගත් බොහෝ ලක්ෂණ නිසා ඇත්ත වමේ නායකයකු බවට පත්වීමේ දිශාවෙන් අපගමනය වූ බවක් නිරීක්ෂනය කරන්නට හැකි වුණා. ඒ බව මා තහවුරුකර ගත්තේ ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ කතුවරයාව ඉන්න කාලෙදි ‘මගේ කතාව‘ නමින් සිය චරිතාපදානය ලියන්නට කටයුතු කළ කාලයේ. ඉන් පෙර ඔහු ඒ ජීවිත කතාව ලියමින් සිය ළමා කාලයේ විස්තර, පන්සල් පරිසරයක හැදුණු වැඩුණු ආකාරය හා සමාජ අවබෝධය පුලුල් වූ ආකාරය සටහන් කළා. නමුත් අප ඔහුගෙන් අපේක්ෂා කළේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලන ක්‍රියාවලිය තුළ අත්දැකීම් සටහන් කිරීමයි. ඒ වෙනුවට ඔහු සිය ‘සවයංලිඛිත චරිතාපදානයක්‘ ගොඩනගමින් සිටියා. වරක් පක්ෂයේ සගයන්ගෙ විවිධ විවේචන මැද එම දීර්ඝ ලිපි පෙළ අතරමග නතර කළ ඔහු දෙවන වරටත් එම චරිත කතාවේ කොටස් පළ කරන්නට පටන් ගත්තෙ දේශපාලන කාරණාවලට වඩා පොද්ගලික අත්දැකීම් සටහන් කරමින්. ඒ නිසාම ඒ ලිපි පෙළ පළ කිරීම අත්හැර දමන්නට අප තීරණය කළා. එංගලන්තයෙ වාසය කරද්දි පොතපත ඇසුරු කළත් වමේ දේශපාලන සාහිත්‍ය පරිශීලනය කිරීමට උනන්දුවී නැති බව ඔහු පෙන්නුම් කරමින් සිටියා. මා විශ්වාස කරන්නෙ එංගලන්තයෙ ජිවත් වූ ඔහුට ඒ සදහා බොහෝ අවස්ථා තිබුණ බවයි. පශ්චාත් සෝවියට් වාමාංශික සංවාද යුරෝපයෙන් ජවිපෙ වෙත ගෙන එන්නට නොහැකිවීම විසින් ජවිපෙ ඉදිරි ගමන පිළිබද කඩඉමක් සලකුණු වුණු බව බොහෝ දෙනාගෙ අදහසයි. පක්ෂයේ ඉංග්‍රීසි බස හැසිරවූ අතලොස්සක් දෙනාට වගේම ඒ ගැන සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයටත් විවේචනයක් එල්ල වී තිබෙනවා.

පසුකාලයක ‘ලංකා‘ පුවත්පතින් මෙන්ම ජවිපෙ මතවාදයෙන් වෙන්ව ගමන් කරමින් මා ඔහු දෙස විවචෙනාත්මකව බැලුවෙ ඔහු සිය දේශපාලන නායකත්ව භූමිකාව තුළින් ඉටුකළ සාධනීය දේ ප්‍රතික්ෂේප කරමින් නොවෙයි. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු දැඩි කැපකිරීමකින්, අධිෂ්ඨානයකින් වැඩ කළ කාලයක් තිබුණා. ඔහු මාක්ස්-ලෙනින්වාදය ගැන කතා කළා. ඊටත් වඩා ජාතික විමුක්ති අරගලය ඔහුගේ දේශපාලන ගමනේ අවසන් අරමුණක් ලෙස පැවතුණා. ඔහු වමේ දේශපාලනය වෙනුවෙන් මුලුමනින්ම කැපවුණු බව ඇත්ත. ජවිපෙන් ඉවත්වූ පසු ඔහු කීවෙ “මෙච්චර කල් දේශපාලනය කළාට, පක්ෂ නායකයෙක් හැටියට වැඩ කළාට මම මට කියලා කිසිම දෙයක් හම්බ කරගෙන නෑ. මට ඉන්න ගෙයක්වත් නෑ!“ කියලා. ඒක පිළිගන්න පුළුවන් ඇත්තක්. ඒ ගොරවය කිසිදාක අඩු වෙන්නෙ නෑ. එහෙත් ඔහුට තමන් පසුපස එන ජාතිකවාදී දේශපාලන සෙවනැල්ලෙන් ගැලවෙන්නට නොහැකි වුණා.

වරක් ජවිපෙ කොළඹ දිස්ත්‍රික් සහෝදර සහෝදරියන් සංවිධානය කළ කලා සංස්කෘතික වැඩසටහනකදි ඔහු මගේ දියණිය දැක්කා. එදා වේදිකාව ඉදිරිපිට ඈ හිටියෙ වේදිකාවෙන් ඇහෙන ගීත ඛණ්ඩවලට අනුව පාද තබමින් සතුටුවෙමින්. ඇගේ නැටුම් විලාසය දැක ඔහු කීවා ඇයට නර්තනයෙ සහජ දක්ෂකම් තියෙන බව. ඔහු කුඩා දරුවන් කෙරෙහි මහත් ඇල්මක් දැක්වූ මිනිහෙක්. ජවිපෙ සගයන් ඔහුට ‘සිරි අයියා‘ කියද්දි ඔවුන්ගෙ දරුවන් බොහෝ දෙනා ඔහු ඇමතුවෙ ‘සුදු සීයා‘ කියලා. යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව ජවිපෙ නියෝජිතයන් පිරිසක් යාපනේ කළ සංචාරයකදි නැවත ඔහු සමග මා එක්වුණා. ඔහු යුද්ධය නිසා අවතැන්වූ තමිල් ජනයාගෙ තාවකාලිකව ඇටවූ තහඩු නිවෙස්වලට ගිය අවස්ථාවල මහත් කම්පාවෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වුවා. පැදුරු කඩමාල්වල වාඩි වී දරුවන්ගෙ පොත පත බැලුවා. එහෙත් ඒ වනවිට ඔහු මෙන්ම අප බොහෝ දෙනා එක්ව සාධාරණීකරණය කළ යුද්ධය සම්බන්ධව ඇත්ත චිත්‍රය දකින්න අප පමා වී තිබුණා. වඩාත් නරකම දේ අප අපේ වරද පිළිබද ස්වයංවිවේචනයක් කිරීමට පසුබට වෙමින් සිටියා.

