ශානි අබේසේකර – රාජපක්ෂ පාලනයේ සංකේතයක් ලෙස!

ජ්‍යෝෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී ශානි අබේසේකර වෙනුවෙන් ඉල්ලීමක් කිරීමට ‘තරුණ ජනමාධ්‍යවේදීන්ගේ සංගමයේ’ සහෝදරවරු අන්තර්ජාල පෙත්සමක් මා වෙත යොමුකර තිබුණා. හිතවත් ලේඛක ගාමිණි වියන්ගොඩත් එය යොමුකර තිබුණා.

පොලිස් නිලධාරියකු ‌ලෙස ඔහු කළ කාර්ය ගැන ඇගයීමක් තිබෙන අය එසේ අත්සන් කරන එක ගැන මගේ විවේචනයක් නෑ. නමුත් මා මේ නිශ්චිත කරුණ ගැන දක්වන අදහස වගේම මෙවැනි සිදුවීම් මිනිස් අදහස්, ස්ථාවරයන් ගොඩනැගීමට දායකවන ආකාරය ගැන සටහනක් තබන්න හිතුවා.

රජයේ මර්දන යන්ත්‍රයේ සාමාජිකයන් මර්දනයට ලක්වන එක සුපුරුදු දෙයක්. 87-89 කාලයේ සන්නද්ධ හමුදාවල සේවය කරමින් සිටි සොල්දාදුවන් අතරින් රජයට ඍජුවම පක්ෂ, අරගලයට පක්ෂ සහ මධ්‍යස්ථ යනුවෙන් වර්ගීකරණයක් කිරීම රහසිගතව සිදුකළ බවත් අරගලයට පක්ෂපාත සොල්දාදුවන් ඉවත් කිරීමේ ක්‍රියාවලියක් සිදු වූ බවත් ප්‍රසිද්ධ කාරණයක්.

ආණ්ඩුවක් පත්වනවිට පක්ෂපාති නිලධාරින් වරප්‍රසාද, උසස්වීම්, ලබද්දි පරාජිත පිළේ නිලධාරින් දඩයමට, හිරිහැරයට ලක්වන අවස්ථා අනන්නයි. ශානි අබේසේකරගෙ දේශපාලන පක්ෂපාතිත්වය කුමක්දැයි මා දන්නෙ නෑ. ඒ කාරණය මෙහිදී අවධානයට ගත යුතු වුත් රෝගි මිනිසකු ගැන කරන ඉල්ලීමක් මානුෂික ලෙස සැලකිය යුතුයි. මා මේ පොලිස් නිලධාරියා ගැන දැනගත්තෙ 2010දි.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ පාලන සමයේ මාධ්‍ය මර්දන ක්‍රියාවලියේ මාධ්‍යවේදීන්, මාධ්‍ය සේවකයන් හිරිහැරයට, පැහැර ගැනීමට, මරාදැමීමට හා අතුරුදන් කිරීම්වලට ලක් වුණා. එක් අවස්ථාවක් ලෙස, 2010 ජනවාරි 24 ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ අතුරුදන් කළා. 2010 ජනවාරි 26 පැවති ජනාධිපතිවරණය අවසානයේ ජනවාරි 29 වැනිදා මා අපරාධ පරික්ෂණ ‌දෙපාර්තමේන්තුවේ විශේෂ ඒකකයේ විමර්ශනයක් සඳහා හතරවෙනි තට්ටුවේ රඳවා තබා ගන්නා විට ශානි අබේසේකර, තවත් පොලිස් ප්‍රධානින් යටතේ ඒ සම්බන්ධ කටයුතු කළා. ස්ථානාධිපතිවරයකු ලෙස ඔහු ගැන අදහස් හුවමාරු කරගගන්නා විට සාමාන්‍ය නිලධාරින්ට ගරුත්වයක් තිබුණා. ඒ වගේම ඒ කාලෙය් අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධානි නියෝජ්‍ය පොලිස්පති අනුර සේනානායක සම්බන්ධ ඔවුන්ට තිබුණේ ඒවැනි චිත්‍රයක් නෙවේ. ඔහු අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට පැමිණි අවස්ථාවල පවා මා ඔහුට නොපෙන්වන්නට නිලධාරින් කටයුතු කළ බව මට දැනී තිබුණා. මගෙන් විමසනු ලැබුවේ රාජපක්ෂ පවුලේ අය සමග කිසියම් ආරෝවක් තිබෙනවාද කියාය. දින ගණනක් ප්‍රශ්න කිරීමෙන් පසුව, මා සම්බන්ධව ‌චෝදනා නැගීමට කිසිවක් නැති බව නුගේගොඩ මහෙස්ත්‍රාත් ‌වෙත වාර්තා කළේ ඔහු. විශේෂ කරුණක් ලෙස 2010 අප්‍රේල් මාසයේ සිට අගෝස්තු දක්වා ඔහු අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවෙන් සාමාන්‍ය පොලිස් සේවයට මාරු කර තිබුණා. නැවත අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට කැඳවන ලද ඔහු පසුගිය කාලයකදි ඔහු අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ අධ්‍යක්ෂ ලෙසත් කටයුතු කළා.

මර්දන යන්ත්‍රයේ සේවය කරන සියලු දෙනා එහි රාජකාරි කරන්නේ ප්‍රසාදයකින් නොවන බව මා දන්නවා. ඇතැමුන් රුදුරු බිහිසුනු චරිතවලට පණ පොවමින් පාලකයන්ට අවශ්‍ය ගහල භූමිකාවට පණ පොවනවා. ඇතැමුන් කිසියම් බල කිරීමක් නිසා ඒ කාර්යයම ඉටු කරනවා. නමුත් තවත් අය හැකි හැම විටම රාජකාරියේ සීමාවන් ආරක්ෂා කරමින් ජීවත් වෙනවා. ඒ නිසාම පාලකයන්ගෙ වරප්‍රසාද හෝ තාන්න මාන්න ඔවුන්ට හිමි වන්නේ නෑ. ඒ වෙනුවට ඔවුන් පසුපස මර්දනකාරී හස්තය පැමිණීමට ඉඩ තිබෙනවා. මා මේ කියන්නේ ශානි අබේසේකර ගැනම නෙවෙයි. පොලිස් සේවයේ මෙන්ම සන්නද්ධ හමුදාවල සේවයේ කෘර අත්දැකීම් පසුකාලයක හෙළි කළ නිලධාරින් ඉන්නවා.

අපගේ කතාවේ කතානායකයා ශානි අබේසේකර, 2020 ජූලි 31 කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාශය විසින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවා. පසුව මහර බන්ධනාගාරයේ රඳවා තබනු ලැබූ ඔහු කෝවිඩ් 19 ආසාදිතයකු බවට පත් වුණා. නමුත් මේ වනවිට IDH රෝහලට රැගෙන යනු ලැබ ප්‍රතිකාර ලබනවා. ඔහු කොරෝනා ආසාදිතයකු බවට පත්වීම කුමන්ත්‍රණකාරි පියවරක් බවට සැකයක් මා තුළද තිබෙනවා. කුමන පුද්ගලයකු වුවත් රෝගාතුර වු විට නිසි ප්‍රතිකාර කිරීම මනුෂ්‍යත්වයයි. ඈත ගෝත්‍ර යුගයේ පවා සතුරකු රෝගීව සිටින අවස්ථාවල සටනට කැඳවීම පහත් ලක්ෂණයක් ලෙස අත්හරිනු ලැබ තිබුණා. නමුත් වත්මන් ලෝකයේ එබඳු මනුස්ස ගති පැවතුම් නෑ.

සමාජයක් නීතිය හෝ විනයකට යටත් කිරීමට පාලකයන් උත්සාහ කරන්නේ ජනතාවගේ අවශ්‍යතා, අභිප්‍රායයන් ඉටු කිරීම වුන්ගේ අව්‍ශ්‍යතාව හෝ අභිප්‍රාය නොවන නිසා. කටවල් වසා තබන්න, මාධ්‍ය නිහඬ කරන්න, ජනතා විරෝධය කුඩු පට්ටම් කරන්න වගේම ජනතාව වෙනුවෙන් නැගෙන දේශපාලන ව්‍යාපාර මර්දනය කරන්න ආරක්ෂක අංශ පෙළ ගස්වනු ලබන්නේ නීතියේ, සාමයේ හා විනයේ නාමයෙන්. මර්දන ක්‍රියාදාමයට සහයෝගය දෙන හැම දෙනාම වටහා ගන්න කැමති නැති සත්‍ය ඒකයි. නමුත් ඉතිහාසය පාඩමක් කර ගන්නවා නම්, පාලකයන් සෙල්ලම් දමා විශ්‍රාම ගන්නා විට ඔවුන්ට පරම්පරා ගණනක දේපළ මෙරට හා පිටරට එක්කාසු වෙනවා. රජයේ සේවක නිලධාරින් අතයට වැටෙන ගාණක් එකතු කරගෙන ධනවත් වෙලා කරගත්තොත් මිස, පාලකයන්ගෙ මිනිමරු සෙල්ලම්වල බෝල අහුලන්න වැඩ කළ සියලු දෙනාටම ඒ ආකාරයේ විශ්‍රාම සුවයක් ලැබෙන්නෙ නෑ. මේ වනවිට නඩු හබ තියෙන නිලධාරින් පහුගිය කාලෙ කළ කී දේ ගැන මතකයට ගත්තොත් ඒක වඩා පැහැදිලි වේවි.

හොඳම වැඩේ පාලකයන්ගෙ පැත්තෙ ඉන්නවාද නැත්නම් ජනතාවගේ පැත්තේ ඉන්නවාද කියලා තමන් තීරණය කරන එක. පැත්තක් ගන්න බෑ වගේ කතා තමයි වැඩිපුර ඇහෙන්නෙ. පාඩුවේ රස්සාව කරගෙන ඉන්නවා කියලත් කියනවා. ඒ ඉතින් තමන්වම රවටා ගන්න සූත්‍රයනෙ, ගැලවිජ්ජාවේ ජීවන ක්‍රමයනෙ.

(මෙතැනින් මගේ අදහස් සටහන් කිරීම අවසන්)

ප. ලි. සමාජ අවධානයට ලක් වූ කාරණයක්‌ ලෙස ශානි අබේසේකර අත්අඩංගුවට ගන්නා අවස්ථාවෙදි ඔහු සිදුකරමින් තිබුණු විමර්ශන කිහිපයක් මෙහිදී සටහන් කළ යුතුයි.

  • නාවික හමුදා සාමාජිකයන් විසින් ශිෂ්‍යයන් ඇතුළු කොළම ආසන්න ප්‍රදේශවල පුද්ගලයන් 11 දෙනකු කප්පම් ගැනීමට පැහැර ගෙන ගොස් අතුරුදන් කිරීම
  • මාධ්‍යවේදී ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය
  • මාධ්‍යවේදී උපාලි තෙන්නකෝන්ට පහරදීම
  • මාධ්‍යවේදී ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ අතුරුදන් කිරීම
  • රගර් ක්‍රිඩක වසීම් තජුඩීන් ඝාතනය
  • වැලිකඩ බන්ධනාගාරය තුළ සිරකරුවන් 26 දෙනකු ඝාතනය කිරීම
  • රතුපස්වල විරෝධතාවයේදී වෙඩි තබා පුද්ගලයන් තිදෙනකු ඝාතනය කිරීම
  • වව්නතිව්හි පොලිස් නිලධාරින් දෙදෙනකු ඝාතනය කර අවි පැහැර ගැනීම
  • පාස්කු ප්‍රහාරය
  • මහබැංකු බැඳුම්කර වංචාව

නොවැම්බරයේ දිගු රැයක්….

විඩාබර නෙත් විවර කරමි
මතක ගිනි ඇවිලෙන
රාත්‍රී අහස යට…

දිව යන සිහිනයක
ප්‍රාණවත් ඇස්…
නලියන වන දුර්ගවල
හුස්ම ගන්නා පා සටහන්!

සිහි එලවා ගෙන….
එබී බලමි, රෑ අහස දෙස
මලානික තරු දහසකි
විඩාබර දෑස් බොඳව යයි!

උනුසුම් සුළං දහරක්
වීදි හරහා ඇදෙයි…
නුවරුන් නිදන යාමය
තරු කැට දිදුලන ප්‍රේමය,

ජීවිතය ඉල්ලා වැළපෙන රැයේ
විවර කරමි මුව ගොළුව යයි,
යළිත් සමවැදෙමි…
රැයේ තරු අහසට

දිගු කලකි ඉක්ම ගිය,
මතකයන් නැත නික්ම ගිය,
නිදි වර්ජිත රාත්‍රියකට…
බොඳකරයි ඇස් තරු කැට!

කලාව අහිංසකද? ‘දෘෂ්ටිවාද’, ‘දේශපාලනය’ වෙනුවට ‘පාරිශුද්ධ’ කලාවක්??

බැද්දගානේ සුපිරි වෙළඳසළක් අසළ නිර්මාණයකර තිබියදී මකා දමන ලද සිතුවම

කලාව සහ විචාරය සම්බන්ධව පවතින විවාදයට අදහස් ඒකතු කරන ලෙස ෆේස්බුක් මිතුරකු යෝජනා කළා. ඔහු ඒ් වෙනුවෙන් මා වෙත ප්‍රශ්නයක් යොමු කළා. පහත සටහන් වෙන්නෙ ඒ ප්‍රශ්නය සහ මා ලබා දුන් පිළිතුර.



කලාව කිසිසේත්ම අහිංසක නැහැ.එහි හැමවිටම කිසියම් දෘෂ්ටිවාදයක් අන්තර්ගව පවතිනවා. මේ දෘෂ්ටිවාදය ඉලක්ක කරගෙන කතා කරන්නට කැමති විචාරකයට චෝදනාවක් එල්ල වෙනවා “අන්න දේශපාලනය කතා කරනවා” කියලා. ඒ තත්වය ඔබ අර්ථකතනය කරන්නෙ කොහොමද? දෘෂ්ටිවාදාත්මක මැදිහත් වීමකින් තොර “අති පාරිශුද්ධ කලාවක්” පිළිබඳ උපකල්පනය කරන්නට පුලුවන්ද?

(කරුණාකර උපුටාගන්නා විට කර්තෘ අයිතිය සුරකින්න)


අපේ කාලයේ කලාව සම්බන්ධ අදහසක් ඇතිකර ගන්න නම්, අපේ කාලයේ ලෝකය, මිනිස් ජීවිතය සම්බන්ධ අදහස් ඇතිකරගන්න වෙනවා. මිනිස් චින්තනය වගේම නිර්මාණාත්මක ප්‍රයත්නයන්, කලා භාවිතයන් පවතින්නේ මිනිස් ජීවිතයේ වෙන් කළ නොහැකි අංගයක් ලෙසයි. අතීත සමාජවල පැවති කලාව ඒ ඒ සමාජ ක්‍රමයේ ස්වභාවය නිරූපණය කරන ඒ ස්වභාවය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින තත්වයක් පැවති බව කලා ඉතිහාසය හදාරන අය දන්නවා.

අප ජීවත්වන ලෝකය විස්තර කරන්න වෙන්නෙ ධනේශ්වර ලෝකයක් ලෙස. ධනවාදය විසින් බිහිකර ඇති පරිසරයට අනුව තමයි, උපතේ සිට මරණය දක්වාම අපේ ජීවිත ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ. පවතින සමාජය ආර්ථික හා දේශපාලන වශයෙන් ධනවාදී සබඳතා මත පවතින නිසා අපේ ජීවිත සංස්කෘතික වශයෙන්, ආකල්පමය වශයෙන් ඒ සාමාජයීය, සංස්කෘතියට යටත්. ඒ නිසා කලාත්මක නිර්මාණ එයින් නිදහස්ව පවතින්නෙ නෑ.

ධනවාදී සමාජ ආර්ථික ක්‍රමය ලෝකයේ දිගටම පැවැති ආකාරය නොවේ. මිනිස් ඉතිහාසය පරික්ෂාකර බලද්දි විවිධ සමාජ ආර්ථික ආකෘති මිනිස් සමාජය විසින් පසුකර තිබෙනවා. මිනිසා වානර අවස්ථාවේ සිට වත්මන් දියුණු මිනිසා ලෙස හඳුන්වන අවධියට එද්දි ශාරීරික හා අධ්‍යාත්මික පරිණාමයක් සිදුවු ආකාරයෙන්ම බාහිර වශයෙන් සමාජ ආර්ථික ජීවිතයද ආර්ථිකයේ වෙනස්කම්වලට සාමාජීය වශයෙන් ප්‍රයත්න දැරුවා. මිනිස් සමාජය, ආදිතම ගෝත්‍ර සමාජයේ සිට පසුව වහල් යුගයක පැවතිලා එයිනුත් පසුව, වැඩවසම් හෝ ආසියාතික නිෂ්පාදන ක්‍රමයක පැවතිලා තමයි ධනවාදී සමාජ ක්‍රමයක් කරා පරිණාමය වූයේ. මානව සමාජයේ පරිණාමය සම්බන්ධව දේශපාලන හා ආර්ථික සාධක මත විශ්ලේෂණය කළ විට ඒ ඒ යුගයේ දේශපාලන ආර්ථික ස්වභාවය සහ සබඳතා නැවත සාමාජයීය මෙන් පෞද්ගලික ජීවිතයට ඍජුව බලපා තිබෙනවා.

ධනේශ්වර ක්‍රමය පවතින්නෙ වැඩි වැඩියෙන් ලාභ උපදවන්නට අරමුණු කරගත්, ඒ වෙනුවෙන් මිනිස් හැකියාවන් රුදුරු ලෙස අවභාවිත කරන සබඳතා රාශියකින්. ධනවාදය තුළ පවතින මේ පීඩාකාරී සමාජ ආර්ථික සබඳතා ධනවාදී සමාජයේ මිනිස් ජීවිතයට බලපා තිබෙනවා. ආර්ථික තලයේදී මේ බව වඩාත් හොඳින් හඳුනාගන්න පුළුවන්. ඒ නිසාම මිනිස් ජීවිතයේ පීඩාකාරීත්වය විඳින ජනයා ඒ තත්වය කරුමය හෝ වෙනස් කළ නොහැකි ස්වභාවික තත්වයක් ලෙස වටහා ගන්නවා. නමුත් ඔවුන් ඒ පීඩාව සමානව භාර ගන්නෙත් නෑ. ස මහරු මෙම ධනේශ්වර සමාජ ආර්ථික දේශපාලන ක්‍රමය සම්බන්ධ දැනුවත්වම විරෝධය පළ කරනවා. සමහරු නොදැනුවත්ව ඊට එරෙහි වෙනවා. මිනිස් චින්තනය මිනිස් ආධ්‍යාත්මය ඒ ඒ සමාජ ආර්ථික ක්‍රමයේ නියෝජනයක් දරන අතරම ඒ ක්‍රමයට ඒරෙහි හරයක්ද අඩංගු වෙනවා.

ධනවාදය සමාජ ආර්ථික ක්‍රමයක් ලෙස දරණ ස්වභාවය මෙන්ම මිනිසා ඊට එරෙහිව ගෙන යන විරෝධයද කලාව තුළ අන්තර්ගත වෙනවා. ධනවාදී සමාජ ආර්ථික දේශපාලන ක්‍රමයේ බලපවත්වන අදහස් කලාව තුළ අඩංගු වෙනවා වගේම ඊට එරෙහි අදහස් කලාවට එක් වෙනවා. පවතින සමාජ ක්‍රමයේ අදහස් නිරූපණය කරමින් ඒ වෙනුවෙන් සේවය කරන කලාව, මිනිසාට තමන්ගෙ ජීවිතය වඩා යහපත් තැනකට ඔසවා තබන්න ප්‍රඥාවක් ගෙන එන්න සමත් වෙන්නෙ නෑ. සාමාන්‍යයෙන් යහපත් කලා භාවිතයක් ලෙස හඳුන්වන්නෙ පවතින සමාජ ආර්ථික ක්‍රමයේ අත්දැකීම් පීඩාකාරිත්වය හා මානව විරෝධී අංගලක්ෂණ ප්‍රතික්ෂේප කරමින් එය වෙනස් කිරීම හා වඩා යහපත් මිනිස් ජීවිතයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින නිර්මාණාත්මක භාවිතයටයි. ජීවිතය කලාත්මකව නිරූපණය කෙරෙන හා ඒ ජීවිතයට අදාළව සමාජ ආර්ථිකයේ පවතින සීමාවන් ජයගැනීමට මිනිසාට නව සිතීමක් හා ධෛර්යයක් උපදවන කලා භාවිතයක් මිනිසා දියුණු වෙත්ම බිහි වුණා. නමුත් මේ මානව විරෝධී හෝ මානව හිතවාදි ලක්ෂණ අඩි කෝදුවකින් හෝ තරාදියකින් හෝ වෙනත් මිනුම් දණ්ඩකින් මිනිය හැකි දෙයක් නොවන බව සාමාන්‍ය අවබෝධයක් තියෙන කෙනෙකුට වුවුද තේරුම් ගන්න පුළුවන්. යම් කලාකෘතියක මේ ලක්ෂණ සම්මිශ්‍රණය වී තිබුණත් කලා නිර්මාණයේ අවසාන දිශානතිය කුමක්ද කියන කාරණයෙදි එහි මානවවාදී හරයක් ඇතිද නැත්නම් මානව ප්‍රගමනයට හරස් කපන කෘතියක්ද කියන නිගමනයට ඒන්න පුළුවන්. කලා විචාරය කියන්නෙ මේ ලක්ෂණ නිර්මාණයක පැවැතීම මෙන්ම නිර්මාණයක් නියෝජනය කරන අදහස් සම්බන්ධව අඩු වැඩි වශයෙන් කෙරෙන සාකච්ඡාවක්.

කලා කෘතියක දෘෂ්ටිවාදය යනු පවතින සමාජ ක්‍රමයේ නියෝජනයක් වන තාක් ඒ කලාව අහිංසක දෙයක් වෙන්නෙ නෑ. ඒ ඇයි කිව්වොත් පවතින සමාජය තුළ මිනිසාගේ ජීවිතය කියන්නේ මිනිසාගේ ජීවිතය ගොදුරු කරගන්නා යාන්ත්‍රණයකින් බිහිවන පීඩාවක්ව පැවතීමයි. කලා විචාරය ඒ මානව විරෝධි සමාජ ලක්ෂණ පරයා මිනිසාගේ ජීවිතය යහපත් කිරීමේ අරමුණ වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා නම්, ඒ අහිංසක නොවන කලා නිර්මාණයේ දෘෂ්ටිවාදී වශයෙන් පවතින අගති සහගතබව අනාවරණය කළ යුතුයි. ඒ කලා විචාරය අහිංසක නැතිවා වගේම ඒක දේශපාලනිකයි කියලා පිළිගන්න වෙනවා. ඒකට හේතුව කලා නිර්මාණ පවා අහිංසක නැති බව ඉහත අපි පිළිගන්න නිසා.

මේ කතාවෙදි පාරිශුද්ධ කාලවක් කියලා යමක් තියෙනව කියලා සමහරු හිතනවා. නමුත් පවතින සමාජ ආර්ථික ක්‍රමය පාරිශුද්ධ නැති පසුබිමක එයින් පැන නගින ජීවිතය, චින්තනය මෙන්ම කලාත්මක නිර්මාණ පාරිශුද්ධ වෙන්නෙ නෑ. නමුත් මේ අගති සහගත මානව විරෝධී සමාජ ආර්ථික පරිසරය වෙනස් කිරීමට සමත් මිනිස් චින්තනයක් සහ භාවිතයක් මිනිසා තුළම අඩංගු වෙනවා. මිනිසා වානර යුගයේ සිට දියුණු තාක්ෂණික යුගයක් කරා ගෙන ආවේ ඒ ප්‍රගතිගාමී චින්තනය හා ක්‍රියාකාරිත්වය නිසයි. ඒ චින්තනය වගේම භාවිතය මොන වගේද? නිසැකවම ඒ පවතින දේ පිළි නොගන්නා, වඩා යහපත් දේ වෙනුවෙන් කෙරෙන මිනිසා පුද්ගලිකව මෙන්ම සමාජමය වශයෙන් මැදිත්වන මානව ශිෂ්ටාචාරමය අරගලයක්. ඒ අරගලය කාලයෙන් කාලයට මන්දගාමි වන විටෙක වේගවත්වන අඛණ්ඩ ක්‍රියාදාමයක්. මිනිසා නිෂ්පාදන ක්‍රියාදාමයේදී බිහිකරන විවිධ නව සොයාගැනීම්, නව දැනුම, නව තාක්ෂණ්‍ය වගේම කලාත්මක නිර්මාණ පවා ඒ ක්‍රියාදාමයේ වෙන් කළ නොහැකි අංග.

යම් නිශ්චිත සමාජමය අවස්ථාවක මිනිස් සමාජයේ බිහිවන කලාත්මක නිර්මාණයක් මිනිසාගේ ජීවිතය යහපත් බවට පත්කිරීමේ අරගලය වෙනුවෙන් කෙරෙන මැදිහත්වීමක් ලෙස හඳුන්වන්න පුළුවන්. එවැනි කලාත්මක භාවිතයක් ප්‍රශස්ත කලාවක් වෙනුවෙන් ස්ථානගත කරන්න පුළුවන්. නමුත් ඒයින් ඔබ්බට මානව සමාජය ගමන්කරන අවස්ථාවක අවස්ථාවකදී වඩා ප්‍රශස්ත කලාවක් බිහිවෙන්න පුළුවන්. ඒ් නිසා මේක අඛණ්ඩ ක්‍රියාවලියක්. ‘පාරිශුද්ධ’ කලාවක් කියන ඒ අදහස සාපේක්ෂ වෙන්නෙ අන්න ඒ නිසා.

‘මාධ්‍යයේ වසංගතය: ජුගුප්සාජනකයි!

කොරෝනා වසංගතය නිසා සිදුවී ඇති දහසක් ආපදා, අනතුරු මැද්දෙ හිත සනසාගන්න තියෙන එක කාරණයක් හැටියට මම දකින්නෙ මේ රටේ ජනමාධ්‍ය චැනල්, මුද්‍රිත පත්තර මොනතරම් ජුගුප්සාජනකද කියලා අනාවරණය වීම.
මට එහෙම හිතුනෙ ‘විවර’ වෙබ් අඩවියට වත්මන් මාධ්‍ය භාවිතය සම්බන්ධයෙන් අදහස් පළ කරන්න කියලා කෙරුණු ඉල්ලීම ගැන හිතන වෙලාවෙ.
අපේ සමාජයේ ඇතැම් තීරණාත්මක අවස්ථා එනවා, ඒවා හරිම තීරණාත්මකයි සහ ඉක්මනින් දේවල් වෙනස්කම්වලට ලක් වෙනවා. සිදුවීම් පෙළ ගැහෙන වේගයට අනුව, මිනිස්සු ප්‍රතිචාර දක්වනවා, හැසිරීම වෙනස් කරනවා. ‘කොරෝනා වසංගතය’ අන්න ඒ වගේ අවස්ථාවක්. මාධ්‍ය විසින් වසංගත තත්වය භාරගත් විදිය සහ ඒ ව්‍යසනය වාර්තා කරන්න, ව්‍යසනයෙන් බැට කන මිනිස්සු ගැන කතාකරන්න පටන් ගත්තා. නමුත් මාධ්‍ය ආයතනවල වැඩකරන අයට වෙනත් අවස්ථාවලදි වගේම මේ වසංගතය ගැන තමන්ගෙම අත්දැකීම් ලැබෙන්නෙ නෑනෙ. යුද්දෙදි නම් අඩුගානෙ හමුදා වාහනයක නැගලා ගිහින් ඔවුන් කියන කරන දේ වාර්තා කරලා මාධය ආයතන ‘රේටිං’ නග්ගා ගත්තා. මේ වගේ වෙලාවකත් කරන්න වෙන්නෙත් එක්කො පොලිසිය, හමුදාව එහෙමත් නැත්නං වෛද්‍යවරයෙක් හෝ වෙනත් සෞඛ්‍ය නිලධාරියෙක් කියන කරුනු අරන් තමන් ඇහුවා දැක්කා වගේ ලියන එක. ඒ නිසා ඔවුන් සංඛ්‍යාලේඛන එහෙම අරන් කොරෝනා වසංගතය ගැන වාර්තා ලියමින් තරගයක යෙදුණා.