2009 මැයි 18 වැනිදා කිරිබත් කමින් වීදි දිගේ ‘ජයගොස“ නැගූ ඇතැමුන් සමග අපට ඒකාත්මික වෙන්න හැකියාවක් තිබුණෙ නෑ. වමේ දේශපාලනය තුළ නාමිකව හිදිමින් දක්ෂිණාංශයට සහාය වෙමින් අප සිදුකළ වරද පිළිබද ඇස් ඇරෙමින් තිබුණා. 2009 සැප්තැම්බරය වනවිට ‘ලංකා‘ මාධ්‍යෙව්දීන් පසුපස ත්‍රස්ත විමර්ශන පටන්ගත්තෙ ඒ නිසා. 2010 ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව මා හතරවෙනි තට්ටුවට රැගෙන ගියේ ඒ නිසා. එහෙත්ඒ හැම වෙලාවකම සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා අපේ ආරක්ෂාව ගැන විමසමින් සහෝදරාත්මකව කටයුතු කළා. රාජපක්ෂ පාලනයේ මර්දනය ගැන ඔහු ඍජුව විවේචන ඉදිරිපත් කළා. වරක් ‘ලංකා‘ පුවත්පත ගිනිතබන බවට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දුරකතනයෙන් සිදුකළ තර්ජනයක් ගැන ඔහු හෙළිදරව් කළා. ගෝඨාභයලා එවැනි මර්දන බලයක් වර්ධනය කරගත්තේ වමේ ව්‍යාපාරය තුළ අපි නිවැරදි තීරණ ගන්නවා වෙනුවට දක්ෂිණාංශයේ බලයක් වෙනුවෙන් වම දියකිරීමේ ප්‍රථිඵලයක් ලෙසයි. යුද්ධය ආරම්භ කරන්න තියෙන ලබ්බෙන් හෝ පටන් ගමු කියන්න සෝමවංශ සහෝදරයාට හැකි වුණේ දේශපාලනයෙ වැරදි නිසා බව වටහාගන්න අපි ධෛර්යමත් වුණේ නෑ. නමුත් අප විසින් කළ දේශපාලන වැරදි ගැන ඔහු හෝ මා හෝ හමුවූ කිසිදු අවස්ථාවක සාකච්ඡාවක් සිදුකළේ නෑ. ඒ වෙනුවට අප කළේ යුද්ධයෙන් පීඩාවට පත්වූවන් වෙනුවෙන් සහන ලබාදීමේ හඩ නගමින් නිවැරදිවීම අමාරු පාරට හැරෙනවා වෙනුවට හුදෙක් වරදකාරිත්වයේ පීඩාවෙන් මිදීමේ ක්‍රමවේදයයි.

maincity1pic12011 ජූලි මාසයේ පමණ සිට ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ වරින්වර නවාංග එකතු කරමින් සහ ඇත්ත වමේ විකල්ප පුවත්පතක් බවට පත් කිරීමේ අරමුණ පිළිබද සාකච්ඡා කරමින් සහ ඒ අනුව වෙනස්කම් කරමින් අප යෝජනා කළේ එම වරද නිවැරදි කිරීමක්. එහෙත් ඒක දරාගන්න ජවිපෙ නායකත්වයට හැකි වුණේ නෑ. සෝමවංශ සහෝදරයා අවසාන වරට මට හමුවුනේ ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ ඉරණම ගැන සාකච්ඡාවකට පැලවත්ත ජවිපෙ ‘මූලස්ථානයට‘ ගිය වෙලාවෙ. විවිධ ස්ථානවල නවාතැන් ගනිමින් සිටි ඔහු පක්ෂ මූලස්ථානය සිය කාර්යාලය බවට පත් කරගත්තෙ එදා. ජවිපෙ ප්‍රධාන කාර්යාලයෙ එක් කාමරයක පොත්පත් රාශියක් වනාගෙන ඔහු හිටියා.

“මොකක්ද අයියෙ වෙන්නෙ?“ මම ඇහුවා.

“මොනව වෙන්නද, මොකවත් වෙන්නෙ නෑ.“ ඔහුගෙ ස්වරයෙ තිබුණෙ අවඥාවක්.

“මේ පත්තරවල තියෙන ඒවා?“ මම ඔහුගෙන් උත්තරයක් බාපොරොත්තු වුණා.

“ ඔය ධනපති මාධ්‍යවල එක එක්කෙනා පක්ෂෙ කැඩෙනවා කියලා ලිව්වට මේ පක්ෂෙ කඩන්න බෑ.“ ඔහ මහත් විශ්වාසයෙන් කිව්වා.

“අපේ සමහර අය ප්‍රශ්නවලට මූණ දෙන්න දන්නෙ නෑ. අපිටත් මෙහෙම මෙතනට එන්න වෙලානෙ දැන් තියෙන්නෙ.“ ඔහු මා සමග සිනා සෙමින් කතා කළා.

ජවිපෙ ගොඩනගන්න කටයුතු ක පිරිසක් විසින්ම ජවිපෙ දේශපාලන ගමන්මග නැවත ප්‍රශ්න කරමින් කළ තීරනාත්මක සංවාදයට ඔහු අභිමුඛ වුණේ අවඥාවෙන් හා මගහැරයාමේ ප්‍රවේශයකින්. ජවිපෙ දේශපාලන උපායමාර්ගය ලෙස ‘ජාතික විමුක්ති අරගලය තුළින් සමාජවාදයට‘ යන්න සූත්‍රගත කෙරුණේ 80 දසකයේ රෝහණ විජේවීර සහෝදරයා ජීවත්ව සිටි නවලිබරල් ධනවාදය ලංකා සමාජයට හදුන්වා දුන් වකවාණුවෙ. එ කාලෙ සමාජවාදී අරමුණු වෙනුවෙන් සටන් වැදුණ සොමවංශ අමරසිංහ ධනවාදය තම පරම හතුරා බව විග්‍රහ කරගෙන හිටියෙ. 87-89 අරගලය බිහිසුනු මර්දනයකින් පොඩි පට්ටම් කළ පසුවත් පක්ෂය යළි ගොඩ නගන්න සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා විශේෂ මැදිහත්වීමක් කළ බව අමතක කරන්න බෑ.

නව තත්වයන් වටහාගෙන පක්ෂය කෙළින් හිටුවන්න සමත් විචාරාත්මක ඇසක් තිබුණු ඔහුට වමේ දේශපාලනය හා ජාතිකවාදය වෙන්වෙන සීමාව වටහාගන්න හැකියාවක් නොතිබුණු එක ගැන මට ඇත්තෙ කම්පාවක්. එ් විචාරාත්මක ඇස හිමිකරගන්න අප වසර විසි ගණනක් ගතකර තිබුණා. 2015 අප්‍රේල් 16 ජවිපෙන් ඉවත්වූ සෝමවංශ සහෝදරයා ගතවූ වසරකට වැඩි කාලය තුළ ජවිපෙ විවේචනය කළේ තමන් කළ දේශපාලනය පිළිබද ස්වයංවිවේචනයකින් නොවේ. ජාතිකවාදී දේශපාලනය තුළ මහින්ද බලයෙන් පහවීමෙන් පසුව ඇතිවන ඉඩකඩ පුරවන්න ජවිපෙ මූලික වෙන්නෙ නෑ කියන විවචෙනයයි සෝමවංශ සහෝදරයට තිබුණෙ. එහෙත් ඇත්ත වරද තිබෙන්නෙ ජවිපෙ නායකත්වය දරන කාලය තුළ ඔහු ඇදගෙන ගිය මාවතේම තමයි.

2011 සැප්තැම්බර් මාසෙ දවසක පැලවත්තෙ ජවිපෙ මූලස්ථානයෙන් පිටවෙන්න කලින් ‘ගිහින් එන්නම් අයියෙ‘ කියලා පුරුද්දට කිව්වට ඉන්පස්සෙ ‘සිරි අයියා‘ හමුවෙන්න හෝ වෙනයම් කාරනයකට හෝ එහි යන්න හිතක් දුන්නෙම නෑ. දේශපාලන මතය නිවැරදි කරගන්න අප කළ අරගලයෙදි ඒ යාම අවශ්‍ය වුණෙත් නෑ.

Notes from Gallows Sinhala

මවිසින් කලකට පෙර ‘පෝරකයේ සටහන්‘ නමින් පරිවර්තනය කළ ජුලියස් ෆුචික්ගේ කෘතිය තුළ ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය ගැන එන සටහනක් මෙහි නැවත පළ කරන්නට සිත් විය.

 

“අද 1943 මැයි පළමුවැනිදාය. විරාමයක් ලැබීමෙන් මා හට ලිවීමට ඉඩ කඩ ලැබුණි. කොතරම් වාසනාවක්ද? නැවතත් මොහොතකට හෝ කොමියුනිස්ට්වාදී කතුවරයකුවීමට හැකිවීම… නව ලෝකයෙහි මැයි දින පෙළපාළියෙහි සටන් ශක්තිය පිළිබඳ කතාවක් ලියමි.

ලෙළදෙන ධජයක් ගැන ඇසීමට සූදානම් නොවන්න. එබඳු කිසිවක් ද ජනතාව ඇසීමට පුල පුලා සිටින ත‍්‍රාසජනක අත්දැකීමක් ද නොවේ. අද වන විට එය එතරම් ම සරලය. මැයි පළමු වැනි දින ප‍්‍රාග් නුවර වීදි අතරින් ගලායන දහස් ගණන් පුපුරු ගසන පෙළපාළිකරුවන්ගේ රළ වේගයක් නොමැත. මොස්කව් රතු චතුරශ‍්‍රයේ පිටාරව ගලනු මා දුටු මිලියන ගණනක් ජනතාවගේ චමත්කාරය නොමැත. මිලියන ගණනක් නොව සිය ගණනක් පවා ඔබට මෙහි දක්නට නොමැත. අතළොස්සක් සහෝදරවරු මෙහි සිටිති.

ඒත් එපමණකින් මෙහි වැදගත්කම අඩු නොවේ. ඊට හේතුව, බිහිසුණු ගින්නක් මැද වුවද අළු බවට නොවී වානේ බවට පන්නරය ලබන නව බලවේගයක චලනය පිළිබඳ මෙම විමර්ශනය ලියැවෙන බැවිනි. යුද බිමෙහි නිල ඇ`දුම් හැඳ යුද අගල්වලදී ලියැවෙන විමර්ශනයක් බැවිනි.