පෞද්ගලික මාධ්‍ය හැසිරීම

එක් මාධ්‍ය ආයතනයක කරුණු හොඳින්ම විස්තර කෙරුනොත් අනෙක් ආයතනයට ඒක අවාසියි. මේ නිසා හොයලා හොයලා අලුත්ම දේ වගේ වෙනස් දේ ප්‍රචාරය කළේ නැත්නම් මාධ්‍ය සමාගමේ පාලකයන් සතුටු කරන්න බෑ. ඉතින් තොරතුරු වාර්තාකරණය වෙනුවට වෙනත් කාරනා ඇතුලත් කරලා වාර්තා කෙරෙනවා. වසංගතය මැඩ පැවැත්වීමේ සමාජ අරමුණ වෙනුවට මාධ්‍ය හිමිකාර ධනකුවේරයන්ට තියෙන්නෙ රේටිං වැඩිකරගෙන වැඩිපුර දැන්වීම් ආදායම් ලබාගන්නා ඉලක්ක. විවිධ ප්‍රකට හා අප්‍රකට ව්‍යාපාර කරගෙන යන ධනකුවෙරයන් මේ රටේ පෞද්ගලික මාධ්‍ය ආයතනවලට ධනය වැය කරන්නෙ අත ලෙවකන්නද? නෑ ඔවුන් ‘ප්‍රචාරක මැෂින්’ ලෙස එහෙමත් නැත්නම් දේශපාලකයන්ගෙ කුණු හෝදන ‘වොෂින් මැෂින්’ හැටියට හසුරුවන මේ මාධ්‍ය ආයතන නිසා එකවර ප්‍රාග්ධන බලයක් වගේම, ‘දේශපාලන බලයක්’ හිමි කරගන්නවා. පාලකයන්ට මේ මැෂින් කුලියට දීලා ඔවුන් රාජ්‍ය ආයතනවල දැන්වීම් වගේම වෙනත් ව්‍යාපාරික අවස්ථා හිමිකර ගන්නවා. ඒ නිසා වැඩියෙන් ජනප්‍රිය මුහුණුවරකින් චැනල් සහ පත්තර පවත්වාගෙන යාමේ ඉලක්ක මාධ්‍ය ආයතන හිමි කුවේරයන්ට තියෙනවා.
ඒ ඉලක්ක සපුරන්න මාධ්‍ය ආයතනයේ වැඩකරන පිරිස සමත් නොවුණොත් ඔවුන්ට වැටුප් වැඩිවෙන්නෙ නෑ, උසස්වීම් ලැබෙන්නෙ නෑ, අමතර දීමනා කැපෙන්න පුලුවන්, වෙන අලුත් කට්ටිය අරන් තමන්ගෙ රස්සාව නැති වෙන්නත් පුලුවන්. ඒ නිසා මේ අය ඇත්තටම මාධ්‍යවේදීන් කියනවට වඩා ඔවුන්ම තමන් ‘කුලීකාරයන්’ ලෙස හඳුන්වාගන්න තත්වයට ඇද වැටිලා. ඒ නිසා, අලුත්ම පුවත් හැටියට මොනවා හෝ ආවේගාත්මක, හැඟීම්බර, කුණු රස තොරතුරු චැනල්වල ප්‍රචාරය කිරීමේ අවශ්‍යතාව මොකක්ද? ඒක වාර්තා සපයන අයගෙ අසනීපයක්ම නෙවෙයි. ඒවා ඉල්ලන්නෙ මාධ්‍ය ආයතනවලින්. ඒ වගේ වාර්තා තමයි හොඳින් ප්‍රචාරය වෙන්නෙ. මේ මාධ්‍ය රේටිං තරගය නිසාම රෝගය බෝවන ආකාරයෙන් සහ ඒ ආසාදියන් සම්බන්ධ හෙළිකළ යුතු නොවන අතිශය පෞද්ගලික තොරතුරු, ඔවුන්ගේ ඡායාරූප, දරුවන්ගෙ පින්තූර, පවුලේ විස්තර, ගෙවල්වල ඡායාරූප හෝ වීඩියෝ දර්ශන වැඩි වැඩියෙන් ප්‍රචාරය වුණා.

රාජ්‍ය මාධ්‍ය හැසිරීම

රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතනවල වැඩකරන අයට සිදුවෙන්නෙ මේ ඉලක්කවලටම යන්න නෙවෙයි. ඔවුන්ට ඒ වෙනුවට කරන්න වෙන්නෙ ආණ්ඩුවේ ප්‍රචාරක අරමුණු ඉටු කිරීමයි. විශේෂයෙන් මහමැතිවරණයක් කැඳවලා තියෙද්දි කොරෝනා වසංගතය වර්ධනය වෙන එක ගැන හෝ ඒක එහෙම වෙන්න බලපාන දුර්වලතා වාර්තා කිරීමට රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතනවලට බෑ. ඒ වෙනුවට වසංගතය අද හෙටම අවසන්වන බවට තොරතුරු පණ පිහිටුවලා වාර්තා කරන්න වෙනවා. ඇත්ත මොකක් වුණත් රජයේ මාධ්‍ය සාකච්ඡාවල මැති ඇමතිලා කියන දේවල් අරගෙන ඒවාටම සෙට් වෙන රාජ්‍ය නිලදාරින්ගෙ අදහස්, පාර තොටේ හමුවන ජනතාවගේ අදහස් පළ කරන්න වෙනවා. ජනාධිපතුතිතුමගේ නායකත්වයෙන්, අගමැතිතුමාගෙ මග පෙන්වීමෙන් කොරෝනා වසංගතය අවසන් කිරීම සිදුවෙන බව ඔවුන් කියනවා. ඒ වගේම මේ වසංගත මර්දනයට සෞඛ්‍ය සේවකයන් කොච්චර කට්ටක් කෑවත්, ආණ්ඩුව විසින් මුල්තැන දුන්න හමුදාපතිවරයාගේ මූලිකත්වය හා රණවිරුවන් වීරෝදාර කැපකිරීම නිසා වසංගතය පාලනය කළ බව කියන්න ඔවුන් කටයුතු කරනවා.
අපි දන්න විදියට එක නගරයක ආහාර ද්‍රව්‍ය වෙළඳසල් දහයක් දොළහකින් බඩු ගත්ත, ඇඳුම් කඩ, ඖෂධ ශාලා හතර පහකින් අවශ්‍යතා සපුරාගත දස දහස් ගණන් මිනිස්සු ඇඳිරි නීතිය දැම්මම එක කඩේකින්, හොරෙන් හරි ආහාර ද්‍රව්‍ය හා වෙනත් අවශ්‍යතා සපුරාගන්න උත්සාහ කරනවා. තමන්ගෙ සනීපදායක ජීවිතය බිඳවැටුණු නිසා කලබල වෙන මධ්‍යම පන්තික පරිභෝජන මනෝභාවය විසින් ඒ.ටී.එම්. පෝලිම්වල, සුපර්මාකට්වල පොදිකනවා. මාස ගානකින් එළියට එන්න බැරි වෙයි කියලා, මාසෙ ගණනකට බඩු මිලදී අරන් පොදි ගහ ගන්නවා.
නමුත් මේ සිදුවන දේ සම්බන්ධ රජයේ වගකීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න කරන අයට මේ මාධ්‍ය ක්‍රියාදාමය ඇතුලේ ඉඩ නෑ. මැතිවරණයක් ප්‍රකාශයට පත් වෙලා තියෙද්දි ආණ්ඩුවේ දේශපාලන ප්‍රචාරයට විශාල ඉඩක් හිමි වෙලා. විපක්ෂය කියන ආණ්ඩුවේම පිළිවෙත ගෙනයන අනෙක් කල්ලියටත් අවස්ථා හිමිවන මාධ්‍ය තුල වාමාංශික අදහස්වලට කිසිදු ඉඩක් නෑ. මේ වසංගතය තුළ මිනිස් සමාජයේ අරමුනු වෙන්වෙන්, වසංගතයෙන් බැට කන මිනිසුන් වෙනුවෙන් සටන්කරන මත පළ කරන විකල්ප දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් අරගෙන එන වාම දේශපාලන පාර්ශ්වයන්ට කිසිදු අවස්ථාවක් හිමි වෙලා නෑ.

පීඩාව හා සූරාකෑම වසං කිරීම

එදා වේල හොයාගන්න නැතිව, කඩසාප්පුවලින් එදිනෙදා ආහාර ද්‍රව්‍ය ටික ටික මිලයට ගත්ත මිනිස්සු පිස්සු වැටිලා දුවන කොට, ඇඳිරි නීතිය කඩලා මුලු රටේම වසංගතය පතුරුවන්න හදන දේශද්‍රෝහීන් මෙන්න කියලා මිනිස්සුන්ගෙ මූණු පෙන්වන්න, පොලිසිය ඔවුන් නවත්තවලා බැණ වදින හැටි වාර්තා කරන්න රාජ්‍ය පෞද්ගලික මාධ්‍ය හරිම උනන්දුවක් ගන්නවා.
ඒ නිසා මේවා දකිද්දි අපට හිතෙන්නෙ, කොරෝනා වසංගතය අපව, අපේ සාමාන්‍ය ජන සමාජය මොන තරම් පීඩාවට ඇද දැමුවත්, මේක ජනමාධ්‍ය සම්බන්ධ හොඳම කියවා ගැනීමක් කරන්න ලැබුණු අවස්ථාවක්. ජනසමාජය ඇද වැටී තිබෙන පීඩාව පවා ගසා කමින් රේටිං වැඩිකරගන්න ඔවුන් තරගයක යෙදෙනවා. ආපදා සහන යාත්‍රා පවා ඒ රේටිං යුද්ධයේ අරමුණක්. ඒකෙන් කාට හරි සහන ලැබෙන එක හොඳයි තමයි. නමුත් ඒ සහන පාර්සල් ලැබෙන මිනිස්සුත් චැනල්වලට ප්‍රශස්ති කියන්නො වෙලා මාධ්‍ය ප්‍රචාරණයෙ සහ මාධ්‍ය කුවේරයන්ගේ ප්‍රාග්ධන යුද්ධයේ ගොදුරු ලෙස දරුණු සූරාකෑමකට ලක් වෙනවා.
මේ වෙලාවෙ කොරෝනා වසංගතය ගැන කොතරම් තොරතුරු හුවමාරු වුණත් ඇත්ත තත්වය මොකක්ද? මේ වසංගතය අවසානයේ මොකද වෙන්නෙ? අපි සමාජයක් හැටියට කොහොමද මේ ඇතිවන ආර්ථික හානිය ජය ගන්නෙ, අධ්‍යාපන කටයුතුවලින් ඈත් වුණ දරුවන් මොකද කරන්නෙ? ඔවුන් තුළ ඇතිවන ගැටලු මොනවද? පවුලේ අය එකතු වෙලා ඉන්න එක හොඳයි කියන අතරෙම ඇත්තටම මේ රටේ පවුල් තුළ එවැනි සුන්දර ජීවිත තියෙනවද? මේ කාරනා ගැන මාධ්‍ය අවධානය යොමු වෙන්නෙ ඉතාම අවම වශයෙන්. අඩුම ගානෙ මේ වසංගතය නිසා පීඩාවට පත්වන මිනිස්සු ගැන ඔවුන් සම්බන්ධ වැඩපිළිවෙළක් ගැන මේ මාධ්‍ය තරගයෙදි කතාබහ කරන්න, වාර්තා කරන්න අවධානයක් යොමු වෙන්නෙ නෑ. මේ පසුබිම තුළ විවිධ ආකාරයෙන් හිරිහැරයට ලක්වන අය ගැන පවා වාර්තා කරන්නෙ ජනප්‍රිය වාර්තාවක් ලබා දීමෙන් චැනල් එකේ රේටිං වැඩිකරගන්න පටු අරමුණින්. ඒ වින්දිතයන්ගෙ මූණු පවා පළ කරනවා.
ඒ නිසා අපි වසංගතය නැති කාලෙදි ජනමාධ්‍ය භාවිතය හා මේ අවස්ථාවෙ භාවිතය තුළ ගුණාත්මකව වෙනසක් දකින්නෙ නෑ. ප්‍රමානාත්මකව තමන් කරගෙන ගිය දේ වඩාත් ජුගුප්සාජනක ලෙස කරගෙන යන බව පෙනෙනවා.
මාධ්‍ය ආයතන සමාජමය වගකීමෙන් නිදහස් කරගෙන පටු පෞදගලික අරමුණු ඇති අය අතේ පාලනය වනතුරු මේක වෙනස් කරන්න බෑ. ලාභය මුල්කරගත් සමාජයක පැවැත්ම වෙනුවෙන් දේශපාලන ප්‍රචාරක අරමුණු හා ලාභ උපදවන ධනකුවේරයන්ගේ අරමුණු මිශ්‍ර ලෙස පවතින රාජ්‍ය හෝ පෞද්ගලික මාධ්‍ය ආයතන ඔක්කොම මේ වසංගතය තුළ වඩාත් අවලස්සන ලෙස පෙනෙන්න තියෙනවා.

ලිපිනය අහිමි සුබ පැතුමක්!

 

විසි වසරක් ගෙවී
නිදිබර දෙනෙත් ඇහැරී
සුබ පතන හදවතක
ලේ ගලයි නොනැවතී

කටු ඇණුන අත්වල
නෙලූ මල් නැත
පිරි මැද සෙනෙහසින්
මල් පෙති පහස ඇත

පිටාරව ගලන ගගුලක
උල්පතය ප්‍රේමය
කාලය විසින් වෙන් කළ
ජීවිතය ඇද වැටෙයි පොළොවට

වදන්වල ඇමිණී
ගිය නුවණ නැත පැමිණී
මේ තරම් අහිමි වී
අමතක නොවන මිහිරී

අලුත්වන හදවත්වල
පැරණි රුධිරය උණුසුම්
දුක්බර නොමැත සැමරුම්
හිමිවන දිනක සුපැතුම්!

ඇඹිලිපිටියේ කොවුල්ආර සිට එන, සුභ පතන කොවුලකු බදා වැළඳගමි!