මෙම පරීක්ෂණය සිදු කරනුයේ සුළු සිදුවීම් අතරතුර බැවින්, අරගලයේ ගිනි උදුනෙහි ජීවිතය පන්නරය නෙතැබූ කිසිවකුට කියවීමෙන් එය වටහාගැනීම දුෂ්කර වනු ඇත. ඇතැම් විට, ඔබට එය වැටහෙනු ඇත. විශ්වාස කරන්න, ශක්තිය උපදිනුයේ මෙහිදීය.

අසල්වැසි සිරකුටියෙන් ලැබෙන උදෑසන සුබ පැතුම බිත්තියට තට්ටු කළ බිතෝවන් ගේ සංගීත ඛණ්ඩ දෙකකි. අද දින ප‍්‍රබල උත්සවකාරීත්වයක් තිබේ. බිත්ති පවා ඉහළ නාදවලින් කතා කරයි. අපි අපට ඇති ඉහළම තත්වයේ ඇඳුමින් සැරසී සිටියෙමු.

‘පෝරකයේ සටහන්’ කාතිය පළමු මුද්‍රණයේ මුල් කවරය

‘පෝරකයේ සටහන්’ කාතිය පළමු මුද්‍රණයේ මුල් කවරය

උත්කර්ෂවත් උදෑසනක අහරක් ගනිමු. ‘විශ්වාසවන්තයන්’ කෝපි, ජලය, පාන් රැුගෙන විවෘත කුටි දොරටු වෙත පැමිණෙති. මැයි දින සුබ පැතුම්…! සිය හැඟීම් දැනවීමට සුළු සිදුවීමක් පවා යොදා ගන්නා විපිළිසර ජීවිත ඇත්තන්ගේ සුබ පැතුම්! ආහාර බඳුනට යටින් අපගේ ඇඟිලිවලින් අදහස් පළ කළ හැකිය. එළිමහනේ ජනේලයට පහළින් කාන්තා සිරකරුවෝ සිය ශාරීරික අභ්‍යාස කරති. කම්බිකූරු අතරින් පහළ බැලීම සඳහා මම මේස කබල මත නැග ගතිමි. සමහර විට ඔවුන් ඉහළ බලනු ඇත. ඔවුන් මා දුටුවහොත් සිය මිට මොළවන සුරත ඉහළට ඔසවා ආචාර කරනු ඇත. නැවත නැවතත් එය සිදුවෙයි. පහත මාලය වඩා සකී‍්‍රය වී තිබේ. අන් දිනවලට වඩා එහි උද්‍යෝගිමත් බවක් තිබේ. ආරක්ෂකයා එය නොදනී. නොඑසේනම් දැකීමට උනන්දු නොවේ. එහෙත් එයද මැයි දින සංදර්ශනයේ අංගයක් ව ඇත.

මීළඟට පැමිණෙන්නේ අපගේ වාරයයි. ශාරීරික අභ්‍යාස සඳහා මූලිකයා මම වෙමි. අද මැයි පළමුවැනි දිනයයි.

සොයුරනි, අලූත් වූ යමකින් පටන් ගනිමු. ජේලර් බලා සිටියත් නැතත් පළමු ව්‍යායාමය වන්නේ ‘කුළුගෙඩි පහර’ වේ.
එකයි… දෙකයි… එකයි.. දෙකයි… දෙවැනියට දෑකැත්තෙන් ධාන්‍ය කැපීමයි. මිටිය හා දෑකැත්ත… මිනිසුන් වටහා ගැනීම අරඹති. සිරකරු ඛණ්ඩයන් අතර සිනහව ව්‍යාප්ත වෙයි. එසේවුවත් ඔවුහු ජවයකින් ව්‍යායාමයන්ට නැඹුරු වෙති. මේ මැයි දින සංදර්ශනය මරණය වෙත ගමන් ගනිමින් සිටින අප වෙත පැමිණි ආකල්ප සහ අධිෂ්ඨානය තවදුරටත් තදින් පිහිටුවීමේ ඉඟි නාටකයකි.

නැවතත් සිරකුටි තුළට. ක්‍රෙම්ලිනයේ ඔරලෝසු කණුවේ පෙ:ව: 9.00 නාද වන අතර මැයි පෙළපාළිය රතු චතුරශ‍්‍රය හරහා යනු ඇත.

”තාත්තේ … ඔවුන් ජාත්‍යන්තර ගීතය ගයන හැටි බලන්න.”

ජාත්‍යන්තර ගීතය ලොව පුරා ගැයෙනු ඇත. එය අපේ සිරකුටිය තුළත් රැුව්දිය යුතුය. අපි එය ගයමු… විමුක්ති ගී එකක් අවසන තව තවත් ගායනා කරමු.
අපට හුදකලා විය නොහැක… ඇත්තෙන්ම අප හුදෙකලාවී නොමැත. පිටත ලෝකයේ ගායනා කරන මිනිසුන්ට අපිද අයත් වෙමු. ඔවුහු අරගලයේ නියුතු වෙති. අප ද එසේමය.