(සජිත් චින්තක කවිකාර සහෘදයාගේ ‘රාමු නොකළ පින්තූරය’ කාවය සංග්‍රහය වෙනුවෙන් මා විසින් ලියු පෙරවදන මෙහි සටහන් කරමි)

සජිත් චින්තක යන නම පුවත්පත් කවි පිටු අතරින් හමුවන්නට පටන් ගෙන දිග කාලයකි. පත්තරකාර ජීවිතේ සුන්දර කළේ ඈත ගම් දනව්වල සිට ජීවිතේ ගැන ලියූ උන්මය. එහෙත් ඒ කවිවල ඇති ආත්මීය සමීපකමක් තිබිණි. සජිත්ගේ කවිය මා හඳුනාගත්තේ කවියා පෞද්ගලිකව හඳුනාගන්නට පෙරාතුවය. තවත් කලකින් අගනුවර කවි පොත් දොරට වැඩුම්වලදී සජිත් හමු විය. පොත් දොරට වැඩුමක්, චිත‍්‍රපට උළෙලක් හෝ වෙනත් කලා සාහිත්‍යමය කටයුත්තක් වෙනුවෙන් දුෂ්කර මග ගෙවාගෙන කොළඹ බලා එන සහෘදයන් අතේ ඇගිලි ගණනටය. එහෙත් සජිත් බොහෝ වර එස් හමුවන්නේද නැත. ඔහු නිතර හමුවන්නේ පෙරකී පුවත්පත් කවි පිටුවලින්ය. අතරවාරයේ සජිත් දුරකථනයෙන් කිසියම් දෙයක් ගැන කතාබහට එයි. ඔහු එහිදී කතා කරන්නේද එක්කෝ කවියක් ගැනය. නැත්නම් තමන් විසින් කියවන ලද දෙයක් හෝ ඇඹිලිපිටියේ ස්වකීය ජීවිතයේදී අසන්නට දකින්නට සිදුවූ යමක් ගැනය.

”සදාචාරාගාරෙ
ලොකු සර් මුගටියා
උප හැපින්න දඩයමේ
වල් රබර් යායෙන් නැගිටින කොටම
අටේ පන්තියෙ මාලක්ක
මං ගාව
සිප්පෙක හැදුවෙ
වින්කලේ ගාව
ඉතින් අපි අපේ පාසැල සුරකිමු”

ඇත්ත, කවියා ලෝකය වෙත විවර වූ නෙත්වලින් යුක්ත විය යුතුය. සජිත් සංවේදී මිනිසෙක් බව ඇත්ත. ඒ ඔහු ගැන කියන්නට ඇති සරලම අදහසකි. ඔහුගේ කවිය ගැන පූර්විකාවකට එය අත්‍යවශ්‍ය කතාවකි. නමුත් එහි ව්‍යතිරේකයක් ඇත. සංවේදී ලේබලය ගසාගත් මිනිසුන් මැද සජිත් ඉතා නිහඩ ලෙස එහෙත් කවියෙන් නිහඩතාව බිඳ හෙළන මිනිසෙකි. පුද්ගලයා වනන්නට යාමෙන් මේ පෙරවදන වැනෙන සුලූ අදහසක් වීමේ අනතුර ගැන මා දැනුවත්ය.

සජිත්ගේ කවිය ගැන කතා කළ හැක්කේ සජිත් හා අප සැම ජීවත්වන වටපිටාව මැදය. සංවේදී නායකයන් මේ රට සිය පවුලේ ආහාර වේලක් බවට පත්කරගත් මෑත දසකය තුළ කටහඩ අවදි කළ මිනිසුන් අතර කවි කිවිඳියෝ රැසකි. දිලිප්, ටිමා, ඩොමා, බෙනා, සජිත්,…. නම් කියන්නට ගියහොත් එය දිගු ලැයිස්තුවකි. කවියෙන් සටන් කරන්නට නොහැකි යයි සමහරු කියති. කලාකරුවා නම් සුපේශල ශික්ෂාකාමී රසවතකු වියයුතු යැයි තවත් පිරිසක් තලූමරති. එහෙත්, මිනිස් සමාජය එක තැන පල්වන්නක් නොවේ. එය සිය දුර්ගුණයන් කියවමින්, එකී දුර්ගුණයන්ට එරෙහිව සටන් වදිමින් වඩාත් යහපත් ත්වයන් නිර්මාණය කරගන්නා මිනිස් ක‍්‍රියාදාමයකි. එය එසේ වන්නේ ඇයි? සහජයෙන්මත්, මිනිසා සිය පරිණාම ක‍්‍රියාවලියෙන්මත් ඔප්පුකොට ඇත්තේ තමන් ජීවත්වන පරිසරය මෙන්ම තමන්ට දී ඇති ලෝකය වෙනස් කරගැනුමේ අරගලයක නිරතවන බවයි.

”කිරි අප්පුගෙ හෝටලේ
චන්දරෙත් එක්ක
සිංහල තේ බොනව
දලං හජ්ජියාර්,
උඹලගේ සමහර ටෝච්වලින්
පාර පේන්නෑ නාන
සිග්නල් නොදාම
ස්කූටරේ වමට හැරවුණා
යන්නං චන්දරේ
ඉබේටම කියවුණා”

මිනිසුන් ලෙස අප සතු බොහෝ දුර්ගුණයන් ගැන නිතර නිතර නැවත නැවත කියමින් විවේචනය පමණක් සාධාරණ නොවේ. ඒ නිසාම හෝද හෝදා මඬේ දමන යළි ඒවා කිළිටි යැයි දෙස් දෙවොල් තබන පැවැත්මකට වඩා කිළිටි වූ දේ පිරිසිදුකරනවා මෙන්ම සප‍්‍ර`යෝජනවත් වෙනත් කාරියකට මැදිහත්වීම වැදගත්ය. ඇතැම් දුර්ගුණයන්, කිලිටිව වැරහැලිව ගිය වස්ත‍්‍ර හා සමානය. අත්හළ යුතු දේ අත් හළ යුතුමය. පිළිකෙව් කළ යුතු දේ හඳුනාගන්නට මිනිසාට හැකිය. වැළඳගත යුතු දේ තරව ගන්නටත් එහිදී වැලඳගන්නා දේ පවා විවේචනාත්මකව වටහා ගන්නටත් සමත් වියයුතුය.

කවිය වේවා, වෙනත් කලාකෘතියක අප වැලඳගන්නට උත්සාහ කරන්නේ අප ජීවත්වන සමාජ සංස්කාතික යථාර්ථයට සරිලන යමකි. එක්කෝ අපි පවතින යථාර්ථය අපගේ පැවැත්ම සමග සාධාරණිකකරණය කරගනිමු. නැත්නම් එය අපේ පැවැත්මට හරස්වන දෙයින් කලකිරෙමු, නැතිනම් මුසපත් වෙමු. කලාකරුවා කළ යුත්තේ මේ යැයි නිර්දේශ කළ නොහැකිය. නමුත් එක් දෙයක් පැහැදිලිය. පවත්නා දෙය එසේත් නැතිනම් අප ජීත්වන, අපට දී ඇති සමාජ යථාර්ථය බොහෝ දුර්ගුණයන් උරුම කරගත් සහජයෙන්ම අපගේ මිනිස් ජීවිතය පීඩාවෙන් ආසාදනය කරවන ගති ලක්ෂණවලින් යුක්තය.

අපි හැම දෙනාම අඩු වැඩි වශයෙන් ඒ ගති ලක්ෂණවලින් පීඩා විඳිමු. අපි ඒ ගති ලක්ෂණවලන් පීඩා විඳිමින් එහි ජීවත් වෙමු. නමුත් පීඩාවට එරෙහිව සටන් කරන්නට අවශ්‍යතාවක් තිබේ. ඇතැමුන් කියන ආකාරයට පවතින සමාජ යථාර්ථය නිර්දය ලෙස විවරණය කරවීමත් එයට එරෙහි සටනේ එක් කොටසකි. අපි අමුවට කිවහොත්, අප ජීවත්වන සමාජ ආර්ථික ක‍්‍රමයේ දුර්ගුණ සහ එයින් අප මත පටවන පීඩාව අප වෙලාගන්නට සමත්වන්නේ අප එයට යටත් වුවහොත් පමණකි. අප එම තත්වය වෙනස් කරන්නට ප‍්‍රයත්න දැරිය යුත්තේ එක් අතකින් අප එහි ගිලී යාම වැලැක්වීමටය. අනෙක් අතට පවතින තත්වයන්ට, අපට දී ඇති තත්වයන්ට, අපව පෙළන සමාජ පරිසරයට එරෙහිව සටන් වැදීම මනුෂ්‍යත්වයේ ඓතිහාසික උරුමයකි. අප එයට පිටුපෑම යනු, අප මනුෂ්‍යත්වයෙන් දුරස් කරවන, දී ඇති තත්වයන්ට, අප පෙළන සමාජ පරිසරයට යටත් වීමකි.

”සිපිරි හිමි හා දරු රකින
විජයපත් සිල්ලරේ බැරිම තැන
ඇඟ ඇගුම් බස්සෙකෙන් බසී දම්මි
දුටිමි මට දාව ගැබ්ගත් දාරියක්

වමටත් දකුණටත් නැති
දූලි හුළං කතාවක්
ලියනවා මං තාම
පෙම්පතක් ගානටම නුඹ නොගත්”

ඉතින් එක් දෙයක් පැහැදිලිය. අප සටන් වැදිය යුතුය. සටන් වැදිය යුත්තේ කෙසේද යන්න ගැන අප අතර විවාද තිබිය හැකිය. ඇතැමුන් කියන ආකාරයට සටන් කළ යුත්තේ ස්වාධීන කලාකරුවන් ලෙසය. පවතින සමාජ පරිසරය විසින් දී ඇති ව්‍යුුහයන් සමග එක්ව එවැනි සටනක් තළ නොහැකිය. අප අත්දකින හා අත්විඳින ලෝකයට පිටතින් සිට බලමින් එය කළ යුතුය වැනි සංවාද තිබේ. කලාකරුවා සම්බන්ධ කාරණාවලට අප පිවිසනේනේ එතැනදීය.

එක් අතකින් කලාකරුවාගේ භාවිතය ප‍්‍රඥාව උපයාගැනීමේ ක‍්‍රියාදාමයට සම්බන්ධය. කලාව විඳීම, විචාරය, එන්නේ එතැන් පටන්ය. වෙනත් තලයකින් පිවිසුණහොත් එය කලා කෘතිය, රසිකයා හා විචාරකයා අතර සම්බන්ධය මිනිසා සිය ජිවිතයේ පවතින තත්වයන්ට එරෙහිව සිදුකරන අරගලය හා බැඳී තිබෙන්නකි. පොදු මිනිස් සමාජය පීඩාව විඳිමින් එයට එරෙහිව අරගලයක නිරත වේ. ඇතැම්විට එම අරගලය පෙරලා සමාජයීය පීඩාව පෝෂණය කරන්නකි. කලාකරුවන්ට හිමිව ඇත්තේ ඒ මිනිස් සමාජය වෙත ප‍්‍රඥාව සපයාගත හැකි අරුත් සම්පාදනය කිරීමේ භූමිකාවකි. කුමන තත්වයක් යටතේ වුව ද කලාකරුවන්ට ප‍්‍රකෘතිය ප‍්‍රතිනිර්මාණය කිරීමේ දී එය ස්පර්ශ කිරීම හෙවත් ජීවිතාවබෝධය වැදගත් වේ. එනම් විවිධ අත්දැකීම්, අනුභූතීන් පාදක කරගන්නට සිදු වේ. ලෝකයේ සියලූ මිනිසුන් අත්දැකීම් ලබන නමුත් කලාකරුවා එසේ ලබන අත්දැකීම් සිය නිර්මාණ සඳහා අනුභූතීන් ලෙස යොදා ගනී. නැවත එම කලා කෘති රසවිඳිනවුන්ට නැතහොත් රසිකයන්ට තමන්ම විඳි අත්දැකීමක් කලාකරුවාගේ අනුභූතියක් ලෙස කියවා ගන්නට ලැබේ. එහි දී රසිකයා ප‍්‍රඥා සම්පන්න කිරීමේ ක‍්‍රියාවලිය ඇරඹේ.

”පූසාරි මව්ලවි
එලවා ගුවනින්
රූප පෙට්ටියෙන්
පදලංගලින්
මාවරලින්
රැුව් දේ දිවා ?
දකුණේ ආඩම්බර
වෙඩි බණ සීතලෙන්”

සජිත් මෙම කාව්‍ය එකතුව මුද්‍රිත කෘතියක් ලෙස සහෘදයන් වෙත ලබා දෙමින් කියා සිටියේ ඔහු යෙදී සිටින කාව්‍යකරණය ඉදිරි පියවරක් තබන බවයි. නැවත නැවත ඒ කවි කියවමින් විඳිමින් පද අරුත් ගලපමින් ඔහු විසින් අත් විඳි සමාජ යථාර්ථයේ සියුම් පදාස අප වෙත ළඟා කරවන්නට ඔහු උත්සාහ ගනී. එහිදී ඔහුගේ භාෂාව, කාව්‍යාලංකාර ආදිය ගැන විචාර විවාද තරන්නට හැතියාව තිබේ. ඔහු තුළ පවතින සීමාකම්ද මේ කවි අතර ගැබ් වේ. නමුත් මා අදහස් කරන්නේ එතැනට යාම වෙනුවට සජිත් විසින් පරිහරණය කරන මාර්ගය ඔහුගේ කවි කියැවීමට, රසවිඳිමට හා විචාරයට සීමා නොකර සමස්ත කාව්‍ය ව්‍යාපාරයේ ගමන්මග තුළ කියවා ගන්නටය. අපේ කාලයේ කාව්‍ය ව්‍යාපාරය නිසැකවම වෙනස් පැති මානවලින් සමන්විත, විවිධ මතවාදවලින් හැඩ ගැන්වුණු එහෙත් මානවවාදය හරය කොට ගත්තක් බවට සැක නැත.

කවි පොත් සිය ගණනක් වසරකට පළ වන අතර පුවත්පත් කවි පිටුවල අලූත් කවි කිවිඳියන්ගේ හැඩ තළ මතු වේ. පොදුවේ 70 දසකයෙන් උපන් කිසියම් සමාජ විචාරාත්මක කලා භාවිතයක සෙවණැල්ල වත්මන් කවිය මතද වැටී තිබේ. ඒ අතරම අපේ කාලයේ කලා සාහිත්‍ය කතිකාව නව පැතිමානයන්ගේ ආලෝක ධාරාවලින් සමන්විතය. එයද නැවත කාව්‍යකරණයේ යදෙනවුන්ට බලපෑම් සහගතය. ඒ නිසාම වඩා සුබවාදී අදහසකින් සජිත්ගේ කවි පොත සහෘද පාඨකයන් විසින් පිළිගනු ඇතැයි සිතමි. සජිත් චින්තක කවියා සිය කාව්‍යකරණයේ දක්වන සීමාසහිත තත්වයන් ඉක්මවා යන්නට සමත් කඩඉමක් බවට මෙම කාව්‍ය සංග‍්‍රහයේ පැමිණීම විසින් සටහන් කරනු ඇතැයිද අපේක්ෂා කරමි.

”සිදුහත් වගේ ෆාදර් පල්ලිය හැර ගියත් හනිකට
තන්හා රති රගා තාමත් නටනවා මංගල්ලෙ දවසට
කිසා ගෝතමියක් වගේ ක‍්‍රිස්ටිනා දුවනවා දැක දැක
රාහුලෙක් උපන්නට මං ගරහන්නෙ නෑ ක‍්‍රිස්තු චරිතෙට


පසුව ලියමි

දිලිප් කුමාර කතා කළේ මධ්‍යම රාත‍්‍රියට ආසන්නයේය.
”චන්දන අයියෙ, කවි පොත එනවා. පුලූවන්කමක් තියෙනවා නම් එදාට ඇවිත් යන්න එන්න”
ඔහු කිව් දිනයේ කිසියම් වැඩක් යොදාගෙන තිබුණද නැද්ද යන්න නොතකාම මම ඒ සොඳුරු ඇරැුයුමෙන් ආනන්දයට පත් වීමි.
බෙනාගේ මීළඟ කවි පොත දොරට වැඩුම ගැනද සුභාරංචිය ලැබුණේ ඊයෙ පෙරේදාය. එළඹෙන දින කීපයේ කලා සංස්කෘතික කටයුතු ගැන ආරංචි ලැබෙද්දී පපුව හිරවෙන්නට පටන් ගැණුනි. සජිත්…. සජිත්ගෙ කවි පොත මුද්‍රණය කරන්න සූදානමින් ඇති බව … මට එහි වගකීමක් පැවරී ඇති බව….
”චන්දන අයියෙ, මගෙ වැඬේ කෙරෙනවා නේද?” ඔහු එසේ ඇසූ වාර ගණනද වැඩිය. මා දුන් පොරොන්දුද වැඩිය. සජිත් චින්තකගේ කවි පොතට ලියන පෙරවදන, ඒ පොතටම නැත්නම් කවියටම, සීමා කළ යුතු යැයි නොසිතුවෙමි.
අද රාත‍්‍රියේ එය කෙසේ හෝ ලබා දෙන බවට මම පොරොන්දු වූ විට ඔහුගේ ප‍්‍රතිචාරය කෙටියෙන් ෆේස්බුක් පණිවිඩයක් ලෙස සටහන් විය.
”බදා ගමි”
පොොරන්දුව ඉටු කළ යුතු බවද නිශ්චිත විය. සජිත් පළමු වරට ඒ කවි පොත සදහා කවි තෝරාගෙන සූදානම් වූයේ මීට වසරකට පමණ පෙරාතුවය. එදා මා වෙත එවු කවි පෙළ මා වෙත තිබියදී කල් ඉකුක් විය. එයට එක් හේතුවක් වූයේ මාය. එපමණක් නොවේ. මුද්‍රණය කරගන්නට ඔහු අත මුදල් ප‍්‍රමාණවත් නොවීය. මෑතකදී සජිත් තවත් කවි එක් වී කවි පොතකට පිටු සකසා මා වෙත එවූයේ මේ වතාව නම් පොත ගහනවාමයි කියමින්. නමුත් දැන් මාස දෙකක් තුනක් ගතවී ඇත. මා විසින් පෙරවදනක් ලියා නොදුන් වරදකාරිත්වය මැද මෙය සටහන් කළෙමි.

චන්දන සිරිමල්වත්ත
2017-07-25

පාද සටහනක්-  දිලිප්ගෙ සහ බෙනාගෙ කෘති ජනගතකරන දා ඒහි යන්නට නොහැකවීම ගැන දුක් වෙමි

රජා, මං වහලා – සාදුකාරෙන් ගිගුම් දෙඤ්ඤං….

raja man wahala

චාමික හත්ලහවත්ත නිර්මාණය කළ ‘රජා මං වහලා‘ අපූර්ව වේදිකා නාට්‍යයක්. වරක් එක්තරා කාව්‍ය කෘතියක් ගැන අදහස් දක්වද්දි පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු කවියා විසින් කියූ දෙයක් මෙහිදී සිහිපත් වෙනවා.
“මේ කවි මාව ආසාදනය කළා…මේව කියවලා මට උන ගැණුනා….!“
රජා මං වහලා නැරඹූ පසුව මට ඇති වූ ආතුර තත්වය විස්තර කරන්න වෙනත් වචන නෑ. මෑතකදි මම වැඩි වශයෙන් නැරඹුවේ නැති නමුත් වේදිකාව තුළ මාව මහත් කම්පනයට පත්කළ මගේ මනස ඇවිලවූ කෘතියක් ලෙසත් ‘රජා මං වහලා‘ හදුන්වන්න පුලුවන්. ජාත්‍යන්තර රංග වේදිකා තරණය කරන්න මේ නාට්‍ය සමත් වුණේ ඒ නිසාම වෙන්න ඇති.
umayanganaසනත් විමලසිරි, උමයංගනා වික්‍රමසිංහ, තෙරුණි අශංසා, සරත් කරුනාරත්න, තිලංක ගමගේ අපූර්ව රංග කාර්යයක යෙදෙනවා. ඔවුන් දෙබස් කියනවා, ිනා වෙනවා, අඩනවා, ඉගි බිගි පානවා, ගායනා කරනවා, නටනවා, වාදනය කරනවා, සර්කස් ජවණිකා වැනි දුෂ්කර රංගකාර්යයන්ගෙන් පවා මේ නාට්‍ය වෙත දායක කරමින් ඔවුන් මහත් වෑයමක් දරනවා…ඒ රංග ව්‍යායාමය මහත් විශිෂ්ට කාර්යයක්. නාට්‍ය අවසානයේ ඔවුන් වැළදගන්න තරම් උද්වේගයක් මා තුළ ජනිත කරවූවා. මා ඒ බව චාමිකට කිව්වා.
නාට්‍ය විසින් ස්පර්ශ කරන්නෙ වර්තමාන මිනිස් සමාජය විසින් කාලාන්තරයක් වෙහෙස මහන්සියෙන් සොයන රහසක් ගැන. වීරයා කවුද? වීරත්වය තියෙන්නෙ කොහෙද? ‘රජා මං වහලා‘ සංවාදයට ලක් කරන්නෙ පරමාදර්ශ සහ වීරත්වය අන්යුයන් සොයා යාම වෙනුවට ජිවිතයම අභියෝගයක් කරගෙන මිනිස් ජීවිතය තුළ ජයග්රරහන කරා යාමේ අභියෝගය ගැනයි.මේ නාට්යඅ තුළ ගැයෙන තේමා ගීතයක් වැනි ගායනාව තුළ තියෙන්නෙ කුකංකුණාවෙ හිමියන්ගෙ කවියකින් ගත්ත අදහසක්.
“අනේ කුහුඹින්නේ
තොපටත් රජෙක් ඉන්නේ
අපට නැත ඉන්නේ
ඒ නිසාවෙනි අප තැවෙන්නේ
රජෙක් ලැබුනොතින්
කැවුම් කිරිබත් කඤ්ඤං
පෙරහර කරඤ්ඤං
සාදුකාරෙන් ගිගුම් දෙඤ්ඤං“
මේ අපේ සමාජය තුළ වීරයා, ගැලවුම්කාරයා ගැන ඇති ජනප්‍රිය හා සම්මත අදහස. අප විසින් විදින දුෂ්කරතා ජයගැනීමට තමන් තුළ ඇති ශක්‍යතා පුබුදා ගන්නවා වෙනුවට ගැලවුම්කාරයෙක්, දියසේන කුමාරයෙක් අපේක්ෂාවෙන් අපි බොහෝ දෙනා ඉන්නෙ.
අපි කුඩා කාලෙදි අහන සුරංගනා කතා තුළ වීරයා ලෙස මවන මනුෂ්‍යත්වයට වඩා වෙනස්, අධිමානුෂික බලය ඇති, සුරංගනාවන්ගෙන් සුරදූතයන්ගෙන් අනුග්‍රාහකත්වය ලබන ඊනියා වීරයා වෙනුවට අප විසින් වීරත්වය අප තුළම සොයාගත යුතු නැද්ද කියලා ‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍ය කෘතියෙන් විමසා සිටිනවා.
sarathදුටුගැමුණු වීරයෙක් ලෙස අපට උගන්වන අධ්‍යාපනය ඇත්ටම අපව ලෝකය විනිවිද දකින්න යොමු කරනවාද නැත්නම් මායා පටලයකින් අපේ ඇසි වසා දමනවාද කියන ප්‍රශ්නය ‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍යෙයන් ප්‍රශ්න කරනවා.
අපේ කාලෙය් කතාවක් ලෙස මෙම නාට්‍යෙය් ප්‍රතිනිර්මාණය වන ප්රේනමතිලකගේ සහ නිල්මිණිගෙ කතාව විසින් නාට්යෙලය් සමස්තාර්ථ සහිත වර්තමානයට අප කැදවා යනවා. අප ලබන අධ්‍යාපනය, අපව ශික්ෂණය කරනවාය කියන ආගම, අපගේ ජීවිත බැද දමා ඇති සම්මතයන් ඇත්තටම ඒවා අප තව මිනිස් ජීවිතය තුළ ඔසවා තබනවාද? නැත්නම් අපව කූඩු කරවා අප අන්දවා මංමුලා කරනවාද? පාසල් වයසේ ප්‍රේමය පරාජය වෙද්දි පෙම්වතියට පිහියෙන් ඇන මරා දමන ප්‍රතිවීරයා ගැන අප සිතිය යුතුයි.
රජෙක් ලැබුණොත් අමන්දානන්දනය වෙන්න බලාගෙන ඉන්න, අපේ පීඩාව එසේම තිබියදී මංමුලා වෙන්න බලාගෙන ඉන්න සමාජයක් අපි. ගුටි කන්නෙ නිල් පාලකයගෙන්ද කොළ පාලකයගෙන්ද කාගෙන්ද කියලා තීරණය කරද්දි අවුරුදු කීපයකට වරක් පෝලිමේ ගිහින් කතිරෙ ගහන්නෙත් අපි. වගාඩම්බර පෙන්වන අපටම කෙළවන පාලකයන් වෙනුවෙන් අපි සාදුකාර දෙන්නෙ අපිව අමතක වෙලා, අපි ඉන්න මුලාවත් අමතක වෙලා යන්නයි.
‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍ය නරඹා අවසන් වෙද්දි විශාල කැලඹීමක් අප තුළ ඉතිරි කරනවා. සුරංගනා කතාවෙ වීරයා වගේ පරමාදර්ශ වීරත්වය අපි ජිවිත කාලෙම හොයනවා. ලැබෙන්නෙ ද්‍රෝහී අත්දැකීම් ප්‍රමාණයක්. එක් කුස උපන් සහෝදරයා, වදාපු දරුවා, අම්මා අප්පා විශ්වාස නැති සමාජයක් අපට හිමි වෙලා තියෙන්නෙ. අපි අධ්‍යාපනය ජයගන්නවා කියලා කරන්නෙ එකිනෙකා වටහා නොගන්නා එකිනෙකා ඈත් කරවන හිරගෙදරක දොරවල් ඇතුළට කඩා වැදීමයි. අන්තිමේට අපිට ආදරය කරන්නෙ කවුද අපි මිනිස්සු විදියට ඇසුරු කරන්නෙ කොහොමද කියලාවත් පාසල් අධ්යානපනයෙන්, ආගමික ඉගැන්වීම්වලින් මගපෙන්වන්නෙ නෑ. අපි අයාලෙ යන්නෙම සම්මත ජිවිත යන්ත්‍රයට හසුවීම නිසා.
ඉතින් අපේ ජිවිත මොන වගේද කියා ආපහු හැරිලා බලන්න ‘රජා මං වහලා‘ නාට්‍යෙයන් ආලෝක ධාරා එල්ල කරනවා. නාට්‍යෙය් ගායනා කෙරෙන විදියටම ‘ස්වර තන්තු බිදෙන කං අපි සිංදු කියනවා‘. අපිට අපිව අමතක වෙනකං සාධු නාදෙන් ගිගුම් දෙනවා. ඒත් මේක ඉවරයක් විය යුතු නැද්ද? සුරංගනා කතාවලින් හරි දුටුගැමුණුලාගෙ කතාවලින් හරි අපට ජීවිත ඉදිරියට ගෙන යන්න පුලුවන්ද? එහෙම් නැත්නම් මේ වෙනත් පිටස්තර වීරයෙක් හොයලා ඉවර කරන්න පුලුවන් දෙයක්ද?
අප පිලිතුරු සොයාගත යුතුයි!

ඊට කළින් චාමික, ඔබට ස්තුතියි. ඔබේ කණ්ඩායමටත්…! මේ මගේ අදහස්. පක්ෂග්‍රාහි වුණාට කමක් නෑ… ඒඅදහස් පිට කැසීමක් නොවෙන්න වගබලාගන්න ඕනත්…. නාට්‍ය කණ්ඩායමේ සහෝදර සහෝදරියනි, ඔබලාමයි.

තව වැඩ කරමු, ජිවිතය අහිමි කරගත්ත සමාජයකට ජිවිතය කියවගන්න හැකි මේ වගේ නාට්‍ය කරන්න විතරක් නෙවෙයි, මිනිස් ජීවිතය නැවත ගෙන එන්න එක්ව වැඩ කරමු අපි.

Save

ඉල්මාසය පැමිණේ – අතීතය අමතක නොකළ යුත්තේ අනාගතය උදෙසාය!

_47760393_009204683-1

මේ එක් අතකින් සැප්තැම්බර් සිට ඔක්තෝබර් දක්වා වෙනස්වීමේ කතාවකි. එසේම එය 2011 සිට 2016 දක්වා අප ආ ගමනේ ආවර්ජනයක ස්වරූපයද ගනී.

පළමුවෙන් එක් දෙයක් සටහන් කළ යුතුව ඇත. අපි මේ පවතින සූරාකෑමේ සමාජ ආර්ථික ක්‍රමය ප්‍රතික්ෂේප කරමු. එසේම ඒ දුෂ්ට අවනීතික සමාජයේ පැවැත්මට එරෙහි වාම දේශපාලන අරගලයක් හා සමාජවාදී සමාජ පරිවර්තනයක් විශ්වාස කරමු. ඒ වමේ දේශපාලනය ජනතාවගේ උවමනාවන් හා බැදුනු එකකි. ඒ නිසාම වීදියේදී අතිශය සාමාන්‍ය අරගල පවා දේශපාලන වැදගත්කමක් උසුලයි. එසේම වාම දේශපාලනය වීදියේ අරගලයක් පමණක් නොවේ. එම අරගලයේ ස්වභාවය න්‍යායගතකිරීමෙන් තොරව තමන් කරන්නේ කුමක්දැයි පසුවිපරම් කරමින් ස්වයංවිවේචනාත්මක ලෙස වාම දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් බිහිකරගත නොහැකිය.