”සිරගත සොහොයුරනි…
සීතල පවුරු අතර සිටියත්
අප හා පෙළට නොයා හැකි මුත්
ඔබ සැම අප සමගයි…
ඔබ සැම අප සමගයි”

ඔව් අප ඔබ සමඟයි. අපි අපගේ 1943 මැයි දින සංදර්ශනයේ අවසානය ලෙස එය තෝරා ගතිමු. එහෙත් එය එසේ නොවීය. කාන්තා සිරමැදිරි ‘විශ්වාසවන්තිය’ රතු හමුදාවේ පෙළපාළි රිද්මයට සිවුරුහන් බාමින් සිටියා. ඊළඟට ඇය ‘පාටිසාන්කා’ ඇතුළු අනෙකුත් ගීත වාදනය කරමින් සිරකුටි තුළ වූවන්ට ධෛර්යය ලබා දුන්නාය.
චෙක් පොලිස් නිල ඇඳුමින් සිටි සෙබළකු විසින් මට කඩදාසි හා පැන්සල් ගෙනැවිත් දෙමින් මා ලියන අතරතුර අන් භටයකුගේ කඩා පැනීම වැළැක්වීමට මගේ සිරකුටිය අසල මුර කරයි. මෙසේ මගේ ලිවීමේ කාර්යය ඇරඹූ චෙක් ජාතික භටයා මා ලියන කඩදාසි මුද්‍රණයට සුදුසු අවස්ථාවක් එළැඹෙනතුරු සඟවා තබන්නට ගෙන යයි. මේ කඩදාසි නිසා ඔහු ජීවිතය ම පරදුවට තබයි. අද සිරගත ජීවිතය සහ හෙට නිදහස අතර පාලමක් තැනීම පිණිස ඔහු සිය ජීවිතය ම අවදානමක තබයි. කොතැන සිටියත් කෙබඳු ආයුධ දැරුවත් ඔවුහු එකම අරගලයේ කොටස්කරුවන්. ඔවුන් සිය අප‍්‍රකට කාර්යභාරය පිළිබඳව නොතැවෙන… සරල ලෙස තම කාර්යභාරය දකිනවුන්ය. යුහුසුළුව සිදුවන මෙම කටයුත්ත මරණය දක්වා වන අරගලයක් බව කිසිවකුට කිසිිදිනක නොවැටහෙනු ඇත. එහිදී සිය ජීවිතය පිළිබඳ සිතා බැලීමකට ද ඔවුන්ට ඉඩක් නොමැත.

දස වතාවක්… විසිවතාවක්… විප්ලවකාරී මැයි පෙළපාළියේ සෙබළුන් ඔබ දකින්නට ඇත. එය ශ්‍රේෂ්ඨය. උත්කෘෂ්ටය… එසේවුවත් එහි සැබෑ ශක්තිය සහ අපරාජිත බව වටහාගන්නට හැකිවන්නේ අරගලයකදී පමණි. මරණය ඔබ සිතනවාට වඩා පහසුය. වීරත්වය නිසා හිසවටා දිදුලන රැුස් වළල්ලක් ද නොමැතිය. ඒත් අරගලය ඔබ සිතනවාට වඩා කෲරතර වේ. තදබල ලෙස එරෙහි වී සිටිමින් ජයග‍්‍රහණය තෙක් ගමන් කිරීමට නම් මිනිය නොහැකි ශක්තියක් අවශ්‍ය වේ.”

සුනිල් මාධවගේ පුවත්පත් කලාවේ අක්මුල් සොයායාම

Sunil1‘අටවෙනි පිටුව‘ ඇසුරෙන් වාම පුවත්පත් කලාවේ අත්පොත් තැබූ පරපුරක ගමන් සගයෝ බොහොමයකි. ‘සත්‍යවාදියාගේ දිනපොත‘ සිය සමාජාවබෝධයේ මුල් පොත බවට පත්කරගත් අපේ කාලයේ මිනිස්සු දහස් ගණනකි. එහෙත් සුනිල් මාධව නම් පත්තර කලාවේ සෙන්පතියා ඒ සියල්ල පරදුවට තබා පත්තර කොම්පැනිකාරයාගෙන් මිදී වීදියට බැස්සේ මුදලට වඩා තම ප්‍රතිපත්ති අගය කළ නිසාය. ඉන් අනතුරුව සුනිල් අයියා ‘ලක්මිණ‘ පුවත්පතේ නව විකල්ප පුවත්පත් කලාවක් වෙනුවෙන් කළ අත්හදා බැලීම වැරදුනි. අධෛර්යයට පත් නොවී ඔහු සිය සගයන් සමග තවදුරටත් ප්‍රයත්න දැරුවේ පත්තරකාරයන් ලෙස පිටකොන්ද කෙළින් තියාගෙන වැඩ කරන්නටය.

ඒ සියලු සගයන් එක්ක ‘ලක්දිව‘ සහ ‘හිරු‘ යන විකල්ප පුවත්පත් ඇසුරින් නව විකල්ප පුවත්පත් කලාවක් ලෙස වමේ පත්තර කලාවට අකුරු කළෝ අතලොස්සකි.

එය එසේ වූයේ ඇයි?  එය වරදක් ලෙස කියවන්නට පෙර වමේ පුවත්පත් කලාව යනු කුමක්දැයි තම තම නැණ පමණින් කියවා ගන්නට කියවන සහෘදයන්ට ආරාධනා කරමි. මන්ද එය මේ යැයි අරුත් දක්වන්නට යාම සපත්තුවේ තරමට කකුල කැපීමක් විය හැකි නිසාය.  වම යනු ඉතා පුළුල් සමූහයක් නිරූපිත පර්යායකි. එසේම වම යනු දකුණ මේ යැයි සනිටුහන් කරන වැදගත් නිර්ණායකයකි. ‘ආරම්භයේදී දෙවියන් විසින් පොළොව හා දිව්‍ය ලෝකය මැවී‘ යැයි බයිබලය කියයි. එහෙත් වම බිහිවූයේ එවැනි මනුෂ්‍යත්වයට ඔබ්බෙහි නම් නොවේ. රාජ වංශය පිළිබද තීන්දුවක් ගන්නට ප්‍රංශ පාර්ලිමේන්තුව රැස්වූ අවස්ථාවේ රාජ වංශය ආරක්ෂා කළ යුතු බවට තර්ක කළෝ දකුණු පස අසුන් වෙතත් රාජ වංශය අවසන් කර සමූහාණ්ඩුවට බලය අත්පත් කරගත යුතු බව කීවෝ වම් පස අසුන් වෙතත් ගොනු වූ බවට සමහරු කියති. ප්‍රතිගාමිත්වය හා ප්‍රගතිශීලිත්වය යන අරුත් දනවන්නට දකුණ හා වම යන වචන යොදාගන්නේ යම් යම් ඇඟට දැනෙන හේතු නිසාය. දකුණ යනු බොහෝ මිනිසුන්ට සිය එදිනෙදා ක්‍රියාකාරකම්වලදී හුරු වූ පැත්තයි. වම යනු අඩු පිරිසකගේ හුරු පැත්තයි. මේ නිසාම දුර්වලයන් වෙනුවෙන් කරන දේශපාලනය සංකේතවත් කරන්නට වාමා දේහපාලනය යන අදහස ගත් බවටද මතයක් පවතී. සරලව කිවහොත් මිනිස් සමාජයේ පීඩිතයන්, අවවරාප්‍රසාදිතයන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ඒ වෙනුවෙන් වැඩ කරන මිනිස් ක්‍රියාකාරිත්වය වාමාංශය ලෙස වටහා ගන්නට පුළුවන.

සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක පත්තරකාරයකු වූයේ 70 දසකයේ වුවද ඔහු  සිය වාම නැඹුරුව සක්‍රිය ලෙස අත්පත් කරගන්නේ 1977න් ඇරඹි එක්සත් ජාතික පක්ෂ පාලන කාලයයි. නව ලිබරල් සමාජ ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරන යටතේ ජේ.ආර්. – රොනී ක්‍රියාත්මක කළ වැඩපිළිවෙළට සක්‍රිය සෙ විරෝධය දැක්වූවන් අතර 1980 ජූලි වර්ජකයන් මෙන්ම සරච්චන්ද්‍ර වැනි බුද්ධිමතුන්ද විය. සුනිල් මාධව, දයාසේන ගුනසිංහ, බී.ඒ. සිරිවර්ධන, සිරිලාල් කොඩිකාර ආදී වශයෙන් වාම පුවත්පත්කලාවේදීන්ගේ භූමිකාව සලකුණුවන්නේ 1980 වර්ජනයෙන් පසුව ඇති කළ නිහැඩියාවට ප්‍රතිචාර ලෙස ඒ දේශපාලන රික්තය පිරවිමටය. එම නිහැඩියාව මහෝඝයක් වන්නේ වමේ පක්ෂවල නිද්‍රාශීලිත්වය අභිබවා වාම සමාජ ව්‍යාපාරයක් ලෙස පැන නැගුණු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පැමිණීමෙනි. ජවිපෙ දේශපාලනය 70 දසකයේ මේ බිමේ පැළ වී තිබුණද 80 දසකයේ අතු ඉති ලා වැඩෙන්නේ 80 වර්ජනය කුඩු පට්ටම් කර ඇති කළ මර්දනය තුළ ජයවර්ධනගේ පාලනයට අභියෝග කරන්නට වෙනත් දේශපාලන අවියක් නොවූ බැවිනි. සුනිල් අයියා අටවෙනි පිටුව තුළ දේශපාලන නියෝජනය ලබාදෙන්නේ ඒ අලුත් දේශපාලන රුධිරය සප්‍රාණික කරනු පිණිසය. අටවැනි පිටුවේ නිර්මාණ පල කරමින් සුනිල් අයියාගේ සෙවනේ වැඩුනු තරුණ නිර්මාණකරුවන් ඇත්ත වශයෙන්ම දේශපාලන වශයෙන් වාම හෘදය සාක්ෂියක් ඇත්තෝ වූහ. ඉනික්බිති, සියල්ල සතුටින් අවසන් වූයේ නැත.

1987 ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට එරෙහිව ගෙන ගිය අරගලය සමාජ ආර්ථික පරිවර්තනයක් කරා ගෙන යන විප්ලවකාරී අවස්තාවක් බවට පත්කරගන්නට දැරූ උත්සාහය ලෙයින් යකඩින් මර්දනය කෙරිනි. සුනිල් මාධව වැන්නෝ 87-89 අරගලය අවසන් වූ පසුද සිය කාර්යභාරය අත්හරින්නට සූදානම් නොවූහ. ඔහු සිය පුවත්පත් කලාව අපරාජිත අරගලයක් බවට පත්කරවිය. තමන් විසින් දසකයකට පෙර ඇරඹි වාම පුවත්පත් කලාව අඛන්ඩ ලෙස ඉදිරියට ගෙන යමින් සුනිල් අයියා ප්‍රසිද්ධියේ පෙනී සිටියේ වාම සමාජ ව්‍යාපාරයක යළි පැමිණිම වෙනුවෙනි. වඩා නිශ්චිතව කිවහොත් මරා, නිහඩ කරන්නට හෝ සිරගත කර අක්‍රිය කරන්නට හැකි නොවන වමේ හෘදසාක්ෂිය පිළිබද සුනිල් අයියාට දෙගිඩියාවක් නොතිබිණි.