ලංකාවේ වමේ දේශපාලනයේ අව්‍යාජ ගමන ලෙස සිතමින් අප පාසල් අවදියේ සිට එක්ව බැදුණු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, පවතින ධනපති ක්‍රමයේම ගොදුරක් බවට පත්ව තිබිණි. විකල්ප දේශපාලන බලයක් වෙනුවට එම ව්‍යාපාරය පවතින ක්‍රමයේ බල ව්‍යාපෘතියක් බවට පත්වීමෙන් පසුව අප තීරණය කළේ එය නිවැරදි කරගත යුතු බවටයි. ඒ සදහා ගෙන ගිය අරගලයේ අවසානය වූයේ ජවිපෙ නායකත්වය සතුරු ප්‍රතිවිරෝධයක් බවට පත්වීමෙන් පක්ෂය දෙකඩ වීමය.

ජාතිකවාදී මතය උස්සමින් වාමාංශික මතය දෙවැනි තුන්වැනි තැනට ඇද දමන, ප්‍රතිසංස්කරණවාදී දේශපාලන අරගල හා පාර්ලිමේන්තුවාදී සන්ධාන ප්‍රතික්ෂේප කරන්නටත් ආ මග වැරදි පිළිබද ස්වයංවිවේචනාත්මකව දකිමින් නිවැරදි වන්නටත් ගත් තීරණ ක්‍රියාවට නැගුනේ නැත. වංචා දූෂන විරෝධී හුදු ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පත්තරකලාව වෙනුවට ‘ලංකා‘ වාම විකල්ප පත්තරයක් බවට පත් වියයුතු බව පුවත්පතට සම්බන්ධ සහෝදර සහෝදරියන් අතර කෙරුනු සංවාදය වැරදි ලෙස අර්ථ ගන්වා තිබිණි. ඒ නිසාම වාම දේශපාලන අරගලය වෙනුවෙන් ‘රිබෙල්‘ නමින් සැලසුම් කළ විශේෂ අතිරේකයද ජවිපෙ නායකයන්ට ප්‍රශ්නයක් විය. ‘කැරලිකාරයා පැමිණේ‘ යනුවෙන් අප ඒ සදහා ගෙන ගිය පූර්ව ප්‍රචාරක දැන්වීම පක්ෂය කලබලයට පත්කර තිබිණි.

පුවත්පතේ සිදුවූ ප්‍රශ්නය ගැන බොහෝ දෙනා විමසා සිටිති. ඒ දිනවල ඒ ගැන අප කළ පැහැදිලි කිරීම ජවිපෙට සමීප මාධ්‍ය ව්‍යපාරික බලය යොදා ගෙන පවත්වාගෙන ගිය ප්‍රචාරය හරහා බාහිර සමාජය තුළ මකා දමන්නට හැකි විය.

“ආපහු එකට ගමනක් යන්න බැරිද සහෝදරයා?“

අදත් සමහර සහෝදරවරුන්ගේ කම්පාව එසේ පළ වන්නේ පසුවසරකට පෙර සිදුවූ ඒ වේදනාකාරී වෙන්ව යාමේ දේශපාලන තීරණාත්මක බව හරිහැටි වටහා නොගනය. එහෙත් යම් වාම දේශපාලන අදහසක් තිබුනු සැමට අප කී කාරණය අමතක විය නොහැකිය. ‘ලංකා‘ පුවත්පත පිළිබද කතා කරන්නට, විජිත සහෝදරයා විසින් අප පැළවත්ත මූලස්ථානයට කැදවූ අවස්ථාවේ ව්‍යාජ සිනහවක් මිස කිසිදු දෙයක් පැහැදිලි වූයේ නැත.

“මල්ලි මොකද ඉතින් පත්තරේ වැඩ… අවුලක් නෑනෙ… ?“

ටිල්වින් සහෝදරයා එදා මගෙන් එසේ විමසා සිටියේය.

“අයියෙ පත්තරේ අවුලක් නෑ. අපිට ප්‍රශ්නෙ පක්ෂෙ මොකද වෙන්නෙ කියන එක. පක්ෂෙ ප්‍රශ්න බෙරගන්න, පත්තරේ පෙළගස්වගන්න වෙන්නෙත් ප්‍රශ්න විසදගෙන පක්ෂෙ හරියට පෙළ ගස්වා ගත්තොත් නේද?“ යනුවෙන් මම ඇසුවෙමි.

ඔහු ඒ ගැන කිසිවක් කීවේ නැත. එය මෙතෙක් අපගේ අවසන් හමුවීම විය. ඉන්පසුව ජවිපෙ තවදුරටත් පැරනි දේශපාලන අගතීන් තුල සිරගතවන ලකුනු පෙන්වමින් අප ද්‍රෝහීන් ලෙස නම් කර සාමාජිකයන්ට ගල්ගැසීමට උසිගන්වන ලදී.

ඒ ආකාරයෙන් අප නික්ම ආවේ අප පරම පිවිතුරු පත්තරකාරයන් හෝ පරමාදර්ශී විප්ලවවාදීන් යැයි පුරසාරම් දොඩවන්නට නොවේ. අදත් අප විසින් කළ යුතු කාර්යයක් ඇත. එදා අප ‘ජනරළ‘ ආරම්භ කළේ ඒ අරමුන ඇතිවය. අප වාම දේශපාලනයේ පැමිනි ගමන ආපසු හැරී බැලීමටත් අඩුපාඩ් හදුනාගනිමින් වාම පත්තරකලාව තවදුරටත් හදාරමින් නිවැරදි ලෙස ජනතාව වෙත තොරතුරු සහ දේශපාලන අධ්‍යාපනය ගෙනයන්නටත් අපට අවශ්‍ය විය. එහෙත් සිදුවන්නේ ධනපති ප්‍රාග්ධන ක්‍රියාදාමය තුළ පවතින්නට බැරි පත්තරයක් ලෙස ‘ජනරළ‘ නැවතීමය. කමුත් අප නැවතී හෝ පරාජය වී නැත.

අපේ දේශපාලන අරගලය ධනපති මාධ්‍ය විසින් වාරණය කරන නමුත් අපි ජනතාව ආමන්ත්‍රණය කිරිමේ විවිධ ක්‍රම අනුගමනය කරමින් ධනපති මාධය තුළ ලැබෙන අවස්ථා පාවිච්චි කරමින් එසේ නොවන අවස්ථාවල ජනතාව හමුවට යමින් අපේ කාර්යය ඉටුකරන්නට උත්හාහ කරමු. මේ ගමන නිසැකවම දුෂ්කරතා බහුල ගිරිදුර්ඝ මාර්ගයක් මැදින් වැටී ඇත. අප සමග ගමන්ගත් සහෝදර සහෝදරියන් බොහෝ දෙනා වෙහෙසට පත්ව මග ඇද වැටුණ නමුත් ඔවුන් දිරිමත් කරමින් නොනැවතී ඉදිරියට යාම අපේ අරමුණය. මග දෙපස හිද අපට කැට මුගුරු හා වසුරු හෙළනවුන් ගැන අපට ඇත්තේ උපේක්ෂාවක් නොවේ. ඒ අපේ පන්තියේ මිනිසුන්මය. පන්ති අරගලයේ තීව්‍රතාවය මත හා දේශපාලන බල අරගලයේ වාම මංසලකුනු අතර ඔවුන් අප හදුනාගන්නා දවසක් එනු ඇත. එකේ අපි ධෛර්යමත් ලෙස අරගල බිමේ දෙපයින් සිට සටන් වදිමු!

අප නියෝජනය කරන්නේ අප හා අත්වැල් බැදගත්තවුන් පමනක් නොවේ. අප දෙස අපේක්ෂා තබන හෝ මේ කිසිවක් නොදැන අප දෙස බලා සිටින එසේම අපට අවමන් කරන සියලු පීඩිතයන්ගේ නියෝජනය පිලිබද අපට වැටහීමක් ඇත. අප විසින් ඔසවා ගෙන යන රතු ධජය යම් දිනක ඒ හැම දෙනාටම සෙවණ සදනු ඇත එතෙක්, ඔව්, ඒ සාමුහික ප්‍රයත්නය තෙක් පෙරමුණු ධජය ඔසවා හිදින්නට තරම් ශක්තිය හා ධෛර්ය ඉතිහාසයේ සටන් කළ මිනිසුන් විසින් අපට දී තිබේ!

ඉල් විරුවන් නමින් වේවා, අප්‍රෙල් විරුවන් නමින් වේවා, නාදුනන අරගලකරුවන් ලෙස වේවා වහල් යුගයේ ස්පාටකස්ලාගේ සිට අද දක්වා අරගලයේ මාවත එකලු කළ ප්‍රභාමත් ඇස් අපට මග පෙන්වයි.

ඩෙල්රුක්ෂාන් – වැරදුණු පාරක මරණය!

 

mariyadas delrukshan

මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන්, අපරාධ විමර්ශන දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරියකු විසින් මට හදුන්වා දුන්නේ හතරවෙනි තට්ටුවේ රදවා සිටියදීය.  ඔහු මරණයට පත් වුයේ මීට සිව්වසරකට පෙර, එනම්, 2012 අගෝස්තු 8වැනිදා ය.

මතකයේ ඇති ආකාරයට මා මුලින්ම ඔහු හමුවූයේ 2010 ජනවාරි 31වැනිදාය. රහස් පොලිසිය විසින් මා අත්අඩංගුවට ගෙන තුන්වැනි දිනයේ දෙල්කද පිහිටි ‘ලංකා‘ පුවත්පත් කාර්යාලයට කැදවාගෙන ගිය පසුව සවස් යාමයේ නැවත හතරවැනි තට්ටුවේ සිරමැදිරියට කැදවාගෙන එන ලදී. සිරමැදිරියට ඇතුළුවනවිටම වෙනසක් මට පෙනුනි. කොණ්ඩය බූ ගෑ ලාබාල තරුණයකු සිරමැදිරියේ වාඩි වී සිටියේය. ඒ වනවිට ප්‍රධාන සිරකුටියේ සිරකරුවන් 11දෙනකු විය. ඔහු ගැන පසුව මට යම් තොරතුරක් දුන්නේ ඒ වනවිට මා හදුනාගෙන සිටි සිරමැදිරි සගයකු වූ සරත් අයියා විසිනි. ඩිල්රුක්ෂාන් ලෙස මට තරුණයා හදුන්වා දුන් පසුව සුහදව කතා කළ ඔහු පසුව මිත්‍ර විය. තමන්ගේ උපන් ගම යාපනේ බවත් එල්ටීටීඊ සැකකරුවකු ලෙස අත්අඩංගුවට ගත් බවත් ඔහු මට කීවේය. සහෝදරයෙක් සහ සහෝදරියන් තිදෙනෙක් සිටි, මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන් පවුලේ වැඩිමල් පුතාය. ධීවරයකු ලෙස ජීවිකාව කරන කි‍්‍රිස්ටෝපර් මරියදාස් නේරිස්, ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ පියා ය. යාපනයේ ශාන්ත පැට්‍රික් විද්‍යාලයේ, කලා අංශයෙන් උසස්පෙළ විභාගය සමත් වූ ඩෙල්රුක්ෂාන්ට සුලු ලකුණු ප්‍රමාණයක් මද වීමෙන් විශ්ව විද්‍යාලයට පිවිසීමට නොහැකි විය.

සිංහල බසින් කතා නොකරන ඔහුට ඉංග්‍රීසි බසින් යම් යම් අදහස් ප්‍රකාශ කළ හැකි විය. එහෙත් ඔහු තමන්ට අදාල චෝදනා ගැන හෝ එල්ටීටීඊ සබදතා ගැන කිසිවක් පැවසීමෙන් වැලකී සිටියේය. එවැනි පීඩිත තත්වයක සිටියදී ඇත්තෙන්ම ඔහු එල්ටීටීඊයට සම්බන්ධදැයි විමසන්නට නොහැකිකමක් විය. ඒ ගැන හාරා අවුස්සන්නට අවශ්‍යතාවක් මට නොවිනි. අතීත ක්‍රියාකාරකම් කුමක් වුවද දැන් ඔහු හු‍ෙදකලා සිරකරුවෙකි. රාජ්‍ය මර්දනය විසින් තලා පොඩිකර දැමූ ජීවිත ගණනාවක් සම්බන්ධව මෙන්ම එල්ටීටීඊ සැකකරුවන් ලෙස හෝ වෙනත් චෝදනා මත පැහැරගන්නා පුද්ගලයන්ට අත්වන ඉරණම ගැනද මට වැටහීමක් තිබිණි.

ඒ දිනවල විශේෂ විමර්ශන ඒකකයේ නිලධාරින් විසින් මා වරෙක ලංකා කාර්යාලයටත්, තවත් වරක් නිවෙසටත් ඉන්පසුව කඩවත පිහිටි මුද්‍රණාලයටත් මා රැගෙන ගිය දිනවල දහවල් කාලයේ දෙමළ සිරකරුවන් ඇසුරු කරන්නට තිබුණු ඉඩකඩ සීමා විය. කිසියම් හේතුවක් නිසා දහවල් කාලයේ මා සිරකුටියේ රදවා තබා නොගෙන ඉවත ගන යන සිරිතක් තිබිණි. ඒ නිසාම ඔහු අත්අඩංගුවට පත් වූ ආකාරය ගැන කිසිදු තොරතුරක් දැනගන්නට පෙරාතුව ම ඔහු හතරවැනි තට්ටුවෙන් කැදවාගෙන ගොස් තිබිණි. ඔහු ඇතුළු දෙමළ සිරකරුවන් බූස්ස රැදවුම් කදවුරට ගෙන යන ලද බවයි. අර තට්ට කොල්ලා ගැන දන්නවාදැයි නිලධාරියෙක් මගෙන් විමසා සිටියේ ඉන් පසු දවසකය. මම කිසිවක් නොදන්නා බව කී විට ඔහු කීවේ සිය දෙපාර්තමේන්තු සගයන් විසින් පැවසූ විස්තරයකි.

මේ, 2009 ඔක්තෝබර් 29 දීපවාලි දිනය දා සිදුවූවකි. වවුනියාව පොලිසියට හදිසියේ කඩාවැදුණු ත්‍රිරෝද  රථයක් නිසා පොලිස් ස්ථානයේ හුන් නිලධාරීහු කලබල වූහ. යුද්ධය අවසන් කර මාස කීපයක් ගෙවී ගොස් තිබුණද යුද්ධයේදී වැඩිදියුණු කළ සැකය හා බිය තුරන්ව නොතිබුනි. පොලිස් ස්ථානයේ බාධකය විවෘතව තිබුනේ යුද්ධය අවසන් කළ බව තහවුරු කරගත් නිසාය. එහෙත් හදිසියේම වේගයෙන් ඇතුළු වූ රිය රියැදුරා විසින් පාලනය කරගනු ලැබිණි. ඔහුද අන්ද මන්ද වී සිටියේය. පාර වැරදුණු බව වටහා ගන්නා විට ප්‍රමාද වැඩිය. එදින දීපවාලි සතුට බුක්ති විදින්නට සගයන් සමග මත්පැන් බිවු ඔහු වටපිට බැලුවේ තැතිගත් හැගීමෙනි. රිය තුල විනෝදයෙන් කෑගසමින් සිටි සගයන්ද නිහඩවූයේ තමන් පොලිස් ස්ථානය වෙත ඇතුළු වී ඇති බව වටහා ගැනීම නිසාය. ක්ෂණයකින් නැවත රිය හරවාගත් තරුණයා පොලිසියෙන් ඉවතට ගෙන සගයන් සමග වේගයෙන් පළා ගියේය. එහෙත් ඔවුන් දෙස ඇස ගසා සිටි පොලිස් නිලධාරියෙක් වහා දිවවිත් ඔවුන් යන දෙස විමසිල්ලෙන් බලා සිටියේය. ඔහු පිටව යන රිය තුළ සිටි එක් අයකු ගැන විමසිලිමත් විය. හිසකෙස් බූගා සිටියද ඒ මුහුණ කොහේ හෝ දැක ඇති බව කල්පනා කළ නිලධාරියා තමන් වෙත ඇති ඡායාරූප කිහිපයක් දිගහැර බැලුවේ පළාගිය තරුණයන් පසුපස යන්නට අවශ්‍ය බව පොලිස් ස්ථානයේ අදාළ නිලධාරින්ට දැන්වීමෙන් පසුවය. අපරාධ පරික්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවේ මර්දන ඒකකයේ රාජකාරි කළ ඔහුගේ සැකය තහවුරු කරන සේයාරුවක්  එහි තිබිණ.

ත්‍රිරෝද රිය ගිය ඉසව්වක් සොයා ලුහුබැද ගිය පොලිස් කණ්ඩායමට පහසුවෙන් ඔවුන් වෙත ළගාවිය හැකි විය. පොලිස් ස්ථානයට ප්‍රවේශවීමට ඔවුන්ගේ රිය හරවා තිබුනේ යාබද පටුමග ලෙස වරදවා වටහාගැනීමෙනි. යාබද පටු මාවතට ත්‍රිරෝද රථය යොමුවන ආකාරය පොලිස් ස්ථානයට පිටත හිද ඔවුන් පළායන දෙස බලා සිටි නිලධාරින් දැක තිබුනි. පටුමාවතේ දුරක් ගොස් රිය නවතාගෙන තරුණයන් සිය විනෝදවීම අරඹා තිබුණි. මත්පැන් පානය කළ බවක් පෙණුනු ඔවුන් වෙත කඩාවැදී එහි සිටි විශේෂ පුද්ගලයා කොටුකර ගන්නට ආරක්ෂක නිලධාරින්ට වැඩි වෙහෙසක් ගන්නට අවශ්‍ය නොවීය. 2009 ඔක්තෝබර් මස 29වැනිදා එසේ ආරක්ෂක අංශ විසින් වව්නියාවේදී අත්අඩංගුවට ගත් ඩෙල්රුක්ෂාන් කොළඹ අපරාධ පරික්ෂන දෙපාර්තමේන්තුවට ගෙන ආවේ වැඩිදුර ප්‍රශ්න කිරීමටය. එහෙත් වවුනියාව පොලිසිය මින් ඔහුට විරුද්ධ නඩුවක් පවරා තිබුනේ වවුනියාව අධිකරණයේ නිසා ඔහු මාස කිහිපයකට වරක් වවුනියාව වෙත කැදවා ගෙන ආ යුතු විය. එහිදී දුෂ්කරතාවන්ට මුහුන දුන් නිලධාරින්ට ප්‍රවාහන දීමනා, අතිකාල ආදී දීමනා හිමි විය. එහෙත් තම පුතා බලන්නට යාපනේ සිට කොළඹ යන්නට සිදු වූ ඩෙල්රුක්ෂාන්ගෙ මාපියන් වෙත නීතියේ ඇස ඇරුනේ නැත. දැඩි ආයාචනා මැද අවසානයේ පුත්‍රයා වවුනියා බන්ධනාගාරයට ගෙන එන්නට හැකි වුවත් එයින් පසු අත්වන ඉරනම මේ තරම් ඛේදවාචකයක් යැයි නේරිස් මරියදාස් යුවල නොසිතන්නට ඇත.

වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ රදවා තබා සිටියදී ජූනි 29වනදා වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ සිදුවීමකදී ආරක්ෂක අංශ විසින් එල්ලකරන ලද ප‍්‍රහාරයෙන් පසු රාගම රෝහලට අතුළත් කරනු ලැබ දින ගණනක් කෝමා තත්වයෙන් සිටියේය. එම ප්‍රහාරයේදී තුවාල ලැබූ නිමලරූබන්ද මරණයට පත්විය. ඒ නිසා ඒවා සාපරාධී මනුෂ්‍ය ඝාතන බව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකිය. ආණ්ඩුවේ බන්ධනාගාරයක් තුළ සිදුකළ පහරදීමකින් ඔවුන් ඝාතනය කර වසර 4ක් ගතව තිබේ. එහෙත් උතුරේදී හෝ දකුනේදී එසේ මරාදමන ලද සිය සගයන්ට මෙන්ම ඩෙල්රුක්ෂාන්ට සහ නිමලරූබන්ට තවමත් යුක්තිය ඉටු වී නැත.

delrukshanමේ තරුණයා අත්අඩංගුවට ගත්තේ ඇයිදැයි පසු දිනක මා පෙර විස්තරය කී නිලධාරියාගෙන් විමසා සිටියේ තවත් දින කිහිපයකට පසුවය.

“ඩෙල්රුක්ෂාන් සුපර් එයිට් පොරක්“ ඒ මට ලැබුනු පිලිතුරයි. නිලධාරින් පවසන ආකාරයට ඔහු එල්ටීටීයෙන් මෙන්ම විදේශගතවද සන්නද්ධ පුහුණුව ලබා සිටියෙකි. එල්ටීටීඊ නායකත්වය ආරක්ෂා කරන්නට යොදවනු ලැබූවකු බවට ත්‍රස්ත ඒකකය චෝදනා කරන්නේ ඔහුගේ රුව සහිත එල්ටීටීඊ හැදුනුම්පතක් හමුවී ඇති නිසා බව නිලධාරියා කියා සිටියේය. ඔහු කියන කතාවට අනුව, යුද්ධය අවසන් කාලයේ මාර්ග පරික්ෂාවක යෙදුනු ආරක්ෂක හමුදාවලට වළලා තිබුනු ආයුද හා නිලඇදුම් කිහිපයක් හමු වී තිබේ. එහි තිබුණු හැදුන්ම්පතක තිබී ඇත්තේ මරියදාස් ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ සේයාරුව බව ඔහු කියයි. මේ සියල්ල කියා ඇත්තේ 2009 ඔක්තෝබර් 29 දීපවාලි දිනයේ වැරදීමකින් පොලිස් ස්ථානය වෙත හැරවූ ත්‍රිරෝද රථයේ සිටියේ තමන් සොයන සැකකරුවකු බව හදුනාගත් නිලධාරියා විසිනි.

එහෙත් ඩෙල්රුක්ෂාන් එල්ටීටීඊයේ සිටියේද නැද්ද යන්න සනාථ කර ඔහුට දඩුවම් දියයුතු වන්නේ අධිකරණ ක්‍රියාවලියක් තුලිනි. සැකකරුවකුව සිටි ඔහු ඇතුළු සැකකරුවන්ට ම්ලේච්ඡ ලෙස පහරදුන්නේ රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ මිනිමැරීමෙන් හා කෘරත්වයෙන් ප්‍රතිවාදියා දනගස්වන ‘කැලෑවේ යුක්තිය‘ රජ කළ නිසාය. එහෙත් රාජපක්ෂ පාලනයේ වැරදි නිවැරදි කරන්නට කටමැත දොඩවමින් බලය ඩැහැගත් නූතන හවුල් ආණ්ඩුවේ රාජපක්ෂලා දැන් කියන්නේ මොකක්ද? මරාදැමුවන්ට යුක්තිය ඉටුකරනවා තබා, චෝදනා ගොනු කරන්නේද නැතිව වසර ගණන් කොටුකර සිටින මිනිසුන් දේශපාලන සිරකරුවන් ලෙස පිලිගන්නටවත් උන් සූදානම් නැත.

හතරවැනි තට්ටුවේ මා සමග දින කිහිපයක් ගත කළ ඩෙල්රුක්ෂාන්ගේ විචක්ෂණ ඇස් මා ඉදිරියේ බලා සිටී. පාන්දරින් අවදි වී ශාරිරික ව්‍යායාමයේ යෙදී දවස ආරම්භ කළ ඔහුගේ නිරෝගී සිරුරේ ජවය මතකයෙන් බැහැර නොවේ. සිරගත දින කිහිපය තුළ මා වෙත කතා කළේ වචන කිහිපයක් පමණකි. ඔහුගේ ජිවිතයේ තතු දැනගන්නට අවස්ථාවක් නොවීය. එහෙත් ඔහු සුහද ලෙස සෙසු සිරකරුවන් සමග ගෙවු කාලය තුළ යම් දිනක නිදහස් වූ විට ජිවිතය අලුතෙන් අරඹන්නට අධිෂ්ඨානයෙන් සිටි බවට සැකයක් නැත. එල්ටීටීඊයේ නායිකාවක ලෙස සිට අත්අඩංගුවට පත් වූ ‘තමිලිනි‘ හෙවත් සුබ්‍රමනියම් සිවකාමි සිය අත්දැකීම් සටහන් කරමින් ලියූ ‘තියුණු අසිපතක සෙවණ යට‘ ලියමින් තමන්ට කියන්නට තිබුණු බොහෝ දේ සටහන් කර ඇත. අවම වශයෙන් තමන් වෙත එල්ල කළ චෝදනා ගැන යමක් කියන්නට හෝ ඩෙල්රුක්ෂාන්ට හැකි වූයේ නැත.

එළඹෙන ඔක්තෝබරයේ 29 වැනිදාටත් දීපවාලි උත්සවය යෙදී තිබේ. මග වැරදී මර්දනයේ ගොදුරු බවට පත්වනු මිස යමක් වෙනස් ලෙස දකින්නට උතුරේ මෙන් දකුණේ දී තවමත් තාරුණ්‍යයට හැකිව නැත. එහෙත් දීපවාලියේ අරමුණ ආලෝක පූජාවයි. මිනිස් ජීවිතයට ආලෝකයක් උදා කරන්නට අපට හැකි වන්නේ ඩෙල්රුක්ෂාන් වැනි මරා දමන මිනිසුන් වෙනුවෙන් යුක්තිය ඉටු කරන්නට සූදානම් නම් හෝ ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නට සූදානම් නම් පමණකි.

සෝමවංශ අමරසිංහ – සිරි අයියා ගැන මතකය

siri

සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා ගැන 1994 ජූලි මාසෙ දවසක මුලින්ම මා දැනගත්තෙ ‘හිරු‘ පත්තර කාර්යාලයෙදි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායකයන් අතර දිවි ගලවාගත් එකම නායකයා ඔහු බව ඒ දිනවල කියැවුණා. එක්සත් ජාතික පක්ෂ භීෂනයෙන් අලුධූවිලි බවට පත් කළ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පුනර්-සම්ප්‍රාප්තිය පිළිබද ආනන්දය සමග අප සූදානම් වුණේ නව දේශපාලන අපේක්ෂා සහිතව අගොස්තු මහමැතිවරණයටයි. මල්බදුන ලකුණ යටතේ ජාතිය ගලවාගැනීමේ පෙරමුණ ලෙස තරග කරමින් 1994 අගෝස්තු 16 වැනිදා පැවති මහමැතිවරණයෙදි ජවිපෙ එක් ආසනයක් ලබාගත්තා.

ඉන්පසුව දිගු කලක් ගෙවී ගියා. 2002 ඔහු ලංකාවට පැමිණෙන බව දැනගන්නා විට මා ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ සේවය කරමින් හිටියෙ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුනේ දේශපාලනය හා අනන්‍ය වෙමින් ගතකළ එම කාලය තුළ සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා පොද්ගලිකව ඇසුරු කරන්නට හැකි වුණා. ඔහු සහභාගි වන විවිධ සමාජයීය හා දේශපාලන වැඩසටහන්වලට සහභාගි වන්නටත් හැකි වුණා. ඔහු නිරහංකාර සරල මිනිහෙක්. ඒ වගේම කියන්නට ඇති දේ කෙළින් කියන කෙනෙක්. දේශපාලන මත දැක්වීම්වලදි ඔහු සිය අදහස තහවුරු කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටියා. ඉංග්‍රීසි භාෂා හැකියාව නිසා ඔහු යම් බටහිර සාහිත්‍ය ඇසුරක්, කලාත්මක ඥානයක් අත්පත් කරගෙන හිටියා. දේශපාලන අරගලයෙදි කලාව, සාහිත්‍ය ඉටුකරන භූමිකාව ඔහු වටහාගෙන හිටියා. ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය තුළ ඇතැම් ලෙඛකයන්ගේ කෘති විශේෂයෙන් එංගලන්තයේ ධනපති ක්‍රමයේ පැවැති තත්වය සාහිත්‍යයන් නිරූපිත ආකාරය ගැන ඔහු මා සමග සාකචඡා කළා. ඇතැම් කවි පරිවර්තනය කර සිය චරිතාපදානයට එක් කරන ලෙස ඔහු මගෙන් ඉල්ලා සිටියා. ඒ කවි එංගලන්තයේ සූරාකෑම සිදුවන ආකාරය හා ඇති නැති පරතරය පිළිබද තදින් විවේචනාත්මකව නිර්මාණයවී තිබුණා. එංගලන්තයේ වාසය කළ කාළෙ ඔහු යම් සාහිත්‍ය ඇසුරක සිටි බව වැටහුණා.