1992 ජනවාරි මස 26 ඔහුගේ ප්‍රධාන කර්තෘත්වයෙන් ඇරඹි  ‘ලක්දිව‘ පුවත්පතතේ ප්‍රධාන පුවත වූයේ ‘ජවිපෙ නැවතත් ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනයට‘ යන්නයි. සුනිල් අයියා ගැන පමණක් මෙහි සටහන් කළද එම පුවත්පත් ක්‍රියාවලිය තවත් සාමුහික පරිශ්‍රමයක් බව කිවයුතුව තිබේ. වැදගත්වන්නේ එහි මූලිකත්වය ගන්නට සමත් සවිමත් දේශපාලන පක්ෂපාතිත්වයක් සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක සතුව තිබීමය. ඒ නිසා සුනිල් මාධව දේශපාලන පක්ෂයක ලේබලය තුළ පිහිටුවන්නට හෝ ඊට විරුද්ධ වන්නට වාද කිරීම අවශ්‍ය නැත. ‘හඩනු මැන නිදහස‘ පරිවර්තනය කරමින් ‘ස්ටීව් බිකෝ“ ගැන ඔහු ලිව්වේ ‘කලු විඥානය‘ නමැති බිකෝගේ ජාතිකවාදී දේශපාලන සංවිධානය උත්කර්ෂයට නංවන්නට නොවේ. පිඩාවට එරෙහිව නැගී සිට කුඩුපට්ටම් කළ ජනසමාජයකට යුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් කිරීමේ ධෛර්ය ඔහු ගෙනාවේ එසේය. වාම පුවත්පත් කලාවක අත්පොත් තබමින් සිටි සහෘදයන් හමුවට ‘ඩොනල්ඩ් වුඩ්ස්‘ දකුනු අප්‍රිකාවේදී ඉටු කළ භූමිකාවේ වැදගත්කම පෙන්වා දෙන්නට සුනිල් අයියා සමත් විය. වැදගත් වූයේ එයයි. නැවත නැගී සිටිය යුතු බව ජනසමාජයටත් එහි ඉදිරිගාමීන්ටත් සංඥා කරන්නට මෙන්ම එකී සංඥාකරුවන් ලෙස නව පුවත්පත් කලාවක් මග කියන්නට සුනිල් අයියා ඇතුළු ලක්දිව, හිරු වැනි පුවත්පත් තුළ පෑන දේශපාලන අවියක් ලෙස යෙදවූ කණ්ඩායම ඉටුකළ කාර්යභාරය සුවිශේෂය.

එහෙත්, ඇත්ත නම් තිත්තය. යළිත්, සියල්ල සතුටින් අවසන් වූයේ නැත. වමේ දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් දකුණේ භූමිකාව  රඟ දක්වන්නට යාමෙන් දේශපාලන ව්‍යාපාරයත් එහි ක්‍රියාධරයනුත් එකවර සතුරු කඳවුර වෙත පාවා දෙනු ලැබිණි. ධනපති දේශපාලනයේ බල ක්‍රීඩාවක ඉත්තන් අදින්නට යන බවට සාටෝප බස් කියුවද ඉත්තන් වූයේ තමන්මයැයි වටහා ගත්තෝ ගමන වෙනස් කරද්දී සුනිල් අයියා වැන්නවුන් දුර්මුඛ වූ බව සටහන් කළ යුතුය. සමාජ ව්‍යාපාරයක් විසින් තමන් නියෝජනය කරන දේශපාලනය වෙනස් කරන විට එහි සාමාජිකයන්, හිතවතුන් යන සියල්ලගේම ඉරණම් ගමන එයයි. එපමණකින් නොනැවතී වාම ව්‍යාපාරයක් එම වෙනස්කම කරන්නේ වමේ සිට දකුණටය. මුළුමහත් සමාජයක ඉරණම් ගමන තීරණය වූයේ එසේය. වාම දේශපාලන දැක්මක සිට පටු ජාතිවාදය පරයන්නට තැත් කළ අවිය වූයේ ජාතිකවාදයයි. පසුගාමී ධනපති සමාජයක ජාතිකවාදය යනු හුදු මතවාදයක් නොව ජාතිවාදයේ නිවුන් සොයුරකු බව සනාථ විය. පීඩිත ජනකායකගේ අරමුණු වෙනුවට උන්ගේ පීඩකයන්ගේ අරමුණු සිය දේශපාලන බල ක්‍රීඩාවට යොදාගත් වමේ දේශපාලන පක්ෂයක් වියයුතු පරිදිම දකුණන් අවසන් ගමන් ගියේය.

සමාජ ව්‍යාපාරයක් පිළිබඳ විශ්වාසයෙන් දේහපාලනය කළ සුනිල් මාධව වැනි බොහෝ මිනිසුන් මනුෂ්‍යත්වය අහිමි කළ සමාජයක හුදකලා කරනු ලැබිණි. විප්ලවය, සහෝදරත්වය වැනි වචනවලින් ජීවිතය දෙස බැලූ සුනිල් අයියාට මනුෂ්‍යත්වය, ප්‍රේමය වැනි පොදු තේමා ගැන කියන්නට සිදුවූ සමාජ දේහපාලන පසුබිම සකස්වූයේ එසේය.

‘දැන් සුනිල් අයියා විප්ලවය ගැන කතා කරනවා අඩුයි. ඒ ඇයි?“ සහෘදයන් එසේ විමසූ විට ඔහු කීවේ එවැනි දේ සර්වකාලීනව වැදගත් වුවද මේ අප ජීවත්වන මොහොතේ දේශපාලන මංමුලාවන් මැද වඩා අවධානය තැබියයුතු කරුණක් ගැනයි. නවලිබරල් ධනවාදය විසින් හුදකලා කරනු ලැබූ, යන්ත්‍ර බවට පෙරලා දමනු ලැබූ ජනසමාජයකදී වමේ දේශපාලනය දකුණට යාම ගැන විග්‍රහ කරන්නට සිදුවන්නේ එම ජනසමාජයේ ඉරණමට සාපේක්ෂවය. එහිදී බල්ලො මරා හෝ සල්ලි හොයන තරමේ පටු අරමුණු රජකරන ජනසමාජය පළමුව මනුෂ්‍යත්වය වෙත හා ආදරය වෙත කැඳවාගන්නට අවශ්‍ය බව සුනිල් අයියා කියන විට එහි වරදක් නැත. එහෙත් එය දේශපාලනික වැඩක් ලෙස ඔහු පවා වටහාගෙන තිබුනේ නැත. දකුණට කැරකුණු වමේ දේශපාලන සගයන්ට මනුෂ්‍යත්වය, සහෝදරත්වය, ප්‍රේමය, වැනි මිනිස් හැගුම් විපරිත වූ විට එවුන් ගැන විශ්වාසය තැබූවන්ට කවර කතාද?

සුනිල් අයියා විප්ලවය අත්හැර ඇතැයි ඇතැමුන් කියන විට ඔහු එය එසේ නොවන බව පෙන්වා දුන්නේ සක්‍රියභාවයෙනි. ඔහු ලක්ජන පුවත්පත ආරම්භ කරන්නට එක් කරගත්තේ තමන් සෙවනේ වාම පුවත්පත්කලාවේ අත්පොත් තැබූ සගයන් පිරිසකි. එහෙත් ධනපති ප්‍රාග්ධනය හමුවේ හෘදසාක්ෂිය ආරක්ෂා කරගෙන වාම පත්තර කලාව ඉදිරියට ගෙනයන්නට ඉඩක් නැති බව ඔහු දැන සිටියේය. මෙතෙක් රාජ්‍ය මාධ්‍ය මෙන්ම ධනපති පත්තර ආයතනවල ලද අත්දැකීම් ඔහු සතු විය. ඒ අතරම, ‘මිනිසෙක්‘, ‘මොහොමඩ් අලිගෙ කතාව‘, ‘අන්ධකාරයේ දරුවා‘ වැනි කෘති හරහා ඔහු සිය දේශපාලන අරමුණ ප්‍රකට කළේය. වෙනසක් වූයේ සමාජ ව්‍යාපාරයක් විසින් ලබාදුන් ජවය නොමැතිව හුදෙකලාභාවයට පත් ලේඛකයකු ලෙස සුනිල් අයියා සදෘෂ්‍ය වීමය.

සුනිල් අයියාගේ පත්තර ජීවිතයට 50 වසරක් සපිරීම වෙනුවෙන් සහෘදයන් පිරිසක් විසින් සංවිධානය කරනු ලබන උත්සවය ‘උපහාර උලෙලක්“ ලෙස නම් කර ඇත. එහෙත් සුනිල් මාධවගේ පුවත්පත් කලා භූමිකාවට ඇත්ත උපහාරයක් කරන්නට හැකිවන්නේ එම පුවත්පත් කලාව ගැන සැබෑ කියැවීමකිනි. මන්ද යත්. සුනිල් මාධව නම් මිනිසා ස්වකීය ජීවිතකාලයෙන් වැඩි කාලයක් යෙදවූයේ පිඩිතයා වෙනුවෙන් හඬ නගන්නටය. පිඩිතයන්ට විමුක්තිය අත්පත් කරගෙදන දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් පැන නැගිය යුතු බවත් එය සමස්ත ජනයාගේ ජයග්‍රාහී අවසානයක් කරා එනම් විප්ලවයක් කරා යායුතු බවත් සුනිල් අයියා අවංකව විශ්වාස කළේය. ඒ වෙනුවෙන් ලියුවේය. කතා පැවැත්වීය. සාහිත්‍යකරයේ යෙදුනේය. ඔහු විසින් තවදුරටත් එවැනි කාර්යභාරයක් ඉටු කරනු ඇතියි අපේක්ෂා කළ නොහැකිය. ඔහු ශාරීරිකවත් අධයාත්මිකවත් දුර්වල වී හමාරය. එය අප වටහාගත යුතුව ඇත. එහෙත් සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක අමරණීය කාර්යභාරයක ජීවමාන හිමිකරුවෙකි. ඔහුගේ භූමිකාව මින් ඉදිරියට ප්‍රාණවත් කර සජීවි කළ හැක්කේ එම කාර්යභාරය ඉදිරියට ගෙන යාමෙනි.

එය ඉටු කළ හැක්කේ සුනිල් මාධව හෝ සුනිල් අයියා දශක ගනනකට පෙර සටහන් කළ දේ යළි සිය සටහන්වල කොපි ගැසීමෙන් ද  නොවේ. ඒ වෙනුවට අපේ කාලයේ වාම පුවත්පත් කලාව වෙනුවෙන් ක්‍රියාකාරී වීමක් අවශ්‍ය වී තිබේ. හුදු උපහාර උළෙලකින් අවධාරණය කළ හැක්කේ සුනිල් මාධව භුමිකාවේ සමාජ දේහපාලන සලකනු කවරේද යන්නය. එය ඉතිහාස වේදිකාව මත කරනු ලබන අගය කිරීමකි. සුනිල් මාධව වැනි සැබෑ මිනිසුන් මහත් ආයාසයෙන් සනිටුහන් කළ වාම පුවත්පත් කලාව වර්ථමානයට කැඳවා ගැනීම සිදුවිය යුත්තේ ඔවුන්ගේ භූමිකාව නිසි ලෙස ඇගැයීමෙන් හා එය වර්ථමාන කාලයේ රෝපණය කිරීමෙනි. එවැන්නකට ජන සමාජය තුළ වඩාත් පීඩාවට පත් සාතිශය බහුතරයකගේ ආයාචනාවක් ආරාධනාවක් තිබේ. සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලකගේ පුවත්පත් කලාවේ 50 වැනි වසර සලකුණු කරන්නට කෙරෙන විවෘත ඇරැයුම තුළ එම ආරාධනාව ද ගැබ්ව ඇතැයි මම සිතමි.