නමුත් ඔහු සිය පවුල් පසුබිම තුළ ලබාගත් බොහෝ ලක්ෂණ නිසා ඇත්ත වමේ නායකයකු බවට පත්වීමේ දිශාවෙන් අපගමනය වූ බවක් නිරීක්ෂනය කරන්නට හැකි වුණා. ඒ බව මා තහවුරුකර ගත්තේ ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ කතුවරයාව ඉන්න කාලෙදි ‘මගේ කතාව‘ නමින් සිය චරිතාපදානය ලියන්නට කටයුතු කළ කාලයේ. ඉන් පෙර ඔහු ඒ ජීවිත කතාව ලියමින් සිය ළමා කාලයේ විස්තර, පන්සල් පරිසරයක හැදුණු වැඩුණු ආකාරය හා සමාජ අවබෝධය පුලුල් වූ ආකාරය සටහන් කළා. නමුත් අප ඔහුගෙන් අපේක්ෂා කළේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලන ක්‍රියාවලිය තුළ අත්දැකීම් සටහන් කිරීමයි. ඒ වෙනුවට ඔහු සිය ‘සවයංලිඛිත චරිතාපදානයක්‘ ගොඩනගමින් සිටියා. වරක් පක්ෂයේ සගයන්ගෙ විවිධ විවේචන මැද එම දීර්ඝ ලිපි පෙළ අතරමග නතර කළ ඔහු දෙවන වරටත් එම චරිත කතාවේ කොටස් පළ කරන්නට පටන් ගත්තෙ දේශපාලන කාරණාවලට වඩා පොද්ගලික අත්දැකීම් සටහන් කරමින්. ඒ නිසාම ඒ ලිපි පෙළ පළ කිරීම අත්හැර දමන්නට අප තීරණය කළා. එංගලන්තයෙ වාසය කරද්දි පොතපත ඇසුරු කළත් වමේ දේශපාලන සාහිත්‍ය පරිශීලනය කිරීමට උනන්දුවී නැති බව ඔහු පෙන්නුම් කරමින් සිටියා. මා විශ්වාස කරන්නෙ එංගලන්තයෙ ජිවත් වූ ඔහුට ඒ සදහා බොහෝ අවස්ථා තිබුණ බවයි. පශ්චාත් සෝවියට් වාමාංශික සංවාද යුරෝපයෙන් ජවිපෙ වෙත ගෙන එන්නට නොහැකිවීම විසින් ජවිපෙ ඉදිරි ගමන පිළිබද කඩඉමක් සලකුණු වුණු බව බොහෝ දෙනාගෙ අදහසයි. පක්ෂයේ ඉංග්‍රීසි බස හැසිරවූ අතලොස්සක් දෙනාට වගේම ඒ ගැන සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයටත් විවේචනයක් එල්ල වී තිබෙනවා.

පසුකාලයක ‘ලංකා‘ පුවත්පතින් මෙන්ම ජවිපෙ මතවාදයෙන් වෙන්ව ගමන් කරමින් මා ඔහු දෙස විවචෙනාත්මකව බැලුවෙ ඔහු සිය දේශපාලන නායකත්ව භූමිකාව තුළින් ඉටුකළ සාධනීය දේ ප්‍රතික්ෂේප කරමින් නොවෙයි. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු දැඩි කැපකිරීමකින්, අධිෂ්ඨානයකින් වැඩ කළ කාලයක් තිබුණා. ඔහු මාක්ස්-ලෙනින්වාදය ගැන කතා කළා. ඊටත් වඩා ජාතික විමුක්ති අරගලය ඔහුගේ දේශපාලන ගමනේ අවසන් අරමුණක් ලෙස පැවතුණා. ඔහු වමේ දේශපාලනය වෙනුවෙන් මුලුමනින්ම කැපවුණු බව ඇත්ත. ජවිපෙන් ඉවත්වූ පසු ඔහු කීවෙ “මෙච්චර කල් දේශපාලනය කළාට, පක්ෂ නායකයෙක් හැටියට වැඩ කළාට මම මට කියලා කිසිම දෙයක් හම්බ කරගෙන නෑ. මට ඉන්න ගෙයක්වත් නෑ!“ කියලා. ඒක පිළිගන්න පුළුවන් ඇත්තක්. ඒ ගොරවය කිසිදාක අඩු වෙන්නෙ නෑ. එහෙත් ඔහුට තමන් පසුපස එන ජාතිකවාදී දේශපාලන සෙවනැල්ලෙන් ගැලවෙන්නට නොහැකි වුණා.

වරක් ජවිපෙ කොළඹ දිස්ත්‍රික් සහෝදර සහෝදරියන් සංවිධානය කළ කලා සංස්කෘතික වැඩසටහනකදි ඔහු මගේ දියණිය දැක්කා. එදා වේදිකාව ඉදිරිපිට ඈ හිටියෙ වේදිකාවෙන් ඇහෙන ගීත ඛණ්ඩවලට අනුව පාද තබමින් සතුටුවෙමින්. ඇගේ නැටුම් විලාසය දැක ඔහු කීවා ඇයට නර්තනයෙ සහජ දක්ෂකම් තියෙන බව. ඔහු කුඩා දරුවන් කෙරෙහි මහත් ඇල්මක් දැක්වූ මිනිහෙක්. ජවිපෙ සගයන් ඔහුට ‘සිරි අයියා‘ කියද්දි ඔවුන්ගෙ දරුවන් බොහෝ දෙනා ඔහු ඇමතුවෙ ‘සුදු සීයා‘ කියලා. යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව ජවිපෙ නියෝජිතයන් පිරිසක් යාපනේ කළ සංචාරයකදි නැවත ඔහු සමග මා එක්වුණා. ඔහු යුද්ධය නිසා අවතැන්වූ තමිල් ජනයාගෙ තාවකාලිකව ඇටවූ තහඩු නිවෙස්වලට ගිය අවස්ථාවල මහත් කම්පාවෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වුවා. පැදුරු කඩමාල්වල වාඩි වී දරුවන්ගෙ පොත පත බැලුවා. එහෙත් ඒ වනවිට ඔහු මෙන්ම අප බොහෝ දෙනා එක්ව සාධාරණීකරණය කළ යුද්ධය සම්බන්ධව ඇත්ත චිත්‍රය දකින්න අප පමා වී තිබුණා. වඩාත් නරකම දේ අප අපේ වරද පිළිබද ස්වයංවිවේචනයක් කිරීමට පසුබට වෙමින් සිටියා.

2009 මැයි 18 වැනිදා කිරිබත් කමින් වීදි දිගේ ‘ජයගොස“ නැගූ ඇතැමුන් සමග අපට ඒකාත්මික වෙන්න හැකියාවක් තිබුණෙ නෑ. වමේ දේශපාලනය තුළ නාමිකව හිදිමින් දක්ෂිණාංශයට සහාය වෙමින් අප සිදුකළ වරද පිළිබද ඇස් ඇරෙමින් තිබුණා. 2009 සැප්තැම්බරය වනවිට ‘ලංකා‘ මාධ්‍යෙව්දීන් පසුපස ත්‍රස්ත විමර්ශන පටන්ගත්තෙ ඒ නිසා. 2010 ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව මා හතරවෙනි තට්ටුවට රැගෙන ගියේ ඒ නිසා. එහෙත්ඒ හැම වෙලාවකම සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා අපේ ආරක්ෂාව ගැන විමසමින් සහෝදරාත්මකව කටයුතු කළා. රාජපක්ෂ පාලනයේ මර්දනය ගැන ඔහු ඍජුව විවේචන ඉදිරිපත් කළා. වරක් ‘ලංකා‘ පුවත්පත ගිනිතබන බවට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දුරකතනයෙන් සිදුකළ තර්ජනයක් ගැන ඔහු හෙළිදරව් කළා. ගෝඨාභයලා එවැනි මර්දන බලයක් වර්ධනය කරගත්තේ වමේ ව්‍යාපාරය තුළ අපි නිවැරදි තීරණ ගන්නවා වෙනුවට දක්ෂිණාංශයේ බලයක් වෙනුවෙන් වම දියකිරීමේ ප්‍රථිඵලයක් ලෙසයි. යුද්ධය ආරම්භ කරන්න තියෙන ලබ්බෙන් හෝ පටන් ගමු කියන්න සෝමවංශ සහෝදරයාට හැකි වුණේ දේශපාලනයෙ වැරදි නිසා බව වටහාගන්න අපි ධෛර්යමත් වුණේ නෑ. නමුත් අප විසින් කළ දේශපාලන වැරදි ගැන ඔහු හෝ මා හෝ හමුවූ කිසිදු අවස්ථාවක සාකච්ඡාවක් සිදුකළේ නෑ. ඒ වෙනුවට අප කළේ යුද්ධයෙන් පීඩාවට පත්වූවන් වෙනුවෙන් සහන ලබාදීමේ හඩ නගමින් නිවැරදිවීම අමාරු පාරට හැරෙනවා වෙනුවට හුදෙක් වරදකාරිත්වයේ පීඩාවෙන් මිදීමේ ක්‍රමවේදයයි.

maincity1pic12011 ජූලි මාසයේ පමණ සිට ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ වරින්වර නවාංග එකතු කරමින් සහ ඇත්ත වමේ විකල්ප පුවත්පතක් බවට පත් කිරීමේ අරමුණ පිළිබද සාකච්ඡා කරමින් සහ ඒ අනුව වෙනස්කම් කරමින් අප යෝජනා කළේ එම වරද නිවැරදි කිරීමක්. එහෙත් ඒක දරාගන්න ජවිපෙ නායකත්වයට හැකි වුණේ නෑ. සෝමවංශ සහෝදරයා අවසාන වරට මට හමුවුනේ ‘ලංකා‘ පුවත්පතේ ඉරණම ගැන සාකච්ඡාවකට පැලවත්ත ජවිපෙ ‘මූලස්ථානයට‘ ගිය වෙලාවෙ. විවිධ ස්ථානවල නවාතැන් ගනිමින් සිටි ඔහු පක්ෂ මූලස්ථානය සිය කාර්යාලය බවට පත් කරගත්තෙ එදා. ජවිපෙ ප්‍රධාන කාර්යාලයෙ එක් කාමරයක පොත්පත් රාශියක් වනාගෙන ඔහු හිටියා.

“මොකක්ද අයියෙ වෙන්නෙ?“ මම ඇහුවා.

“මොනව වෙන්නද, මොකවත් වෙන්නෙ නෑ.“ ඔහුගෙ ස්වරයෙ තිබුණෙ අවඥාවක්.

“මේ පත්තරවල තියෙන ඒවා?“ මම ඔහුගෙන් උත්තරයක් බාපොරොත්තු වුණා.

“ ඔය ධනපති මාධ්‍යවල එක එක්කෙනා පක්ෂෙ කැඩෙනවා කියලා ලිව්වට මේ පක්ෂෙ කඩන්න බෑ.“ ඔහ මහත් විශ්වාසයෙන් කිව්වා.

“අපේ සමහර අය ප්‍රශ්නවලට මූණ දෙන්න දන්නෙ නෑ. අපිටත් මෙහෙම මෙතනට එන්න වෙලානෙ දැන් තියෙන්නෙ.“ ඔහු මා සමග සිනා සෙමින් කතා කළා.

ජවිපෙ ගොඩනගන්න කටයුතු ක පිරිසක් විසින්ම ජවිපෙ දේශපාලන ගමන්මග නැවත ප්‍රශ්න කරමින් කළ තීරනාත්මක සංවාදයට ඔහු අභිමුඛ වුණේ අවඥාවෙන් හා මගහැරයාමේ ප්‍රවේශයකින්. ජවිපෙ දේශපාලන උපායමාර්ගය ලෙස ‘ජාතික විමුක්ති අරගලය තුළින් සමාජවාදයට‘ යන්න සූත්‍රගත කෙරුණේ 80 දසකයේ රෝහණ විජේවීර සහෝදරයා ජීවත්ව සිටි නවලිබරල් ධනවාදය ලංකා සමාජයට හදුන්වා දුන් වකවාණුවෙ. එ කාලෙ සමාජවාදී අරමුණු වෙනුවෙන් සටන් වැදුණ සොමවංශ අමරසිංහ ධනවාදය තම පරම හතුරා බව විග්‍රහ කරගෙන හිටියෙ. 87-89 අරගලය බිහිසුනු මර්දනයකින් පොඩි පට්ටම් කළ පසුවත් පක්ෂය යළි ගොඩ නගන්න සෝමවංශ අමරසිංහ සහෝදරයා විශේෂ මැදිහත්වීමක් කළ බව අමතක කරන්න බෑ.

නව තත්වයන් වටහාගෙන පක්ෂය කෙළින් හිටුවන්න සමත් විචාරාත්මක ඇසක් තිබුණු ඔහුට වමේ දේශපාලනය හා ජාතිකවාදය වෙන්වෙන සීමාව වටහාගන්න හැකියාවක් නොතිබුණු එක ගැන මට ඇත්තෙ කම්පාවක්. එ් විචාරාත්මක ඇස හිමිකරගන්න අප වසර විසි ගණනක් ගතකර තිබුණා. 2015 අප්‍රේල් 16 ජවිපෙන් ඉවත්වූ සෝමවංශ සහෝදරයා ගතවූ වසරකට වැඩි කාලය තුළ ජවිපෙ විවේචනය කළේ තමන් කළ දේශපාලනය පිළිබද ස්වයංවිවේචනයකින් නොවේ. ජාතිකවාදී දේශපාලනය තුළ මහින්ද බලයෙන් පහවීමෙන් පසුව ඇතිවන ඉඩකඩ පුරවන්න ජවිපෙ මූලික වෙන්නෙ නෑ කියන විවචෙනයයි සෝමවංශ සහෝදරයට තිබුණෙ. එහෙත් ඇත්ත වරද තිබෙන්නෙ ජවිපෙ නායකත්වය දරන කාලය තුළ ඔහු ඇදගෙන ගිය මාවතේම තමයි.

2011 සැප්තැම්බර් මාසෙ දවසක පැලවත්තෙ ජවිපෙ මූලස්ථානයෙන් පිටවෙන්න කලින් ‘ගිහින් එන්නම් අයියෙ‘ කියලා පුරුද්දට කිව්වට ඉන්පස්සෙ ‘සිරි අයියා‘ හමුවෙන්න හෝ වෙනයම් කාරනයකට හෝ එහි යන්න හිතක් දුන්නෙම නෑ. දේශපාලන මතය නිවැරදි කරගන්න අප කළ අරගලයෙදි ඒ යාම අවශ්‍ය වුණෙත් නෑ.